ciemnym rankiem

znów mnie jakieś licho z łóżka wyrzuciło o 5.20 (wyrzucając jeszcze ze 3 razy w międzyczasie) Psy stwierdziły, że już dzień, skoro pani wstała i się ubiera, więc Księżniczka kazała zdjąć się z łóżka i zajęła pozycję strategiczną pod drzwiami. Czyli - czapka na głowę i srrruu w mokry mrok. (Swoją drogą, jest to fajna sprawa, że natychmiast po wstaniu z pierza pędzimy na powietrze świeże. Domniemywam, że moje ostatnie smarkanie stąd się wzięło. Teraz pilnuję przynajmniej czapki.) A jak było sikanko, to i śniadanko się należy. Po  śniadanku  się psy straciły z mych oczu, słyszę natomiast pisku-pisku. Lecę szukać, gdzie popiskuje, ciemności w domu egipskie, światłą nie świecę, bo starszy śpi. Obleciałam chałupę nie znalazłszy, więc ostatecznie zaglądam do mego pokoju. No, tak -  Księżniczka siedzi przed łóżkiem, łapka w górze, czyli "bierz mnie na ręce i pakuj na to cholerne łózko, jak sobie takie wysokie wymyśliłaś". Niestety, od jakiegoś czasu Księżniczka już na łóżko nie wskakuje. Okupuje natomiast pielesze Starszego, bo jego tapczan jest znacznie niższy. Bywa, że jak sobie dłużej poleży to złazi potem z zesztywniałą lewą łapką. Ale w polach te sztywności jej natychmiast przechodzą i ostatnio pomykała z piskiem za zającem. Ogólnie pomyka ochoczo i żwawo, jak ze sznurka spuszczona zostanie. Zresztą inaczej spacerowania nie ma, chyba, że po trotuarze. Trotuar zaś staramy się omijać, bo pewna miła skądinąd Małgosia postanowiła zrobić dobrze swojemu psu i wieczorem wypuszcza go z kojca zostawiwszy też otwarta bramę od posesji. Pies oczywiście natychmiast pędzi  na drogę, zaburzając ruch samochodów i powodując nadwyrężenie mięśni rąk u mnie, gdy zostanie zauważony przez moje psy. Delikatnie zwróciłam uwagę, nie nazwawszy niestety rzeczy po imieniu. Pal licho moje ręce, obawiam się , że Zośka może zaliczyć glebę z roweru, gdy nie zauważy czarnego psa, co jest wysoce prawdopodobne, z powodu iż ostatnio pali się co druga latarnia. A Zośka ma malamuta i wieczorami robi mu przebieżkę za rowerem, no, w zasadzie obok roweru. Zobaczymy...

Tymczasem przedstawiam Wacka:

Oto i on. To białe na jego rogach to wapno ze ścian, a ruda smuga - rdza i farba z metalowych prętów kojca. Zważywszy na grzywkę, brodę miałby Wacek zapewne do kolan, ale została obcięta przez Pana Franciszka, gdyż brała na siebie część parzonej śruty, którą Pan F. karmi swoje kozy.  Może mu się za parę dni ta resztka  wykruszy, bo, ze względów zapachowych, nie mam ochoty na bliższe kontakty z Wackiem polegające na wyczesywaniu mu czegokolwiek. Sympatyczną ma tę mordę nawet i szkoda mi go trochę, że tak sam siedzi w tym chlewie. Wczoraj działał zawzięcie, bo wyczyścił ze ściółki pół powierzchni kojca. Dokładnie! 

A to efekty Wackowego zrywu miłosnego o niedzielnym poranku. Te grube dechy były tak spasowane, ze nie było widać łączenia. Zastanawiałam się co im zrobił , że tak to wygląda i odkryłam, że przesunął słup, ten środkowy, przy którym jest szczota. 

No i stłamszony uchwyt na wiadro. O wyglądzie wiadra lepiej nie mówić.

A to jest otwór, którym opuścił boks Stefana, obluzowawszy uprzednio 2 żerdki w stefanowej przegrodzie, tak, że powstała między nimi szpara na jakieś 20cm. Otwór ma wymiary około 20 na 35cm. Jak faceta na amory zbierze, to wszelkie przeszkody pokona...

Skoro zaczęłam obórkowe tuningi, to należało dokończyć.

Warsztat pracy. Głównym narzędziem było to czarne długie coś, na samej górze po lewej - taka łyżka do gwoździ. Żeby zrobić, co zaplanowałam, najpierw musiałam zepsuć co zrobione było. A że  listwy umocowaliśmy z Dzieckiem na gwoździach, w dodatku takich pięciocalowych, to ta łyżka, a najpierw młotek i dłuto, okazały się niezbędne. Resztki gwoździ były odporne i na łyżkę i na obcęgi, więc zostały po prostu ucięte boszem. Pomysł zaiste o nobla wołający, żeby używać bosza, mając wokół słomę. Ale głupiego Pan Bóg strzeże i gasić nie trzeba było. Wzięłam zresztą profilaktycznie te iskry na siebie  - kurtce też nie zaszkodziły.

I oto efekt ostateczny użycia tych wszystkich strasznych narzędzi. Szanowne panie dostały karmidła na zewnątrz i skończyłosie włażenie z łabami do papu.Wgląda na to, że tak ze 2cm za wysoko i Królowa Matka ma problem. Pecha też ma, że tam akurat sęki  u niej wypadły - ścięłam  później nieco wyrzynarką tę bułę, licząc, że będzie wyrozumiała dla głupoty i nie świśnie w przestrzeń pękniętym brzeszczotem. Oraz poszukałam klocka na stopień dla KM, coby wyżej miała. Wanda inteligentniejsza - staje na ostatnim szczebelku i nic jej podstawiać nie trzeba. Jakoś w pionie jeszcze by je oddzielić, bo jak widać, wyrodna matka usiłuje objadać dziecię.

Właściwie przemieściłam tylko 2 listwy - ostatnią (której tu nie widać, jest dużo wyżej) i trzecią od dołu. Ale wymieniałam też ten słupek na prawo od Andzi, więc wszystkie pięć listew musiałam oderwać od poprzedniego. Ponowny montaż już na wkręty, coby przy następnym ewentualnym tuningu tyle strasznych wyrazów paść nie musiało i straszne narzędzia, wymagające strasznej siły nie musiały być używane. Ponieważ skręcać dwóch elementów w powietrzu się nie da, kręcenia "do brzucha" jeszcze nie opanowałam (choć kto wie, czy mnie nie czeka), Starszy został zawezwany do pomocy. Stał tam u Andzi i podpierał ten słupek, niezadowlony bardzo, bo Andzia skubała go w tyłek, a on się nie miał jak opędzać, gdyż trzymać musiał.   Po tych doświadczeniach powzięłam mocne postanowienie: Nigdy więcej żadnych cholernych gwoździ!! Montaż na wkręty jest lekki łatwy i przyjemny, a demontaż jeszcze łatwiejszy, bo nie wymaga skubanego w tyłek trzymacza, a jedynie zmiany kierunku obrotów we wkrętarce.

A teraz muszę się zebrać w sobie i wychynąć ponownie na powietrze. Już nie tak świeże, bo sumsiedzi powstawali i palą - czarne dymy z kominów walą, sugerując użycie nowoczenych materiałów jako rozpałki. A że wilgoć skroplona z góry lezie, to przybija te dymy do ziemi. Tak, że nie tylko w Krakowie macie cudnie...

Pozdrawiam serdecznie. Zbierajcie tyłki w troki i nie dajcie się. Jeszcze tylko 2 tygodnie i zacznie nam przybywać. (Dnia oczywiście, bo wszak umiar w jedzeniu zachowujemy i przez święta się nie obżeramy. Na co jest prosty sposób -  piec i pichcić na święta jak najmniej, nie na tym wszak polega istota świąt, żeby się nażreć trującej strawy, odchorować i mieć problemy z guzikiem w ulubionych portkach. Co niestety, nie do wszystkich dociera.)

Leasing i skutki....

Doświadczenia rodzinne wykazują, że lepiej nie bawić się w żadne leasingi, bo może to za drogo kosztować. Mnie jednak, jakieś złe opadło i wzięłam w lizing - kozioła. Skutki są opłakane i przedmiot lizingu pewnie zostanie zwrócony.
Po kolei: W sobotę, rannym ranem okazało się, że Wanda ma ochotę. Ponieważ kolanko już zaczęło pomału wracać do normy, więc zaistniały niejako warunki, by jej ochota została zaspokojona. Zadzwoniłam  do Świętego Franciszka, albowiem już  kwestia zaspokajania była z nim wstępnie dogadana. No i tak wyszło, że w zasadzie kozieł może być udostępniony, nawet wylizingowany, ale pod koniec grudnia dopiero. Z tym, że na ten raz i owszem. Po jakiejś chwili Święty Franciszek  pojawił się na podwórzu wraz z rowerem i oznajmił, że  w zasadzie, to mogę tego kozła brać już natychmiast. Stanęło na tym, że przygotuję boks, po czym zjawię się u niego i on mi "tą swoją biedą" osobnika przywiezie.
Boks został uczyniony w dwie godziny, przy wydatnej pomocy Dziecka, które w piątek wieczorem zjechało w pielesze. Łaziło od rana i dopytywało, czy na prawdę nie trzeba mi nic pomóc. Usłyszawszy, że jednak nie, przebrało się w strój roboczy i zamierzało robić hamulce w deerce. A tu bach - z hamulców nici.
Uczynienie boksu sprowadziło się w zasadzie do zamknięcia istniejącej przestrzeni bramką. Bramkę należało wykonać oraz przymocować dwa kawałki kantówki drewnianej po obu stronach - do ściany i do istniejącego boksu Stefana, żeby było ją na czym zawiesić i do czego zamykać.
Po czym Dziecko podrzuciło mnie, z obrożą i linką w garści, do Franciszka. Franciszek ubrał kozieła, z pomocą zięcia zapakował na dwukółkę, na której ustawił elegancki, tapicerowany taboret dla mnie. Odpalił biedę szarpnięciem za linkę, jak odpala się kosiarkę i pomknęliśmy jak "szczała południa" przez wieś. Ja siedziałam na taborecie, trzymając kozieła jedną ręką za róg, a drugą za kudły na grzbiecie, bacząc , by co mądrego nie przylazło mu do rogatego łba i nie próbował popełnić samobójstwa przez uduszenie. I wdychałam cudowny koziełowy aromat.
Na dzień dobry kozieł został zapoznany z kandydatką na chwilową żonę, po czym umieszczony w boksie.

Wcześniej zdjęłam stefanowe karmidło ze ścianki jego boksu, żeby się nie mógł po nim wspinać.Plany przewidywały wyniesienie karmideł na zewnątrz. Karmidła i potrzebny materiał zostały zakupione i czekały na kolanko. Sytuacja zmusiła do zrealizowania planu przynajmniej o u Stefana: przykręciłam do jego bramki dwie poprzeczne listwy i wycięłam kawałek jednej listwy pionowej z bramki. W ten sposób powstał otwór, przez który Stefan może wystawić głowę, żeby sobie poszamać. Otwór niewielki, jakieś może 20x35 cm.

Wieczorem doszło jeszcze do konsumpcji tymczasowego związku i wszyscy poszli spać.
Rannym rankiem Czarna wypuszczona na sikanko pomknęła pod obórkę i nie maiła ochoty wrócić. Pomknęłam więc i ja. I cóż widzą me słodkie oczęta: rozochocony żonkoś usiłuje przedostać się do swej wybranki, w korytarzu sajgon i pobojowisko. A boksy wszystkie zamknięte. Więc jak skurczybyk wylazł? Wierzchem? Drugi rzut oka wykazał, że nie wierzchem: u Stefana  o bluzowane 2 listwy w ściance boksu, między nimi szparka, umocowane wczoraj karmidło poniewiera się na glebie wraz z listwą, do której było przykręcone - wydostał się tym otworkiem na głowę Stefana!. Trzeci rzut oka napotkał Stefana wbitego pod żłób, tak, że tylko czubek nosa wystawał, w boksie stefanowym zmasakrowane wiadro i obejma na nie, naruszone grube dechy w przegrodzie do Andzi. Tego było już za wiele i czym prędzej zabrałam się za przygotowanie kojca w dawnym świńskim chlewie, za ścianą. Kojec pusty i czysty, stało tam tylko kilka kanistrów i łopaty oraz grabie. I nie było bramki. Ale znalazłam, założyłam, wrzuciłam wiązkę słomy i translokowałam patafiana.Dostał siano, wodę do picia, bo nie daj boże zostawić wiadro. Siedzi tam i drze twarzyczkę, od czasu do czasu, dla rozrywki, grzmocąc rogami w metalowe pręty lub ścianę. Najbardziej się obawiam, żeby nie pokonał przegrody między kojcami, bo w tym pozostałym stoją stare okna z szybami.

No i co ze Stefanem, bo nie wyłaził prawie cały dzień z tej dziupli. A ja oczyma wyobraźni widziałam połamane żebra, połamane kończyny i wewnętrzne obrażenia, które będą miały skutki żałosne. I prałam się wirtualnie po gębie, że nie posłuchałam sugestii Dziecka i nie umieściliśmy żonkosia od razu w tym chlewie.
 W końcu  Stefan wylazł i okazało się, że cały wizualnie a nawet głodny, bo jak otworzyłam boks to popędził do wiadra z owsem. Zapewne wbił się pod żłób natychmiast, jak tylko kozieł przedarł się do niego. Tym razem moje lenistwo wyszło na dobre, bo zwykle na zimę wgniatam w tę dziuplę kostkę słomy. Teraz jest ciągle ciepło, więc jeszcze się ociągam z zimowymi dociepleniami, dzięki czemu Stefan ocalał.
Oboje z panem Franciszkiem błysnęliśmy głupotą i brakiem wyobraźni. U pana Franciszka kozy chodzą luzem po obórce i kozieł ma swobodę poruszania, zaspokajania swoich chuci, wyboru zony. A tu został odcięty i uwięziony. Trochę mi się wydawało, że nie będzie z tego zbyt zadowolony, ale nie sądziłam, że taka mała glizda dokona takich spustoszeń. Bo kozieł ma zaledwie pół roku i jest niewielki.
Zobaczymy co przyniesie jutro, czy kozieł zostanie, czy ciupasem odstawion będzie do własnej obórki.
Jakoś mi ciągle  nie wychodzi  MTwD. A należałoby wreszcie, bo może nie starczyć czasu. Znów robię coś, czego nie chcę ulegając sugestiom innych, którzy mi brzęczą za uszami, że "kto to widział, żeby kozy nie kryte 3 lata", " w tym roku to juz chyba pokryjesz" i tepe i tede. A ja mam w de te całe akcje związane z kryciem, wykotem, to latanie przez 2 tygodnie nocami do obórki, czy nie już przypadkiem, potem asysta przy porodzie, potem problem co z koźlętami, bo przecież nie zostawię wszystkich, bo nie mam ochoty na zjadanie koźląt własnoręcznie na butelce wychowanych. Bo jest mi ta cała zabawa do niczego niepotrzebna. Ta ilość mleka, która dają mimo wszystko jest wystarczająca do kawy i na sery dla nas, a sprzedaż na tym terenie nie wchodzi w grę. Zapewne są amatorzy na kozie sery, skoro takie widnieją na półkach w biedronce, ale na wsi od lat panuje przekonanie, że sklepowe lepsze niż od baby. No i niech tam. Ja sobie zjem "od baby", a inni niech jedzą biedronkowy....Tylko ciągle nie potrafię ostatecznie postawić na swoim i pakuję się w takie jazdy jak wczoraj i dzisiaj. Kosztem nerwów, kosztem zdrowia, bo kolanko jednak ucierpieć musiało.

Dziecko jutro ma ważny dzień -rozmowa o pracę. Ciekawe czy moja domowa hedhanterka przeprowadziła z nim rozmowę instruktażową, co miała uczynić oraz mnie poinformować. Ale nie poinformowała: "jestem z Patusią, potem oddzwonię" No i zostało na potem...

PS. Dla miastowych oraz nieświadomych wyjaśnienie: Pan Franciszek "biedą" nazywa taki śmieszny ciągniczek na dwóch kółkach marki "Dzik". Było to w peerelowskich czasach oficjalnie produkowane i kupowane przez wysoce małorolnych wieśniaków. Można do tego doczepić przyczepkę, też na dwóch kółkach, taką przyczepkę pan Franciszek posiada, selfmade oczywiście. Zdaje się, że można jeszcze jakiś sprzęt uprawowy przyczepić, ale wtedy się już nie siedzi na tym ciągniczku, tylko za nim popiernicza kłusem - pan Franciszek na ogól na bosaka.Gdyby ktoś bardzo chciał wiedziec, jak wygląda takie retro, to można TUTAJ

Kolanko koryguje plany

No i kolanko mi numer wycięło, który zmusza mnie do korekty planów. W dodatku nie to kolanko, po którym mogłam się wszystkiego spodziewać, tylko pozostałe. Jakieś trzy dni temu dawało znać o sobie nieznacznie. Niby nie boli, a jakieś większe się zrobiło i ogranicza chodzenie. Tzn. chodzenie się samo jakby ogranicza, biorąc sygnał od kolanka, że coś nie tak, jak normalnie. Domowe sposoby skutkowały na chwilę. Rano kolanko wyjęte z kapusty było śliczniutkie, ale już po porannym spacerze z psami wracało do, ostatnio ustalonej, normy. Powzięłam postanowienie, że tak być nie może, bo przecież ja mam obowiązek chodzić. Trzy razy dziennie minimum -  na dłuższy spacer z psami, 2 razy dziennie minimum -  jakieś szwendanie się do kóz i po kozach, parę razy dziennie zaliczam schody do kotłowni oraz parę razy dziennie parę schodków na klatce i przed domem na szybkie psie sikanko. No to wczoraj pojechałam do mojej pani doktór pierwszego kontaktu. Odsiedziałam co swoje, bo przede mną paru chłopa było, a chłop jak chory, to na wszystko. Pani doktór tylko zerkła i orzekła stan zapalny. O badaniach jakowyś czy innych diagnozach, tudzież specjalistach od kolanek się nie zająkła nawet. Receptę wypisała na antybiotyk i inne jakieś tam, więc wziąwszy tę receptę w zęby poleciałam do apteki, najbliższej, co po drodze do auta ją miałam. Tzn, do apteki "u Greka". Żaden on Grek, Gruzin jakiś czy inny Kazach. Podeszłam do wolnego okienka, akurat na wprost drzwi do zaplecza. Właściciel naraz wyskoczył, uśmiechnął się do mnie promiennie śnieżnobiałymi ząbkami i ukłonił, jak starej znajomej. Czym mnie zaskoczył nieco, bo ludzie na ogół tacy mili nie są. Po czym zniknął, a po chwili pojawił się z kremikiem do rączek, który, z kolejnym śnieżnobiałym uśmiechem, przede mną położył. (Kremiku do rączek w zasadzie nie używam, a jak już to specjalistyczny jakiś, kiedy mi rąsie pękają wszerz i wzdłuż a najchętniej wzdłuż właśnie - linii papilarnych na palcach.) Znowu się tak bardzo jego uprzejmości nie dziwię, skoro 2 kroki dalej pojawiła się nowa, olbrzymia, rzęsiście oświetlona apteka. Ale uśmiech miał taki naturalny bardziej, nie firmowy. A do tej rzęsiście oświetlonej apteki aż strach wchodzić, bo może człowiek ubrany nieodpowiednio?
Czyli tak, zarobić dałam nieco "Grekowi", piguły biorę sumiennie i czekam, co z tej kuracji wyniknie. Plany się skorygowały, bo miał być lekki tuning na kozich salonach. Zaczęło mi przeszkadzać jakby wskakiwanie z łapami do karmideł. Postanowiłam zrobić kozuniom świński numer i wynieść im te karmidła na zewnątrz boksów. Karmidła wzięły i przywędrowały. Z Augustowa, w ciągu jednej doby. Super sklep. Lepszy od Niemca, u którego psio-kocie jadło kupuję, bo w dodatku mogę zapłacić z góry i nie latać potem po bankomatach, żeby mieć co wręczyć kurierowi.
Należało także zakupić listwy jakieś. Starszy ostatnio przestał wiedzieć, gdzie w mieścinie można co kupić i trzeba mu wykładać prawie ręcznie, co mnie wqrza nieco. W jednym zapodanym przeze mnie miejscu mieli listwy dużo-bardzo-ładne, do tego za cienkie i za drogie. Przecież mi zwykłe montażowe, niestrugane nawet, by wystarczyły. No to do Majstra, gdzie nikt sensowny po listwy nie jeździ, bo tam jedna kantówka, taka 5x5, kosztuje 18zł. Ale mnie zawiózł, a ja już nie miałam ochoty tłumaczyć, gdzie dalej, więc stwierdziłam, że kupię te listwy za ciężkie pieniądze i będę mieć z głowy. Raczej miałabym na głowie, bo do tatusiowego lambordzini nie każda listwa wejdzie, a te muły, które się po Majstrze snują - nie tną. Własnej piłki nie miałam. Ale na płocie u wejścia zobaczyłam paletę - sprzedają po niecałe 6 PLNów. I to było właśnie to. Paleta to cudowna sprawa. Nabyłam dwie, za niecałe 12 zł, zapewniając sobie surowca moc. No i co? No i nic. Sobie stoją i czekają na moje kolanko. Dzisiaj nie zdzierżyłam, wzięłam dłuto i poszłam spróbować, jak się będą rozdzielać. Nawet idzie. Ostatnio na Pintereście obczaiłam takie zmyślne narządko do odzyskiwania deszczułek z palet. Amerykańcy są szpeniochy od takich różnych rozwiązań ułatwiających życie. A jak coś wymyślą, to chętnie się chwalą. Dziecko by zrobiło błyskawicznie, jak by było. A tak - będzie akcja z łyżką do gwoździ. Ciekawe jakimi gwoździami te akurat zbite, bo bywają takie gwoździe żebrowane poprzecznie, które się trudno wyciąga. Wbija się chyba łatwiej, bo domniemywam, że nikt w te palety młotkiem nie napiernicza, tylko jakimś pistoletem te gwoździe wstrzeliwują.

Mimo ograniczeń musiałam się zmagać dzisiaj z listewką od szybki we drzwiach wejściowych, która złośliwie wzięła i odpadła. Odpadła zresztą nie pierwszy raz. Systematycznie odpada. Drzwi z wiązu, tatusia pomysłem wykonane przez domorosłego stolarza, którego należałoby zastrzelić. Bo żeby zrobić drzwi z klepek na styk, bez pióra to trzeba być debilem nie mającym pojęcia co robi i z czego. Przybicie listewki trzymającej szybkę, gdy się jeździ młotkiem po owej często kończy się koniecznością zakupu nowej szybki. Bardzo obawiałam się, że i tym razem tak się skończy, bo gwoździki w to cholerstwo iść nie chcą wcale. Wyrazów więc padło mnóstwo, głośnych nawet. Na co sąsiad, usiłujący tuż za płotem odpalić motorower na padniętym akumulatorze, nawet nie próbował iść w zawody. Albo klął w duchu, albo cierpliwy taki.

Na okoliczność uziemienia niejakiego kontynuowałam, pięknie rozpoczęte rankiem, napierniczanie młotkiem. Można młotkować na siedząco, z wyprostowana nózią, co by kolanko nie cierpiało. Na przykład orzechy. Wczoraj zniosłam ze strychu dwa solidne wiadra. Dziś przytaszczyłam skrzynkę z hadesu oraz klocek spod babki do klepania kosy - ma takie akuratne wgłębienie po tej babce, które usprawnia młotkowanie. Orzechy mam zamiar zamienić na złoty szeląg i w zasadzie miło by było, jakby się nabywca jakiś znalazł płacący bardziej złoty ten szeląg niż miejscowych lichwiarz skupowy. Bo zawsze krew mnie nagła zalewa, jak potem w detalu widzę ten owoc mojego młotkowania i dłubania za cenę 2 i pół raza większą niż lichwiarz skłonny płacić.
Wyjątkowo młotkowanie odbyło się w kuchni. Zawsze robię to w hadesie, bo tam i tak idzie swój do swego. Dziś stwierdziłam, że marznąć nie będę a w końcu ja tu sprzątam, więc kto mi zabroni. Tymczasem łupki spod młotka piżgały gdzie chciały. Były i na ladzie kuchennej i w zlewie i w najdalszym kątku pod ławką. Jakim sposobem tam - nie wiem, chyba łuki zataczały. Psy i koty miały radochy trochę, bo wykradały orzechy. Czarna w celach konsumpcyjnych - zmyślna bestia - nie z wiaderka, a z kartonu, już zmłotkowane. Koty kradły całe, żeby sobie poturlać. Czym prędzej zbierałam je z podłogi, żeby tatuś nie uszkodził sobie potylicy nadepnąwszy na orzeszek, gdy się wyłoni ze swego torunia. Potem dołożyłam staranności i posprzątałam wszystko, zostawiwszy karton z urobkiem w kuchni. I poszłam do kóz. Chwilę mi zeszło, bo wigoru jakiegoś nabrałam nieoczekiwanego. Pokroiłam im jarzynki, nabrałam siana, wyczyściłam karmidła, wiadra umyłam i nalałam świeżej wody.Na chwilę zawiesiłam się na boksie Stefana i stałam, patrząc i słuchając, jak chrumkają sobie sianko szeleputku -  szeleputku, ciamku-ciamku.
I z tym wigorem wróciłam, mając zamiar wyprowadzić psy na trotuar. A tu sajgon - łupki porozwalane na podłodze, Czarna czai się po kątach, Księżniczki niet na horyzoncie. No to zaczęłam Czarną opierniczać. Skończyłam, wołam Księżniczkę, a Księżniczka nie przychodzi.Wchodzę do pokoju, świecę -  Księżniczka z łepetyną między nogami siedzi na dywanie na kupce wyjedzonych łupinek po orzeszkach. Słyszała ten opeer i, będąc w poczuciu winy, myślała, że to do niej. Stąd ten łepek między nogami i wzrok w bok. Moje biedne, niedożywione psy muszą sobie radzić, jak potrafią, ze zdobywaniem pożywienia.

Klementyna zaanektowała puste już wiadro i postanowiła tak sobie posiedzieć.

Ostatnio na niedożywionym ciałku Księżniczki odkryłam 2 guzki. W zasadzie one tam były wcześniej, wtedy kiedy odwiedzałyśmy pana weta z czym innym. Pan wet zlekceważył, a guzki jakby znikły. A teraz pojawiły się w postaci ciemnej plamki na sierści. Plamka wymacana okazała się guzkiem, a ja wpadłam w panikę, bo już sobie zaczęłam wyobrażać to i owo. Ten gruby, fanaberyjny, sapiący pies to całkiem spory kawałek mojego życia, więc tak jakoś mi trochę zależy, żeby tę resztę, co jej jeszcze została przeżyła w miarę komfortowo. W wyimaginowanej sytuacji 3 dni nie robiłoby różnicy, więc pozostawiłam te 3 dni na próbę kuracji domowymi sposobami. A na wszelkie skórne zmiany maść nagietkowa wykonana na oleju kokosowym i lanolinie, z dodatkiem lawendy i olejku z drzewa herbacianego sprawdza się świetnie. Tym razem też działa, co oznacza, że moja imaginacja przesadna bywa.

Krok za krokiem, krok po kroczku idą święta. A moje okna doczekać się nie mogą, kiedy się nimi zajmę. Od zewnątrz upaćkane przez wichury i deszcze, a od wewnątrz przez  zwierzakowe noski i łapki. Ale wszelkie akcje, wymagające gimnastyki typu "hop na krzesełko nózią i hop z krzesełka" będą musiały jeszcze poczekać. Wieszanie "brylantu" tudzież, bo dodatkowej wspinaczki na parapet wymaga. I przez ten czas przemyślę, jak go powiesić, żeby koty za chwilę, przy jego pomocy, nie rozwaliły szyby.

Dzionek za dzionkiem

mijają, różniąc się od siebie jedynie ilością i jakością opadów oraz siłą wiatru. I tak "krok za krokiem, krok po kroczku, najpiękniejsze w całym roczku - idą Święta" ( jak trójkowo zaśpiewali w zapodanym przez Renię linku). Dla kogo najpiękniejsze , dla tego - naj. Dla mnie najważniejsze, że się przesila zimowo i "krok za krokiem, krok po kroczku" zaczyna przybywać. Po minutce, po dwie, ale już w styczniu widać różnicę. I to mi dodaje optymizmu. Bo Święta jako takie czarno widzę.Starszy jakoś dziwnie pomija milczeniem moją ofertę zakupu choinki i podejrzewam, że już coś uknuł. Córusia zapragnęła żywej, co Dziecko skomentowało "jak będzie potem sprzątać?" A tak na prawdę, to Święta mnie wcale nie rajcują, nie lubię Świąt. Nie lubię tego przymuszonego stania przy garach i przyrządzania potraw, które się robi tylko dlatego, że tak każe tradycja, a tak na prawdę to się tego jeść nie powinno wcale. Ja zresztą nie jem.
Ale, OK, do Świat jeszcze chwila i zobaczymy co będzie i jak.

Na razie jest paskudna dujawica. W cudnej prognozie piszą, że prędkość wiatru max 51 km/ha, ale podejrzewam, że większa.Wczoraj miałam problem z tym, żeby ustać na drodze, jak poszłam w pola z psami, a z powrotem, pod wiatr, było na prawdę ciężko. Potem trochę ten wiatr przycichł, żeby wieczorem znów się wzmóc. Tłucze czym może, w tym dachówkami na dachu, a ja drżę tylko, żeby znów tego dachu nie rozebrał. Już raz tak się stało, ale to było dobrych kilka lat temu, ja o te kilka lat młodsza i Dziecko było w domu. A teraz wypadało by siąść i płakać. Płacz wychodzi mi coraz lepiej, z tym, że nie siadam, tylko biorę się do akcji.
Wczoraj miałam ciężką walkę z deską u kóz. Była tam taka jedna , w przegrodzie między Andzią a Wandzią, która się w pionie rozłupała i prześladował mnie widok Wandy ze szczypą z tej deski wbitą  w gardło.Należało w końcu wymienić. Ponieważ istnieją trudności logistyczne, a prosić się nie lubię, więc wybrałam się na poszukiwanie czegoś co by się nadawało. Znalazłam jakąś dechę w miarę przyzwoitą. Wymierzyłam, urżnęłam. Ponieważ pierwszy raz cięłam wyrzynarką - nie zwróciłam uwagi, że ciężko to szło.Potem z trudem oderwałam tę uszkodzoną, używając łyżki do gwoździ i wyrazów. (Bo inteligentnie pierwsza przegroda została wykonana przy użyciu gwoździ - debilizm i zaćmienie umysłowe ogarło wtedy mnie i Dziecko) I zabrałam się za przykręcanie. Wkręt wszedł do połowy i wkrętarka powiedziała brrr. Wkrętarka nowa i tandetna, więc stwierdziłam, że nie da rady i poszłam po wiertarkę. Wiertarka też powiedziała brrr. No to poszłam po wiertło. Wiertło strzeliło. Zmieniłam wkręty na nieco mniejsze, a zatem i cieńsze i jakoś poszło tą dziadowską wkrętarką nawet, bo okazało się, że wiertarka ma padnięta głowicę i luzuje dokręconego bita po paru obrotach. Dopiero po całej akcji, gdy deska została przykręcona, wszystkie wyrazy padły, które paść musiały, a kozy wyczołgały się spod żłobów, zaczęłam oglądać odcięty kawałek deski. I stwierdziłam, że sosna to na pewno nie jest, buk też nie, czyli jakaś bliżej nieznana cholera, twarda jak pieron. Może jesion, bo mocno białe na przekroju.

Dziś używania wyrazów był ciąg dalszy. Najpierw, poszedłszy po siano, zastałam stodołę otwartą na przestrzał. Chwilę zastanawiałam się, czy zamykać, ale gdy zobaczyłam jak jedno skrzydło północnych wrót fruwa sobie tam i z powrotem, stwierdziłam, że jednak tak, bo inaczej urwie. No wiatr oczywiście urwie to ogromne i potworne skrzydło wrót. (Wrota są wysokie na blisko 4m i pewnie na tyle samo szerokie)Więc zamknęłam, podparłszy uprzednio od zewnątrz to latające skrzydło, żeby wiatr miał problem z otwarciem. Ale południowych nie zamykałam, bo przy pierwszej próbie zamknięcia zostały mi z rak wyrwane i z hukiem otwarte.
Potem było jeszcze lepiej: Garaże u nas zostały zrobione z dawnej obory. Za zachodnią ścianą tej obory jest pomieszczenie, gdzie dawniej był silos na kiszonkę, taki pod dachem. Silos miał otwór drzwiowy w zewnętrznej ścianie, zachodniej.Ale tylko otwór. Z obory były drzwi do silosu. Jakoś tak wyszło, że wszystkie pozostałe drzwi w ścianach działowych tego budynku zostały zamurowane, z wyjątkiem tych jednych, które zostały zastawione regałem na narzędzia i inne Dzieckowe szpeje mechaniczno-optyczne. I dzisiaj tak sobie dmuchnęło, że ten regał stracił wiarę w siebie i sobie legł na tatusiowym autku. Jak zobaczyłam ten regał na autku, a na glebie mieszaninę śrubek, nakrętek, śrubokrętów, kluczy, zapasowych żarówek, trytytek, obejm i innych cudów, to się nogi pode mną lekko ugły. Podejrzewałam najgorsze, mianowicie brak bocznej tylnej szyby w autku, ale na szczęście była cała. Zaanonsowałam Starszemu i poprosiłam, żeby mi pomógł ten regał postawić. A Starszy spokojnie, że po co, niech leży. On uwielbia działanie przez zaniechanie, zwłaszcza w momentach wymagających trudnych decyzji, lub pewnego wysiłku fizycznego, bądź umysłowego. Potem sobie stał w oknie, ćmoktał cukierek i paczał co ja robię. A mnie krew nagła miał ochotę zalać z bezsilności. Więc poszłam po sąsiada, który przybiegł ochoczo. Postawiliśmy, umocowali przebiegle. I tylko pozostało mi sortowanie tego miksu na glebie. Ale poszło szybciej niż myślałam, a resztki drobnych śrubek pozbierałam magnesem.
A potem przyszedł Pan Listonosz i przyniósł mi małą paczuszkę z taką oto zawartością:

Laurka (DOŚĆ MROCZNA) zwłaszcza z powodu tego HU HUU w prawym górnym rogu, które spowodowało, że tę niewidzialną sowę usłyszałam prawie. I zawartość pełna mocy, zwłaszcza, że obrączki są z opali, które maja magiczne właściwości. Jest to prezent od pewnej Księżycowej Dziewczyny z Dredami, która gości czasem na tym blogu, a nocami maluje cudnie witraże, trując się przy tym ołowianymi farbami.

Dzięki temu szlag co chciał mnie trafić, trafił zapewne gdzie indziej.

A wieczorem zadzwonił Braciszek, który też miał zajebisty dzionek, bo mu się w lesie spierniczyła zwrotnica w autku. Śrubka do tej zwrotnicy cudownie niemożliwa do nabycia, straciła gwint. Drogą przemyślnych zabiegów z użyciem gwintowników została wykonana nowa. Ale po zakręceniu tego Brat wygląda jak po ciężkiej walce i ramię ma całe zsiniaczone i poobdzierane ze skóry. W dodatku, cofając autkiem po ciemku, na podwórzu, haratnął w słup  na którym wisiał kabel od telefonu. W ten sposób odciął się niejako od telefonu i internetu oraz, być może, od partu kanałów telewizyjnych, które ma w neostradowym pakiecie. Miał zamiar walczyć z tym kablem, ale jak usłyszałam, że to z gniazdka wyrwało, to odradziłam. Bo co innego podłączyć 3 kabelki prądowe do prądowego gniazdka, gdzie właściwe tylko na "zero" trzeba zwrócić uwagę. A co innego podłączyć 5 cieniutkich drucików do pięciu styków, w dodatku nocą. Więc poszukał numeru i miał dzwonić, zwalając straty na wiatr, który rzuca konarami.

Myślę, że jak się już spierdzieli wszystko, co się spierdzielić musiało, to potem będzie lepiej. Tylko po czym poznać, że to już wszystko?

Misz-masz leniuchowato

Na początek sprawozdam efekty dotychczasowe czarów-marów dokonywanych przez miszcza igieł na ciel mojego jedynego Brata. Otóż Brat stwierdza, że po kilku dniach niepalenia czuje się tak świetnie, iż nie ma ochoty do faj wracać. Bywa,że go nachodzi chęć zapalenia, ale podejrzewam, że to z powodów opisanych przez Ewę w komentarzu do poprzedniego posta - tych przez lata wypracowanych nawyków, przyzwyczajeń itp oraz, że nie ma co z rękami zrobić. Nawet apetytu jakiegoś wielkiego nie nabrał, jak to się niektórym zdarza, że rzuciwszy faje przerzucają się na żarcie. Mówi, że nawet noga go mniej boli oraz to ramię, nad którym swego czasu gajowy pracował, potem przez parę lat nie bolało, a później znowu zaczęło.
Był właśnie przed chwilą u mnie. Przywiózł mi 2 baloty siana, koniowozem przyciągniętym za Trailblazerem. Pięknie zacofał do stodoły, uprzednio wyprowadziwszy z niej 60-tkę. Sturlalim toto w miejsce gdzie trochę mniej kapie. Na wszelki przeciwpożarowy przykryłam plandeką i jest. Po czym chciałam go gołąbkami ugościć, bo chłopy na ogół lubią takie potrawy (z wyjątkami, oczywiście), a ten nie. Tylko kawusia z kozowym mleczkiem oraz kawał szarlotty, którą przewidująco, bladym świtem upiekłam i jeszcze ciepła była.
Ja niestety, na razie się nie decyduję na żadne czary-mary w temacie. Po poprzednim porzuceniu, zaprzestałam natychmiast, bez żadnej walki z sobą. Przytyłam owszem, strasznie, ale sądzę, że zbiegły się tu momenty dwa. Owo rzucenie oraz etap rozwojowy w życiu kobiety, w którym to etapie zdecydowana większość tyje, niestety, nawet jak faj równocześnie nie rzuca. Ale przydarzyło mi się coś gorszego, niż przytycie. Mianowicie, objawiła się u mnie rodzinna choroba, która męczyła mnie przez całe 7 lat niepalenia, do tego stopnia, że w końcu przeszłam na sterydy. Po czym nastąpiła rzecz niewytłumaczalna i nienormalna: Starszy zrobił straszną grandę, jak zwykle z gównianego i wydumanego powodu. Wqrw mnie przepełnił tak olbrzymi, że musiałam jakieś ujście mu dać, żeby nie pęc. Była opcja rozpieprzyć świąteczny serwis, ale wprawy w tym nijakiej nie miałam, zresztą sama bym sobie narobiła w sandałki, bo któżby to potem sprzątał. Więc wybrałam wyjście takie, w którym wprawę już miałam wcześniej nabytą. Zażądałam od Młodego szluga. Młody już palił wówczas, nieoficjalnie jakby, więc najtańsze ruskie faje, najgorszego sorta, śmierdzące jak onuce piechura po bojowym przemarszu. Że tak niby zapalę, żeby mi zluzowało trochę i na tyle. Niestety, nie było na tyle. Dostarczona dawka nikotyny domagała się towarzystwa. W dodatku, o dziwo nie udusiłam się, a dmuchawki, które po torebkach i kieszeniach nosiłam stały się niepotrzebne. I są niepotrzebne do dziś. Więc wicie, rozumiecie. Tzn. rozumie ten, kto choć raz walczył o oddech. No, może nie do końca, bo większość normalnych śmiertelników palaczem będąc a widząc człeka walczącego o oddech, palenie rzuca natychmiast i bez żadnych dodatkowych czarów-marów. Tak, że w temacie na razie tyle. Zobaczymy jak Braciszek wytrwa, ale myślę, że wytrwa, bo wola już w nim powstała, a on twardy chłop jest.
Eliksir: skład owego podałam w odpowiedzi na komentarz. Podobno ma moc działania na różne paskudztwa w człeku siedzące od bakcyli po grzyby różniaste. I należy go przyjmować, jak napisałam po łyżeczce, raz na dzień, po jedzeniu. Ja teraz, przez tych parę dni brałam 4 razy dziennie po dużej łyżce. Uważam, że mi pomógł, bo katar nieleczony trwa zwykle 7 dni, a ja już od wczoraj nie smarkam nie kicham i nie prycham. Kaszleć nawet nie zaczęłam, a ten kaszelek co go mam to papieroskowy tylko.
Po jednym całym dniu stosowania na tyle mnie naprawiło, że poszłam powalczyć z gównem u kóz i wyczyściłam 2 boksy. Stefana zostawiłam na kiedy indziej i chyba najpierw stuninguje mu ten boks, tzn przełożę bramkę w drugą stronę. Bramka jest za szeroka, otwiera się tak, że zasłania mi korytarz i muszę cały urobek najpierw wyrzucić w stronę drzwi, zamknąć bramkę i potem dopiero przerzucać we właściwą stronę przez całą długość korytarza. Idiotyzmem to tchnie, pomijając już fakt, że każde widły urobku przerzucam min 3 razy. Więc idiotyzm potrójny.
Ponieważ już jestem dość naprawiona, więc za tuningi brać się mogę. W dodatku będę zmuszona czynić to w obecności kóz, a kozy doładowują człeka pozytywną energią. Tak jak kot (żywy) na bolące stawy, tak kozy na stres i wqrw.

Na "dowidzenia" Wandal zza krzaka.....

Fiku-miku

Rannym rankiem, o dziwnie niespodziewanej godzinie (choć w zasadzie byłam "na nogach" już od godzin czterech - kabarety spać nie dają) zadzwonił Braciszek. Za moim ostatnim pobytem w S. zwierzył się, że miałby ochotę rzucić faje, bo przy jego odziedziczonej rodzinnie przypadłości, palenie trochę komfort życia zmniejsza. Ponieważ sama, przed laty, wypróbowałam działanie fiku-miku-czary-mary, to znalazłam mu parę takich gabinetów w Rz. (bo bliżej nie było) i dałam mejlem namiary.  Braciszek właśnie się wybrał, dokładnego adresu zapomniał, a telefon w gabinecie owym nie odpowiadał. Aleśmy go w końcu, wspólnymi siłami znaleźli i po jakiejś godzinie Braciszek zadzwonił ponownie. Okazało się, że zastosowali mu nie biorezonans, a akupunkturę. Przy czym, w trakcie wbijania tych igieł magik zapytał go, jak się zachowuje jego lewa noga. Bracisko miało lekki opad szczęki, bo ze stanu swoich odnóży facetowi się nie zwierzał. W każdym razie magik zaproponował, że jakby miał ochotę, to tymi igłami idzie tę nogę naprawić oraz dolegliwości astmatyczne zniwelować także. Brat jest skłonny rozważyć na tak.
Prawdę mówiąc, bardziej jestem skłonna "uwierzyć" w lecznicze działanie tych metod niż w te wody z różnych źródełek, sprzedawane (!) w butelce o kształcie M.B.(!).
Dokładnie - to ja mam to sprawdzone realnie.
Swego czasu Bratu pomógł "ręcami" pewnien gajowy. W ten sposób, że mu rękę położył na pieruńsko bolącym barku i boleć przestało skutecznie i na długo.
Dziecię me własne (które nie wiem, jakim cudem tak pięknie mi wyrosło, zważywszy na rozliczne dolegliwości wieku dziecięcego)miało problem z migdałami. Na dość mądrego doktóra trafiliśmy, który leczył te migdałki konwencjonalnie i półkonwencjonalnie, po czym uznał się za pokonanego i zaczął Dziecię przygotowywać do operacji usunięcia. Wówczas dała znać o sobie moja ośla natura, czyli zaparłam się kopytami i wrzasłam w duchu - Nie! (Bo jak Boziu człeka z tymi migdałkami stworzył, to znaczy, że one są na cóś potrzebne. Co w dodatku potwierdzały perypetie rodziców dzieciaków pozbawionych tychże) I znalazłam w Rz. centrum medycyny naturalnej. Zawleczone tam Dziecię leczone było homeopatycznie i migdałki ma do dzisiaj!
Ostatnio, przymuszona koniecznością bycia na bieżąco z informacją, po paryskich wydarzeniach - słucham trójki. A tam się burza rozpętała, gdy podano informację, iż rząd GB nosi się z zamiarem zakazu stosowania leków homeo. Ziółek już zdaje się tu i ówdzie zakazali. U nas też z tymi ziółkami jakaś jazda jest. I o co chodzi? Wodę z mózgu się nam robi, że niewystandaryzowane ilości substancji w tych ziółkach i temu podobne pierdoły. A jak nie do końca wiadomo o co chodzi, to na pewno chodzi o pieniądze. Oczywiście nie o nasze pieniądze, tylko pieniądze wielkich firm farmaceutycznych. Wystarczy przez parę dni posłuchać radia. Czego najwięcej jest w reklamach? Środków na sraczkę, na zgagę, na suchość w pochwie, na nietrzymanie moczu, na wzdęcia itp paskudne objawy życiowe. Środki te lekami nie są, bo leków reklamować nie wolno. Każdy je nabyć może dowolnie w każdej aptece. I powstaje we łbie pytanie - jak wielka kasa za tym idzie, skoro stać ich na taką reklamę?
Homeopatyczne granulki na pewno placebo nie są, bo żeby działało placebo potrzebna jest świadomość, której małe dziecko nie ma. Niestandaryzowane związki w liściach aloesu leczą cudownie rany, a te zawarte w nagietkach, które mi na grządce wyrosły - różne skórne przypadłości.I w mojej prywatnej maści nagietkowej te lecznicze substancje są całkowicie niewystandaryzowane - jeden pieron wie czego tam jest i ile. A skuteczność potwierdzona doświadczalnie!
Dziwi mnie  także kościołowa krucjata przeciwko homeopatii. Własnym uchem słyszałam jak ksiądz stwierdził, że jej stosowanie to grzech. Nie wyjaśnił, niestety, przeciwko któremu przykazaniu.(Pewna kościółkowa idiotka, za namowa drugiej, jeszcze bardziej kościółkowej kretynki leczyły dziecko w początkowej fazie SM tylko granulkami. Gdzie lekarze zalecali mocne bęc z interferonu. I trza było, a granulki swoja ścieżką oprócz tego. Dziś dziecko umiera powoli w hospicjum. I w dodatku obie nagrzeszyły strasznie.) Bo jakby tak przeciwko "Nie zabijaj", pod które się podciąga wszelkie szkodzenie własnemu zdrowiu, to stosowanie leków konwencjonalnych też powinno być grzechem, bowiem bardziej są w stanie zaszkodzić, niż te szamańskie leki i metody. (Vide mój Starszy, który żarł leki przeciwbólowe i zanim doszedł do końca pierwszej fiolki, wylądował na chirurgi z pękniętym wrzodem żołądka)
Wobec czego ja pozostajęę przy swoim: oprócz nauki, szkiełka i oka, jest jeszcze wiedza i doświadczenie pokoleń. Wielki żółty naród zbrzydza nas ostatnimi czasy zalewem sztucznego chłamu na rynku. I zapominamy im ich osiągnięcia w kwestii rozwoju cywilizacji, w tym także naturalnej medycyny. O których oni sami pewnie częściowo zapomnieli.
Niekoniecznie trzeba zostawać od razu radykałem. Ale warto spróbować choć raz przyrządzić zupę mocy zamiast zwykłego rosołu. N.P.

Wywlekłam ze spiżarki "cudowny" eliksir sporządzony na occie jabłkowym, o którym oczywiście zapomniałam i przypomniał mi dopiero Brat. I zaczęłam dziś kurację eliksirową. Ponieważ kiepska jestem bardzo, więc biorę tego eliksiru więcej. Za parę dni Wam powiem jak działa, bo oprócz eliksiru nie biorę niczego innego.
Oraz rozważam, czy te szpile nie pomogłyby na moje problemy z rusztowaniem. Wiem, że na pewno pomogłoby yumeiho, ale ani moja kieszeń, ani zdrowie(trzeba dojechać komunikacją publiczną do Rz., a potem jeszcze miejską spory kawał, po czym wrócić) by tego nie zdzierżyły.

No, to PA! Ugotujcie sobie zupę mocy na tę parszywą pogodę..

Kabarecik

mam ostatnimi czasy wielotematyczny. I dlatego mnie tu nie ma. Bo nie chcę Wam głowy zawracać, a przelewanie smutów na słowo pisane ani piszącemu, ani czytającym nie służy.

Źródłem i główną aktorką (a może suflerką raczej) kabareciku jest oczywiście Najważniejsza -Nienajstarsza. Która się ledwie odchachrała po remoncie, bo cieniutko z nią było bardzo. Ale mąci ustawicznie, mimo słabości.

Efekt końcowy jest taki, że Dziecko podjęło decyzję o wyprowadzeniu się. Oczywiście miejsce docelowe zostało wybrane w związku z dziewczyną. Udało im się wynająć fajne, dwupokojowe mieszkanie za niezbyt tragiczne pieniądze. W dodatku z cudnym widokiem z okna. Wczoraj zorganizował auto i przyjechał zabrać rzeczy. No i takim sposobem siedzę sobie chwilowo całkiem sama + zoo. ZOO też, swoimi szóstymi i siódmymi zmysłami, czai "wyjątkowość" sytuacji, bo jakieś popierniczone jest.

Torba przygotowana do pakowania. Klemurek wykorzystał skwapliwie i się spakował. Ostatecznie musiała opuścić.

Żeby nie mieć wyrzutów sumienia, że się całkiem opierniczam oraz, żeby mi się z tego gnojstwa na mózg nie rzuciło, ostrzygłam psa. Uprzednio nabyłam internetem maszynkę, albowiem poprzednia odmówiła współpracy. Nie tyle maszynka, co ostrza. Jak przekalkulowałam wszystkie opcje, wyszło na to, że najefektywniej będzie nabyć nową. Oczywiście na ostera mnie nie stać, ale też i salonu psiego nie prowadzę. Na kilka strzyżeń w roku sprytny chinol wystarczy (Nie wiadomo, czy aktualnie oster też chinolem nie jest)
Psa od razu odmłodniała i nawet poruszać się zaczęła żwawiej. No. I to jest dowód na to jakie znaczenie dla kobiety ma image:

Jakby się kto pytał, to ogon jest, tylko w kadrze się nie zmieścił. Wystrój nie jest do końca zgodny z zasadami, ale cięłam na maksa, coby jak najmniej pozostawić do skołtuniania się. Księżniczka kołtuni się okropnie, co nie miałoby miejsca, gdyby nie jej wieczne "nie rusz mnie, nie dotykaj mnie" przy każdej próbie rozczesania łap zwykła ludzką szczotką z kulkami na końcach. No a potem trzeba jechać filcakiem, albo wycinać. Wcześniej oczywiście została wykąpana (dzień wcześniej - pracę trzeba szanować i rozkładać sobie na raty). Po czym, na pierwszym spacerze po ostrzyżeniu, wytarzała się w zdechłym krecie. No, bo kto to widział, żeby przyzwoity pies pachniał szamponem?!

Chciałam wykazać się patriotyzmem i dokonać zakupu w polskim sklepie zoo. Poszukiwałam pewnych tabletek dla starych psów. Oprócz tego należało zakupić polfamiksOK (Kozule tylko to tolerują, ponieważ producent nie wpadł na genialny pomysł, że ulubionym zapachem kóz i owiec jest wanilia) oraz coś do dezynfekcji ściółki. I znalazłam taki, w którym wszystkie te produkty były, jednocześnie nawet - zamówiłam, zapłaciłam i oczekiwałam zawzięcie kuriera. Zamówione we wtorek dojechało w piątek, po czym się okazało, że pomylili preparat psi. Zadzwoniłam natychmiast i miły pan obiecał przysłać właściwy, na wymianę, i że we wtorek kurier dowiezie. Dziś jest środa, kuriera niet, więc zadzwoniłam znowu, Miły pan powiedział, że pamiętają o mnie, ale produktu nie mieli na stanie i ..tralala. No, tralala. I dlaczego ja kupuję u Niemca? Bo paczka jest na następny dzień, bo jak bule ponad stówę, to transport mam darmo, bo jeżeli produktu nie ma w magazynie, to nie widnieje w sklepie, bo nikt mi nie wkłada tego co ma, zamiast tego, za co zapłaciłam. Bo jak ewentualnie jest reklamacja, to znowu na następny dzień dostaję co trzeba. No i ja się pytam: dlaczego oni potrafią a my nie.

Do tego wszystkiego pogoda jest paskudna. Leje i duje, że strach nos wychylić, a z psami iść trzeba. I prawdopodobnie jest tak, że jak duch słabnie, to ciało z anim podąża, więc od paru dni jestem "kaszląca i słaba". Na piecu C.O. ma oszałamiająca temperaturę 40 st. Dziecko, na prikaz Starszego, nabyło węgiel w bryłach, których nijak do pieca wsadzić, choć jest to, toruńskim ojcusiem reklamowany polski produkt ekologiczny, więc ma gardziel niesamowita. Walę w te bryły 5-kilowym "czujniczkiem", aż mi łeb podskakuje. I jakiż sens w kupowaniu takiego węgla. Chyba, żeby siłownię mieć darmo przez zimę.

Nadmiar wrażeń ostatnich tygodni chyba jednak rzucił mi się na łeb: rozmrażam lodówkę. Zwykle robie to metoda chamską, wtykając w zamrażalnik garnek z gorąca wodą. Dziś grzałam tę wodę dwa razy. W końcu usłyszałam kapanie z zamrażalnika, otwieram, żeby sprawdzić stan, a tam - pusto. Garnka brak. Przeleciało mi przez czachę, że może błysnęłam intelektem i wsadziłam do lodówki. Na wszelki wypadek, by oszczędzić sobie szoku na widok tego co znajdowało się w lodówce, po kontakcie z gorąco parą - zerknęłam na kuchenkę. Stał, jakby nigdy nic. Zagrzałam trzeci raz i w końcu pływam: w poprzedniej, polskiej lodówce była taka taca, którą się podstawiało, by lód po zmianie stanu miał się gdzie przemieścić. Zagramaniczny producent nie przewidział rozmrażania lodówki.

No, to by było na tyle. Bo jak nie piszę, to nie piszę, a potem elaboraty zniechęcające do czytania. No i Czarna mnie molestuje - przylazła i położyła łepetynę na kolanach. Znak, że trzeba ubierać kapotę i zanurzać się w ten deszcz i wiatr.
Trzymajcie się i nie smarkajcie!

PS. Nie wiem, jak Wam się to wyświetla, ale u mnie wyświetla się tak, iżż odnoszę wrażenie, że znowu wujcio gugl swoje porządki zaprowadził i spaprał mi wystrój.