nie ma jak to na wsi....

rankiem (jak mówi wierszyk) - pachnie gównem i rumiankiem. Okazuje się, że po południu też może być fajnie.
Dziś od 15 -tej, tak mniej więcej, mamy skażenie biologiczno-chemiczne. Jak twierdzi Danuśka, najlepiej poinformowana osoba w okolicy, pan krowi farmer K. wozi gnój. Podobno ze swojego drugiego rancza w S.
Ale wiecie co? W gnoju to ja robiłam: wmężyłam się w gospodarstwo, ja, baba z miasta, która co prawda różne zwierzęta gospodarskie oglądała z bliska, ale nigdy niczego przy nich nie robiła. Mój mąż chował dużo zwierzaków: 2 krowy i jałówka to był standard. Przez długi czas były dwie klacze. Trafiało się po 5 bukatów na opas.No i świnie. Po 20-30 tuczników na raz + 2 maciory. Zwykle zasadnicze akcje przy tym wykonywał Starszy. Ja mu najwyżej pomagałam w przygotowaniu paszy i doiłam krowy. Ale jak Starszy lądował w szpitalu, to cały ten kram zostawał na mojej głowie i rękach przede wszystkim. (A do szpitala trafiał dość często) Tak, że wszystkie stajenno-oborowo-chlewniane smrody, łącznie ze smrodem kiszonki z wysłodków buraczanych znam na wylot.
Ale ten smród długo namierzałam, co on zacz: pali kto co, jakiś oborowy kanał 10letni wywozi, czy ki pieron?! Po czym Starszy wychynął nieśmiało na dwór i orzekł - kurniki. No, to wiecie, zjadacze kurzych jajek fermowych i cycków drobiowych, co wy jecie? Nie wiecie. To gówno waliło chemią i dlatego było tak nierozpoznawalne.
W każdym razie, w domu jest cuchnące krematorium, bo nie zdążyłam przed smrodem okien dopaść i pozamykać. W dodatku jeszcze Dziecko, jak zwykle, zostawiło za sobą ogon i wali smrodem na klatce schodowej przez 3 kondygnacje, od piwnic po strych i w spiżarce, gdzie mam okno na stałe uchylone. No i Starszy pocieszył, że będzie tak walić ze 3 dni, nawet jakby zaraz przyorał, co nie sądzę. Ale jak jutro nie przyorze, to szukam numeru do PIORiN-u i ochrony środowiska oraz Agencji.
Ja dziś też walczyłam z gównem, na gnojniku tym razem. Polewałam ostro i równałam pryzmę. Starszy orzekł, że w tych temperaturach i suszy grozi samozapłonem. A suche to wszystko jak pieprz na wierzchu, od koziów są drewniane drzwiczki, więc lepiej, żeby się nie samozapalało. Jak dotąd nie ma żadnych zakazów odnośnie oszczędzania wody, więc lałam. Z przekonaniem, że to znacznie wyższa konieczność niż podlewanie pieprzonych trawników.

Z innych doniesień to tak:
W związku z tym, że są cholerne upały i że na noc się na szczęście ochładza, koty idą do piwnicy, a ja wszystko sru - na oścież. Skutek taki, że much w chałupie tyle, że mało oczu nie powybijają. (Ćmy i inne takie wyłapią koty, zanim pójdą na zesłanie) Tośmy z Dzieciem pomyśleli, żeby co, na szybkiego siatki w okna wkleić. Więc wkleiłam wczora z wieczora, w kuchni, a dziś już jej nie mam. Częściowo koteczek Areczek łapką-łapką, a częściowo  -  wczoraj naklejony rzep był uprzejmy spaść. Dziwne, że ubiegłoroczny odklejałam zawzięcie i z mozołem, aby ten nowy przylepić. (Analogiczna sytuacja nastąpiła z paskiem ledowym, który mi Dziecko wymieniało na nowy: stary zdarł się ze spodu kuchennej wiszącej szafki razem z tym białym, co na paździerzu widnieje. Natomiast nowy nie przylepił się w ogóle.Ani prośbą, ani groźbą. Pozostaje wziąć go na taśmę dwustronną, bo Dziecko już wlutowało)

Wspominałam chyba, że nawiedziłam swego czasu moją ulubioną lecznicę (chyba jednak się zastanowię, czy nadal) w celu zakupienia piguł na robale dla kotów a 17 zet sztuka. Przy okazji chciałam dać szansę uśmiechniętemu chłopczykowi na zarobienie paru groszy uczciwą pracą zawodową, a nie tylko sprzedawaniem piguł, usiłując go namówić na obcięcie pazurów mojej Księżniczce. (Księżniczka jest szpakami karmiona i doskonale wie, kogo może użreć - mnie owszem, ale weta żadnego nigdy, ani grumera, ani Dziecka). Uśmiechnięty chłopczyk nie jest jednak do uczciwej pracy stworzony i woli zagadywać zęby oraz sprzedawać piguły. Skończyło się na tym, że wcisnął mi w strzykawce centymetr jakiegoś środka uspokajającego. Nazwy oczywiście nie zdradził, bo po co mi ona. Kazał podać z pysznościami i po półgodzinie można strzyc i golić do woli. Tak się złożyło, że zlokalizowałam u Księżniczki wczoraj kleszcza w dolnej wardze. Pierdolec i panika rzuciły mi się na mózg i rozum odebrały, a ja rzuciłam się tego kleszcza usuwać. Natychmiast. Usunęłam. Księżniczka się rozdarła kwikiem straszliwym, a ja dostałam zjebkę od Dziecka, że się nad psem pastwię, bo mogłam dać to cudo od weta  i byłoby 2 w 1. Ponieważ usteczka Księżniczki wymagały dokładniejszej dezynfekcji i oględzin - zdecydowałam się zaaplikować. Naszpikowałam kilka kawałeczków kotlecika, które Księżniczka połknęła hurtem. Po czym spadła z ławki i zaczęła zarzucać dupskiem. Stwierdziłam, że już pewnie jest gotowa i zabrałam się za pazury. Jak tylko zobaczyła cążki od razu ożyła, wykrzesała z siebie resztki sił i mnie chapnęła paszczą. Ale za chwilę było jej już wszystko jedno. Dziecko trzymało na kolanach, ja cięłam. Prawdę mówiąc ucięłabym więcej, gdyby Dziecko nie panikowało, że za dużo. Po czym Księżniczka została położona na kocyku na podłodze. Po czym Dziecko stwierdziło, że teraz to ona się na bank zleje, więc wyniosłam ją na trawkę. No i zlała się prawie leżąc na twarzy. Potem jeszcze 2 razy była wynoszona. I w tym momencie to już nie jest śmieszne, bo nie było jej przynajmniej do momentu, gdy spadłam z krzesła i poszłam kontynuować spanie na łóżko, wyłączywszy uprzednio korniszony, które zapewne upasteryzowały się na miękko. Dlatego nie wiem, czy ten gabinet jest nadal moim ulubionym. W każdym razie na pewno nie uśmiechnięty chłopczyk, bo już wcześniej stwierdziłam u niego wdupiemanie. (Kotu sikającemu krwią pasuje chyba jakieś badania zrobić, a nie tylko dać zastrzyk i tabletki)

Ilość zwierząt się powiększa. Ostatnio o fruwające. Mamy własne szerszenie. Jeszcze nie wiem gdzie, ale założyłam, że się dowiem. Istnieje domniemanie, że gdzieś na strychu. Strych ci u nas wentylowany naturalnie, więc z wlataniem i wylataniem kłopotów nie mają. Najczęściej spotykane są pod żarówką nad wejściem oraz na klatce schodowej. Zdarzył się też jeden w moim pokoju i w kuchni, ale ten przywędrował z klatki schodowej.Strych został dziś, z dużym poświęceniem wstępnie spenetrowany (przy okazji zrzucania z balkonu pędów glicynii) ale nic nie stwierdzono.

Wieczorem u kóz była masakryczna masakra, więc znowu musiałam powalczyć z gównem. Po usunięciu posadzka była tak gorąca, że parzyła prawie przez służbowe obuwie (tzw. buty wysokognojne)To znowu podciągnęłam wąż i lałam. Koza też człowiek i się jej należy. Zwłaszcza jak jest łaskawa dawać takie fajne mleczko do kawusi i na serki.Kozunie w tym czasie spacerowały po podwórzu i uprzejmie napierniczały się z dyni.
A dziewczynki przysłały mi takie śliczne ciasteczko regionalne:

Regionalne, bo na tym czekoladowym krążku jest napis Ardennes oraz rysunek dzika, który jest symbolem Ardenów.

No i wpiernicza się te ciasteczka na łonie przyrody zurbanizowanej. A dooopa.... I nie wiem co na to Montignac, ale że to chyba Francuz, to pewnie by zezwolił....Wyjatkowo...

PS. Z tym szukaniem numeru to takie strachy na lachy. Jeszcze nigdy na nikogo nie nakablowałam. Choć bardzo by się należało takiemu jednemu, który sprzedaje "ruską" wódę z plastykowego kanistra na kieliszki i na krechę oraz za ostatnie pożyczone pieniądze. I go nie interesuje, że te pieniądze były pożyczone na lekarstwo dla dziecka.Dzisiaj natomiast wyżyłam się na panu dyspozytorze od prundu - mieli wyłączyć o 19-tej. O 17-tej ciasto na pizzę zaczęło mi wyłazić z gara i wtedy wyłączyli. I pan się/ mi tłumaczył, że wcześniej skończyli. Co mnie akurat guzik obchodzi. Jak skończyli, to niechby leżeli pod słupem i się opalali. Bo jak jest obwieszczenie że od tej-do tej, to każdy jakoś planuje.

na szybkiego

tak tu piszę, bo mi trochę wezbrało, a czasu mam mało.
Czemu na szybkiego? Bo zaraz mnie znowu odetną. Od prądu. Wczoraj byliśmy odcięci cały dzionek, tj od 7.00 do 21.00. Niby remont sieci energetycznej. Ale w zw. z doniesieniami mediów tzw. o tym, że prądownie w kraju nie wyrabiają w te upały, domniemywam ukryte planowe wyłączenie.W końcu co tam wieśniakom przeszkadza, najważniejsze żeby w urzędach klimy mogły iść pełna parą.
Nieco jednak przeszkadzało, bo dla zamrażarki w ten upał 14 godzin to jednak trochę długo bez papu. Wieczorem lody były półpłynne.
A dziś i jutro ma ja być powtórki z rozrywki. Podobno jakieś słupy stawiają i podobno dźwig do tego słupa dotarł dopiero po 16-tej. No dobrze, będziemy mieli nowe słupy, co za radość w domu Gucia!
Tymczasem miejscowy markiecik wzbogacił asortyment - przed sklepem stoi agregat prądotwórczy. Prądownia miałaby pewnie jakiś problem, gdyby ten markiecik został odcięty na 14 godzin absolutnie, więc dostarczyła.
Przy okazji wywiązała się dyskusja o awaryjnych zabezpieczeniach szpitali np. I że agregaty mają mieć, które uciągną wszystko. I że niby mają, tyle, że w miejscowym szpitalu agregacik przy przeglądzie nie odpalił. Dobrze, że przy przeglądzie a nie podczas awarii z delikwentem na stole operacyjnym.

Dziś miałam pobudkę przed szóstą. Zgadnijcie! Nie zgadniecie! Obudził mnie przecudny dźwięk kosiarki! Kosiarka na prund, więc biedaki chciały świtem bladym ukosić sobie nieco tego wyschniętego trawnika.
Szlag! Wnoszę o wydanie ograniczenia czasu pracy kosiarek! Jak we Francji, tam gdzie Puma - po 18 już nie wolno. I zapewne przed szósta też nie. W końcu jakaś cisza nocna obowiązuje, na wsi też. Jedynie wyższa konieczność może ją przerwać. A taką są na wsi jedynie żniwa. No i zbiory wszelakie. (Wczoraj sumsiad palił białoruśkę o 4.30, bo cięli rumbarbarum, ale tu słowa nie mówię - upały sakramenckie, a on z tego żyje. Teraz już wyłącznie z gospodarstwa, bo ZNTK został rozpirzony i wszystkich pozwalniali. Dodam, że był to ostatni w okolicy zakład, istniejący jeszcze od peerelu i dający zatrudnienie pokaźnej liczbie osób. Teraz miejscowy byznesman, co spawa nierdzewki, zatrudnia spawaczy za min. krajową, bo i tak przyjdą do niego.)
Aura daje w palnik niemiłosiernie. W związku z czym nie robimy nic nad to, co zrobione być musi. Bo ten upał nie tylko nie pozwala na większy wysiłek fizyczny, ale rozmiękcza szare i niechciejstwo się rozwija.
Uporaliśmy się wreszcie z owsem. Przewialiśmy tyle ile zmieściło się do skrzyni sąsiecznej i zamrażarki. Reszta poszła na strych.Na koniec Dziecko stwierdziło, że papraliśmy się z tymi 3 tonami owsa dłużej niż z 20toma tonami pszenicy w ub roku. Niechciejstwo nas zgubiło - zamiast rurki (której nie chciało nam się przenosić, skręcać i ustawiać, zastosowaliśmy podajnik kubełkowy (Składa się z 2 wiader budowlanych i 2 ludzi - jedno na przyczepie pod zwodkiem, drugie na strychu. Kubełki w ruchu ciągłym - z lewej pełny postaw - z prawej pusty zabierz. A rurka to jest taka rurka właśnie, w której obraca się ślimak. Prądem 3 fazowym on się obraca i wykręca ziarko z przyczepy na strych, po czym oddaje, na z góry upatrzone miejsce. Do obsługi też 2 osoby potrzebne, z tym, że  przy rurce łopatologia odchodzi - na przyczepie na rurkę, a na strychu spod rurki się łopatuje. No i jest przy tym siwy dym, który wchodzi w oczy, uszy, płuca i za kołnierz. Oraz palenie zabronione w przerwach, bo dziecko twierdzi, że taki pył zbożowy wybuchowo się zapala.). I takim sposobem bawiliśmy się z tym przez 3 popołudnia. Już nam owies zaczął wychodzić uszami.

Dobrze, że choć noce stosunkowo chłodne. Koty idą na noc niestety ałt -do kuchni w suterynie. I otwieram na oścież wszystko co się otworzyć da, łącznie z drzwiami wejściowymi. Szczęście mamy takie, że żadni złodziej, bandyci ani gwałciciele po okolicy nie grasują i spokojnie chałupa może otworem zostać na noc.Najwyżej sumsiadów bezczelny kot by się przyplątał, ale on aż takim desperatem nie jest, żeby się moim psom pchać w paszcze.
Czarna wczoraj wykąpana została. Mus był, bo przypięta pod śliwką w czasie, gdy kosiłam trawę,wytarzała się w jakimś cudnym smrodku.
No i mamy siódmą, zaraz mnie odetną, więc na razie.
Ale zaznaczam, że dokończę potem.
I błędy poprawię potem.
Na razie się trzymajcie, nawadniajcie i nie szalejcie z robotą.

CD.
Prądy wróciły. Ja w międzyczasie tzw. ukosiłam trawy dlakóz. Sumsiad od rabarbaru mi kosę poostrzył i próbował kosić, alem mu ją przemocą wyrwała i wygoniła precz. Walduś porządny chłopisko jest, pracowity i uprzejmy, ale żonkę ma heterę. Kobieta, która nie mówi, tylko wrzeszczy. I w dodatku wrzeszczy gardłem, nie przeponą, a wrzask gardłowy jest dla uszu niemiły strasznie. Jak tylko zobaczy, że Walduś ze mną rozmawia, zaraz pędzi i goni Waldusia do roboty. Ostatecznie nie kumam, o co jej chodzi, bo Walduś to mój były uczeń. Domniemywam, że chce pokazać "kto tu rządzi". Bo rządzi i Waldusiem i teściową. Na synusiów już jej czasu z tego wszystkiego brakło, bo dwa niewychowane harpagany latają po okolicy i drą paszcze wzorem mamuni. Ostatnio zaszłam do Waldusia umówić się na prasowanie słomy. Dzwonię do drzwi, a z wnętrza wydobywa się wrzask synusia: "Wejść!".
Nosz, jakby tam nikogo więcej nie było, to ja bym ci dała "wejść". Na razie miałam wewnętrzny opad szczęki, bo mi się czegoś takiego usłyszeć nie zdarzyło. Ludziska na wsi są na ogół uprzejmi, nawet do drzwi gościa odprowadzają. Jak się do drzwi dzwoni, to podchodzą i otwierają. A tu - "wejść!"

Mimo wszystko cos trzeba robić. Ogórki meksykańskie napoczęte, czekają na dokończenie. I pomidory zaczynają mnie osaczać, czyli zbliża się era przeciera. Oraz keczupa może, czy jakiegoś chutneja. W związku z czym muszę udać się do miasteczka i nabyć nakładkę z nożykiem do miksera, bo bez miksera nie ma przeciera.

A Klementyna właśnie zaczęła studiować mój kajet z przepisami.

Moje Korpo-Dziecię dotarło wreszcie do Pumy, z trzygodzinnym opóźnieniem, bo autokar się pewnie do asfaltu przylepiał
Nie wiem czemu strzeliło jej do głowy, że najlepiej przysłać mi zdjęcia przez widomość na FB. Jakby mejlem ze smartfona nie było prościej.
Tak więc korpo-gacie na tle dizajnerskich rękoczynów Pumy.

Dizajn obejmuje tę cud szafeczkę z duprelkami, półeczko-szufladko-wieszaczeczek, oraz dolne szafeczki, które ręcznie przemalowała.

Toto na wprost nabyła wczoraj z rana na pchlim targu w takiej postaci

A po południu wyglądało już tak:

Dziewczynki, w ramach diety odchudzającej poszły na lody.(Moje Dziecię, zdaje się, nabywszy za ciężkie pieniądze super szałową kiecę na wrześniowe wesele, zrezygnowało z odchudzania. Jakby zrzucenie kilogramów to była tylko kwestia estetyki. Ale się nie odzywam, bo znaczy, że dołuję Dziecię, jak wspomnę o kg). A tam stoją takie piękne fudtraki, które podjeżdżają na ten parking w porze obiadowej, żeby sobie ludziska, pracujący w pobliskich zakładach mogli coś przekąsić.

Sapie i dyszy, dyszy i dmucha...

No co? - lokomotywa. Ten wierszyk z dzieciństwa kojarzy mi się właśnie z takim żarem, jaki mamy aktualnie. Uff, jak gorąco! Puff, jak gorąco!
Tkwi mi w pamięci taki obrazek: upalny dzień i lokomotywa, w tym słonecznym żarze w dodatku. Czarna taka z czerwonym, gdzie dym z rozgrzanego jej brzucha bucha, a ona błyszczy, jakby spocona.

Zaczynamy prowadzić tryb życia hiszpański. W zasadzie w ciągu dnia cisza na wsi panuje jak na Piotra i Pawła. Gdzieniegdzie tylko pasjonaci koszenia i fani półtoracentymetrowego trawnika huczą kosiarkami. Na co Dziecko stwierdza ze wzruszeniem ramion, że trzeba mieć najebane na poddaszu...
Podobne dictum usłyszała Ciota, jak zapytała przez telefon czyby jej mój synek trawnika nie wykosił.
Trawnik był koszony 2 tygodnie temu, susza jest jak na Gobi i trawa prawie nie żyje, a ta z koszeniem trawnika się wyrywa. W żniwa!
Powiedziałam ze zgrzytnięciem zębami, że mu przekażę info, ale: po pierwsze, to mamy żniwa i to jest najpierwszy priorytet. A po drugie, w taki upał robi się tylko to, co koniecznie zrobione być musi. A do tych robót koszenie trawnika nie należy. Już nawet sąsiadka, która kosi sad traktorkiem co tydzień, ma trawę na 10cm. Tak w ogóle, to zapytałam kiedyś chamsko, czy mamy jakiś konkurs ogłoszony na najkrócej przystrzyżony trawnik. Bo koszą do samej gleby, co ponoć daje dłuższe wytchnienie kosiarce. Ale efekt jest taki, że sąsiadka na ogrodzie już trawy nie ma, tylko same zielsko, w tym głównie krwawnik.
U mnie trawa rośnie sobie jak chce, choć przeważnie nie chce. Przed wejściem Dziecko wykosiło żyłką pas wzdłuż chodnika i tam natychmiast zestepowiało. Zestepowiało też tam, gdzie 2 razy przejechał traktorem oraz przed domem, od południowej strony. Na wiosnę nawieźliśmy tam ziemi, potem posiali trawę, która nie wzeszła. W ogóle! Wzeszła natomiast bujnie chwastnica z rzepakiem. I to jest poniekąd korzystne, bo kozy uwielbiają chwastnicę, tyle, że nie bardzo estetyczne. A teraz w dodatku przysycha.
Kozy zostały wypuszczone wczoraj wieczorem na podwórze. Matołek poszedł na jabłku do psiej zagrody. Póki co, udało mu się wylać moją wodę z lodem i rozbić szklankę, gdy, zobaczywszy  jabłka na schodach z odległości 20m, rzucił się do nich biegiem. Potem już nie sposób było go od nich oderwać, szamał całą paszczą, sok ciekł po ryjaku i pryskał na wszystkie strony. Co zostało wykorzystane do doprowadzenia Matołka za bramkę. Niestety, musi mieć wolność ograniczoną, bo jak jest z kozami - robi sajgon. Skacze po nich, jakby nie wiedział, że nie ma z czym i po co. Kozy się bronią, odganiają matoła, jest jeden wielki młyn i ogólna kotłowanina. A nie o to chodzi z tym wypuszczaniem, żeby miały możliwość się poprać. Najśmieszniejsza z trójcy jest Wanda - Cycoliną zwana. (Wanda ma takie "nieprawidłowe" wymię - strzyki stercza jej na boki i jak biegnie - to strasznie pociesznie wygląda, jak jej tak te cycki śmajtają z boku na bok) Jak już sobie trochę trawki poskubała, to naszła ja ochota na "zabawę" ze mną. Staje wtedy przede mną i nóżką-nóżką grzebu-grzebu z nachylonym łebem. Zachęca mnie do walki. Potem próbuje skoczyć do mnie z tym łbem, ale nie do końca jest przekonana, że powinna. Więc zatrzymuje się wpół drogi, cofa i akcja riplej.

Z tego upału już mi się chyba mózg lasuje i jakieś pierdoły mi się piszą. Więc wrzucę na luz. Zwłaszcza, że nadszedł Starszy i snuje opowieści dziwnej treści.
Dodam tylko, że słomę zwieźliśmy w ten sobotni upał w samo południe. Dziecko zaleciło mi ubrać spodnie i koszulę z długim rękawem, bo miałam układać na przyczepie. No to ubrałam jakieś bawełniano-surówkowe szarawary i flanelową koszule, po czym stwierdziłam, że wcale nie jest mi w tym bardziej gorąco. Więc się nie dziwię, że Beduini na pustyni w tych kieckach z wielbłąda pomykają. W dodatku ma w co wsiąkać...
Starszy nawet uczestniczył w charakterze podjeżdżającego traktorem (w ub roku byliśmy we dwoje i Dziecko ustawiło traktor na terenowym, na malutkim gazie i puściło luzem. Przynajmniej jednakowo szedł, bo Starszy szarpał nieco i parę razy mnie posadził) Po akcji Dziecko potoczyło okiem wokół  i rzekło: "Ścierń owsiana to taka ładna jest". No i myślałby kto, że w moim Dziecku takie uczucia estetyczne pochowane siedzom...A ścierń owsiana faktycznie piękna jest. Ma taki wspaniały złocisty kolor, jak z obrazka. I nawet nie trzeba by "złotej godziny", żeby jej piękne zdjęcie zrobić.
Ze zdjęciami w dalszym ciągu kicha (jak mówiłam, mój telefon dla płetwonurka robi, nawet nie całkiem najgorsze, ale z oddawaniem jest problem. Wysyłam więc mejlem sobie z telefonu. Trwa to ruski rok i obawiam się, że może mnie z torbami puścić, więc ograniczam.)
Wobec powyższego tylko jedno żniwne zdjęcie:

Oczywiście to takie ponadwymiarowe, skulone stworzenie w kombajnie to moje Dziecko. Brody nie widać, ale już też jest ponadwymiarowa. Cieć w sądzie powiedział mu, że wygląda całkiem jak Fidel C##o - broda, czapka, wzrost. (Nawiasem mówiąc, Fidel był dość pięknym mężczyzną za młodu)

Na pierwszym planie moje jarzynki w stanie totalnej padaki - leżą pokotem już tak od 10tej rano. Z brzegu, od drogi posiane jeszcze fasolka i buraczki, które cudem jakimś pięknie wzeszły.

A to moje Korpo-Dziecię.  Lansuje się w cudnym stroiku tu i tam w czasie przerwy śniadaniowej.

Jak widać, nie w każdej korpo obowiązuje dresscode, bo portki mojego Dziecięcia raczej do lumpenkodu pasują. Ale jak się w korpo zaiwania na cały zegar, to przynajmniej w dziurawych portkach sobie można wygodnie posiedzieć. 

A ja się domagałam zdjęcia na przyczepie z wiązkami, ale Dziecko rzekło "Złaź! Złaź, bo cię zdejmę". No to zlazłam....

Jakby to

nazwać? no to tak: jest taka sakramencka lampa, że (jakby nie klaustrofobia) to najlepiej by teraz siedzieć parę metrów pod ziemią.
Ale siedziec pod ziemia nie można, bo żniwa. Ten gupi hektar owsa trzyma nas w pogotowiu bojowym od ubiegłego tygodnia.
Bo, najpierw, było rycie w brudzie i przygotowywanie miejsca pod ziarko i słomę. Wyczyszczona skrzynia sąsieczna, obita blachą i zrobione nowe wieko, wyczyszczony i wyzamiatany strych oraz usunięte resztki słomy z ub, roku z sąsieka stodoły. Brud, kurz, syf wszelaki, bo wiadomo, że futrzaki żerują w tym przeróżne.
W poniedziałek Dziecko zamówiło Mańka z kombajnem na wtorek. Wieczorem przyszło info, że padło łożysko i nici z wtorku, bo Maniek będzie robił. We wtorek Maniek cały dzień kombajnował, czym wywołał wqrw u Dziecka.W środę rano Maniek dostał zjebkę i zapowiedział się ok. 15-tej. Tymczasem spadł deszcz. Spadł to za dużo powiedziane. Pokapało z nieba, o! Nie podlało niczego, ale kombajny poszły odpoczywać.Taka pokropioną pszenicę jeszcze można żąć, ale owies musi być suchy jak pieprz, bo nie pójdzie. No to Maniek zapowiedział się we czwartek przed wieczorem. Ale mnie podkusiło popatrzeć w   interię a tam zapowiedzieli przelotne opady ok. 15.Więc Maniek został zawezwany w trybie pilnym. Przyjechał, objechał pole 2 razy dookoła i strzelił mu przegub od kosy. Dziecko poleciało ursusem i przywiozło. Przegub został wymieniony, Maniek ujechał 2 metry i złapał kawał żelastwa w heder.Nic innego tylko prezent jakowyś podrzucony przez nieśmiałego darczyńcę.
No to musiał zjechać do chałupy, ale pod wieczór przyjechał i skosił resztę.
Na dzisiaj sumsiad z prasą zamówiony, coby sprasował słomę. (I właśnie mi dzwoni, że już sprasowana, więc trza leciec zabrać z pola, coby nie pokropiło, jakby co)

zdrowe jedzonko

Staram się jeść zdrowe jedzonko. Zdecydowanie i absolutnie nie jadam żadnych fastfudów ani niczego, co można kupić prawie gotowe do jedzenia. Prawdę mówiąc, głównie dlatego, że jest - po pierwsze drogie, a po drugie -do dupy.(Raz, w odruchu jakimś, w zabieganiu strasznym, nabyliśmy z Dzieckiem pizzę w Biedronce/ ja sugerowałam, że jak już to w pizzerii. Skończyła na kompoście, choć Dziecko jest bardziej otwarte na takie sztuczne jedzenie.) Pożeram głównie jarzyny z własnej grządki, owoce z własnego(i cudzych, bo maniakiem jestem i skubię po drodze z psami, co mi się napatoczy na oczy) sadu, kozi twarożek, kawusię z kozim mleczkiem i chlebek selfmade. Chlebek składa się z mąki razowej pszennej i żytniej + ew. garstka płatków owsianych+kozia serwatka. + sól, 2 łyżeczki cukru/miodu/syropu klonowego/melasy (jak mam, przeważnie jednak cukier), drożdże. Mąka jest niestety sklepowa, co już powoduje nieco świństwa w tym chlebie, bo mąkę też potrafią "uszlachetnić" (Zresztą, samo ziarno, przechowywane przez dużych rolników w binach, jest już uszlachetnione, bo inaczej wołek by im zeżarł ).Mimo wszystko, ten mój chlebek jest o niebo lepszy od sklepowego. Jak sobie czasem zapomnę nastawić, to cierpię później, odgryzając się od skórki w sklepowym chlebie.
Oczywiście, ten kozi twarożek najlepiej smakuje na kromce jak na wierzchu znajduje się pomidorek. Co jest oczywiście karygodne. Ale niech tam. Przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Ciekawe, że wszystko co dobre jest albo niezdrowe, albo idzie w biodra.
Z tych idących w biodra rzeczy na razie jakoś zrezygnowałam. Pewnie dlatego, że są różne owoce, które pożeram zanim jeszcze zdążą dojrzeć (nawiasem mówiąc - nie lubię dojrzałych śliwek np), nie ciągnie mnie specjalnie do słodyczy. Chyba mi nie służą te sklepowe słodkości. Bo domowego ptysia owszem, pochłonęłam w ilości szt 2 i na tym był koniec. Jeszcze 3 stoją od niedzieli w lodówce.
Nie mam mikrofalówki. Nie kupiłam też dzieciom, jak były oba na studiach w KRK, chociaż mikrofala to podobno wybawienie dla studenta (+ słoiki od mamy). Również proponuję młoteczek do self pierdyknięcia się w czółko młodym mamusiom, które podgrzewają niemowlętom jedzonko w mikrofali. Że szybko, łatwo i przyjemnie? A kto mówi, do cholery, że  w życiu wszystko ma  być szybko, łatwo i przyjemnie? Ja podgrzewałam flachy w garnuszku z wodą na kuchence, albo w podgrzewaczu do butelek i jakoś przeżyłam.
Oraz karmiącym dzieciny malutkie słoiczkami z gerbera i danonkami. Zwłaszcza, jak mieszkają na wsi. A schylić się pod jabłonkę po robaczywe jabłko, po czym je zetrzeć na tarce, miodkiem posłodzić - pyszota.
A twaróg kupny nawet, zblendowany z czymśtam spod drzewa i tak jest mniej chemiczny niż gotowe danonki z wsadem monsanto.
Ale wyczytałam wczoraj na pewnym blogu, że należy zielone i surowe żreć. W postaci zielonych szejków np +chlorelle i spiruliny. I się załamałam, że przy tym moim odżywianiu, braku biegania itd, zejdę z tego padołu szybko i w bólach. A biegać nie da rady absolutnie. Najwyżej spacer  z psami bądź taczkami.... Czyli - kicha...
Wczoraj był dzień grządkowy, bo po ostatnich deszczach chwast ruszył bujnie. Usunęłam też pozostałości po bobie i samosiewnym koprze. I posiałam jeszcze rządek buraczków i rządek szparagówki. Może dadzą radę, choć troszeczkę późno się wybrałam. Uzbierałam odrobinkę maleńkich ogórasków, bo Dziecko życzyło sobie, niestety, marynowane, a do marynaty maja być malutkie. dziecko urwało wiadro śliwek - akurat są takie jak należy na dżem - zaczynające dojrzewać. Dojrzałe śliwki na powidło, a i to jedynie węgierki, bo inne zbyt wodniste i tego smaku nie mają.Robię dżem na 2 garnki - dla nas normalny, a dla córuni na fruktozie.Za domem stwierdziłam nawał mirabelek. Coś by z nich zrobić trzeba, w obliczu niedoboru owoców w tym roku. Z tym, że z miarabelkami problem ten, że jak tylko dojrzeją, to spadają. Na drzewie są jedynie te niedojrzałe. Plus natomiast taki, że nie natrafiłam dotąd na robaczywą mirabelkę. Ale skoro bywają wiśnie robaczywe, co kiedyś się nie zdarzało, to pewnie i mirabelki niebawem zaczną robaczywieć.
Ogórki zrobiłam w takie mniejsze nieco słoiczki (jak te z konfitur bon maman), zakonotowawszy w umyśle, że zwykle zawartość takiego półlitrowego słoiczka, w jakie dotąd robiłam, nie bywała skonsumowana na raz. Zwykle reszta wędrowała do lodówki, a potem już zjadana nie była, bo w/g moich panów jak przetwór postoi otwarty 3 dni w lodówce to staje się toksyczny.

Pogoniłam nieco dynie. Wcześniej stały jak durne i się zastanawiały oraz mnie wqrwiały. A potem w mgnieniu oka ruszyły, jak szalone i panoszą się wszędzie - w cebulę, w kapustę, w pomidory. I jeszcze się za te pomidory owijają wąsami. No, ładnie, ale z pomidorów mi won. I strzygę im czubki. Już się trochę dyniek zawiązało, a kwitną nadal jak szalone. Poczekam, co jeszcze z tego kwitnięcia wyniknie a potem będzie radykalne cięcie.Natrafiłam wczoraj podczas przeglądu na jedną, dojrzałą prawie, hokaido. Niezbyt wielka była, ale już by większa nie urosła, bo to z tych suszowych. Przytargałam do domu, obrałam, wyskrobałam nasionka z przeznaczeniem dla koziów. Po czym pokroiłam na "plastry", skropiłam oliwą i wsadziłam do piekarnika. Gotowe były bardzo szybko. Nie będąc świnią, zaproponowałam Starszemu, żeby się poczęstował. Skrzywił się dla zasady na wstępie, a skończyło się na tym, że sama zjadłam 2 kawałeczki i 2 kawałeczki wyrwałam Starszemu z pazurów dla Dziecka. Resztę Starszy opchnął mlaskajęcy wprost z blachy, stojąc nad nią z widelcem w garści. Tylko, żeby im się nie odmieniło i nie zawołali BEE, jak zrobię następną. (Tak jak psom się odmieniło - poprzednią serwatkę wyżłopały tak, ze od miski odpędzać musiałam. A dzisiaj nalałam, mała przyszła, powąchała i zrobiła w tył zwrot)

Dziecko sprzedało złom i zaproponowało, że kupi mi blender. Nie są mi potrzebne te różne cudawianki oferowane dodatkowo. Wystarczy mi sama pała z nożami. I z 700Watami. Głównie dlatego, że nakładki miksujące do mikserów są badziewne. W zelmerowskim wymieniłam już 2, a w tym francuskim nakładka się dziwnie zablokowała i rozwaliła sprzęgło. Mikser jest na gwarancji, ale kupowany był przez internet, więc korowody z reklamacją przerastają mnie psychicznie. Poza tym 350 Watowy mikser nie zrobi tego, co 700Watowa pała. W najbliższym neo maja takie zelmerowskie po stówce. Jak na moje potrzeby i możliwości starczy. I pewnie dzisiaj polecę, żeby się Dziecko nie rozmyśliło, albo promocja nie skończyła. Bo pomidory już się szykują na przeciery, a bez zmiksowania przeciera nie będzie, jeno rozwarstwiona bryjka

Owies jeszcze nie dostały do żęcia, a pogoda robi się taka bardziej chujowa.( Zresztą cały czas jest taka, bo albo skwara cudowna i susza saharyjska, wtedy gdy podlewać powinno, albo deszcz za deszczem, gdy żniwa na tapecie. Ale rolnikowi zawsze wiatr w oczy. A jak nie wiatr to skurczybyki nornice, karczowniki i inne chomiki. Oraz zając sadowy, szaraczek nasz osobisty, który opiernicza na grządeczkach co mu w zębulce wpadnie. WRRR! Oraz sarenki, co mi się gżą po owsie, który i bez tego się kładzie. WRRR!)
Za oknem właśnie jęczy i wyje niczym Dniepr szeroki. Słońce świeci, ale ziąbek drze po gnatach.
A ja pędzę z psiurami na zasadniczy spacer poranny (wstępne sikanko było zaraz świtem) Mała pinda starzeje mi się w oczach. Chodzi na takich sztywnych tylnych łapkach. Męczy się po kilku metrach. Podziwiam (i serce mi rośnie jak balon zaporowy), z jakim sercem moje, chamskie podobno, Dziecko do niej się odnosi. Jak mnie opierdziela, że ja niby nie rozumiem, że jak przebiegłą ochoczo do mnie 30m, to "ty byś nie była zmęczona, jakbyś 100m przebiegła" (pewnie dla małych łapeczek 30 jak 100) I bierze dziadę na ręce, i taszczy ją do domu, bo deszcz zaczął padać, a malota nie ma siły iść. Uwielbiam to moje wielkie i chamskie Dziecko z wielkim sercem.

Jak zwykle: miało być o żarciu, skończyło się na sercu. Już się wapnu plecie, co ślina na język przyniesie...

Miłego, słonecznego i żeby było czym oddychać!

(Aparat z Cannes pojechał do Jachranki. Stamtąd pewnie w Ardeny, a ja mam tylko solidnego solida, który się nie nadaje do robienia zdjęć, a do topienia w wiadrze jedynie. Więc póki co, obrazków nie budiet, chyba, że coś z archiwum wygrzebię.
Dałam Najważniejszej 12 słoików z zakrętkami oraz koper do ogórków. W zamian dostałam pół litra wiśniówki putinówki. Ktoś-coś, coś-komuś?! )

W sprawie pani Pe

No to pojechałam. Brat odmówił udziału, więc ktoś musiał reprezentować.Nasłuchałam się pierdół przez 2h, nawqrwiałam.
Po czym zostałam zaatakowana przez całą trójkę dziecek pani Pe. Z ataku tego wynikało, że oni chcą ugody, a mój papug mnie strzyże (i goli). No, zobaczymy.

Brat mnie martwi, bo kiepski bardzo. Ledwo zipie. Nie miał siły się ruszyć nawet.(Rankiem bladym był ładować drewno. Ciekawe, jak dał radę latać po dźwigu w takim stanie) A ja nie miałam weny, żeby mu coś ugotować. Znowu będę się prać po pysku przez 10lecia za to.
Astmatyczne dmuchawki nie działają. Ta wilgoć wisząca w powietrzu zatyka dech, nawet zdrowym ludziom.
Ja sama, po powrocie do domu, przy jakimś lekkim wysiłku, szukałam oddechu. Puma dzwoniła z Ardenów, żeby może wezwał pogotowie, to go jakoś poratują trochę, choć na chwilę.

Następnie wróciłam, ugotowałam chłopom moim kartofle z chemicznym kalafiorem. Po czym padłam na ryj i zbudziłam się o pół do 22. Koty głodne, psy głodne, kozy sobie ogony pozjadały. Jeszcze tak nie miałam. W dodatku psy na pęknięciu, bo nie wyprowadzone.
Jakoś ogarłam - psy dostały kocią puszkę, bo akurat mi się suche dla psów skończyło a nie ugotowałam im.

Kozy wymiona jak balony, bo dojone rano o 6.   Nosz qrwa. Dobrze, że miałam w obórce jakąś cukinię, jabłka i buraczki, to im skroiłam. Cukinia pancerna była, więc chwilę zeszło z krojeniem. A Andżelina się domagała, żeby już, tłukąc łepetyną w  karmidło. A potem sobie pogryzała pomalutku (Wanda, oczywiście, pochłonęła swoja porcje błyskawicznie)
Co gorsza, owies mi wyszedł i wszystko wskazuje na to, że do żniw moje kozy będą na płatkach górskich i pęczaku. Dostają teraz tylko rano, więc może z torbami nie pójdę. Do żęcia owsa jakiś tydzień chyba, jak dobrze pójdzie i pogoda dopisze. (Na razie jest masakra: nie dość, że upały niemiłosierne, to w międzyczasie leje. Po czym natychmiast paruje i wisi ta wata w powietrzu. Pszenice będą w tym roku grzybicze, bo wcześniejsze opryski już nie działają, a nikt przecież teraz w łan, dojrzałej już pszenicy, nie wjedzie, żeby przeciwdziałać. Dobrze, że owies mniej podatny na zagrzybienie.)

Psy poszły sikać do koziej zagrody. Jak nic więcej nie zrobiły to ich problem. W pola po ciemku z nimi nie pójdę, bo nocna zwierzyna łazi. A na trotuarowe spacery sił nie miałam.
Jeszcze gary obiadowe na mnie w zlewie czekały, bo jakoś same nie zechciały się sobą zając i odmaszerować na miejsce.

Obsługując kozy i wysikując psy skonstatowałam, że jakoś przyjemnie się zrobiło na zewnątrz. Wobec czego koty dostały delegacje do piwnicy, co się koteczkowi Areczkowi nie spodobało, bo właśnie zaczął się układać u Starszego na parapecie. Chata wolna od kotów została dokładnie rozszczelniona. Pootwierałam wszytko na raz i wszystko co się otworzyć dało. Dzięki temu mam teraz świeże powietrze oraz mnóstwo latających stworzeń większych, mniejszych i całkiem maciupeńkich. Na razie mnie nie jedzą, więc niech im tam.

Jak zwykle, kiedy tylko się na trochę oddalę z chałupy - coś się musi wydarzyć. Tym razem autystyczna koteczka - Tosieczka wybrała wolność. Starszy nie wie, jak i kiedy, chociaż ona mogła wyjść jedynie oknem u niego, bo wychodzi na balkon, więc jest nisko z niego. Tosieczka ma lęk wysokości i z tych wysokich okien nie skacze. W każdym razie ślad po niej zaginął. Pomiędzy doglądaniem ziemniaków poszłam wołać do gródka, potem do stodoły. Nakiciałam się, nakiciałam, bez efektu. Stwierdziłam, że jak chłopiny nakarmię, to pójdę robić razwiedke po sąsiadach. A tu Toska pędzi ze stodoły, cała radosna, że wreszcie ktoś się nią zainteresował. Musiała gdzieś tam siedzieć zakitrana w kątku i mopje kicianie z opóźnieniem do niej dotarło.

Tak więc - wszyscy w domu. A ja gaszę już, bo jednak mi te łaskotki ćmie przeszkadzają nieco.

w biedzie

poznajemy przyjaciół. Ostatnio moja Koleżanka Pisarka uratowała mi życie, a przynajmniej podarowała kilka dodatkowych dni, które znajdę tam, na końcu. Jedną wielką gulę z żołądka zrzuciłam dzięki niej. A może parę gul.
Również tę, dotycząca Dziecka. Dziecko w niedzielę oświadczyło bowiem, że ma raka i domagało się rezonansu. Tak się głupio składa, że "dzięki" zbiegom okoliczności, lub działaniu przez zaniechanie, Dziecko nie ma żadnego ubezpieczenia zdrowotnego. Czyli, jakby doktór jakiś, to na koszt własny. W zasadzie, w naszej cudnej rzeczywistości, doktór-specjalista i tak jest na koszt własny, bo na koszt własny-enefzetowy prędzej śmierci się doczekać można, niż terminu u specjalisty. Uprzednio otrzymawszy skierowanie, jeżeli rodzinny okaże łaskę. Poszukiwania  w internecie laryngologa miejscowego, świadczącego usługi prywatnie skończyły się tym, że znalazłam tylko na jakimś forum jakiś numer telefonu. Na który zadzwoniłam z myślą, że "co tam, w mordę nie dadzą, a przez telefon i tak mnie nie widać" I okazało się, że telefon był do samego pana doktóra, który był miły umówić się na już zaraz, tego samego dnia, na 20.15. (Fajna godzina, widać pan doktór zbiera na wczasy na Rivierze) Do gabinetu Dziecko mnie z sobą nie wpuściło. No to stałam pode drzwiami i podsłuchiwałam, wiedząc, że się od Dziecka niewiele dowiem. Drzwi piękne  były - tekturowe , ścianka działowa tudzież, więc słyszalność dobra. (Z pozostałych gabinetów takoż. Jakoś kiepsko doktory dbają o zachowanie tajemnicy lekarskiej. Sąsiedni gabinet zajmuje ginekolog - nie bardzo miałabym ochotę na to, by pozostałe pacjentki znały przebieg mojej u niego wizyty.Jakby co, oczywiście)
Dziecko chwilę dobrą w tym gabinecie posiedziało. Wylazłszy sprawozdało w skrócie wielkim, że prawdopodobnie jest to refluks połączony z alergią. I z tego refluksa te wyrzuty na języku. Dostał jakieś piguły i zobaczymy. Pan doktór skasował po wielkomiejsku (W naszej najbliższej mieścinie ceny prywatnych wizyt u doktorów, wyjąwszy stomatologów niektórych, są prawie takie same  jak w KRK!)

Dziwię się wciąż, jak mi to Dziecko takie duże, piękne i inteligentne wyrosło (chociaż swojej inteligencji nie zdołało potwierdzić żadnymi dyplomami z tytułami ani ważnymi świadectwami ukończenia, z wyjątkiem cudnie zdanej matury). Skoro od zarania były z nim problemy. Brzuszne od początku. Tak weszły w codzienność, że Kasia informowała sąsiadkę, że "Puksia bolał busio i mama masiawała" Oraz siedziała w kątku na stołeczku i "masiawała" misia, rozumiejąc zapewne, że "masiawanie busia" to niezbędny objaw matczynej troski o dziecko. Potem nie było roku, by choć raz nie było szyte na pogotowiu lub sklejane. Zużyto na niego chyba kilka ładnych metrów nici chirurgicznych, przy czym kilkakrotnie szycia zaniechano.
Testy alergiczne wykazały uczulenie na wszystko prawie (choć, w/g Dziecka, uczulenie na czekoladę to był mój wymysł). Orzeczono ADHD, po wielu badaniach oraz dysgrafię i dysorto.Do dziś jest w stanie napisać tylko krótki tekst drukiem, żeby był czytelny, reszta jest "wężykiem" i nie przeczyta nawet sam, co wywoływało dziwne zdziwienie u niektórych nauczycieli. Inni byli bardziej normalni i pozwalali prace domowe przynosić napisane na komputerze, a nie - koniecznie "własną ręką". Wszystkie egzaminy, z maturą włącznie zdawał na komputerze. W liceum było zamieszania nieco, bo był jedyny na 4 klasy, a to osobna komisja itd. Ale się uparłam. Pięknie przestało być na studiach, gdzie komputer na egzaminie nie był brany pod uwagę w ogóle. Pewien kretyn od fizyki żądał też sprawozdań z laboratorium koniecznie napisanych odręcznie - kilka kartek(!)A4. Bo, że niby zabezpieczało to przed ściąganiem z internetu (!). A pewna pani, do zaliczenia wymagała notatek z wykładów ( co się nie naprzepisywałam tych wykładów - dobrze, że przynajmniej próbek grafologicznych nie pobierała). Były też tabelki do rysunków tech., które musiały być odręcznie wypisane  i teczki różnorodne odręcznie opisane. Jak widać matołów na uczelniach, zwanych akademiami, trzymają i dobrze się oni tam mają. Niektórzy potem idą w politykę i mają się jeszcze lepiej, na pierwsze wakacje wynajmując, do spółki, willę w Toskanii.
Były mózgowe wstrząśnienia z pizzą zamawianą do szpitala, jak już w końcu przestał rzygać, helikobaktery, trzecie migdałki, chińskie medycyny i jumeiho. Zdejmowanie z wybitej szyby w drzwiach oraz rozłączanie nogi z belką, z której wystawał gwóźdź 5calowy. Oraz nic-nie-żarcie do bardzo późnego wieku, a potem to-nie-tamto-nie. Tak, że na brak urozmaicenia narzekać nie możemy oboje. Co trwa w dalszym ciągu. Ostatnio łeb był szyty jakiś rok temu, kiedy, zapatrzony w śrubeczki niesione w ręku, przydzwonił w otwartą klapę bagażnika od żaby tak, że go posadziło na glebie.
No i teraz ten ozór. Ale, mam nadzieję, że wyjdziemy z tego, choć będzie trudno. Bo tabletki przepisane brał będzie na pewno systematycznie, ale już cokolwiek innego będzie, jak zwykle - "bo ty zawsze coś wymyślasz"
Przy tym ciągłym zaabsorbowaniu drugim dzieckiem - pierwsze wychowywało się tak jakby bezszelestnie. Dobrze, że bardziej podatne było na sugestie i, bez większych problemów, zechciało się uczyć francuskiego, obok angielskiego. Tę francuską ścieżkę przetarła tak najbardziej ciocia Margo (jak ją zwą francuskie bratanice). I dobrze, że Kasia chciała wykorzystać. Co prawda, pierwsze wakacje w Paryżu przesiedziała u cioci w mieszkaniu, pod jej nieobecność nie wychylając nosa na ulicę. Czym mnie do ciężkiej cholery doprowadzała, bo nie po to wydawałam kasę na jej wyjazd, żeby ciocia miała z kim gadać po polsku. Ale było nie-bo-nie, bo boję się, więc kazałam przynajmniej francuska TV oglądać. Potem były jeszcze różne kursa, następne wyjazdy (już częściowozarobkowe u Francuzów) i semestr w Paryżu. I potem, zarówno pierwsza, jak i obecna praca po francusku (choć pracuje w amerykańskiej korpo) Oprócz tego trafiały jej się różne nietypowe fuchy - na przykład tłumacza na polowaniach. A ostatnio pojechała za tłumacza na 3 dni do Cannes i Monte Carlo. Zastanawiała się mocno, jak jej zaproponowano: a bo dalekooo, a bo zmęczona będzie podróżą, a bo nie wiadomo, czy jej tak nagle urlop dadzą i tym podobne ćmoje. Nie było mowy o wynagrodzeniu - tyle,że jechać miała bezkosztowo. Kazałam jechać, bo drugi raz taka okazja może się nie trafić, a co zobaczy - to je. Wróciła we wtorek rano zachwycona i nawet nie bardzo zmęczona podróżą, bo przespała w aucie. Na miejscu okazała się niezbędna, ponieważ angielski, jako domyślny język komunikacji odpadł, i panowie byli zachwyceni jej pomocą. Prawdopodobnie ciąg dalszy nastąpi. Na główny urlop jedzie do Pumy w Ardeny. Co prawda z Pumą będą gaworzyć po polsku, ale z jej Pietrkiem od łupkowych dachów - już nie.
Dziecko zazdraszcza nieco: "Kaśka to ma fajnie. Ona się tam lansuje po montekarolach, a ja tu na kombajnie." Ale - kużden ma, jak sobie usłał.
Ostatnio się wzięłam w sobie i powiedziałam, że on też miał wszelkie szanse. Było korzystać. Teraz to ja już mogę najwyżej kromkę przygotować na śniadanie.

W sumie, to nie wiem, po co ja Wam tu tak snuję. Ale, ponieważ ten blog, z założenia miał być dla mnie, na to co mi łazi po łbie, czyli co mi się nocą duma (a ostatnio nocą nie dumam, tylko oglądam płaroty, albo czytam książki - dumam natomiast rano, jak zbieram kości do kupy, zanim ruszę do boju z rzeczywistością fizyczną i psychiczną), że jak zostanie na pismo przelane, to trochę ze łba zejdzie, więc piszę.

Niestety, dzisiaj czacha mi dymi od samego rana. Dlatego pewnie i ten wpis jakiś taki.
Właśnie przed chwilą pani zadzwoniła z PGE, że za plombę zapłaciłam nie na to konto co trzeba i co ona ma z tym zrobić, bo przelew kosztuje (nosz kurde - ja mam przelewy internetowe darmo, a wcześniej po 50gr) . Właściwie, to barana odstawiłam - w błędnym przekonaniu pozostając, że PGE to PGE i po co im różne konta na plomby i na prądy. Dobrze jeszcze, że nie każą na różne konta płacić za energię i przesył. A plomba została zerwana głupio, jak się ze skrzynki bezpiecznikowej zaczęły wyrajać osy. Było myśleć i zgłaszać najpierw. Tylko, że te osy zdążyłyby nas zeżreć, zanim by przyjechali skrzynkę otworzyć. W każdym razie za plombę wiszę PGE niechcący 3 dychy, bo kazałam pani zaliczyć je a konto następnej raty. I muszę szukać konta na wpłatę tych 3 dych, bo fakturę wywaliłam.

Mimo wszystko lżej mi trochę na duszy, za co Ci, Koleżanko Pisarko dzięki wielkie.