zapytywała mnie pewna pani, chwilę ładną temu z metropolii translokowana na wieś. I czy w nim umiesz rozpalić. I jak nie, to czy ma ci kto pokazać.Bo ja tu czytam, tam czytam, że ten ma, a tamten chce mieć koniecznie. A ty już na wsi kupę lat mieszkasz, no więc jak?
Otóż: piec chlebowy posiadam. Prawdziwy. Przetestowany wielokrotnie. Posiadam takowoż kuchnię węglową. Oraz wędzarnię. I to w dodatku wykoncypowaną tak, że obsługuje się ją nie wychodząc z domu.
Pieca chlebowego nie umiem obsługiwać. Jest to sztuka przekazywana z matki na córkę. I na ogół dotyczy jednego konkretnego pieca. (Choć, opanowawszy ten jeden, zapewne łatwiej jest opanować jakiś inny). Mnie tej sztuki nie miał kto nauczyć, ponieważ wychowałam się w mieście. Nie w bloku co prawda, lecz w domu z ooolbrzymim ogrodem. U Dziadków piec chlebowy istniał, ale jedynie z bardzo wczesnego dzieciństwa pamiętam pieczenie w nim chleba. Później Babcia wypiekała w nim świąteczne drożdżowe buły w ilościach zawrotnych. A jeszcze później służył do przechowywania blach do pieczenia ciasta.
Dzisiejszymi czasy piec chlebowy stał się masthewem dla rzesz wielkomieszczan, którzy zakupili chaty na wsi i uprawiają "powrót do korzeni", z pełnym selfmadem i samowystarczalnością. Co się często przeradza w sztukę dla sztuki. A dla mnie "sztuka dla sztuki" może istnieć w sztuce, a nie w codziennej codzienności. Codzienna codzienność ma być praktyczna, potraktowana tak, by stawała się jak najmniej upierdliwa i absorbująca niedogodnościami. Zwłaszcza tymi, które sami fundujemy sobie dla jakiejś idei.
Matka mojego Starszego jeszcze w tym piecu chleb piekła. Na stanie było wtedy w domu jakieś pięć osób plus dochodzący ludzie, do pomocy w pracach polowych. Piekła ten chleb raz na dwa tygodnie, w ilości na te dwa tygodnie wystarczającej.
Pytanie: kto dziś ma ochotę na jedzenie dwutygodniowego chleba. Nawet jeżeli ten piecowy nie czerstwieje tak szybko jak przemysłowy?
I dalej: rozpalony piec chlebowy prosi się o pełne wykorzystanie. Czyli należy po chlebie włożyć do niego jakąś drożdżowa bułę, a po tej bule ucierany placek np. I oczywiście wstawiać w te ogromne czeluście jedną bułę, czy jeden placek po prostu nie wypada. Tak więc trzeba by było, w czasie kiedy chleb wyrasta, zaczynić bułę. Jak buła siedzi w piecu - ukręcić ciasto. Uprzednio oczywiście przygotować odpowiednie drewno i w piecu napalić. Wypiec te wszystkie ciasta, po czym paść na ryj. Tylko: dla jakiej idei? Żeby było jak praojce? Dla "praojców" to miało sens praktyczny. A dzisiaj? Praktycznego sensu nie widzę żadnego. Praktycznie, to sobie upiekę chleb w piekarniku kuchenki gazowej ogrzewanym prądem lub w maszynie do chleba. Trudno, będzie mniej ekologicznie, bo zużyję trochę prądu. I trochę drożej, bo za ten prąd zapłacę, a patyki
do rozpalenia w piecu
miałabym darmo. (Oczywiście zakładając, że moja własna praca, fizyczna nawet, nie ma żadnej wartości)
Trudno uchacha, mówta, co chceta.
Niektóre takie tam są dla mnie takimi przedstawieniami pod publiczkę, albo życiem w nieustającym teatrze, czy "zabawą w wiejskość" albo "ekologiczność" albo "zdrowo się odżywiamy".
Bo np. takie latanie w białych giezłach, na bosaka, z włosem a la topielica. W białym gieźle można, owszem, w niedzielę w południe. I to tylko przez chwilę.Bo jak się tyłek w tym białym gieźle na trawie posadzi, to potem trzeba szukać środka do usuwania plam z trawy.A fryzura a la topielica jest bardzo niepraktyczna, a nawet niebezpieczna. Kocmołuchem nie jestem, ale na wsi, wykonując codzienne obowiązki, trudno latać w białym gieźle. Ubieram rano czyste portki. Jem śniadanko, piję kawkę, a potem idę do kotła. I okazuje się, że akurat nadeszła pora, żeby mu dymnice wyczyścić. Sadza, chcąc nie chcąc sobie poleci tu czy tam. Rękaw podciągnięty do łokcia, ale się ubrudzi. Potem tym rękawem przejedzie się po czyściutkich porteczkach. Ostatnio rozbierałam się z wierzchniej odzieży przed wejściem do mieszkania. A zaręczam, że czynności owe mam dość opanowane i wiem, od której strony się do tego zabrać, żeby było sprawnie i bezboleśnie. I pukam się w czoło, po jakie licho ciężkie ja te czyste porteczki rano ubierałam. Nie było to założyć wczorajszych, dosmolić je do końca, a czyste ubrać po wyczerpaniu harmonogramu?
Czy takie tam: nic nie wyrzucamy, wszystko recyklingujemy, apcykligujemy itd. Po czym ze starych dzinsków i kawałka firanki szyje się spódnicę. W dodatku byle tylko się to kupy trzymało, czyli szybko i bezboleśnie. No, rany julek! Prawdziwe dżinski można nosić 30 lat. I ja takie mam. Noszę 30 lat. Do upadłego je noszę. Tzn. jak mi trzasną na kolanach, co im po trzydziestu latach wolno, to obcinam i mam krótkie portki na dalszych parę lat. A potem wyrzucam, bo już mi wolno. Inne dżinski niż "prawdziwe" nie wymagają ani chwili dalszej uwagi w momencie, jak przestają być użyteczne jako dżinski. I szkoda im poświęcać czas na przerobienie ich na "nową" część garderoby, bardzo problematycznej jakości i urody.
Miałam "ciotkę" w hameryce, która prowadziła zakład krawiecki. Hołdowała zasadzie "nie wyrzucać". I nie wyrzucała ścinków materiałów pozostałych po skrojeniu strojów dla klientek. Wysyłała je następnie do "starego kraju" uszczęśliwiając ubogich krewnych. Tyle, że "ciotka" owa nie układała pewnie wykrojów na materiale, jak moja Mama, żeby było jak najekonomiczniej. I z owych "ścinków", bez wielkich cudów, Mama szyła potem dla nas sukieneczki. Bynajmniej nie paczłorkowe!
No, a apcyklingowanie plastikowych butelek po napojach w celu zamiany ich na piękne kwiatowe ogródeczki, palisady itp, tudzież zużytych opon w celach dekoratorskich lub architektonicznych uważam za karalne zaśmiecanie Planety połączone z karalnym bezguściem.
Czy jakieś tam na siłę eko albo jemy zdrowo. I przepisik na mięseczko. Zdrowe, bo nie smażone, nie pieczone, zero tłuszczu! Ale przepisik zaleca mięseczko umamlać przed dalszą obróbką w przyprawach. takich jak @delikat@ marki@knorr@ i @vegeta@. No, bez jaj! Samo zdrowie! Albo w środku zimy serek z rzodkieweczką. Mniam chemiczne! Albo wegetariańskie czy frutariańskie przepisy, bazujące głownie na egzotycznych owocach. Podczas, gdy starzy Chińczycy, już dawno powiedzieli, że należy jeść to, co wyrosło tam, gdzie żyjesz. I w odpowiedniej w dodatku porze, nie w szklarni na włóknie kokosowym podkarmiane rureczkami. A życie uczy (jeżeli jesteśmy dobrymi uczniami to nas czegoś nauczy), że starzy Chińczycy, także Indianie oraz Górale w wielu dziedzinach mieli rację.
Albo robienie z dzieciaka wariata i pakowanie mu do śniadaniówki pokrojonych marchewek i garści orzeszków arachidowych. Równie idiotyczne, jak dawanie dzieciakowi dwa złote, żeby sobie kupiło drożdżówkę, choć może nieco w innym aspekcie.
Podobno całe nasze życie to teatr. Ale nie róbmy z niego cyrku.
Tak więc, w piecu chlebowym nie rozpalę, bo kurtyna mogłaby nie zdążyć opaść zanim padłabym na ryj przed publiką...
wtorek, 16 lutego 2016
środa, 10 lutego 2016
do licha, wiosna!
Nienormalność otacza nas zewsząd.O nienormalności w polityce i życiu społecznym mówić nie chcę. W końcu jestem laikiem i moje odczucia i spostrzeżenia w tej materii są spostrzeżeniami prostego wieśniaka, w dodatku tego z "gorszego sortu".
Natomiast bardzo bezpośrednio dotyczy mnie (nie powiem, żeby tamto nie dotyczyło mnie bezpośrednio) nienormalność w przyrodzie. Najpierw była dłuuga jesień. No, niby kalendarzowo trwała, bo prawie do Świąt. Potem - niezdecydowanie, ale jednak - przyszła krótka zima z trochą mrozu i odrobinką śniegu. Potem śnieg zamienił się w deszcz, co i tak nie miało większego znaczenia, oprócz przeszkód organizacyjnych - ziemia, zamarznięta ciągle, nie przyjęła tej wody i ona sobie wzięła i spłynęła.
A teraz, od kilku dni, mamy regularna wiosnę. Dziś, o siódmej rano, termometr pokazywał równiutkie 10 stopni. Zamiast w lutym "podkuć buty" szukamy przejściowych kapot, bo w tych zimowych już nam za gorąco.Żeby nie było całkiem cudnie, tzn. śródziemnomorsko-wiosennie, to od kilku dni też duje, mniej lub bardziej wściekle, tym razem centralnie z południa. I wcale to nie jest halny, choć szkody zdrowotne czyni, jak halny.
W związku z nastała wiosną zabrałam się za kozie manikiury. Na co był ostatni już dzwonek. Mimo korytarza w obórce jakoś mi niewygodnie tam dokonywać tych zabiegów. Raz, że nie mam żadnego haka w odpowiedniej ścianie, a dwa - że oświetlenie niespecjalne. Kozie dawały nózie bez protestów, jedynie Wandal nieco podziwaczył, no, ale nie byłby Wandalem. W każdym razie poszło błyskawicznie, 12 odnóży w mniej niż godzinę. I nawet mi się gorąco przy tym nie zrobiło.
Po czym stwierdziłam, że bałagan się jakiś pod obórką zrobił i należy go uprzątnąć. Jak uprzątnęłam pod obórką, to reszta mi nie pasowała, więc obleciałam z grabio-miotłą połowę gumna. Potem jeszcze posprzątałam za płotkiem, co się tam psom zdarzyło zostawić. I miałam ochotę na więcej, ale zostawiłam sobie na kiedy indziej. Nie lubię takiej pory - nieadekwatna aura nakłada na nas przymus działań zewnętrznych. Już by coś pograbił, już by coś opielił, już by gdzieś przyciął i uprzątnął wiosennie. A to jeszcze nie czas i nie pora.
Wczoraj wzięłam psy za dom i poprzyglądałam się moim ogródkom. Niestety, kury sąsiadki ostro pracują. O ile funkiom to bardzo nie zaszkodzi, to bergenie jedna już wydrapały. No i szkodzą bardzo skalniakowi. Wiadomo, że te roślinki maja bardzo płytki system korzeniowy i wystarczy parę drapnięć kurzego pazura, żeby zrobić "porządek" ostateczny. Nie chcę się z sąsiadką wdawać w dyskusje, bo to i tak niczego nie zmieni. Musiałaby kury zamienić w rosół. I tak w połowie nie ma jej w domu, bo znalazła pracę opiekunki w KRK. Są tylko braciszkowie trunkowi, albo tez ich nie ma w większości. I co kto kurom zrobi. Zrobiłaby porządek błyskawiczny Czarna, ale nie chcę być świnia. Choć z drugiej strony - wolnoć Tomku...
Wybrałam się z aparatem na poszukiwanie cywilizacji. Od dawna mnie nęcą estetycznie czerwone mostki o łukowatym kształcie, które pojawiły się w krajobrazie. Z tym, że przez kawałek roku horyzont zamyka mi kukurydza. Dopiero po kukurydzianych żniwach, gdzieś od końca października zaczyna się ten horyzont otwierać i robi się wokół szerzej. I zrobił się widok na autostradę, która od kilku lat zawzięcie budują, co spowodowało parę zmian w krajobrazie - nie tylko w postaci tych mostków. Od dawna nie byłam w okolicach tej budowy, która zbliża się już do końca. No to chciałam okiem obiektywu sięgnąć, gdzie wzrok nie sięga. Wreszcie zrobiło się powietrze, jak kryształ, widoczność na dobre 10 km. Więc sięgłam.
Natomiast bardzo bezpośrednio dotyczy mnie (nie powiem, żeby tamto nie dotyczyło mnie bezpośrednio) nienormalność w przyrodzie. Najpierw była dłuuga jesień. No, niby kalendarzowo trwała, bo prawie do Świąt. Potem - niezdecydowanie, ale jednak - przyszła krótka zima z trochą mrozu i odrobinką śniegu. Potem śnieg zamienił się w deszcz, co i tak nie miało większego znaczenia, oprócz przeszkód organizacyjnych - ziemia, zamarznięta ciągle, nie przyjęła tej wody i ona sobie wzięła i spłynęła.
A teraz, od kilku dni, mamy regularna wiosnę. Dziś, o siódmej rano, termometr pokazywał równiutkie 10 stopni. Zamiast w lutym "podkuć buty" szukamy przejściowych kapot, bo w tych zimowych już nam za gorąco.Żeby nie było całkiem cudnie, tzn. śródziemnomorsko-wiosennie, to od kilku dni też duje, mniej lub bardziej wściekle, tym razem centralnie z południa. I wcale to nie jest halny, choć szkody zdrowotne czyni, jak halny.
W związku z nastała wiosną zabrałam się za kozie manikiury. Na co był ostatni już dzwonek. Mimo korytarza w obórce jakoś mi niewygodnie tam dokonywać tych zabiegów. Raz, że nie mam żadnego haka w odpowiedniej ścianie, a dwa - że oświetlenie niespecjalne. Kozie dawały nózie bez protestów, jedynie Wandal nieco podziwaczył, no, ale nie byłby Wandalem. W każdym razie poszło błyskawicznie, 12 odnóży w mniej niż godzinę. I nawet mi się gorąco przy tym nie zrobiło.
Po czym stwierdziłam, że bałagan się jakiś pod obórką zrobił i należy go uprzątnąć. Jak uprzątnęłam pod obórką, to reszta mi nie pasowała, więc obleciałam z grabio-miotłą połowę gumna. Potem jeszcze posprzątałam za płotkiem, co się tam psom zdarzyło zostawić. I miałam ochotę na więcej, ale zostawiłam sobie na kiedy indziej. Nie lubię takiej pory - nieadekwatna aura nakłada na nas przymus działań zewnętrznych. Już by coś pograbił, już by coś opielił, już by gdzieś przyciął i uprzątnął wiosennie. A to jeszcze nie czas i nie pora.
Wczoraj wzięłam psy za dom i poprzyglądałam się moim ogródkom. Niestety, kury sąsiadki ostro pracują. O ile funkiom to bardzo nie zaszkodzi, to bergenie jedna już wydrapały. No i szkodzą bardzo skalniakowi. Wiadomo, że te roślinki maja bardzo płytki system korzeniowy i wystarczy parę drapnięć kurzego pazura, żeby zrobić "porządek" ostateczny. Nie chcę się z sąsiadką wdawać w dyskusje, bo to i tak niczego nie zmieni. Musiałaby kury zamienić w rosół. I tak w połowie nie ma jej w domu, bo znalazła pracę opiekunki w KRK. Są tylko braciszkowie trunkowi, albo tez ich nie ma w większości. I co kto kurom zrobi. Zrobiłaby porządek błyskawiczny Czarna, ale nie chcę być świnia. Choć z drugiej strony - wolnoć Tomku...
Wybrałam się z aparatem na poszukiwanie cywilizacji. Od dawna mnie nęcą estetycznie czerwone mostki o łukowatym kształcie, które pojawiły się w krajobrazie. Z tym, że przez kawałek roku horyzont zamyka mi kukurydza. Dopiero po kukurydzianych żniwach, gdzieś od końca października zaczyna się ten horyzont otwierać i robi się wokół szerzej. I zrobił się widok na autostradę, która od kilku lat zawzięcie budują, co spowodowało parę zmian w krajobrazie - nie tylko w postaci tych mostków. Od dawna nie byłam w okolicach tej budowy, która zbliża się już do końca. No to chciałam okiem obiektywu sięgnąć, gdzie wzrok nie sięga. Wreszcie zrobiło się powietrze, jak kryształ, widoczność na dobre 10 km. Więc sięgłam.
O, tak sobie leci,ta autostrada. A najlepsze na tym zdjęciu jest to, że tam dalej, na horyzoncie jest LAS. Niektórzy ludzie mają LAS....
Jeden z tych czerwonych mosteczków. To się nazywa @węzeł@Przeworsk@.
Mosteczek numer dwa. Na bliższym planie @rogata@kapliczka@, która jest w herbie mojej wioseczki. I widzę, że jakiś idiota pomalował jej tę koronę na żółto. Ta, południowa, część wsi to wzgórza morenowe. Trochę tu garbato, w przeciwieństwie do części północnej, za linią kolejową, która leży na dnie moreny i jest płaska jak stół. Jak widać, jeden z tych wzgórków zasłonił połowę kapliczki.
Za kolejnym pagórkiem, oko obiektywu wyszukało jeszcze jeden czerwony mosteczek, którego wcześniej nie widziałam. Tam na horyzoncie jest moja powiatowo-gminna mieścina.
Jeszcze jeden przejaw cywilizacji - wiatraki. To już w kier. pd-zach, czyli całkiem przeciwnym. I te wiatraki są na prawdę bardzo daleko. Rzadko je tak wyraźnie widać.
Inni mają las w zasięgu dłoni. A ja mam te brzózki wymieszane z orzechami włoskimi, pod którymi sobie mogę pospacerować z psami. Nawet grzyby tam rosną, ale zbierać nie wypada, bo właściciel na nie liczy. Ja tylko czasem upoluje aparatem jakiegoś pięknego muchomorka w kropeczki.
Poza tym panuje niechciejstwo i trudno pozbierać gnaty do kupy z rana. Starszy, z powodu tych pogodowych zawirowań, leży dętką bladą i bezsilną od dwóch dni. Sił mu starcza jedynie na przeżywanie wydarzeń politycznych i to z typu tych, kogo przymknęli za przekręty i za jakie. Ponieważ mnie to nie interesuje w ogóle, tematów wspólnych nie mamy. I cześć pieśni....
piątek, 5 lutego 2016
czwartek
Tłusty. Niby...
Poszłam po rozum do głowy, albo raczej puknęłam się tylnom łabom w środek czółka i odstąpiłam od wcześniej zamierzonego zamiaru wysmażania czegokolwiek tłustoczwartkowego.
W zamian wysmażę tego posta...
Wczoraj byłam prawie padłem. Ale musiałam zaliczyć miasteczko. Bo:
-umówiłam się z przemiłymi paniami z Ulubionej (jedynej zresztą. Prawie.) Pasmanterii w kwestii guzików i drutów, co miały mi zamówić
-Dziecko Krakowskie (już nie piszę - Miastowe, bo teraz miastowe są oba dziecka) zapragnęło mieć imbryczek z Bolesławca ominąwszy cenę zagranicznoturystyczną ze Sławkowskiej.
- Ciota wymagała dostawy wiktuałów.
Do pasmanterii zabrałam kurtkę, w której miały być wymieniane guziki. I to był najlepszy pomysł. Pani chwile polatała po półkach, wyszukała tych guzików różnych z 6, następnie drogą układania na kurtce zostały wybrane i zakupione najwłaściwsze.(Nadmienię tylko, że chodzi o kurtkę, która dostałam w spadku po Dziecku. Kurtka jest z topsikreta i dziwię się bardzo, jak szanująca się firma mogła wyposażyć ją w takie okropne guziki. No, w każdym razie, ja jej z tymi guzikami do ludzi nie ubiorę. Tak, że na razie wisi. I czeka na lepsze czasy, kiedy dojrzeję do umartwiania się - tam jest 16 guzików do wymiany! I niestety, żadne hop siup na leniwca sprawy nie załatwi. Jedynie staranne szycie, jeżeli nie mają się urywać co chwila i gubić w dodatku)
Poszłam po rozum do głowy, albo raczej puknęłam się tylnom łabom w środek czółka i odstąpiłam od wcześniej zamierzonego zamiaru wysmażania czegokolwiek tłustoczwartkowego.
W zamian wysmażę tego posta...
Wczoraj byłam prawie padłem. Ale musiałam zaliczyć miasteczko. Bo:
-umówiłam się z przemiłymi paniami z Ulubionej (jedynej zresztą. Prawie.) Pasmanterii w kwestii guzików i drutów, co miały mi zamówić
-Dziecko Krakowskie (już nie piszę - Miastowe, bo teraz miastowe są oba dziecka) zapragnęło mieć imbryczek z Bolesławca ominąwszy cenę zagranicznoturystyczną ze Sławkowskiej.
- Ciota wymagała dostawy wiktuałów.
Do pasmanterii zabrałam kurtkę, w której miały być wymieniane guziki. I to był najlepszy pomysł. Pani chwile polatała po półkach, wyszukała tych guzików różnych z 6, następnie drogą układania na kurtce zostały wybrane i zakupione najwłaściwsze.(Nadmienię tylko, że chodzi o kurtkę, która dostałam w spadku po Dziecku. Kurtka jest z topsikreta i dziwię się bardzo, jak szanująca się firma mogła wyposażyć ją w takie okropne guziki. No, w każdym razie, ja jej z tymi guzikami do ludzi nie ubiorę. Tak, że na razie wisi. I czeka na lepsze czasy, kiedy dojrzeję do umartwiania się - tam jest 16 guzików do wymiany! I niestety, żadne hop siup na leniwca sprawy nie załatwi. Jedynie staranne szycie, jeżeli nie mają się urywać co chwila i gubić w dodatku)
Nie dość, że błyszczące, to jeszcze jakieś grafitowo-szare. Brrr.....
Imbryczek nabyłam.
Cena była mocno konkurencyjna w stosunku do Sławkowskiej. To nabyłam jeszcze miseczkę, na coś drobnego do herbaty przegryzienia. I zrobiłam zdjęcie na chybcika, żeby Dziecku posłać.
Potem jeszcze zakupy dla Cioty. Zawiozłam jej też kilka gołąbków, odjąwszy Starszemu od ust (Tym razem w kapuście włoskiej - ryżowo-jęczmienne. Poprzednio zrobiłam w pekińskiej i to był błąd - rozłaziło się to-to cudownie, taka ryżowo-kapuściana ciaparyga się zrobiła, a kapustą można było się udławić, tak "łykowata" się okazała po ugotowaniu. Kolejna wpadka z internetowymi przepisami. Profilaktycznie nie zauważyłam pustej węglarki koło kuchni, bo nie byłam w stanie taszczyć wiader z węglem z piwnicy. Może się "Beret" nawinie, to przyniesie.
A potem już mi się nie udało nie zauważyć, że kozy nie mają siana i że wygasło w piecu. U-ha-ha.
Polazłam do tego siana z gołymi ręcami, bo przekonanie miałam dziwne, że robocze rękawiczki mam u kóz. Niestety - nie miałam. Nie lubię upychać siana do siatek "gołymi ręcami" - mam bardzo suchą skórę dłoni, która jest jak bibułka, nawet przy upychaniu tego siana są zawsze jakieś straty. Ale, że poszukiwanie rękawiczek wymagało dodatkowego wydatkowania energii, której zasoby miałam wczoraj marnieńkie, więc upchałam to siano bez.
A dziś od rana próbowałam zaradzić brakom energetycznym i poprzebywać nieco na powietrzu. Sam spacer z psami nie wystarczył, bo Księżniczka była mocno niechętna jakoś i ciągnęła do domu. Wypuściłam na trochę Stefana, coby pohasał korzystając z tej idiotycznej wiosny. I zaraz tego pożałowałam, bo Stefan hasnął sobie jakby nadmiernie, pośliznął się i wyciął orła pod obórką, na betonowej płycie. Potem stał jakoś niezdecydowanie na tych swoich tylnych cybuchach, więc go upchnęłam na powrót do boksu. Obmacałam, co pozwolił i nie stwierdziwszy uszkodzeń- polazłam. Naostrzyć sekator w celu nacięcia wierzbowych gałęzi. Bo dawno już nie miały, przez tę zimę, co to chwilę była..
Nacięłam, dość grubych. Zapodałam po jednej i wróciłam do domu.I zaczęłam się zmuszać do twórczości, która już zaplanowana była od kilku dni, obmyślana w szczegółach. Tylko działać. Nawet substraty już nagotowane walały się po mieszkaniu. Jak w końcu przyszło co do czego, to okazało się, że pierwotne założenia były takie se i muszą zostać skorygowane. Korekta dotyczyła substratów i technologii wykonania.
Miało być wykonane totalnie na leniwca, bezszwowo, z użyciem takera. Niestety, taker odmówił współpracy. Zdaje się, że tym razem definitywnie. Raz go Dziecko reanimowało, ale teraz Dziecka nie ma, ja się na reanimacji nie znam, a jak poczekam do przyjazdu, to mogę już pomysłu nie zrealizować, bo mi przejdzie. Więc musiało być szwowo, przy użyciu maszyny do szycia.
Ostateczny efekt jest taki:
Jak by tak ktoś-coś miał naprzeciwko, to od razu nadmieniam, że nie jest to żadna pufa salonowa, a jedynie podnóżek. Dla ulżenia nóżkom, jak zasiadam w fotelu, bo tak mi jakoś lepiej, jak końcówki są trochę wyżej niż na glebie. Starałam się to zrobić w miarę równo i estetycznie. Niestety, nić do guzików musiała być przeciągana wielką igłą od dołu i ucelowanie w zamierzony punkt było mocno problematyczne. Jakoś się udało, mniej więcej.
Pierwsza wypróbowała Klementyna. I pies jej mordę lizał...
Macie tak? Żeby kotu pies mordę lizał? Czarna robi to namiętnie. A koty nie mają nic naprzeciwko.
Tośka też. Ja już chyba nawet wiem, jak ten podnóżek będzie za parę dni wyglądał. Jak się domyślacie zapewne, jest obciągnięty sztruksem. Na szczęście bawełnianym, więc będzie odporniejszy na szczotkowanie. Wstępnie zamierzałam do obciągnięcia wykorzystać sweter, którego nie używam. Ale zobaczyłam oczyma duszy pazury na tym swetrze i zrezygnowałam z pomysłu natychmiast. Poza tym, sweter, po bliższych oględzinach okazał się wełniany. A skoro tyle prań w automacie przetrwał bez szwanku, to znaczy, że wełna jakaś porządna na nim i szkoda jej kotom w pazury oddawać.
No, tak. Zdaje się, że zrobiłam kotom fajne miejsce do wylegiwania się. Właściwie, to mogłam użyć tej skrzynki po butelkach jako podnóżka bez cudów żadnych. Ale chodziło mi o to, żeby nie drapać nią lakieru na parkiecie. No i masz. To znaczy - nie masz. Bo jest rzeczą powszechnie wiadomą, że jak kot śpi, to ma spać, gdzie się położył .Właśnie Klementyna śpi sobie na moim podnóżku jak zabita - pogłaskana, nawet uchem nie strzepnęła. I co? Przecież nie zrzucę takiego zaspanego kota, żeby swoje kopytka tam wyciągnąć. Poumartwiam się jeszcze chwilę i pójdę przyjąć pozycje horyzontalną. Przesunąwszy uprzednio Księżniczkę, która chrapie melodyjnie, na drugą połowę łóżka. Psa jakoś można, Pies to pies.
Przyszedł Kotełeczek Arełeczek i dałam mu troszkę chrupek. Najciszej, jak potrafiłam. Tajniacko absolutnie. I już nie muszę zrzucać Klementyny z podnóżka. Zrzuciłam ją natomiast z komody, na której konsumuje Arełeczek, bo by wyżarła, odgoniwszy go uprzednio od miski. Zresztą, ona nawet nie odgania. Po prostu podchodzi, przycupnie sobie obok i Arełeczek, jako dżentelmen ustępuje jej miejsca. A Klementyna jest z tych, co to zeżarłaby konia z kopytami i zapytała, czemu taki malutki był. Poza tym, zawsze najbardziej nęci ją to, co w cudzej misce. Nawet, jeżeli jest to dokładnie to samo, co we własnej.
A tak, na marginesie całkiem, to przerzuciłam się na coś takiego:
Oczywiście mam na myśli to długie, częściowo białe. Nie te miedziane garnki.
A propos miedzianych garnków - to to z tyłu to jest właśnie "nocnik". Tak na prawdę, to takie naczynia służyły chyba do wynoszenia popiołu z kominka. U mnie służy za skład krawieckich prepitetów -szpilki na poduszce, miarka, nożyczki do nitek. No i te królicze pomponiki się tam znalazły, a potem zostały odkryte przez którąś kotę i potraktowane jako mysz.
Zmiana została wymuszona częściowo przez obsadę granicy szengen. Międzynarodową (obsadę, oczywiście). Tak, że nie bardzo wiadomo, komu w łapę dać i czy w ogóle biorą. Tak, że dostawy zrobiły się niesystematyczne, zaopatrzenie niepewne, a w dodatku jakieś śmierdziele straszne się pojawiły. Wobec powyższego postanowiłam się uniezależnić od sytuacji politycznej. Jak zwykle zresztą.... Tylko mi nie marudźcie. Czytać umiem, swoje wiem. Jak dojrzeję do rzucenia całkiem, to rzucę. Na razie mam zbyt nieciekawe doświadczenia z poprzedniego, siedmioletniego okresu niepalenia.
Klementyna zszamała resztkę Arkowych chrupek i ułożyła się z powrotem na moim podnóżku.Nie zdążyłam wykorzystać okazji, kiedy szamała, więc pójdę zalegać, bo końcówki dolne protestują.
Aha, jeszcze Wam powiem, że dzisiaj ja strzeliłam focha. To znaczy, niby nie strzelałam, ale wzięłam się bezfochowo obraziłam. Starszy polazł przed południem na dół, coś tam przy piecu podudrał i przylazł, marudząc, że ja wszystko robię na odpierdol, bo dymnice były zatkane, tak, że szczotka nie weszła. Ponieważ czyszczę te dymnice systematycznie, nie stwierdziłam nigdy takiego zatkania, żeby szczotka nie weszła. Jedynie problem jest, w co się tę szczotkę pcha, bo bez poświecenia czymsik, trudno w dymnice ucelować. W każdym razie olałam temat pod hasłem: "nie umiem - nie robię" i miałam św. spokój do wieczora.
No, a jakby tak komu się przypomniało, z jakiegoś powodu przysłowie "starość - nie radość, młodość - nie wieczność" to ja polecam, zguglajcie sobie takiego bloga @advanced@style@. Polecam serdecznie. Z powodów wielu....
poniedziałek, 1 lutego 2016
Tornado, czy co?
Nie śledzę ostatnio informacji żadnych. Jak debil się odcięłam od świata zewnętrznego polityczno - gospodarczo i td -newsowego. Tym samym od informacji pogodowych ogólnych (Bo jak chodzi o szczególne to sobie czasem prognozę sprawdzam na którymś z serwisów pogodowych. Jeżeli mi ta wiedza do jakiegoś szczęścia potrzebna.Na ogół nie.) też się odcięłam. No i nie wiem. Może gdzieś zapowiadali jakiegoś następcę ubiegłorocznego Xsawerego, czy innego tam.
W każdym razie w sobotę duło u mnie masakrycznie, niebywale ( grubo ponad przeciętną ostatnich uciążliwych dujawic). Duło, mało łba nie urwało, podczas polowych spacerów z psami. Duło tak, że mi brameczkę od "płotka" przewijało na drugą stronę i musiałam podeprzeć kołkiem. W związku z czym Księżniczka miała opór wewnętrzny przed wejściem za płotek.Duło od samego rana, a pod wieczór jeszcze się wzmogło to ducie.Czarna wypuszczona na siku zrezygnowała natychmiast jak tylko dmuchnęło mocniej - szczątek ogona podwinęła i odwrót do domku wykonała bez zapraszania szczególnego. A nawet wręcz przeciwnie. Bo jak już wychynęłam na to wiatrzysko, to wolałam, żeby uskuteczniła, co miała uskutecznić i nie zmuszała mnie do ponownego wychynięcia za kwadrans. Na przykład.
A Dziecko sobie zaplanowało wizytę w domku. Z zamiarem wyprowadzenia z garażu DeeRki! Zadzwoniło wcześniej, żeby mu prostownik do akumulatora podłączyć. Ostrzegłam, że pomysł taki se, bo duje. U nich nie duło, więc wiary nie dało. No, a jak już przyjechali, to pomysł musiał zostać wcielony. Wrócili dość prędko. Z hasłem "Mama, ognisko pal!" - tak ich wywiało. I o mało co - z szosy nie zdmuchnęło. Bo wiatr był zdecydowanie południowy, czyli duło bardzo prostopadle do kierunku ruchu na Eczwórce.
W tym czasie, jak ich zdmuchiwało z szosy wypiekłam drożdżówki, co je wcześniej już zarobione miałam. Właściwie, to lenistwo podpowiadało mi szarlotkę, ale w momencie gromadzenia substratów okazało się, że mam ostatni już słoik jabłek (Z poprzedniego sezonu jabłkowego. Bo w ostatnim nie zrobiłam ani słoika, taka mizeria w jabłkach była.) No, a jeden duży słoik to na szarlottę za mało, więc stanęło na drożdżówkach z jabłkami. Wyszły 4 blachy piekarnikowe tych drożdżówek i większość spakowałam Dzieckom. Wykonałam także wołowinę a la strogonow. Jak go zresztą zwał, tak go zwał. Produkt był z pomysłu i wykonania własnego: wołowina gulaszowata z jarzynami : marchew, szparagówka, groszek, brokuł, papryka. Starszy wynalazków nie jada, więc też młodzieży spakowałam. Starszy będzie jadał kapustkę, com mu wcześniej nagotowała. A ja nie wiem co. Bo kapustki są dla mnie niejadalne, a osobno gotować mi się nie chce.
Zanim jeszcze pojechali z powrotem musiałam przygotować "sałatkę" dla kozów. Dzieckom spodobała się dynia. No to im ćwiartkę tej bambino dałam oraz jedną malutką hokaido, która się bardziej do wszystkiego innego nadaje, niż do krojenia kozom ze względu na dość zwięzły miąższ i twardą skórkę. Bambino kroi się fajnie, ale duża trochę. Na jeden raz wychodzi mi ćwiartka, a nie daję kozulom jarzyn codziennie, więc obawiam się spsucia zanim zostanie zużyta. Trzeba na następny sezon jakiś niewielkich, a fajnych dyniek poszukać. W mojej za ciepłej piwnicy przechowują się bez problemów. Nawet zbyt wczesne uprzątnięcie z pola (zostały chomikom z zębów wyrwane) nie zaszkodziło im. A z buraczkami i marchwią muszę do sąsiada latać, bo u mnie po miesiącu skwarki.
Poszłam do tych kóz i okazało się, że siana trzeba nabrać do siatek. Właściwie, to byłam na to nastawiona, ale liczyłam po cichu, że jednak jeszcze odrobinę będą miały. Nie miały i musiałam iść do stodoły z siatkami. No i lekkiego cykora miałam, jak tak duło na zewnątrz i ruszało wszystkim w tej stodole. Nabrałam tylko po trochu, na przetrwanie do następnego dnia, ze świadomością powtórki i poleciałam im pozawieszać.
Dziecka pojechały, z przykazaniem uważania na drogę, ze względu na to wiatrzysko i obietnicą, że zadzwonią, jak dojadą.
A ja już miałam dosyć. Wypuściłam psy, które nie miały ochoty wielkiej na łażenie skróś tej dujawicy, więc załatwiły błyskawicznie, co tam uważały i wróciły bez nawoływania. I przyjęłam pozycję horyzontalną. A że warunków do spania nie było, to zaczęłam czytać książkę. Przygarnęłam ją z neta, bo pochlebne recenzje w pewnym miejscu wyczytałam. Niestety, rozczarowała mnie mocno już na wstępie, albowiem dotyczyła jednej tylko strony kontaktów międzyludzkich, konkretnie damsko-męskich. Przeleciałam dalej, z nadzieją, że będzie lepiej. Ale nie było. Więc rozstałam się z nią przed końcem i spróbowałam pospać.
Zbudziły mnie ciemną nocą piski psa. Kie licho? Z kuchni dobiegają, więc idę. A tam Księżniczka stoi i na kuchennej ławce i piszczy do drożdżówek, które zostały na tacy na stole. Stół był nieco od ławki odsunięty, tak że nie miała szans się dostać, więc wzywała pomocy pańci. A pańcia chamsko zabrała tacę ze stołu i wepchnęła do lodówki. Nie jest to może najlepsze miejsce na przechowywanie drożdżówek, ale lodówki na pewno nie otworzy. Z rozpaczy zeżarła 2 maleńkie, wysuszone, kromeczki chleba z kaloryfera.
Potem jeszcze nad ranem zbudził mnie deszcz walący w szyby, a potem już spałam długo jak nigdy. I niedzielę przebyczyłam na niczym w zasadzie. Wykonując tylko to co niezbędne i czytając Szwaję po raz kolejny.Wiatr mi zrzucił dechę, której używałam, jako zjeżdżalni dla worków z owsem. I leży do dziś, bo nie czuję się na siłach je dźwigać - i tak była okropnie ciężka, a teraz jeszcze namoknięta...
Wiatr już zelżał, ale wydmuchał ze mnie cały wigor i nawet umysłowo sprężyć się było mi trudno i niechętnie. Ale w końcu się sprężyłam i zamówiłam futrom domowym wikt. Po czym się okazało, że na sklep też wichura źle działa, bo zamieszczone kody, już były nieaktywne. Ciekawe, jak u nich się liczy "koniec dnia"? A potem się jeszcze okazało, że paczka już u kuriera (prawie), wobec czego w poniedziałek będę na pożyczki latać, bo przed jedenastą do ściany nie dotrę żadną miarą. Chyba muszę zmienić sposób płatności, bo "pobranie" załatwia mi tylko tyle, że przesyłka jest szybko.
Wspominałam gdzieś, że robię czapkę dla siebie. No i zrobiłam. Ta, której używałam dotąd, była zakupiona z lenistwa. No i wqrzała mnie nieco, bo było jej za dużo, a jakby za mało. Sterczał mi nad głową taki "cylander", który był zbyt mały, żeby go "położyć". Ale ciepła jest, więc nosiłam.
A oto, co udźgałam:
W każdym razie w sobotę duło u mnie masakrycznie, niebywale ( grubo ponad przeciętną ostatnich uciążliwych dujawic). Duło, mało łba nie urwało, podczas polowych spacerów z psami. Duło tak, że mi brameczkę od "płotka" przewijało na drugą stronę i musiałam podeprzeć kołkiem. W związku z czym Księżniczka miała opór wewnętrzny przed wejściem za płotek.Duło od samego rana, a pod wieczór jeszcze się wzmogło to ducie.Czarna wypuszczona na siku zrezygnowała natychmiast jak tylko dmuchnęło mocniej - szczątek ogona podwinęła i odwrót do domku wykonała bez zapraszania szczególnego. A nawet wręcz przeciwnie. Bo jak już wychynęłam na to wiatrzysko, to wolałam, żeby uskuteczniła, co miała uskutecznić i nie zmuszała mnie do ponownego wychynięcia za kwadrans. Na przykład.
A Dziecko sobie zaplanowało wizytę w domku. Z zamiarem wyprowadzenia z garażu DeeRki! Zadzwoniło wcześniej, żeby mu prostownik do akumulatora podłączyć. Ostrzegłam, że pomysł taki se, bo duje. U nich nie duło, więc wiary nie dało. No, a jak już przyjechali, to pomysł musiał zostać wcielony. Wrócili dość prędko. Z hasłem "Mama, ognisko pal!" - tak ich wywiało. I o mało co - z szosy nie zdmuchnęło. Bo wiatr był zdecydowanie południowy, czyli duło bardzo prostopadle do kierunku ruchu na Eczwórce.
W tym czasie, jak ich zdmuchiwało z szosy wypiekłam drożdżówki, co je wcześniej już zarobione miałam. Właściwie, to lenistwo podpowiadało mi szarlotkę, ale w momencie gromadzenia substratów okazało się, że mam ostatni już słoik jabłek (Z poprzedniego sezonu jabłkowego. Bo w ostatnim nie zrobiłam ani słoika, taka mizeria w jabłkach była.) No, a jeden duży słoik to na szarlottę za mało, więc stanęło na drożdżówkach z jabłkami. Wyszły 4 blachy piekarnikowe tych drożdżówek i większość spakowałam Dzieckom. Wykonałam także wołowinę a la strogonow. Jak go zresztą zwał, tak go zwał. Produkt był z pomysłu i wykonania własnego: wołowina gulaszowata z jarzynami : marchew, szparagówka, groszek, brokuł, papryka. Starszy wynalazków nie jada, więc też młodzieży spakowałam. Starszy będzie jadał kapustkę, com mu wcześniej nagotowała. A ja nie wiem co. Bo kapustki są dla mnie niejadalne, a osobno gotować mi się nie chce.
Zanim jeszcze pojechali z powrotem musiałam przygotować "sałatkę" dla kozów. Dzieckom spodobała się dynia. No to im ćwiartkę tej bambino dałam oraz jedną malutką hokaido, która się bardziej do wszystkiego innego nadaje, niż do krojenia kozom ze względu na dość zwięzły miąższ i twardą skórkę. Bambino kroi się fajnie, ale duża trochę. Na jeden raz wychodzi mi ćwiartka, a nie daję kozulom jarzyn codziennie, więc obawiam się spsucia zanim zostanie zużyta. Trzeba na następny sezon jakiś niewielkich, a fajnych dyniek poszukać. W mojej za ciepłej piwnicy przechowują się bez problemów. Nawet zbyt wczesne uprzątnięcie z pola (zostały chomikom z zębów wyrwane) nie zaszkodziło im. A z buraczkami i marchwią muszę do sąsiada latać, bo u mnie po miesiącu skwarki.
Poszłam do tych kóz i okazało się, że siana trzeba nabrać do siatek. Właściwie, to byłam na to nastawiona, ale liczyłam po cichu, że jednak jeszcze odrobinę będą miały. Nie miały i musiałam iść do stodoły z siatkami. No i lekkiego cykora miałam, jak tak duło na zewnątrz i ruszało wszystkim w tej stodole. Nabrałam tylko po trochu, na przetrwanie do następnego dnia, ze świadomością powtórki i poleciałam im pozawieszać.
Dziecka pojechały, z przykazaniem uważania na drogę, ze względu na to wiatrzysko i obietnicą, że zadzwonią, jak dojadą.
A ja już miałam dosyć. Wypuściłam psy, które nie miały ochoty wielkiej na łażenie skróś tej dujawicy, więc załatwiły błyskawicznie, co tam uważały i wróciły bez nawoływania. I przyjęłam pozycję horyzontalną. A że warunków do spania nie było, to zaczęłam czytać książkę. Przygarnęłam ją z neta, bo pochlebne recenzje w pewnym miejscu wyczytałam. Niestety, rozczarowała mnie mocno już na wstępie, albowiem dotyczyła jednej tylko strony kontaktów międzyludzkich, konkretnie damsko-męskich. Przeleciałam dalej, z nadzieją, że będzie lepiej. Ale nie było. Więc rozstałam się z nią przed końcem i spróbowałam pospać.
Zbudziły mnie ciemną nocą piski psa. Kie licho? Z kuchni dobiegają, więc idę. A tam Księżniczka stoi i na kuchennej ławce i piszczy do drożdżówek, które zostały na tacy na stole. Stół był nieco od ławki odsunięty, tak że nie miała szans się dostać, więc wzywała pomocy pańci. A pańcia chamsko zabrała tacę ze stołu i wepchnęła do lodówki. Nie jest to może najlepsze miejsce na przechowywanie drożdżówek, ale lodówki na pewno nie otworzy. Z rozpaczy zeżarła 2 maleńkie, wysuszone, kromeczki chleba z kaloryfera.
Potem jeszcze nad ranem zbudził mnie deszcz walący w szyby, a potem już spałam długo jak nigdy. I niedzielę przebyczyłam na niczym w zasadzie. Wykonując tylko to co niezbędne i czytając Szwaję po raz kolejny.Wiatr mi zrzucił dechę, której używałam, jako zjeżdżalni dla worków z owsem. I leży do dziś, bo nie czuję się na siłach je dźwigać - i tak była okropnie ciężka, a teraz jeszcze namoknięta...
Wiatr już zelżał, ale wydmuchał ze mnie cały wigor i nawet umysłowo sprężyć się było mi trudno i niechętnie. Ale w końcu się sprężyłam i zamówiłam futrom domowym wikt. Po czym się okazało, że na sklep też wichura źle działa, bo zamieszczone kody, już były nieaktywne. Ciekawe, jak u nich się liczy "koniec dnia"? A potem się jeszcze okazało, że paczka już u kuriera (prawie), wobec czego w poniedziałek będę na pożyczki latać, bo przed jedenastą do ściany nie dotrę żadną miarą. Chyba muszę zmienić sposób płatności, bo "pobranie" załatwia mi tylko tyle, że przesyłka jest szybko.
Wspominałam gdzieś, że robię czapkę dla siebie. No i zrobiłam. Ta, której używałam dotąd, była zakupiona z lenistwa. No i wqrzała mnie nieco, bo było jej za dużo, a jakby za mało. Sterczał mi nad głową taki "cylander", który był zbyt mały, żeby go "położyć". Ale ciepła jest, więc nosiłam.
A oto, co udźgałam:
Ostatecznie wyszło zupełnie (albo prawie) co innego, niż zamierzałam. Miały być lewe oczka na prawej stronie, ale za dużo tej szarej nitki tam było. Poza tym brzeg się zwijał (co było do przewidzenia) i musiałam wykonać ściągacz, nabierając oczka u dołu (czego nigdy wcześniej nie robiłam). No i to gubienie oczek wyszło trochę ładniej niż ostatnio, ponieważ nie przerabiałam "dwa razem na prawo" tylko przeciągałam ostatnie, przez przedostatnie, a potem "na prawo" to przeciągnięte. Robiąc remanenty jakieś głębokie znalazłam 3 takie królicze pomponiki, akurat w pasującej tonacji. No to przymocowałam jeden. Potem na łóżku odkryłam drugi, dokładnie przeżuty. Raczej koty... Może by coś w charakterze golfu do tego dorobić, bo czarny wystający z kurtki nie bardzo pasuje, no i kolorów robi się zbyt wiele na raz.
Luty się zaczął wredną pogodą. Coś leci z góry białego i zaraz znika. I jest paskudnie. Brr... A ja muszę wreszcie do stodoły po drewno..
środa, 27 stycznia 2016
kradzieje buszowali w nocy
Czy zdarzyło się Wam rano wstać i stwierdzić, spuściwszy nogi na podłogę, brak pantofla? Mnie się dziś właśnie zdarzyło. Co robimy? Zaglądamy pod łóżko, bo może skurczybyk powędrował. Nie ma. No to lukamy dalej po podłodze wokół. Nie ma. Więc ubieram ten jeden i kicam do dużego pokoju, który zawsze otworem stoi, albowiem przejściowy jest. Na pierwszy rzut oka - nie ma. No to - upadnij na kolana, czółko do gleby, strzelamy do samolotu i lukamy. Pod wersalkę -Nie ma. Powstań, padnij, skłon, lukaj. Nie ma. Toaletka w przedpokoju. Odsuwamy -Nie ma. Łazienka. Nie ma. Kuchnia z padaniem i skłonami - nie ma. No i nie ma. Przepadł, wyparował, amba zjadła. Bo psy moje już od bardzo dawna obuwia nie jedzą (o ile jadały wcześniej, ale jak pamiętam - nie). Nawet jakby gdyby, to żaden pies żadnego buta nie skonsumował tak, żeby ślad po nim nie pozostał. Zwłaszcza jak but z surowca niejadalnego. Szmacianny akuratnie.Zapowiedziałam kotom, że zostaną na tortury wzięte, jak się ciapeć nie znajdzie. I póki co poszłam ubrać inne kapcie.
Poszukiwania zostały zawieszone, bo harmonogram na dzisiaj napięty był, zwłaszcza w godzinach przedpołudniowych. Albowiem zapotrzebowanie przyszło na filcaki, przez Rzeszów potwierdzone, no to już wyjścia nie było. A filcaki takie można nabyć jedynie na targu. Więc załatwiłam, co było z rana do zrobienia i pojechaliśmy. Zahaczyłam jeszcze o moja ulubiona pasmanterie i nabyłam druty grube drewniane. Krótkie jakisik, jak na takie grube druty. Ale rozbestwionam, bo miałam kiedyś cudne drewniane druty dziesiątki, które były należycie długie. Drutów na krótkiej żyłce panie nie miały i znaczników takoż, ale obiecały mieć jeszcze w tym tygodniu. Nabyłam jeszcze przy okazji szpulki do singera, bo mam tylko dwie i jak mi potrzebne nici w innym kolorze, niż akurat nawinięty, to muszę odwijać, po czym skrzętnie chować do kieszeni i pamiętać, żeby wyrzucić.( Podobno dla kotów niebezpieczne bardzo nici walające się podłogą) Oraz długie cienkie igły. Nagła krew mnie zalewa, jak mam coś uszyć igła, która ledwie z palców wystaje. A niestety takie masochistyczne igły są najczęściej dostępne.A potem udaliśmy się na święto dyszla. Zajeżdżamy, a tu -zonk - pusto, aut nie ma, zajechać można dowolnie. Święto dyszla odwołane, czy co? Ale nie, bo jadąc widzieliśmy kramy "Rumunów". Wysiadłam i lecę - faktycznie -cienizna jakaś -pusto, ani sprzedawców, ani klientów. Conajmniej o połowę mniej straganów niż zwykle. I, co najgorsze, mojego pana z filcakami tez nie było. Na wszelki pratiwopażarnyj obleciałam cały targ, że może gdzieś-coś-ktoś będzie miał na innym straganie. Ale niestety nie. Przy okazji wybiłam sobie z głowy kocyk z mikrofibry, bo wygląda toto fatalnie na żywo. Zero porównania z Pumy cudnym i cieplutkim kocykiem muchomorkiem - czerwonym w białe kropeczki. Jeszcze w sąsiednim Centrum zakupiłam chleb żytni z Bonusa, który należy do tych bardziej jadalnych. I pojechaliśmy do Cioty.
Ciotę jutro wypisują, więc zawiozłam jej ubrania, żeby jajka nie znosiła i nie wydzwaniała co pół godziny.
Kazała sobie aktualne filcaki wyczyścić jakoś, na wszelki wypadek.
Potem jeszcze nakarmić kota. W sama porę, bo kot już pochłonął wszystko, co mu w poniedziałek zostawiłam. Naniosłam węgla na zaś i drewna, oraz ogarnęłam trochę spiżarkę, robiąc radykalne czystki. No i pozbierałam rzeczy do prania. Ciotczyne oczywiście.
Na szczęście miałam dla Starszego ugotowane wczoraj flaki, więc zabrałam się za generalne czystki u mnie w pokoju. Tak mnie wzięło, pewnie po obejrzeniu stanu ciotczynej spiżarki i zakamarków, gdzie różności są przechowywane nie wiadomo po co i na co. Oraz przetrzymywane cosie, które powinny dawno w śmieciach się znajdować. Na koniec poodkurzałam. I rozpoczęłam ponowne poszukiwania kapcia. Starszy zasugerował, że może pod materacem na łóżku, co było idiotyzmem totalnym, ale przy kotach wszelkie idiotyzmy są prawdopodobne. Podniosłam więc ten materac - no i jest! Co prawda nie pod materacem, a za nogą łóżka. Tak wetknięty, że go z pozycji klęcznej widać nie było, albowiem łóżko mam zabytkowe nieco i ma szerokie nogi u dołu. Kotom się upiekło i tortur nie musiałam stosować.
Teraz mi się w łazience kończą gotować w pralce ciotczyne ręczniki, a na kuchence krupnik na kurczęcej nodze. Nastawiłam, żeby ciota miała jutro co zjeść, jak z tego szpitala wróci. Oczywiście ilość mi wyszła, jak dla drużyny głodnych saperów. Niestety, z kaszami wszelkimi zawsze przesadzam, mimo tyluletniej praktyki przy garach. Wciąż mi się wydaje, że ta "łyżka kaszy na twarz" to mało w przypadku krupniku. Ponieważ gotuję dla trzech osób na dwa dni, to powinno być 6 łyżek. No a jest 8 i gęstawo w garnku. Trudno, najwyżej resztę zjedzą psy. Odrobina kaszy jęczmiennej raz na jakiś długi czas im nie zaszkodzi.
A propos psów: Księżniczka doprowadziła mnie dziś do ciężkiej qrwicy. Ogarnąwszy tematy, poszłam z nimi, z bólem wielkim, około 15.30, na spacerek. Najpierw ciągnęła zawzięcie, oczywiście w zupełnie innym kierunku niż ten, który ustaliła sobie Czarna. Z tego ciągnięcia zawędrowałyśmy pod brzózki. A tam Księżniczka postanowiła, że sory, ale dalej to ona na tym sznurku nie pójdzie. No to Czarna do nogi, a Księżniczka na sznurku naprzód. Szła jak za karę, bo się wydarłam na nią i nakazałam naprzód i bez fanaberii. Było "naprzód", ale z fanaberiami. Obrażona wielce dociągnęła nas do końca brzózek, potem się podnieciła bardzo, bo tam na końcu sarny żerują i byłoby ewentualnie co wszamać (jakby nie dostrzegła ta z drugiego końca linki. Ale dostrzegła i nie pozwoliła). Więc doszła do początku tych brzózek, przeszłyśmy na drogę i odpięłam ją. I sobie pomknęła. Przez największe kałuże. Potem przez sad i na nasza drogę. I wpieriod tą drogą. A tam i błoto i woda stoi miejscami, a miejscami jeszcze resztki takiego podtopionego śniegu. Pomykała sobie dość daleko, my z Czarną za nią oczywiście. Aż w końcu jej się znudziło, stanęła i oznajmiła, że właściwie to możemy wracać, chociaż cel tych gonitw osiągnięty nie został. No to wracamy. A Księżniczce spodobało się po roli, bo mniej mokro niż na drodze. (Na szczęście, po niezaoranej roli) Po czym miała zamiar przez moje byłe grządki przemaszerować, co już przerosło moje możliwości akceptacji książęcych fanaberii i wrzasłam "na drogę". I poszła na drogę. A mnie to zawsze zastanawia, że jak gonią po roli i wrzasnę "na drogę", to idą na drogę. Bo skąd one wiedzą co to droga?
Skrzydełka mi zaczęły opadać, bo pomyślałam, że zaraz po powrocie i ogarnięciu psów z błota, trzeba będzie z Księżniczką wychodzić znowu. Ale mnie zaskoczyła - pomknęła do sadu. Myślałam, że wyniuchała sarnie pozostałości i skorzysta z tego, że nie mogę zareagować natychmiast. A tu nie: Księżniczka zobaczyła cudną kępkę wysokich suchych trawek i wreszcie miała odpowiednie warunki toaletowe. Po powrocie dostały areszt na klatce schodowej. Czarna została dokładnie powycierana, bo nawet grzbiet miała uciapkany. Natomiast Księżniczkę czekało kolejne nieszczęście - wanna i końcówka prysznicowa. Massakra taka zakichana wiosna w styczniu.
A teraz idę lecę do siebie wreszcie. I może dziś skończę czapkę, którą wczoraj zaczęłam. Dla siebie tym razem. Z jakiejś kretyńskiej alpaki tureckiej (z nazwy ona alpaka, bo w sobie ma głównie akryl), która jest fatalnie skręcona i się po prostu rozsnuwa, jak się pociągnie. Robię w dwie nitki, bo na kłębku wygląda grubo, ale jak co do czego to cienizna, w dodatku nierówna. I trzecia nitka szarej włóczki w większości wełnianej. I wychodzi mi niestety nie tak, jak sobie zaplanowałam, bo na lewych oczkach, które miały być prawą strona czapki, widać głównie tę szarą dodatkową nitkę. Trudno, uhaha, zmiana planów.
Jeszcze muszę zaczekać na te ręczniki, coby je po kaloryferach porozwieszać, to wyschną na jutro i od razu odwieziemy. I tak trzeba będzie ciotce zakupy zrobić, bo chleb sczerstwiał przez tydzień (na szczęście nie zakwitł , to wzięłam wysuszyć kozom w piekarniku - będą miały parę dni radochy) oraz miotłę zakupić jakowąś bo te jej masochistyczne zabytkowe 4 kłaki raczej się do zamiatania nie nadają. Z góry zakładam, że i tak żadna nie będzie tak dobra, jak była ta, z której owe cztery kłaki pieczołowicie przechowuje na kiju) Właśnie pralka mnie zawołała.
No to pa...
Poszukiwania zostały zawieszone, bo harmonogram na dzisiaj napięty był, zwłaszcza w godzinach przedpołudniowych. Albowiem zapotrzebowanie przyszło na filcaki, przez Rzeszów potwierdzone, no to już wyjścia nie było. A filcaki takie można nabyć jedynie na targu. Więc załatwiłam, co było z rana do zrobienia i pojechaliśmy. Zahaczyłam jeszcze o moja ulubiona pasmanterie i nabyłam druty grube drewniane. Krótkie jakisik, jak na takie grube druty. Ale rozbestwionam, bo miałam kiedyś cudne drewniane druty dziesiątki, które były należycie długie. Drutów na krótkiej żyłce panie nie miały i znaczników takoż, ale obiecały mieć jeszcze w tym tygodniu. Nabyłam jeszcze przy okazji szpulki do singera, bo mam tylko dwie i jak mi potrzebne nici w innym kolorze, niż akurat nawinięty, to muszę odwijać, po czym skrzętnie chować do kieszeni i pamiętać, żeby wyrzucić.( Podobno dla kotów niebezpieczne bardzo nici walające się podłogą) Oraz długie cienkie igły. Nagła krew mnie zalewa, jak mam coś uszyć igła, która ledwie z palców wystaje. A niestety takie masochistyczne igły są najczęściej dostępne.A potem udaliśmy się na święto dyszla. Zajeżdżamy, a tu -zonk - pusto, aut nie ma, zajechać można dowolnie. Święto dyszla odwołane, czy co? Ale nie, bo jadąc widzieliśmy kramy "Rumunów". Wysiadłam i lecę - faktycznie -cienizna jakaś -pusto, ani sprzedawców, ani klientów. Conajmniej o połowę mniej straganów niż zwykle. I, co najgorsze, mojego pana z filcakami tez nie było. Na wszelki pratiwopażarnyj obleciałam cały targ, że może gdzieś-coś-ktoś będzie miał na innym straganie. Ale niestety nie. Przy okazji wybiłam sobie z głowy kocyk z mikrofibry, bo wygląda toto fatalnie na żywo. Zero porównania z Pumy cudnym i cieplutkim kocykiem muchomorkiem - czerwonym w białe kropeczki. Jeszcze w sąsiednim Centrum zakupiłam chleb żytni z Bonusa, który należy do tych bardziej jadalnych. I pojechaliśmy do Cioty.
Ciotę jutro wypisują, więc zawiozłam jej ubrania, żeby jajka nie znosiła i nie wydzwaniała co pół godziny.
Kazała sobie aktualne filcaki wyczyścić jakoś, na wszelki wypadek.
Potem jeszcze nakarmić kota. W sama porę, bo kot już pochłonął wszystko, co mu w poniedziałek zostawiłam. Naniosłam węgla na zaś i drewna, oraz ogarnęłam trochę spiżarkę, robiąc radykalne czystki. No i pozbierałam rzeczy do prania. Ciotczyne oczywiście.
Na szczęście miałam dla Starszego ugotowane wczoraj flaki, więc zabrałam się za generalne czystki u mnie w pokoju. Tak mnie wzięło, pewnie po obejrzeniu stanu ciotczynej spiżarki i zakamarków, gdzie różności są przechowywane nie wiadomo po co i na co. Oraz przetrzymywane cosie, które powinny dawno w śmieciach się znajdować. Na koniec poodkurzałam. I rozpoczęłam ponowne poszukiwania kapcia. Starszy zasugerował, że może pod materacem na łóżku, co było idiotyzmem totalnym, ale przy kotach wszelkie idiotyzmy są prawdopodobne. Podniosłam więc ten materac - no i jest! Co prawda nie pod materacem, a za nogą łóżka. Tak wetknięty, że go z pozycji klęcznej widać nie było, albowiem łóżko mam zabytkowe nieco i ma szerokie nogi u dołu. Kotom się upiekło i tortur nie musiałam stosować.
Teraz mi się w łazience kończą gotować w pralce ciotczyne ręczniki, a na kuchence krupnik na kurczęcej nodze. Nastawiłam, żeby ciota miała jutro co zjeść, jak z tego szpitala wróci. Oczywiście ilość mi wyszła, jak dla drużyny głodnych saperów. Niestety, z kaszami wszelkimi zawsze przesadzam, mimo tyluletniej praktyki przy garach. Wciąż mi się wydaje, że ta "łyżka kaszy na twarz" to mało w przypadku krupniku. Ponieważ gotuję dla trzech osób na dwa dni, to powinno być 6 łyżek. No a jest 8 i gęstawo w garnku. Trudno, najwyżej resztę zjedzą psy. Odrobina kaszy jęczmiennej raz na jakiś długi czas im nie zaszkodzi.
A propos psów: Księżniczka doprowadziła mnie dziś do ciężkiej qrwicy. Ogarnąwszy tematy, poszłam z nimi, z bólem wielkim, około 15.30, na spacerek. Najpierw ciągnęła zawzięcie, oczywiście w zupełnie innym kierunku niż ten, który ustaliła sobie Czarna. Z tego ciągnięcia zawędrowałyśmy pod brzózki. A tam Księżniczka postanowiła, że sory, ale dalej to ona na tym sznurku nie pójdzie. No to Czarna do nogi, a Księżniczka na sznurku naprzód. Szła jak za karę, bo się wydarłam na nią i nakazałam naprzód i bez fanaberii. Było "naprzód", ale z fanaberiami. Obrażona wielce dociągnęła nas do końca brzózek, potem się podnieciła bardzo, bo tam na końcu sarny żerują i byłoby ewentualnie co wszamać (jakby nie dostrzegła ta z drugiego końca linki. Ale dostrzegła i nie pozwoliła). Więc doszła do początku tych brzózek, przeszłyśmy na drogę i odpięłam ją. I sobie pomknęła. Przez największe kałuże. Potem przez sad i na nasza drogę. I wpieriod tą drogą. A tam i błoto i woda stoi miejscami, a miejscami jeszcze resztki takiego podtopionego śniegu. Pomykała sobie dość daleko, my z Czarną za nią oczywiście. Aż w końcu jej się znudziło, stanęła i oznajmiła, że właściwie to możemy wracać, chociaż cel tych gonitw osiągnięty nie został. No to wracamy. A Księżniczce spodobało się po roli, bo mniej mokro niż na drodze. (Na szczęście, po niezaoranej roli) Po czym miała zamiar przez moje byłe grządki przemaszerować, co już przerosło moje możliwości akceptacji książęcych fanaberii i wrzasłam "na drogę". I poszła na drogę. A mnie to zawsze zastanawia, że jak gonią po roli i wrzasnę "na drogę", to idą na drogę. Bo skąd one wiedzą co to droga?
Skrzydełka mi zaczęły opadać, bo pomyślałam, że zaraz po powrocie i ogarnięciu psów z błota, trzeba będzie z Księżniczką wychodzić znowu. Ale mnie zaskoczyła - pomknęła do sadu. Myślałam, że wyniuchała sarnie pozostałości i skorzysta z tego, że nie mogę zareagować natychmiast. A tu nie: Księżniczka zobaczyła cudną kępkę wysokich suchych trawek i wreszcie miała odpowiednie warunki toaletowe. Po powrocie dostały areszt na klatce schodowej. Czarna została dokładnie powycierana, bo nawet grzbiet miała uciapkany. Natomiast Księżniczkę czekało kolejne nieszczęście - wanna i końcówka prysznicowa. Massakra taka zakichana wiosna w styczniu.
A teraz idę lecę do siebie wreszcie. I może dziś skończę czapkę, którą wczoraj zaczęłam. Dla siebie tym razem. Z jakiejś kretyńskiej alpaki tureckiej (z nazwy ona alpaka, bo w sobie ma głównie akryl), która jest fatalnie skręcona i się po prostu rozsnuwa, jak się pociągnie. Robię w dwie nitki, bo na kłębku wygląda grubo, ale jak co do czego to cienizna, w dodatku nierówna. I trzecia nitka szarej włóczki w większości wełnianej. I wychodzi mi niestety nie tak, jak sobie zaplanowałam, bo na lewych oczkach, które miały być prawą strona czapki, widać głównie tę szarą dodatkową nitkę. Trudno, uhaha, zmiana planów.
Jeszcze muszę zaczekać na te ręczniki, coby je po kaloryferach porozwieszać, to wyschną na jutro i od razu odwieziemy. I tak trzeba będzie ciotce zakupy zrobić, bo chleb sczerstwiał przez tydzień (na szczęście nie zakwitł , to wzięłam wysuszyć kozom w piekarniku - będą miały parę dni radochy) oraz miotłę zakupić jakowąś bo te jej masochistyczne zabytkowe 4 kłaki raczej się do zamiatania nie nadają. Z góry zakładam, że i tak żadna nie będzie tak dobra, jak była ta, z której owe cztery kłaki pieczołowicie przechowuje na kiju) Właśnie pralka mnie zawołała.
No to pa...
poniedziałek, 25 stycznia 2016
nie szewski
poniedziałek.
Ożyłam właściwie dopiero dzisiaj po piątku i sobocie. Nawet wstałam o 6.00 i nie bardzo wiedziałam, co ze sobą zrobić. Tak, że mi się kolejność porannego harmonogramu popultała. Ale w zasadzie wykonany, jeszcze tylko spacer z psami i kozy. Jeden punkt mi doszedł, bo jest klient na 100kg owsa i musiałam zaworkować. Zaworkowane.Tylko jakoś spuścić ze strychu trzeba. jak gość będzie w pojedynkę, to będę musiała łapać worki na dole u deski (bo zrobiłam taką zjeżdżalnię: worek na lince sunie po desce zafoliowanej, co by się nie podarł)
(Aha, zdaje się, że mi się gotuje w centralnym.... No, jeszcze nie, ale niewiele brakuje. Cholera nie kocioł -permanentnej opieki wymaga. Nie można do niego nałożyć i mieć go z głowy na parę godzin, tylko trzeba latać. Bo jak nie zdycha, to znowu hajc jak w piekle)
W piątek Ciota została zawieziona i przyjęta na oddział. Po drodze jej jeszcze fotkę strzelili. Nawet szybko poszło, bo zajęło jedynie 2 godziny. Cud nad Mleczką. Do nocy dręczyły mnie wyrzuty sumienia, bo Ciota dostała przydział na salę 5-cio osobową, na której znajdowały się panie w dość nieciekawym stanie. W tym jedna cały czas jęczała i Ciota od razu zaczęła przewracać oczami.Za poprzednim jej pobytem na tym oddziale też znajdowała się na sali 5-osobowej, gdzie jedna z pań, dotknięta demencją, spacerowała nocami i penetrowała nachtastliki pozostałych pacjentek. I Ciota zażądała przeniesienia. No i ją przenieśli.
Dzieciątko się wybrało w piątek po pracy do domu, żeby starej matce pomóc narychtować drwa na rozpałkę. Albowiem matka została przez brata swego, z teksańską masakrą oswojonego prawie jak z maszynką do golenia (a może bardziej, bo odnoszę wrażenie, ze częściej rżnie niż się goli) odwiedziona od prób oswajania. Moje Dziecko kochają przygody wszelakie, samochodowe zwłaszcza: a to mu się wał przestawi i trzeba lawetować, a to mu paliwa braknie i trzeba gonić z bańką. W reanimowanym poldolocie nie działają czujniki poziomu benzyny ani gazu. W dodatku pijak straszny się zrobił po reanimacji i gazu pochłania ilości kosmiczne (jak wychodzi z dzielenia pojemności zbiornika przez wskaźnik kilomatrazu)
Tym razem brakło wszystkiego w szczyrym polu za Tryńczą. Dziecko opanował wqrw na poldka taki, ze powziął postanowienie porzucenia go w tym polu i powrotu do SW publicznym środkiem. Ja natomiast stwierdziłam, że trochę szkoda, bo nawet jak na złom go oddać, to lepiej w całości, bo zawsze parę groszy więcej weźmie, jak będzie z kołami. A zresztą sprzęcicho grające tam zamontowane za pieniądze przewyższające chyba wartość poldka.
No to zorganizowałam akcję ratunkową, angażując sąsiadkę Danusię w charakterze kierowcy, zabrawszy kasę i bańkę, poleciałam, jak stałam, czyli w wysokognojnych i szelestach ochronnych roboczych.
Dziecko nie zdążyło zamarznąć jeszcze, wlało, odpaliło, o dziwo, bez kabli i pojechaliśmy kolumną. Potem się okazało, że cudem nie puknął debila na rowerze.
Debile w czarnych szmatach, na rowerach bez odblasków nawet, są drugą, po psach (a może nawet przed psami) plagą wiejskich dróg. Dziwne, że Dziecko potem z tego poldka nie wysiadło i bucowi w pysk nie dało. Brat kiedyś wysiadł i bucem wstrząsnął nieco, po tym, jak na dynowskiej dylance cudem uniknął nieszczęścia zamordowania buca i położenia przyczep. Jakoś mi nie przyszło do łba dzwonić do służb, a takich kretynów bez mózgu minęłyśmy z Danką pewnie z dziesięciu.
W związku z obecnością Dziecka, wyszło parę rzeczy do zrobienia. Najpierw pojechaliśmy nakarmić kota cioty i wziąć jej telefon stacjonarny. Po rozmowie z Adasiem z timobajla dowiedziałam się, że prawdopodobnie będzie działał w szpitalu, a jak by nie chciał, to można mu włożyć startówkę za piątkę. (Najważniejsza skwitowała akcję: No, oczywiście, to LOGICZNE, że działa. Bo przecież ma STACYJKĘ! Nosz, qrwa, NIE logiczne, bo informacja dla klienta mówi, że działa w promieniu 500m od domu. I nie sądzę, by operator miał jakiś cel w tym, by odżegnywać klienta od używania telefonu. A stacyjkę, to ma samochód!) Ciotę zastaliśmy w stanie normalnym, podłączoną do kroplówki, która nie leciała. Dostałam polecenie poinformować siostrę. Po czym okazało się, że już ktoś ją informował i zaraz będzie. Ciota uwielbia jak 1000 osób zajmuje się jej sprawami.
W międzyczasie zakupiliśmy węgiel i w międzyczasie wykonałam kilka prań, bo dziecko nadal bez pralki.
Potem jeszcze kilka prań, obiad, ptysie, odkurzanie auta Dziecku, (ono w tym czasie zwalało węgiel do piwnicy) kozy, psy, koty. Ok. 19-tej w końcu Dziecko zrobiło kawę, ja nadziałam parę ptysiów i usiedliśmy pogadać. (Dziecko się nawet rozmowne zrobiło i samo opowiada o tym i owym). A potem szybko-szybko - trzeba było poskładać to całe wysuszone pranie i spakować sensownie. I Dziecko pojechało w noc.
Po czym za jakąś chwile pojawiło się znów na podwórzu. Pikneło mi w głowie, że znowu coś się spierniczyło w złomowisku. Ale okazało się, że zatankował gaz na orlenie i chce tylko dopływ podregulować i jestem mu potrzebna, żeby obroty trzymać. No to potrzymałam, bacząc pilnie, żeby mi z tych 3 tysięcy nie schodziło i pojechał już całkiem.
A dziś zaliczyłam Ciotę i rozmowę z doktórką. Najpierw oczywiście do jej chałupy, bo zażyczyła sobie koszulę na zmianę. (Po czym okazało się, że przebierać się nie będzie, bo przecież ta jeszcze dobra. Ale przynajmniej kota nakarmiłam, bo już miał pusto w miseczkach) Fotograf stwierdził, że żeber pękniętych nie ma. Jeszcze jakieś USG jej robili, ale wyników nie było na razie. Ciota sugerowała, że coś ma na żołądku, bo jej tak powiedzieli i ma dietę - bułkę jej dali zamiast chleba, a ona tej bułki wcale jeść nie może. No i masz. Ciota uwielbia mieć wszelkie choroby istniejące i być najbardziej chora w okolicy. Oraz o tych swoich chorobach, tudzież wypadkach przeszłych opowiadać każdemu po wielokroć. W zasadzie już do obrzygania, bo nie bardzo mam ochotę słuchać kolejny raz jak to sobie nogę kosą pocięła, czy ile razy miała połamane żebra.
Reszta dnia zeszła na niczym wielkim, oprócz tego, że zaraz z rana zaworkowałam 100kg owsa, bo był klient. I przykręciłam dziewczynkom deseczkę, żeby im gębusie wystające do karmideł nieco rozdzielić, bo się prały łbami ostatnio jak jakieś głupie. W ogóle stwierdziłam, że wszystkie deski pomiędzy nimi popękane wzdłuż. I trzeba to jakoś zabezpieczyć, bo wymiana w tej chwili w grę nie wchodzi. Nie ma to jak półwałeczki z żerdzi - nie ma co pękać wzdłuż, a w poprzek nie da rady.
Przymierzam się zrobienia swetra. Sobie. Z włóczki zakupionej parę lat temu docelowo na sweter. Na razie przerobiłam obczajanie po książkach mądrych i internecie spuszczanie na pachę. A może raglan, bo prościej. Jeszcze jeden moment mam do przerobienia teoretycznego. Na dropsie znalazłam głównie właśnie raglany. Ale opisy z dropsa mi nie leżą. Najlepsza w tej materii jest moja stara kniga oraz opisy niemieckie. Gdzie jest narysowany wykrój i liczone w centymetrach, a nie przerobionych rzędach. Kto do licha liczy rzędy?!
A najlepiej byłoby ucelować cóś w sh i nie robić. Zakupy sklepowe w grę nie wchodzą. M. in ze względu na ceny oraz cudowne akryle użyte jako surowiec. Akrylom mówimy stanowcze nie.
I idziemy spać. Psy już na pozycjach. I koteł też.
piątek, 22 stycznia 2016
problemy
Są problemy. W dodatku jakby nie całkiem moje, ale ostatecznie moje, bo nie ma chętnych, żeby się nimi zająć.
Moja szwagierka Najstarsza-ale- nie- najważniejsza, ta gruba strasznie, skończyła właśnie 89 lat. Ale zanim skończyła, zdążyłą znowu orła gdzieś wywinąć. Twierdzi, że w łazience, wstając z klopa. Rozległość obrażeń i dotkliwość wskazuje, że kłamie jak z nut, co zresztą ma we krwi i wychodzi jej artystycznie. Oczywiście nie zająknęła się słowem natychmiast po fakcie. Dopiero jak nabrała barw węgierki łąckiej i ból jej zaczął dokuczać nadmiernie odezwała się do Najważniejszej. Najważniejsza do Starszego, a Starszy do mnie. Qrwa Mać! Bo jakby się do mnie odezwała bezpośrednio, to by jej honur nadwerężyło, albo co. Zresztą ze wszystkim tak jest. jak jej zakupy trzeba zrobić, to ja dzwonię "Czy ci coś nie trzeba kupić?, - A tak, mam tu kartke spisaną. - No to dyktuj, co tam masz"
W sprawie śliwkowej zdecydowałam sprowadzić doktórkę do domu. Doktórka przyjechała, ja odsiedziałam 2 godziny, bo zamiast o 14.00 była o 16.00. Obsłuchała. Nic w płucach nie stwierdziła. Stwierdziła natomiast, że żebro może być pęknięte a nawet dwa. Dała skierowanie na prześwietlenie i tabletki przeciwbólowe, bo na pęknięte ziobro i tak nic innego nie ma.
Po paru dniach, via Najważniejsza, przyszłą wieść, ze ciota ma duszności. Powietrza złapać nie może, leci wietrzyć chałupę na przestrzał. (Z tego wietrzenia jeszcze zapalenie płuc złapie, bo wietrzy, wyskoczywszy z pierza, w kuszulinie samej) Znowu doktórkę wołać?
Się złożyło, że Starszy poczuł się na siłach, żeby wsiąść za kierownicę i wyprowadziłam go do sklepu oraz do cioty głównie (bo chłopskie jajka na mnie od niedzieli u niej czekały)
W sklepie najpierw udało mi się dorwać panią, która pracuje w GOPSie i wypytać odnośnie zorganizowania jakiejś stałej opieki dla cioty. Okazało się, owszem, że dupa blada. Ale w międzyczasie Starszy wyłonił się zza regału i oznajmił, że pani doktór robi właśnie zakupy (pani doktór mieszka w następnej wsi i wracając z pracy przejeżdża przez naszą, bo tamta jest "daleko od szosy") No to dorwałam panią doktór, opowiedziałam o cioty przypadłościach i pani doktór stwierdziła, ze ciotę należy do szpitala położyć. We wzwiązku ze z czym mam dwa dni rozplanowane. Dzisiaj mam po 12.00 zjawić się u pani doktór i wleźć na chama za jakimś zarejestrowanym pacjentem (czego do tej pory nigdy nie czyniłam, więc nie wiem, jak wyjdzie, ale pół dnia kwitnąć pod gabinetem nie planuję) w celu odebrania skierowania do szpitala. Potem trzeba będzie ciotę do tego szpitala spakować. A jutro rano dowieźć na izbę przyjęć i tam pół dnia odkwitnąć (jak dobrze pójdzie - może trafię na którąś znajoma pielęgniarkę, co to ją uczyłam, albo jej dzieci, albo jedno i drugie i uda mi się coś przyspieszyć). A potem trzeba będzie codziennie ją odwiedzać (bo ona się tyle wszystkich naodwiedzała i rosołów nanosiła, że nie ma innego wyjścia. Z tym, że rosołu ani placka nie zobaczy. Szpital daje jeść, leżący człowiek ma zapotrzebowanie dużo mniejsze na kalorie, a ona ma ciałka w duuużym nadmiarze)
Najpierw jeszcze mam zakupić pantofle dla cioty, co jest wyczynem nie lada, bo takich pantofli, jak ona by chciała, po prostu nie ma. Mają być bardzo szerokie i na klinku. Chyba sobie narysuje i dmuchnie (jak w bajce)
....................................................................................
To pozałatwiane. Ale cały dzień prawie zajęty, bo ciotczyne tematy w miasteczku zajęły trzy godziny równe. W dodatku na mojej ulubionej poczcie nie było kopert bąbelkowych. Niebywałe. Tydzień temu było ich wielkie mnóstwo do wyboru do koloru (no, do koloru może nie, bo raczej białe były) I zawsze były, a tym razem - bęc. Dobrze, że nie daleko sklep biurowy, w którym szwarc-mydło i powidło (nawet mopa i szmaty do podłogi, tylko kalki do transferu jakoś nie mają). I czapcie poszły. Mam nadzieję, że na jutro dojdą. Jak wysyłałam w ub.czwartek orkiestrowy długopis, to w piątek był na miejscu. Uwielbiam PP. Bywało, że przesyłki nadane PP dochodziły szybciej niż kurierem. I takie miłe panie u nas za kontuarem (bo okienka ostatnio polikwidowali, nawet kantor jest bez szyby)
PS. Napisać, napisałam, ale siły, żeby opublikować już nie miałam. Prawdopodobnie padłam nad klawiaturą. jakby w razie czego poszło z dzisiejszą datą, to-działo się w czwartek
Moja szwagierka Najstarsza-ale- nie- najważniejsza, ta gruba strasznie, skończyła właśnie 89 lat. Ale zanim skończyła, zdążyłą znowu orła gdzieś wywinąć. Twierdzi, że w łazience, wstając z klopa. Rozległość obrażeń i dotkliwość wskazuje, że kłamie jak z nut, co zresztą ma we krwi i wychodzi jej artystycznie. Oczywiście nie zająknęła się słowem natychmiast po fakcie. Dopiero jak nabrała barw węgierki łąckiej i ból jej zaczął dokuczać nadmiernie odezwała się do Najważniejszej. Najważniejsza do Starszego, a Starszy do mnie. Qrwa Mać! Bo jakby się do mnie odezwała bezpośrednio, to by jej honur nadwerężyło, albo co. Zresztą ze wszystkim tak jest. jak jej zakupy trzeba zrobić, to ja dzwonię "Czy ci coś nie trzeba kupić?, - A tak, mam tu kartke spisaną. - No to dyktuj, co tam masz"
W sprawie śliwkowej zdecydowałam sprowadzić doktórkę do domu. Doktórka przyjechała, ja odsiedziałam 2 godziny, bo zamiast o 14.00 była o 16.00. Obsłuchała. Nic w płucach nie stwierdziła. Stwierdziła natomiast, że żebro może być pęknięte a nawet dwa. Dała skierowanie na prześwietlenie i tabletki przeciwbólowe, bo na pęknięte ziobro i tak nic innego nie ma.
Po paru dniach, via Najważniejsza, przyszłą wieść, ze ciota ma duszności. Powietrza złapać nie może, leci wietrzyć chałupę na przestrzał. (Z tego wietrzenia jeszcze zapalenie płuc złapie, bo wietrzy, wyskoczywszy z pierza, w kuszulinie samej) Znowu doktórkę wołać?
Się złożyło, że Starszy poczuł się na siłach, żeby wsiąść za kierownicę i wyprowadziłam go do sklepu oraz do cioty głównie (bo chłopskie jajka na mnie od niedzieli u niej czekały)
W sklepie najpierw udało mi się dorwać panią, która pracuje w GOPSie i wypytać odnośnie zorganizowania jakiejś stałej opieki dla cioty. Okazało się, owszem, że dupa blada. Ale w międzyczasie Starszy wyłonił się zza regału i oznajmił, że pani doktór robi właśnie zakupy (pani doktór mieszka w następnej wsi i wracając z pracy przejeżdża przez naszą, bo tamta jest "daleko od szosy") No to dorwałam panią doktór, opowiedziałam o cioty przypadłościach i pani doktór stwierdziła, ze ciotę należy do szpitala położyć. We wzwiązku ze z czym mam dwa dni rozplanowane. Dzisiaj mam po 12.00 zjawić się u pani doktór i wleźć na chama za jakimś zarejestrowanym pacjentem (czego do tej pory nigdy nie czyniłam, więc nie wiem, jak wyjdzie, ale pół dnia kwitnąć pod gabinetem nie planuję) w celu odebrania skierowania do szpitala. Potem trzeba będzie ciotę do tego szpitala spakować. A jutro rano dowieźć na izbę przyjęć i tam pół dnia odkwitnąć (jak dobrze pójdzie - może trafię na którąś znajoma pielęgniarkę, co to ją uczyłam, albo jej dzieci, albo jedno i drugie i uda mi się coś przyspieszyć). A potem trzeba będzie codziennie ją odwiedzać (bo ona się tyle wszystkich naodwiedzała i rosołów nanosiła, że nie ma innego wyjścia. Z tym, że rosołu ani placka nie zobaczy. Szpital daje jeść, leżący człowiek ma zapotrzebowanie dużo mniejsze na kalorie, a ona ma ciałka w duuużym nadmiarze)
Najpierw jeszcze mam zakupić pantofle dla cioty, co jest wyczynem nie lada, bo takich pantofli, jak ona by chciała, po prostu nie ma. Mają być bardzo szerokie i na klinku. Chyba sobie narysuje i dmuchnie (jak w bajce)
....................................................................................
To pozałatwiane. Ale cały dzień prawie zajęty, bo ciotczyne tematy w miasteczku zajęły trzy godziny równe. W dodatku na mojej ulubionej poczcie nie było kopert bąbelkowych. Niebywałe. Tydzień temu było ich wielkie mnóstwo do wyboru do koloru (no, do koloru może nie, bo raczej białe były) I zawsze były, a tym razem - bęc. Dobrze, że nie daleko sklep biurowy, w którym szwarc-mydło i powidło (nawet mopa i szmaty do podłogi, tylko kalki do transferu jakoś nie mają). I czapcie poszły. Mam nadzieję, że na jutro dojdą. Jak wysyłałam w ub.czwartek orkiestrowy długopis, to w piątek był na miejscu. Uwielbiam PP. Bywało, że przesyłki nadane PP dochodziły szybciej niż kurierem. I takie miłe panie u nas za kontuarem (bo okienka ostatnio polikwidowali, nawet kantor jest bez szyby)
PS. Napisać, napisałam, ale siły, żeby opublikować już nie miałam. Prawdopodobnie padłam nad klawiaturą. jakby w razie czego poszło z dzisiejszą datą, to-działo się w czwartek
Subskrybuj:
Posty (Atom)