Ale rozrywka taka, że możnaby się granatem rozerwać z nadmiaru szczęścia.W każdym razie miejsca na psychiczny luz bluz brak.
Zaczęło się od wtorkowego świętowania. Starszy chyba postanowił o mą dusze zadbać, albo mu tak dobrze ze mną, że chciałby i potem się spotkać. Wobec czego dzień świąteczny zaczyna się od pytania "Na którą?"
Na pewno nie na przedpołudniową żadną i najlepiej nie do lokalnego.
Nie mam ochoty na oglądanie mnie od stóp do głów, liczenie siwych włosów i sprawdzanie, czy wciąż mam te same portki na sobie czy inne (Raz mi się zdarzyło, że pewna pani zapytała mnie wprost: "Dlaczego chodzę do kościoła wciąż w tej samej sukience?" Nie wypadało jej odpowiedzieć "Bo mi to lotto, w jakiej", więc powiedziałam, że dostałam ją od męża i mężowi się w niej bardzo podobam. Co było prawdą w części pierwszej, co do drugiej - wiedzy nie posiadam)
W mieście są jacyś tam ludzie, znam ich z widzenia, oni mnie zapewne też i guzik mnie obchodzi, co sądzą o moim wyglądzie. Stroić się, jak stróż w Boże Ciało nie mam ochoty, więc jak mogę zdecydować, to wybieram Bernardynów.
No tośmy do tych braciszków na osiemnastą pojechali. Miejsca było, o dziwo huk. Nawet jedno tuż pod bramą i to Starszemu zasugerowałam. Ale on z lenistwa wybrał inne, gdzie nie musiał manewrować na wstępie, ani potem. Ustawił się za jakimś rzęchem citroenem. Potem dotarliśmy do naszej "żaby" dość późno. Gość od cytryny był pierwszy. Stałam i czekałam na otwarcie drzwi, gdy usłyszałam głośne "bum", żabą szarpneło z lekka, a rzęch zaczął wiać. Więc ja zaczęłam machać łapami, bo mnie wzburzenie ogarło, że jak to tak, puknąć kogoś i rura? Rzęch się zatrzymał, wysiadł z niego dziadek (skądinąd Starszemu znany, albowiem chodził do szkoły z Najważniejszą, czyli 83 lata). Nawet bardzo nie przepraszał, zaczął się deklarować, że pokryje, zwróci itd. Pech chciał, że nie miałam przy sobie nic do pisania, ani telefonu nawet.Ale dziadek wygrzebał kartelunio w charakterze wizytówki i się umówiliśmy, że na następny dzień się skontaktujemy. Skontaktowaliśmy się, owszem, ale dziadkowi uśpiło się sumienie, natomiast obudził się wąż w kieszeni i zaczął kombinować. Ostatecznie kwota przez niego proponowana była śmieszna i żałosna i stanęło na tym, że ubezpieczyciel za niego pokryje. Dostarczył oświadczenie, a ja załatwiłam sprawę telefonicznie na następny dzień. A już dziś dzwonił przedstawiciel firmy ubezpieczeniowej z propozycją kwoty odszkodowania. Dziadek wygra na wężu tylko chwilowo.Nie wiem, czy sobie z tego sprawę zdaje, ale go nie uświadamiałam.
Na marginesie wydarzenia: jestem za tym, żeby począwszy od pewnego wieku był obowiązek prolongowania prawa jazdy po odbyciu testów psychologiczno - sprawnościowych. Odnoszę wrażenie, że dziadkowi się biegi pokićkały, ponieważ tam nie było potrzeby cofania.
W środę zaliczyliśmy święto dyszla, na okoliczność potrzeby nabycia chwastów, bo zakupiłam za mało i nie wszystko. Kapusty mi brakło do końca rządka, sałatę kruchą kupiłam tylko, a miałam ochotę na lodową i na jarmuż mnie naszło poza tym. Starszy do pieszych wycieczek się nie nadaje, więc został na parkingu, a ja poleciałam w ściśle określonym kierunku. Po drodze życie towarzyskie odbębniłam, bo nasiona sprzedawała miła bardzo dziewuszka, uczennica była, którą za straganem postawili z racji wolnego spowodowanego maturami.Dalej stanął mi w poprzek stragan z torebkami, na którym widniały dwie wielkie tektury z napisem "wyprzedaż 35zł". Stwierdziłam, że wreszcie cena mniej więcej adekwatna do jakości i kosztów produkcji towaru madeinPRC, więc się zatrzymałam w locie, pogrzebałam, wygrzebałam i nabyłam. Na pana stwierdzenie, że "prosta taka" odrzekłam "I o to chodzi". Torebka czarna, całkiem prosta, na ramieniu się da zawiesić, do mojej postury nędznej gabarytowo odpowiednia. Pozłociste "logo" dyndające na paseczku uczepionym u ucha wylądowało natychmiast w śmieciach. No i jest. Co prawda, czarna torebka nie do każdego stroju pasuje, chyba, że jest skórzana, ale niech tam.
Chwasty nabyłam u ulubionego chwastów producenta. Rozsadę ma paskudną, ale zdrową. A podoba mi się jego ułańska fantazja, muzyczka na straganie i pyskowanie do głośnika. Oraz wiedział, że sałata Pia, ma tak samo na imię, jak pewna polska malarka. No to załatwione - rozsadę kupuję tylko u niego.
Starszy w międzyczasie z nudów krążył w pobliżu autka. Z tego powodu nieomal doszło do rozwodu. Albowiem właśnie w pobliżu rozłożony był kram z drzewkami i krzaczorami. I Tatuś nabył wymarzone czereśnie. Oraz uparł się, że nie w sadzie je posadzi lecz na ogródku przed domem. Który to ogródek, ja osobiście, własnymi ręcami doprowadzam do wyglądu przyjemnego dla oka, systematycznie, od paru lat. O ile na propozycje posadzenia tam krzaczorów owocowych, przeze mnie nabytych, mogę powiedzieć "Nie i już", o tyle teraz Tatuś się zaparł. Że w końcu to jego ogródek i że ja go nie będę ograniczać na jego własności. I tp tralala. Wyszło na to, że uciśniony jest strasznie, bo mu się na gumnie panoszę i go zniewalam, a on, święty spokój miłujący, na wszystko się godzi. Ale teraz basta! Nie rzuci czereśni szpakom w sadzie na pożarcie. No i co było robić. Rozwód w tym wieku - śmieszna rzecz. Więc mu pokazałam palcem, w którym miejscu mi te czereśnie nie zaburzą zbytnio kompozycji. Nawet podkaszarką wykosiłam do gołego i pomogłam posadzić. Niech ma. Przeżyję jakoś.
Wczoraj urozmaiceń żywota był ciąg dalszy: zadzwoniła koło drugiej pani Beretowa, która ostatnimi czasy przejęła pieczę nad Najstarszą, że z Najstarszą kiepsko, ona nie chce decydować, lekarz zamówiony będzie o dziewiętnastej, ale jakby jakieś pogotowie, labo co, to lepiej rodzina. Wepchnęłam Starszego ciupasem za kierownice i pojechaliśmy. Na miejscu wysłuchaliśmy malowniczych i przejmujących opowieści o stanie i samopoczuciu Najstarszej.(Ona zawsze musiała być "przed" wszystkimi, więc jak chora, to też tak bardzo, jak nikt inny dotąd nie był. No. I tak dalej) Wetknęłam jej termometr, bo twierdziła, że przy tym strasznym samopoczuciu, temperatury nie ma. Okazało się że ma. Z pyralginy miała tylko pudełko, schowane "na pamiatkę", jak wiele innych, więc zaliczyliśmy miejscowa aptekę. Dostała tabletkę i obiecaliśmy przybyć na doktórkę. O 18,30 była już "obrobiona" z żywiną, przewidując możliwe akcje, które wypełnią wieczór. Doktórka przybyła, osłuchała i stwierdziła lewostronne zapalenie płuc. Które się oczywiście wzięło z niczego, bo przecież ciota niewychodząca jest. Ale fakt, że się w poniedziałek wietrzyła na przeciągu, to pikuś malutki, bo przecież jej "nigdy" przeciąg nie przeszkadzał. (Mi też. Do pewnego czasu. Potem mi zaczął oddziaływać na psychikę, co mnie uchroniło zapewne od innych następstw) O tej porze już miejscowa apteka była nieczynna, więc zaliczyliśmy miasteczko. Najstarsza, jako, że na umyśle sprawna, leki zażywa sama. A że w dowolnych, samodzielnie ustalonych kompozycjach, to już inna bajka.
I tym sposobem, mam Ciotę za uszami. Co prawda, bieżącą pieczę sprawują państwo Beretowie, ale jednak. (Państwo Beretowie oczywiście nazywają się inaczej. Ale pan z upodobaniem nosi, jako stałe i reprezentacyjne nakrycie głowy, czerwonego bereta z antenką. I to czerwonego. Jak "maki spod Monte Casino". Nie - jak berety "Czerwonych Beretów". Stąd został Beretem nazwany.)
Jak napisałam na górze - jest misz-masz. Czyli źle nie całkiem. I to niezłe zostawiłam na deser, żeby zakończyć bardziej optymistycznym akcentem.
Moje korporacyjne dziecko zostało, od 1 maja, menedżerem zespołu. Dawniej się to nazywało "kierownik działu", ale menedżer brzmi bardziej światowo. Jest to sukces niejaki, bo Dziecku do trzydziestki jeszcze trochę brakuje. Ja zostałam dyrektorem szkoły mając 32 lata, co było ewenementem w owym czasie chyba na skale województwa (przemyskiego wtedy - nie kojarzę wówczas żadnego dyrektora w moi m wieku) Dziecko jest jakby lepsze. Na razie do niej nie dotarło całkiem, bo na amerykańskiej plantacji bawełny chaos panuje niejaki i starsi poganiacze niewolników nie do końca sobie radzą z przekazywaniem zakresu obowiązków młodszym poganiaczom.
No a dziś telefon. Spozieram na cyferblat jemu, a tam - niby od braciszka, ale czemu stacjonarny? Odebrawszy, się przekonałam, czemu : Puma właśnie zjechała, bo koziołki zaczęły jak błędne snuć się samotnie, albowiem łanie się akurat kocą i dla chłopa miejsca w stadzie niet. Czyli zaczęła się pora odstrzału i francuzy zjeżdżają. Na razie przyjechała sama, komunikacją publiczną, jedyne 26 godzin w autokarze. I wyraziła chęć przybycia w niedzielę. Co mi michę ucieszyło ogromnie, bo Pumę lubię strasznie, a dawno jej nie widziałam. (Nie była na święta, bo zrobiły sobie siostrzany zjazd w Paryżu, jako, że ich najstarsza, amerykańska siostra przebywa akurat w Niemczech, jako oficer USArmy.) Już się cieszę na tę niedzielna wizytę.
piątek, 6 maja 2016
wtorek, 3 maja 2016
Kocia demolka, czyli Areczek w akcji
Usłyszałam "Chodź zobacz, co twój koteczek wyczynia". No to poleciałam. A że wyczyniał z upodobaniem i jakaś myśl głębsza nim powodowała, więc wróciłam po aparat.
Akcja odbywa się na wierzchu meblościanki pod nazwą "Bieszczady". Kto widział ten wie, że jest toto nieco wyższe od aktualnych mebli. Pokój ma wysokość 2,50. Powyżej, jest tylko nieco więcej miejsca, niż niezbędne do tego, żeby Areczek nie musiał łazić na ugiętych łapkach.
Udało mi się część kociopsujstwa uwiecznić.
Akcja odbywa się na wierzchu meblościanki pod nazwą "Bieszczady". Kto widział ten wie, że jest toto nieco wyższe od aktualnych mebli. Pokój ma wysokość 2,50. Powyżej, jest tylko nieco więcej miejsca, niż niezbędne do tego, żeby Areczek nie musiał łazić na ugiętych łapkach.
Udało mi się część kociopsujstwa uwiecznić.
Pozaglądam, czy jeszcze tam coś jest...
(Zanim przyszłam, Areczek zdążył wyrzucić na podłogę
poszwę
, znajdującą się na półce nadstawki)
Może uda się łapką dosięgnąć...
Spróbuję z tej strony...
Ciekawe! Coś jest, ale jak wejść?
Chyba jednak zrezygnuję.
Jeszcze sprawdzę, jak z tego miejsca wygląda sytuacja za oknem i sobie zejdę
A teraz się zakopię i będę udawał, że mnie nie ma i w ogóle mnie tu nie było..
Udało się! Jak nie ma głowy, to reszty też nie ma. Przecież!
A na zewnątrz znów zakwitły jabłonie. Właśnie - tyle co!
sobota, 30 kwietnia 2016
Koniec kwietnia i nie tylko....
Jeszcze będzie o Stefanie i innych moich zwierzakach. Które ciągle mnie czymś zaskakują. A przoduje w tym Czarna - suka przygarnięta z ulicy, zlekceważona wychowawczo poza podstawowymi naukami umożliwiającymi psio-ludzką koegzystencję. Która rozumie "po ludzku" i robi różne rzeczy, których jej nikt nie uczył. Zaprowadza ład wśród naparzających się kotów, wchodząc między nie i rozsuwając nosem. Opiekuje się Księżniczką, rozumiejąc jakby, że ona już stara i słaba. (Księżniczka nie znosi wszelkich zabiegów higieniczno-kosmetycznych. Zawsze jest niemy protest "nie rusz mnie-nie dotykaj mnie. Bez względu na to czy to jest czesanie, zakrapianie oczu, szczotkowanie łapek, nie mówiąc o kąpieli, czy obcinaniu pazurów. Kiedyś przybiegła na ratunek, sama kąpieli bojąc się okropnie, gdy Księżniczka została włożona do wanny. Dziś to samo: spała niby, ale kiedy Księżniczkę włożyłam do wanny, by umyć jej brodę - przybiegła, a potem nie odstępowała nas, gdy broda była rozczesywana.Przyprowadza Księżniczkę do miski, gdy dają papu, a ta śpi gdzieś daleko. Przyprowadza Księżniczkę z najdalszego pokoju, gdy mamy iść na spacer. Najczęściej robi to bez polecenia - po prostu idzie i wraca z Księżniczką. Ale czasem jest zbyt zaabsorbowana perspektywą wyjścia. Wtedy mówię "przyprowadź Niunię", a ona idzie i przyprowadza. Wciąż nie wiem, jak to robi i co jej mówi, ale przyprowadza.) Kocha wszystkich ludzi i zwierzęta. Oczywiście z wyjątkiem obcych kotów i kur na podwórzu.
Któregoś dnia, podczas porannego sikanka, pojawił się właśnie kot na horyzoncie. Oczywiście popędziły za nim obie, głuchnąc natychmiast i zatrzymały się na podwórzu sąsiada. A tam, w budynku gospodarczym, jest uwiązany na łańcuchu pies. I Czarna zastopowała akurat pod drzwiami z tym psem. Skóra mi ścierpła na grzbiecie, bo spodziewałam się jatki. Pędzę-lecę, a Czarna stoi nad tą zapchloną kupą kłaka, merdactwo ogoniaste odchodzi i nosek do noska.
Zimą szłam z psami na trotuarowy spacer po nakarmieniu kóz. Zostawiałam światło w obórce, by dokończyły jedzenie i gasiłam po powrocie ze spaceru. I sama nie wiem, jak to się zrobiło, ale na hasło "idziemy zgasić światło" - Czarna lądowała pod drzwiami obórki.
Uwielbiały chodzić ze mną do kóz. Przy czym Księżniczka snuła się korytarzem bez większego zainteresowania zwierzyną. Czarna natomiast kochała Stefana. Inne kozy nie interesowały jej jakoś. Wpadała do obórki i zatrzymywała się przy jego boksie, który był najbliżej drzwi. Stefan, słysząc, że się zbliżamy już wystawiał łepetynę przez "okienko" nad karmidłem. Czarna stawała na wprost niego i był "nosek do noska" oraz próba wylizania koziołowego cyferblatu, na co Stefan nastawiał się z "nibyróżkami" (Moje kozy są bezrogie, ale mają w miejscu rogów takie "guzy czołowe" - jakgdyby rogi miały zamiar się wykluć, ale się rozmyśliły. Nie widziałam innych kóz bezrogich i myślałam, że wszystkie tak mają. A dziś dopiero się okazało, że jednak nie.) Wystarczyło powiedzieć, wychodząc z domu "idziemy do Stefana" a Czarna już była pod obórką i wsadzała łepetynę między sztachety wrotek, zanim ja zdążyłam zejść ze schodów. Podczas powrotu ze spaceru ciągnęła zawsze do obórki i wyprzedzała mnie we wrotkach, żeby sobie "nosek do noska" zrobić ze Stefanem.
Dzisiaj przyszedł Wiesio, taki miejscowy wielbiciel browaru, którego czasem udaje się nająć do ciężkich i brudnych robót. Po wieloletnim spożywaniu, polotu się po nim spodziewać nie należy, ale robotę wykonuje sumiennie i niezwykle porządnie. Dziś został zaangażowany do wysprzątania boksu Stefana, w którym było dużo suchej słomy. (Podsypywałam Stefciowi, żeby miał sucho, miękko i ciepło od spodu). Wybrał tę słomę na plandekę, a następnie spaliliśmy ją na środku podwórza. Z własnej inicjatywy poomiatał pajęczyny, które zrobiły się w ciągu dwóch tygodni, podklinował ruszające się słupy i dobił gwóźdź, który z jednego z nich wystawał. Potem rozrobiliśmy wapno i Wiesio, niezwykle starannie, wymalował cały boks. (Chciał sufit nawet, ale miał jakieś porządne ubrania na sobie i szkoda mi go było, bo schlapał by się doszczętnie) Po czym umył wiadro do czysta i szczotkę malarską, lepiej niż ja sama, po poprzednim malowaniu. Ukosiliśmy jeszcze trawy dla kóz i posadzili dwa krzaki borówki. Po czym Wiesio sobie poszedł, a ja wzięłam psy na spacer.
Przez całą chorobę Stefana pieseły rzadko chodziły do obórki. Każde moje tam wyjście związane było z jakimiś zabiegami przy Stefanie i nie życzyłam sobie odwracania uwagi na to, co robią w tym czasie psy.
Od mojego powrotu ze szpitala Czarna omijała obórkę obojętnie. A dzisiaj, po wieczornym spacerze pociągnęła, jak dawniej. Wpadła do środka, zatrzymała się przed boksem Stefana i tak stała. Zaskoczona i zdumiona, że boks jest pusty. Patrzyła - to do środka, to na mnie: "No, jak to? Co to ma znaczyć?" A mnie się dopiero wtedy rybka zaczęła robić. Powiedziałam "zobacz, nie ma Stefana". Jeszcze raz na mnie popatrzyła i wyszła.
Ciekawe czy "do Andzi" pogoni równie ochoczo, jak "do Stefana"?
A poza tym właśnie skończył się kwiecień. Wróciwszy do domu po zakończeniu prac zewnętrznych, zauważyłam odwróconą kartkę w kalendarzu. Widocznie Starszy też już miał dość tego fatalnego kwietnia. Ziąb nadal syberyjski. Tyle, że dziś nie padało, ale słońce wylazło dopiero po piętnastej, gdy zakończyliśmy zasadnicze roboty. W dodatku w polach mokro okropnie. Tak, że rozsada sałaty, którą rano zastałam na schodach, poczeka do poniedziałku.
Moje korporacyjne dziecko, nie dość, że nie ma wolnego poniedziałku, to jeszcze i wolnego wtorku nie ma. Wciąż się idiotycznie dziwię, jak to jest: sklepikarzowi zatrudniającemu ekspedientkę grozi kara dość wysoka grzywna za otwarcie sklepu w dniu 3 maja i postawienie tej ekspedientki za ladą. A w amerykańskiej korporacji można pracować, bezkarnie dla pracodawcy, we wszystkie kościelne i narodowe dni wolne od pracy ( tylko Szczepana i Poniedziałek Wielkanocny odpuszczają). Polska to bardzo dziwny kraj...
Któregoś dnia, podczas porannego sikanka, pojawił się właśnie kot na horyzoncie. Oczywiście popędziły za nim obie, głuchnąc natychmiast i zatrzymały się na podwórzu sąsiada. A tam, w budynku gospodarczym, jest uwiązany na łańcuchu pies. I Czarna zastopowała akurat pod drzwiami z tym psem. Skóra mi ścierpła na grzbiecie, bo spodziewałam się jatki. Pędzę-lecę, a Czarna stoi nad tą zapchloną kupą kłaka, merdactwo ogoniaste odchodzi i nosek do noska.
Zimą szłam z psami na trotuarowy spacer po nakarmieniu kóz. Zostawiałam światło w obórce, by dokończyły jedzenie i gasiłam po powrocie ze spaceru. I sama nie wiem, jak to się zrobiło, ale na hasło "idziemy zgasić światło" - Czarna lądowała pod drzwiami obórki.
Uwielbiały chodzić ze mną do kóz. Przy czym Księżniczka snuła się korytarzem bez większego zainteresowania zwierzyną. Czarna natomiast kochała Stefana. Inne kozy nie interesowały jej jakoś. Wpadała do obórki i zatrzymywała się przy jego boksie, który był najbliżej drzwi. Stefan, słysząc, że się zbliżamy już wystawiał łepetynę przez "okienko" nad karmidłem. Czarna stawała na wprost niego i był "nosek do noska" oraz próba wylizania koziołowego cyferblatu, na co Stefan nastawiał się z "nibyróżkami" (Moje kozy są bezrogie, ale mają w miejscu rogów takie "guzy czołowe" - jakgdyby rogi miały zamiar się wykluć, ale się rozmyśliły. Nie widziałam innych kóz bezrogich i myślałam, że wszystkie tak mają. A dziś dopiero się okazało, że jednak nie.) Wystarczyło powiedzieć, wychodząc z domu "idziemy do Stefana" a Czarna już była pod obórką i wsadzała łepetynę między sztachety wrotek, zanim ja zdążyłam zejść ze schodów. Podczas powrotu ze spaceru ciągnęła zawsze do obórki i wyprzedzała mnie we wrotkach, żeby sobie "nosek do noska" zrobić ze Stefanem.
Dzisiaj przyszedł Wiesio, taki miejscowy wielbiciel browaru, którego czasem udaje się nająć do ciężkich i brudnych robót. Po wieloletnim spożywaniu, polotu się po nim spodziewać nie należy, ale robotę wykonuje sumiennie i niezwykle porządnie. Dziś został zaangażowany do wysprzątania boksu Stefana, w którym było dużo suchej słomy. (Podsypywałam Stefciowi, żeby miał sucho, miękko i ciepło od spodu). Wybrał tę słomę na plandekę, a następnie spaliliśmy ją na środku podwórza. Z własnej inicjatywy poomiatał pajęczyny, które zrobiły się w ciągu dwóch tygodni, podklinował ruszające się słupy i dobił gwóźdź, który z jednego z nich wystawał. Potem rozrobiliśmy wapno i Wiesio, niezwykle starannie, wymalował cały boks. (Chciał sufit nawet, ale miał jakieś porządne ubrania na sobie i szkoda mi go było, bo schlapał by się doszczętnie) Po czym umył wiadro do czysta i szczotkę malarską, lepiej niż ja sama, po poprzednim malowaniu. Ukosiliśmy jeszcze trawy dla kóz i posadzili dwa krzaki borówki. Po czym Wiesio sobie poszedł, a ja wzięłam psy na spacer.
Przez całą chorobę Stefana pieseły rzadko chodziły do obórki. Każde moje tam wyjście związane było z jakimiś zabiegami przy Stefanie i nie życzyłam sobie odwracania uwagi na to, co robią w tym czasie psy.
Od mojego powrotu ze szpitala Czarna omijała obórkę obojętnie. A dzisiaj, po wieczornym spacerze pociągnęła, jak dawniej. Wpadła do środka, zatrzymała się przed boksem Stefana i tak stała. Zaskoczona i zdumiona, że boks jest pusty. Patrzyła - to do środka, to na mnie: "No, jak to? Co to ma znaczyć?" A mnie się dopiero wtedy rybka zaczęła robić. Powiedziałam "zobacz, nie ma Stefana". Jeszcze raz na mnie popatrzyła i wyszła.
Ciekawe czy "do Andzi" pogoni równie ochoczo, jak "do Stefana"?
A poza tym właśnie skończył się kwiecień. Wróciwszy do domu po zakończeniu prac zewnętrznych, zauważyłam odwróconą kartkę w kalendarzu. Widocznie Starszy też już miał dość tego fatalnego kwietnia. Ziąb nadal syberyjski. Tyle, że dziś nie padało, ale słońce wylazło dopiero po piętnastej, gdy zakończyliśmy zasadnicze roboty. W dodatku w polach mokro okropnie. Tak, że rozsada sałaty, którą rano zastałam na schodach, poczeka do poniedziałku.
Moje korporacyjne dziecko, nie dość, że nie ma wolnego poniedziałku, to jeszcze i wolnego wtorku nie ma. Wciąż się idiotycznie dziwię, jak to jest: sklepikarzowi zatrudniającemu ekspedientkę grozi kara dość wysoka grzywna za otwarcie sklepu w dniu 3 maja i postawienie tej ekspedientki za ladą. A w amerykańskiej korporacji można pracować, bezkarnie dla pracodawcy, we wszystkie kościelne i narodowe dni wolne od pracy ( tylko Szczepana i Poniedziałek Wielkanocny odpuszczają). Polska to bardzo dziwny kraj...
piątek, 29 kwietnia 2016
zmiana perspektywy
Zdaje się, że dostałam "pierwsze poważne chińskie ostrzeżenie". Ostrzeżenie mówi, że należy wrzucić na luz. Zamienić "muszę" na "mogę". Przestać się wygłupiać z samodzielnością i robieniem różnych rzeczy na już, na szybko, od początku do końca. Siądę, jak skończę. Odpocznę potem. Zrobię sama to czy tamto, bo będzie szybciej albo taniej albo mniej problematycznie.
Codzienne, wieloletnie ćwiczenia psychofizyczne robią swoje, cichcem i podstępnie. Aż się ciało zbuntowało. I wylądowało u doktórki POD. Doktórka przyczyny gołym okiem nie stwierdziła, więc dała skierowanie na USG. Inny doktór USG wykonał i opisał, po czym doktórka przeczytała i spanikowała. Panika przełożyła się na wypisanie skierowania do szpitala i nie powiodły się żadne negocjacje pod kątem przesunięcia wydarzenia o parę dni.
Ze względu na Stefana.
W piątek ponownie kontaktowałam się z wetem. Obiecał przyjechać, ostatecznie skończyło się na wysłaniu Uśmiechniętego Mateuszka. Mateuszek zrobił tyle, ile zrobiłby mój mąż - zaaplikował zastrzyki i kroplówkę podskórną. Zostawił zastrzyki na 6 dni. Informując, że skutek nie będzie natychmiastowy.Ale skutku nie było żadnego. W sobotę znów molestowałam weta, obiecał przyjechać w poniedziałek. A w poniedziałek mnie najzwyczajniej olał. Pod wieczór już wiedziałam, że Stefan odejdzie tej nocy. Dałam mu tylko leki przeciwbólowe, żeby odszedł bardziej spokojnie. A rano we wtorek miałam jechać do szpitala.
Więc od rana ubrałam pancerzyk i poszłam najpierw z psami. Wiedziałam, co zastanę w obórce, więc nie leciałam jak ta głupia. No i jak poszłam, to zastałam, czego się spodziewałam. Poinformowałam Tatusia i kazałam się przygotować do pomocy w usunięciu tego, co zostało ze Stefana. Poszłam przygotować co trzeba, a jak wróciłam, to się okazało, że Tatuś nie jest w stanie mi pomóc. Co mnie zaskoczyło nieco, ponieważ przez bardzo wiele lat chował bardzo wiele zwierząt i w tej mnogości upadki się zdarzać musiały. Ale pewnie wtedy też musiał ubierać pancerzyk i robić swoje, a przeżywać zewnętrznie nie wypadało.
Zorganizowałam pomoc w osobie odpornego i fizycznego chłopaka. Zrobił, co należało i wróciłam do domu by obdzwaniać. "Dobra zmiana" nie sięgnęła zbyt głęboko, układy na poziomie gminy, czy powiatu są nieco inne niż polityczne i stare barany nie ustąpiły miejsca nowym baranom. W powiatowym oddziale agencji jest wciąż ta sama tępa dzieweczka w IRZcie, nie mająca bladego pojęcia o przepisach i procedurach. Potrafiła jedynie znaleźć numer do firmy utylizacyjnej, z którą mają umowę. Zadzwoniłam, załatwiłam, przygotowałam wszystkie potrzebne papiery i pojechaliśmy.
Na izbie przyjęć mi się udało, bo akurat dyżur miała pani Małgosia, której córka chodziła do jednej klasy z moim Kubciem, więc poszłam z marszu, nie kwitnąc na korytarzu godzinami. Poczekałam tylko na panią doktór, żeby zeszła z oddziału i zadecydowała. Bo fakt, że potencjalny pacjent ma skierowanie od rodzinnego na konkretny oddział wcale nie znaczy, że na ten oddział zostanie przyjęty. Ale mnie przyjęli, pobyłam dwa dni mniej więcej, na trzeci poszłam do domu. Badania mi zrobili podstawowe jakieś (o EKG nie mówię, bo robią każdemu, rutynowo, na izbie, a potem powtórka na oddziale) W trakcie jednego z nich okazało się, że nic nie widać, burza śnieżna, zadymka ogólnie, oraz jestem elektromagnetycznie oporna, bo jakoś te fale nie chciały docierać gdzie trzeba i pokazywać co trzeba. Rentgen natomiast widział wszystko, a nawet więcej, bo jeszcze się niepochlebnie o moim kręgosłupie wyraził.
Przekonałam się naocznie, że szpital to nie jest miejsce do "powracania do zdrowia". Pobudka o piątej. Pobieranie krwi itp zabiegi.Bezustanny hałas dochodzący z korytarza i sal chorych. Wymieszane odgłosy różnych programów telewizyjnych. Huk wózków z posiłkami.
Personel medyczny był miły, uśmiechnięty, zawsze na miejscu, reagujący natychmiast, gdy się coś działo. Cykora lekkiego miałam, gdy zorientowałam się, że za pobieranie krwi zabiera się dziewczynka - praktykantka z drugiego roku pielęgniarstwa na PWSTE w J.Cykor napędzony dzięki pani w laboratorium, gdy poszłam prywatnie zrobić badania, która stwierdziła, że żyły są do dupy, a właściwie to ich nie ma.. Pani z laboratorium ma pewnie tyle lat praktyki ile ta dziewczynka życia. Tymczasem dziewczynka, bez żadnego marudzenia, wkłuła się artystycznie i błyskawicznie, nie pozostawiając żadnych śladów!
Panie od powierzchni płaskich zachowywały się tak, jak by najważniejszą rzeczą na tym oddziale było utrzymanie tych powierzchni w czystości a pacjenci byli elementami mocno niepożądanymi, utrudniającymi im to zadanie. I najlepiej w ogóle, gdyby leżeli bykiem obojętnym, nie przemieszczali się i nie przeszkadzali. Faktycznie, gdy panie obrabiały powierzchnie płaskie, naj/;'plepiej było leżeć, bo stawały się one wtedy tak śliskie, że chodzenie groziło śmiercią albo kalectwem. (I pewnie się takie wypadki zdarzały, bo dali od razu na dzień dobry jakąś instrukcję dotyczącą "zapobiegania upadkom". Odwiedzając Najważniejszą w szpitalu "na górce" w Rz. zauważyłam, że osoby od powierzchni płaskich ustawiały na mokrym tabliczki ostrzegawcze w jaskrawych kolorach, z odpowiednim napisem) Kontaktu z mokrą posadzką nie da się jednak uniknąć, np. podczas mycia się. I właśnie w takiej sytuacji zaliczyłam ślizg z piruetem, na szczęście - bez kontaktu z glebą.
Opad szczeki spowodowała u mnie dzieweczka od powierzchni, o posturze zawodnika sumo, gdy ręką w rękawiczce, mokrej po przepłukaniu szmaty, złapała mój osobisty kubek, bynajmniej nie za uszko, by swobodnie, tąże szmajorą, zetrzeć blat nachtkastlika. Kubek świeżo umyty zresztą.
Plusem dodatnim był brak tabunów odwiedzających z matką, żoną, sąsiadką i bandą drobnych dziatek, jakie zdarzało mi się widywać w innych szpitalach.Początek tygodnia, czy może wreszcie naród się puknął w czoło, że "chorych nawiedzać" jest to pomysł średni i tym chorym średnio służący. Bo chory potrzebuje sobie w spokoju pobyć sam na sam ze swoją chorobą, a nie latać z dobrymi manierami i bawić gości rozmową.
Ale może reminiscencji szpitalnych byłoby na tyle, chociaż coś tam jeszcze mi się kołacze w ramach wniosków z obserwacji stosunków międzyludzkich.
Na odchodne był moment ubawu: Leżała obok mnie pani, która na bardzo mocne własne życzenie się na oddziale znalazła. Rozwiózłszy taczkami i rozplantowawszy trzy przyczepy ziemi podniosła sobie ciśnienie bardzo skutecznie. I właśnie tej pani, szczawik doktorek, wręczając kartę wypisową, zalecał m.in dużo ruchu.
Przybywszy do domu zabrałam się w pierwszej kolejności za załatwianie spraw urzędowych w związku ze Stefanem. Przypadkiem znalazłam, że mam obowiązek zawiadomić PIW (o czym Aldonka z IRZu się nie zająknęła). Zasięgnęłam języka u przyjaciół, by się upewnić. Po czym załatwiłam sprawę jednym telefonem. Zamierzałam odwiedzić agencję bezpośrednio ze szpitala, ale jakoś nie doszło do podzielenia się tymi planami ze Starszym, więc nie miałam dokumentów. Nie miałam już sumienia gonić Starszego autem powtórnie do miasta, ponieważ ostatnio korki na dojeździe są makabryczne! Pogrzebawszy w komputerowych teczkach, znalazłam login i hasło do systemu informatycznego IRZ i tym sposobem uniknęliśmy odwiedzania miasteczka.
A dzisiaj miałam zamiar jechać wieśbusem. Okazał się spóźniony mocno, co dziwne, bo korek jest na wjeździe do miasta, nie na wyjeździe.Ale udało mi się - matka jednego z byłych uczniów zaproponowała podwiezienie.Oczywiście znów korek makabryczny. Dłuższy niż zwykle. Zakupiwszy chwasty w postaci kapusty, selerów, sałaty itp wróciłam wieśbusem, po drodze obserwując korek, jeszcze dłuższy niż poprzednio. Co się będzie działo w sobotę, poprzedzającą trzy dni świąt, w trakcie których może nastąpić wybuch atomowy, tornado albo inny kataklizm, w związku z czym należy koniecznie zrobić specjalne zakupy. (Koniecznie na gryla, do czego zachęca większość sklepów oferując tematycznie ułożone podpałki, rozpałki, węgle, przyprawy, marynaty, tacki itp duperele. Odnoszę wrażenie, że świętować mamy święto gryla. Chociaż, sory! Na kilku wystawach zauważyłam flagi narodowe, gdzieniegdzie w zestawie z papieską i maryjną) Ponieważ jazda w korku jest dla Starszego bardzo uciążliwa fizycznie, wydaje się, że będę musiała przesiąść się na komunikacje publiczną. Dotychczasowe obserwacje nie pozwalają znaleźć żadnej reguły rządzącej korkowaniem się wjazdu do miasteczka.
Wróciwszy, zakupione chwasty posadziłam natychmiast pośród deszczu zastanawiającego się - padać, czy sobie odpuścić. Po czym lunęło i to był bardzo dobry pomysł, bo posadzona kapusta tak lubi. Gryle mniej, ale to nieistotny szczegół.
Codzienne, wieloletnie ćwiczenia psychofizyczne robią swoje, cichcem i podstępnie. Aż się ciało zbuntowało. I wylądowało u doktórki POD. Doktórka przyczyny gołym okiem nie stwierdziła, więc dała skierowanie na USG. Inny doktór USG wykonał i opisał, po czym doktórka przeczytała i spanikowała. Panika przełożyła się na wypisanie skierowania do szpitala i nie powiodły się żadne negocjacje pod kątem przesunięcia wydarzenia o parę dni.
Ze względu na Stefana.
W piątek ponownie kontaktowałam się z wetem. Obiecał przyjechać, ostatecznie skończyło się na wysłaniu Uśmiechniętego Mateuszka. Mateuszek zrobił tyle, ile zrobiłby mój mąż - zaaplikował zastrzyki i kroplówkę podskórną. Zostawił zastrzyki na 6 dni. Informując, że skutek nie będzie natychmiastowy.Ale skutku nie było żadnego. W sobotę znów molestowałam weta, obiecał przyjechać w poniedziałek. A w poniedziałek mnie najzwyczajniej olał. Pod wieczór już wiedziałam, że Stefan odejdzie tej nocy. Dałam mu tylko leki przeciwbólowe, żeby odszedł bardziej spokojnie. A rano we wtorek miałam jechać do szpitala.
Więc od rana ubrałam pancerzyk i poszłam najpierw z psami. Wiedziałam, co zastanę w obórce, więc nie leciałam jak ta głupia. No i jak poszłam, to zastałam, czego się spodziewałam. Poinformowałam Tatusia i kazałam się przygotować do pomocy w usunięciu tego, co zostało ze Stefana. Poszłam przygotować co trzeba, a jak wróciłam, to się okazało, że Tatuś nie jest w stanie mi pomóc. Co mnie zaskoczyło nieco, ponieważ przez bardzo wiele lat chował bardzo wiele zwierząt i w tej mnogości upadki się zdarzać musiały. Ale pewnie wtedy też musiał ubierać pancerzyk i robić swoje, a przeżywać zewnętrznie nie wypadało.
Zorganizowałam pomoc w osobie odpornego i fizycznego chłopaka. Zrobił, co należało i wróciłam do domu by obdzwaniać. "Dobra zmiana" nie sięgnęła zbyt głęboko, układy na poziomie gminy, czy powiatu są nieco inne niż polityczne i stare barany nie ustąpiły miejsca nowym baranom. W powiatowym oddziale agencji jest wciąż ta sama tępa dzieweczka w IRZcie, nie mająca bladego pojęcia o przepisach i procedurach. Potrafiła jedynie znaleźć numer do firmy utylizacyjnej, z którą mają umowę. Zadzwoniłam, załatwiłam, przygotowałam wszystkie potrzebne papiery i pojechaliśmy.
Na izbie przyjęć mi się udało, bo akurat dyżur miała pani Małgosia, której córka chodziła do jednej klasy z moim Kubciem, więc poszłam z marszu, nie kwitnąc na korytarzu godzinami. Poczekałam tylko na panią doktór, żeby zeszła z oddziału i zadecydowała. Bo fakt, że potencjalny pacjent ma skierowanie od rodzinnego na konkretny oddział wcale nie znaczy, że na ten oddział zostanie przyjęty. Ale mnie przyjęli, pobyłam dwa dni mniej więcej, na trzeci poszłam do domu. Badania mi zrobili podstawowe jakieś (o EKG nie mówię, bo robią każdemu, rutynowo, na izbie, a potem powtórka na oddziale) W trakcie jednego z nich okazało się, że nic nie widać, burza śnieżna, zadymka ogólnie, oraz jestem elektromagnetycznie oporna, bo jakoś te fale nie chciały docierać gdzie trzeba i pokazywać co trzeba. Rentgen natomiast widział wszystko, a nawet więcej, bo jeszcze się niepochlebnie o moim kręgosłupie wyraził.
Przekonałam się naocznie, że szpital to nie jest miejsce do "powracania do zdrowia". Pobudka o piątej. Pobieranie krwi itp zabiegi.Bezustanny hałas dochodzący z korytarza i sal chorych. Wymieszane odgłosy różnych programów telewizyjnych. Huk wózków z posiłkami.
Personel medyczny był miły, uśmiechnięty, zawsze na miejscu, reagujący natychmiast, gdy się coś działo. Cykora lekkiego miałam, gdy zorientowałam się, że za pobieranie krwi zabiera się dziewczynka - praktykantka z drugiego roku pielęgniarstwa na PWSTE w J.Cykor napędzony dzięki pani w laboratorium, gdy poszłam prywatnie zrobić badania, która stwierdziła, że żyły są do dupy, a właściwie to ich nie ma.. Pani z laboratorium ma pewnie tyle lat praktyki ile ta dziewczynka życia. Tymczasem dziewczynka, bez żadnego marudzenia, wkłuła się artystycznie i błyskawicznie, nie pozostawiając żadnych śladów!
Panie od powierzchni płaskich zachowywały się tak, jak by najważniejszą rzeczą na tym oddziale było utrzymanie tych powierzchni w czystości a pacjenci byli elementami mocno niepożądanymi, utrudniającymi im to zadanie. I najlepiej w ogóle, gdyby leżeli bykiem obojętnym, nie przemieszczali się i nie przeszkadzali. Faktycznie, gdy panie obrabiały powierzchnie płaskie, naj/;'plepiej było leżeć, bo stawały się one wtedy tak śliskie, że chodzenie groziło śmiercią albo kalectwem. (I pewnie się takie wypadki zdarzały, bo dali od razu na dzień dobry jakąś instrukcję dotyczącą "zapobiegania upadkom". Odwiedzając Najważniejszą w szpitalu "na górce" w Rz. zauważyłam, że osoby od powierzchni płaskich ustawiały na mokrym tabliczki ostrzegawcze w jaskrawych kolorach, z odpowiednim napisem) Kontaktu z mokrą posadzką nie da się jednak uniknąć, np. podczas mycia się. I właśnie w takiej sytuacji zaliczyłam ślizg z piruetem, na szczęście - bez kontaktu z glebą.
Opad szczeki spowodowała u mnie dzieweczka od powierzchni, o posturze zawodnika sumo, gdy ręką w rękawiczce, mokrej po przepłukaniu szmaty, złapała mój osobisty kubek, bynajmniej nie za uszko, by swobodnie, tąże szmajorą, zetrzeć blat nachtkastlika. Kubek świeżo umyty zresztą.
Plusem dodatnim był brak tabunów odwiedzających z matką, żoną, sąsiadką i bandą drobnych dziatek, jakie zdarzało mi się widywać w innych szpitalach.Początek tygodnia, czy może wreszcie naród się puknął w czoło, że "chorych nawiedzać" jest to pomysł średni i tym chorym średnio służący. Bo chory potrzebuje sobie w spokoju pobyć sam na sam ze swoją chorobą, a nie latać z dobrymi manierami i bawić gości rozmową.
Ale może reminiscencji szpitalnych byłoby na tyle, chociaż coś tam jeszcze mi się kołacze w ramach wniosków z obserwacji stosunków międzyludzkich.
Na odchodne był moment ubawu: Leżała obok mnie pani, która na bardzo mocne własne życzenie się na oddziale znalazła. Rozwiózłszy taczkami i rozplantowawszy trzy przyczepy ziemi podniosła sobie ciśnienie bardzo skutecznie. I właśnie tej pani, szczawik doktorek, wręczając kartę wypisową, zalecał m.in dużo ruchu.
Przybywszy do domu zabrałam się w pierwszej kolejności za załatwianie spraw urzędowych w związku ze Stefanem. Przypadkiem znalazłam, że mam obowiązek zawiadomić PIW (o czym Aldonka z IRZu się nie zająknęła). Zasięgnęłam języka u przyjaciół, by się upewnić. Po czym załatwiłam sprawę jednym telefonem. Zamierzałam odwiedzić agencję bezpośrednio ze szpitala, ale jakoś nie doszło do podzielenia się tymi planami ze Starszym, więc nie miałam dokumentów. Nie miałam już sumienia gonić Starszego autem powtórnie do miasta, ponieważ ostatnio korki na dojeździe są makabryczne! Pogrzebawszy w komputerowych teczkach, znalazłam login i hasło do systemu informatycznego IRZ i tym sposobem uniknęliśmy odwiedzania miasteczka.
A dzisiaj miałam zamiar jechać wieśbusem. Okazał się spóźniony mocno, co dziwne, bo korek jest na wjeździe do miasta, nie na wyjeździe.Ale udało mi się - matka jednego z byłych uczniów zaproponowała podwiezienie.Oczywiście znów korek makabryczny. Dłuższy niż zwykle. Zakupiwszy chwasty w postaci kapusty, selerów, sałaty itp wróciłam wieśbusem, po drodze obserwując korek, jeszcze dłuższy niż poprzednio. Co się będzie działo w sobotę, poprzedzającą trzy dni świąt, w trakcie których może nastąpić wybuch atomowy, tornado albo inny kataklizm, w związku z czym należy koniecznie zrobić specjalne zakupy. (Koniecznie na gryla, do czego zachęca większość sklepów oferując tematycznie ułożone podpałki, rozpałki, węgle, przyprawy, marynaty, tacki itp duperele. Odnoszę wrażenie, że świętować mamy święto gryla. Chociaż, sory! Na kilku wystawach zauważyłam flagi narodowe, gdzieniegdzie w zestawie z papieską i maryjną) Ponieważ jazda w korku jest dla Starszego bardzo uciążliwa fizycznie, wydaje się, że będę musiała przesiąść się na komunikacje publiczną. Dotychczasowe obserwacje nie pozwalają znaleźć żadnej reguły rządzącej korkowaniem się wjazdu do miasteczka.
Wróciwszy, zakupione chwasty posadziłam natychmiast pośród deszczu zastanawiającego się - padać, czy sobie odpuścić. Po czym lunęło i to był bardzo dobry pomysł, bo posadzona kapusta tak lubi. Gryle mniej, ale to nieistotny szczegół.
niedziela, 24 kwietnia 2016
zoo inaczej
Ostatnie dni mijają pod znakiem zoo. Niestety, Stefan nadal chory i bardzo kiepski. Pierwsze działania, po konsultacjach z wetem przyniosły efekt taki, że koziołka odkorkowało. I nawet zaczął przejawiać zainteresowanie słomą i sianem. Ale na moment tylko, bo się pogorszyło. Więc nadal konsultacje z wetem. Niestety, tylko konsultacje, bo osobiście nie był. Wysłał jedynie Mateuszka uśmiechniętego, dla którego zapewne wejście do obórki było ciężką traumą. Ale leki, podyktowane przez szefa zaaplikował. Zostawił antybiotyk w zastrzykach na tydzień. Wczoraj był po trzech dawkach i słaby bardzo. Nie je i co gorsza - nie pije. Więc wlewam w niego wielką strzykawą. Lepsza ta strzykawa niż flacha, bo nie muszę się obawiać, że źle wetknę i mi zębem szkło gryźnie. Zakupiłam zioła i leję te zioła, plus glukoza i elektrolity. Wczoraj był taki słaby, że dziś szłam tam z samego rana z obawą, co zastanę. Ale na dzień dobry wstał. Wlałam w niego te pół litra. Biedak, już patrzeć na mnie nie może - jak widzi coś w moich rękach, to usiłuje schować się pod żłób, a przynajmniej głowę. Mateuszek ostrzegał, że po tym antybiotyku poprawy natychmiastowej oczekiwać nie należy. Dodatkowo jego szef różne wizje negatywne roztaczał. Ale zobaczymy. Obiecał, że w poniedziałek sam się zjawi. Do poniedziałku czeka mnie dalsze latanie z pojeniem, coby się nie odwodnił biedaczysko.
Ja sama trochę się zebrałam. Po ostatnich incydentach gastrycznych zaczęłam nieco korzystać z tej kasy, którą w chamski, bezczelny sposób wykradają z mojej emerytury w kwocie takiej, że pozwoliłaby mi na dwie prywatne wizyty u specjalisty każdego miesiąca w roku. (A w ub. roku byłam tylko dwa razy u lekarza POD , w tym raz po skierowanie, a drugi raz po ludzki lek recepturowy, który był mi dla zwierza potrzebny.I jeden raz u okulisty, czego natychmiast pożałowałam). Skierowanie dostałam na USG, badania krwi natomiast zrobiłam za żywą gotówkę. Nie wszystkie oczywiście, ale to co się nasuwało po objawach. Wyniki mi wyszły jak u poborowego z kategorią A. W związku z czym pojawiła się zagwozdka - ki diabeł. I podejrzenie, że przyczyna może być prywatne dzikie zoo wewnętrzne. Rzadko kto o tym wspomina, bo posiadanie wewnętrznego zoo to coś wstydliwego, jak choroba weneryczna conajmniej. Tymczasem penetrowanie zasobów sieci uświadomiło mi, że 90% ludzkości posiada własne zoo. (Żeby je posiadać, wcale nie trzeba mieć zwykłego zoo w domu i zagrodzie. Będąc przeciętnym mieszczuchem, brzydzącym się zwierzętami, myjącym przykładnie łapki i tak mamy szansę na spore łyknięcie, na przykład z tumanem kurzu, który wiaterek podniesie z gleby i rzuci nam w twarz.)
Oraz, że tradycyjne, podstawowe badania pod kątem są miarodajne w 5-20%. No, to sobie należy odpuścić. I zdać się na metody mniej konwencjonalne.
Te metody bywają przez niektórych skwitowane hasłem : "Czujesz coś? - Tak, jak mnie robią w konia, za moje pieniądze." Ale ja, osobiście, mam pewne pozytywne doświadczenia.
Mianowicie, korzystając z bioenergoterapii przy pomocy aparatu z mosiężnymi kulkami w dłoniach, rzuciłam palenie natychmiast, nieodwracalnie, bezstresowo i bezboleśnie. Po prostu, po wyjściu z gabinetu papierosy mnie nie dotyczyły, nie interesowały i brak nikotyny i smoły wprowadzanej do organizmu nie był zauważalny. Mogłam nosić papierosy w torebce (bo kupowałam dla Brata) i nie musiałam tłuc się po łapach, żeby nie otworzyć paczki.
Więc pojechałam do wojewódzkiej metropolii na testy aparatem Mora.Testowanie połączone z wstępnym wytłukiwaniem. Dodatkowo miła pani udzieliła kilku wskazówek dotyczących diety, zresztą, skądinąd znanych, ale lekceważonych (Np. te 2 litry wody dziennie, letniej i z jakimś nieznacznym wsadem. Nie z PETa, tylko własnej) Oraz zaleciła zioła wspomagająco. Nic mi przy tym nie usiłowała sprzedać, bo nawet te zioła miała tylko w celach poglądowych.
Sobotnia wizyta w aptece, w celu zakupienia ziół dla Stefana utwierdziła mnie w przekonaniu, że niestety, muszę zdać się na internet, ponieważ apteki ziołami nie handlują. Owszem, coś tam mają, w ograniczonym bardzo zakresie, w postaci ekspresówek, co jest rozwiązaniem cienkim, bo picie wywaru z papieru nie bardzo mi odpowiada. Sprzedawanie ziół jest zapewne interesem bardzo mało intratnym. Lepiej się wychodzi na tych wszystkich debilnych suplementach, które są reklamowane na prawo i lewo: na stres, na zgagę, na wzdęcie, na prostatę, na suchość tu i ówdzie. A nikt nie mówi, że na zgagę i wzdęcie najlepiej żreć ostrożnie i zdrowo, a na prostatę najlepszy chirurg w odpowiednio wczesnym momencie, bo potem już ani łaska boska nie pomoże.
Apteki w mojej mieścinie rosną, jak grzyby po deszczu. Podobnie jak zakłady optyczne (czyli te od okularów) W obrębie rynku tylko naliczyłam aptek 6 a zakładów optycznych 5. W jednym z tych ostatnich pani się mocno zniechęciła do kontaktu ze mną, jak powiedziałam, że chcę nowe szkła w stare oprawki. Obecnie, wobec cen szkieł okularowych, refundacja z NFZ jest śmieszna i na tyle wymagająca zachodu, że prawie nikt z niej nie korzysta (max 35 zł do okularów i konieczność potwierdzenia recepty w siedzibie NFZ - więc jak pojadę do Rz. żeby złożyć, to mi z tych 35 zostanie w najlepszym wypadku 20). A okulary nosi mnóstwo ludzi, bo szkła są przepisywane już od połówek. O szklanych szkłach już dawno zapomniano, a plastiki są jakie są . Najczęściej denne, żeby istniał ruch w interesie. Który będę musiała niebawem najbliższym wspomóc. Niestety.
PS. Gdyby kogoś zainteresował temat zoologiczny, to właściwie wszystko sobie można zguglać, wybierając z tej masy informacji te, które są jakimś autorytetem podparte. Farmakologiczne ograniczanie zoo jest trudne, ponieważ piguły istnieją aktualnie na receptę, a doktory te recepty wypisują niechętnie (chociaż podobno wolą zdrowych pacjentów). A jeżeli chodzi o zielsko, to dla mnie autorytetem w tej dziedzinie jest imć @Różański@. I opublikował on mądry artykuł na TEMAT
W ramach ciekawostki: Olejek z oregano prześladował mnie od dłuższego już czasu. Po piętach mi deptał dosłownie. Nawet nastąpił moment, że zaczęłam grzebać po internetowych aptekach w celu nabycia, w czym mi akurat coś zewnętrznego przeszkodziło. A miła pani o d elektromagnetycznego fiku miku, zaleciła mi w piątek ten olejek....
Ja sama trochę się zebrałam. Po ostatnich incydentach gastrycznych zaczęłam nieco korzystać z tej kasy, którą w chamski, bezczelny sposób wykradają z mojej emerytury w kwocie takiej, że pozwoliłaby mi na dwie prywatne wizyty u specjalisty każdego miesiąca w roku. (A w ub. roku byłam tylko dwa razy u lekarza POD , w tym raz po skierowanie, a drugi raz po ludzki lek recepturowy, który był mi dla zwierza potrzebny.I jeden raz u okulisty, czego natychmiast pożałowałam). Skierowanie dostałam na USG, badania krwi natomiast zrobiłam za żywą gotówkę. Nie wszystkie oczywiście, ale to co się nasuwało po objawach. Wyniki mi wyszły jak u poborowego z kategorią A. W związku z czym pojawiła się zagwozdka - ki diabeł. I podejrzenie, że przyczyna może być prywatne dzikie zoo wewnętrzne. Rzadko kto o tym wspomina, bo posiadanie wewnętrznego zoo to coś wstydliwego, jak choroba weneryczna conajmniej. Tymczasem penetrowanie zasobów sieci uświadomiło mi, że 90% ludzkości posiada własne zoo. (Żeby je posiadać, wcale nie trzeba mieć zwykłego zoo w domu i zagrodzie. Będąc przeciętnym mieszczuchem, brzydzącym się zwierzętami, myjącym przykładnie łapki i tak mamy szansę na spore łyknięcie, na przykład z tumanem kurzu, który wiaterek podniesie z gleby i rzuci nam w twarz.)
Oraz, że tradycyjne, podstawowe badania pod kątem są miarodajne w 5-20%. No, to sobie należy odpuścić. I zdać się na metody mniej konwencjonalne.
Te metody bywają przez niektórych skwitowane hasłem : "Czujesz coś? - Tak, jak mnie robią w konia, za moje pieniądze." Ale ja, osobiście, mam pewne pozytywne doświadczenia.
Mianowicie, korzystając z bioenergoterapii przy pomocy aparatu z mosiężnymi kulkami w dłoniach, rzuciłam palenie natychmiast, nieodwracalnie, bezstresowo i bezboleśnie. Po prostu, po wyjściu z gabinetu papierosy mnie nie dotyczyły, nie interesowały i brak nikotyny i smoły wprowadzanej do organizmu nie był zauważalny. Mogłam nosić papierosy w torebce (bo kupowałam dla Brata) i nie musiałam tłuc się po łapach, żeby nie otworzyć paczki.
Więc pojechałam do wojewódzkiej metropolii na testy aparatem Mora.Testowanie połączone z wstępnym wytłukiwaniem. Dodatkowo miła pani udzieliła kilku wskazówek dotyczących diety, zresztą, skądinąd znanych, ale lekceważonych (Np. te 2 litry wody dziennie, letniej i z jakimś nieznacznym wsadem. Nie z PETa, tylko własnej) Oraz zaleciła zioła wspomagająco. Nic mi przy tym nie usiłowała sprzedać, bo nawet te zioła miała tylko w celach poglądowych.
Sobotnia wizyta w aptece, w celu zakupienia ziół dla Stefana utwierdziła mnie w przekonaniu, że niestety, muszę zdać się na internet, ponieważ apteki ziołami nie handlują. Owszem, coś tam mają, w ograniczonym bardzo zakresie, w postaci ekspresówek, co jest rozwiązaniem cienkim, bo picie wywaru z papieru nie bardzo mi odpowiada. Sprzedawanie ziół jest zapewne interesem bardzo mało intratnym. Lepiej się wychodzi na tych wszystkich debilnych suplementach, które są reklamowane na prawo i lewo: na stres, na zgagę, na wzdęcie, na prostatę, na suchość tu i ówdzie. A nikt nie mówi, że na zgagę i wzdęcie najlepiej żreć ostrożnie i zdrowo, a na prostatę najlepszy chirurg w odpowiednio wczesnym momencie, bo potem już ani łaska boska nie pomoże.
Apteki w mojej mieścinie rosną, jak grzyby po deszczu. Podobnie jak zakłady optyczne (czyli te od okularów) W obrębie rynku tylko naliczyłam aptek 6 a zakładów optycznych 5. W jednym z tych ostatnich pani się mocno zniechęciła do kontaktu ze mną, jak powiedziałam, że chcę nowe szkła w stare oprawki. Obecnie, wobec cen szkieł okularowych, refundacja z NFZ jest śmieszna i na tyle wymagająca zachodu, że prawie nikt z niej nie korzysta (max 35 zł do okularów i konieczność potwierdzenia recepty w siedzibie NFZ - więc jak pojadę do Rz. żeby złożyć, to mi z tych 35 zostanie w najlepszym wypadku 20). A okulary nosi mnóstwo ludzi, bo szkła są przepisywane już od połówek. O szklanych szkłach już dawno zapomniano, a plastiki są jakie są . Najczęściej denne, żeby istniał ruch w interesie. Który będę musiała niebawem najbliższym wspomóc. Niestety.
PS. Gdyby kogoś zainteresował temat zoologiczny, to właściwie wszystko sobie można zguglać, wybierając z tej masy informacji te, które są jakimś autorytetem podparte. Farmakologiczne ograniczanie zoo jest trudne, ponieważ piguły istnieją aktualnie na receptę, a doktory te recepty wypisują niechętnie (chociaż podobno wolą zdrowych pacjentów). A jeżeli chodzi o zielsko, to dla mnie autorytetem w tej dziedzinie jest imć @Różański@. I opublikował on mądry artykuł na TEMAT
W ramach ciekawostki: Olejek z oregano prześladował mnie od dłuższego już czasu. Po piętach mi deptał dosłownie. Nawet nastąpił moment, że zaczęłam grzebać po internetowych aptekach w celu nabycia, w czym mi akurat coś zewnętrznego przeszkodziło. A miła pani o d elektromagnetycznego fiku miku, zaleciła mi w piątek ten olejek....
wtorek, 19 kwietnia 2016
Nasz klient - nasz pan: jabczany placek
Blog ten kulinarnym blogiem nie jest. Raczej bla-bla-bla. Czasem nawet jakieś doświadczenia i spostrzeżenia, które komuś na coś mogą się przydać i życie ułatwić. Ale... Pewna wierna czytelniczka skłoniła mnie do zamieszczenia przepisu na placek.
Ponieważ ja przesadnie pracowita nie jestem, więc staram się zamierzone cele uzyskiwać najmniejszym możliwie nakładem sił, środków i czasu. Ten placek był niejako z berecika, czyli swobodna improwizacja na temat. Wymuszona tym, że
a) darowanych jabłek zostało trochę nadto, a dary boże się marnować nie powinny
b) darowane jabłka się na normalną szarlotkę nie nadawały - w szarlotce widze jedynie renety lub antonówki, albo Cesarza Wilhelma
c) nie chciało mi się rozkładać ze stolnicą
d) wypadało coś upiec, albowiem istniało domniemanie, że Dziecka wpadną ("chociaż na chwilę") z S.W. (Nie wpadły!)
Ciasto, które tu zaraz zapodam jest ciastem uniwersalnym. Można na nim swobodnie improwizować:
a) wrzucając, w wylane na płaską blachę, dowolne sezonowe owoce, raczej więcej, niż mniej. Po czym trzeba go natychmiast po upieczeniu odwrócić do góry nogami i posypać pudrem cukrem, bo owoce polecą na dno.
b) wylawszy do keksówki, część ciasta zostawić w misce, dodać kakao do tej zostawionej, łyżkę mleka/wody i szczyptę proszku do pieczenia. Następnie to czarne wylać ciurkiem po wierzchu białego, uczyniwszy w ten sposób łaciatą babkę. (Dłubać w tym nie trzeba, samo dowolnie opadnie, bo czarne cięższe jakby)
c) wrzucić w ciasto bakalie dowolne, wylać do keksówki i uczynić cwibak vel keks (do dziś nie wiem czy to to samo, czy różnica jakaś jest, zdaje się, że któryś jest bez tłuszczu)
d) upiec ciasto na płasko, a potem czymś przełożyć, (stuningowawszy nieco, np. zamiast wody dodać sok z cytryny i startą skórkę - przełożyć cytrynowym "kisielkiem" ).
No, to CIASTO
6 jajek
3/4 szkl cukru kryształu
1 kostka masła lub margaryny (benelux w postaci pięciodekowej różnicy masy jest pomijalny)
2 i 1/2 szkl mąki (wsypać najpierw dwie, te pół dołożyć, jakby nam się za rzadkie wydawało - sklepowa mąka jest suchsza niż "ze młyna")
2 łyżeczki proszku do pieczenia
4-5 łyżek wody (z których jedną można zastąpić sokiem z cytryny, a jak chcemy placek cytrynowy, to wszystkie zastępujemy sokiem)
WYKONANIE:
Przygotować odpowiednią blachę (Piekłam w najmniejszej, jaką posiadam 32X20, ale mogłaby być trochę większa, wtedy ciasto byłoby cieńsze)
1. Tłuszcz postawić w małym rondelku na małym gazie - niech się topi i podgrzewa, byle nie zaczął rumienić
2. Białka wbić do dużego pojemnika, żółtka zostawić pod ręką w miseczce.
3. Ubić białka na bardzo sztywno, jak ubite- wsypać cukier, wlać wodę i ubijać do usztywnienia
4. Wrzucić żółtka do tych bardzo już sztywnych białek i ubijać dowolnie
5. Jak już ubite dokładnie, wtedy wlać cienkim ciurkiem wrzący tłuszcz. Lać POD mieszaki miksera (nie Na, bo schlastamy wszystko) i ubijać na wysokich obrotach. Powinno pięknie urosnąć.
6. Wsypać mąkę z proszkiem i wymieszać mikserem na najniższych obrotach (sprawdzić łyżką, czy nam gęstwa na spodzie nie została)
Babcia mówiła, że bełtać ciasto należy zawsze TYLKO W JEDNĄ STRONĘ. I tego się trzymajmy, bo coś w tym pewnie jest!
PIEKĘ 150st. na termoobiegu, wsadziwszy to zimnego piekarnika (bo innej opcji wciąż nie mam) jakieś 3 kwadranse. Moim piekarnikiem się sugerować nie należy - ciasto ma się ładnie wyzłocić na wierzchu.
Nadzienie robimy, jakie nam przyjdzie do głowy.
Mi przyszły te JABŁKA:
Ponad kilo jabłek obrać, pokroić na ćwiarteczki/ ósemeczki, walnąć do rondla, podlać odrobinę wodą, nakryć pokrywką. Zapomnieć się nie da, bo grozi to zwęgleniem - od czasu do czasu pomieszać trzeba.
Jak już były uprzejme się rozpaść nieco - dosypać cukru w zależności od uznania i jabłek. Chwile popyrkać. Ponieważ to jednak rzadkie jest, a marmolady wysmażać mi się nie chciało, więc oceniłam objętość okiem i stwierdziłam, że dwie galaretki i jeden żel frukt dadzą temu radę. Dosypałam (z żelfruktem ostrożnie, żeby się bryły nie nabawić - sypać cieniutko, zmieszany z odrobiną cukru i od razu mieszać). Galaretki były pod ręką pomarańczowe, ale jakieś cytrynowe, czy brzoskwiniowe też by uszły. (Może nawet agrestowe, ale innych już nie widzę w tym połączeniu)
Postawić w zimne miejsce (jak takie znajdziecie), coby ostygło. Potem placek przekroić i przełożyć. Wierzch docisnąć, ale i tak będzie się odklejał, dopóki nie nawilgnie od tych jabłek (czyli jakiś min. 1 dzień w lodówce).
Albo: KISIELEK CYTRYNOWY
jak nam się nie psują unijne, ani żadne inne jabłka, to możemy zrobić kiesielek cytrynowy
Zagotować 2 szkl wody z 1,5 szkl cukru
2 jajka utrzepać z 2 łyżkami kartoflanki i sokiem z 3 cytryn (można dorzucić odrobinę startej skórki, może nas nie zabije, a pachniało będzie ładnie)
Wlać do gotującej się wody i ugotować kisielek
Ciepłym przełożyć placek
Wierzch wypada czymś utytłać. Najprościej pudrem cukrem, ale ten placek jest dość wilgotny, więc się nam puder cukier rozpłynie. Proponuje zatem LUKIER.
Odnośnie lukrów doświadczenie mam następujące: i ten w postaci białko + cukier, i ten w postaci sok z cytryny +cukier mają dwie wady zasadnicze:
Po pierwsze wymagają od nas długotrwałego merdania łyżką na talerzu
Po drugie - niewdzięczne za ten wysiłek - kruszą się bezczelnie o odpadają od ciasta, psując cały efekt.
Wobec czego, jedyny lukier jaki robię , to coś w rodzaju lukru pomadkowego: prosto, łatwo, przyjemnie i poddająco się tuningom.
Tyle,że przepisu na to konkretnego nie podam, bo robię z berecika.
Ogólnie to LUKIER wygląda tak:
rozpływam w rondelku około 5 dag masła (i tu ma być masło! nie żadna maryna, bo śmierdzi chemią)
dolewam do tego sok z pół większej i soczystej cytryny
dosypuję puder cukier i mieszam
Cukru wejdzie w to dość dużo, nie potrafię powiedzieć na deka, ale może tak 1/4 do 1/3 torebki cukrowej
To się nie ma zagotować, ma się tylko podgrzać, a mieszaniem składniki się mają ładnie połączyć (Gotować wręcz nie wolno!).
Ciepłe natychmiast wylać na placek i rozsmarować, w zależności od upodobań estetycznych - bardziej, lub mniej gładko.
Ten lukier można tuningować dodając do niego odrobinę skórki startej z cytryny, albo sok pomarańczowy i odrobinę startej skórki, zamiast soku cytrynowego. Można po wierzchu posypać (ten pomarańczowy, bo za bardzo mącić w smakach nie należy) skórką pomarańczową kandyzowaną (ale to na pierniku się sprawdza np.- tu ma być jabłka czuć przede wszystkim - takie było założenie, choć i tak te galaretki trochę namieszały)
PS.
1. SZCZYPTA to dokładnie tyle ile się zmieści pomiędzy opuszkami palca wskazującego i kciuka
2. Proszku używam wyłącznie z Delecty, bo się nie grudzi, nie wali sodą i Delecta to chyba jeszcze nie Nestle, a nestle bojkotujemy ze względu na monsanto i testowanie karm na psach(!). Więc Winiary też bojkotujemy, bo to już monsanto.
3. No to życzę Wam radosnej tfórczości w kuchni!
4. Napisanie tego posta zajęło więcej czasu niż upieczenie placka.
Ponieważ ja przesadnie pracowita nie jestem, więc staram się zamierzone cele uzyskiwać najmniejszym możliwie nakładem sił, środków i czasu. Ten placek był niejako z berecika, czyli swobodna improwizacja na temat. Wymuszona tym, że
a) darowanych jabłek zostało trochę nadto, a dary boże się marnować nie powinny
b) darowane jabłka się na normalną szarlotkę nie nadawały - w szarlotce widze jedynie renety lub antonówki, albo Cesarza Wilhelma
c) nie chciało mi się rozkładać ze stolnicą
d) wypadało coś upiec, albowiem istniało domniemanie, że Dziecka wpadną ("chociaż na chwilę") z S.W. (Nie wpadły!)
Ciasto, które tu zaraz zapodam jest ciastem uniwersalnym. Można na nim swobodnie improwizować:
a) wrzucając, w wylane na płaską blachę, dowolne sezonowe owoce, raczej więcej, niż mniej. Po czym trzeba go natychmiast po upieczeniu odwrócić do góry nogami i posypać pudrem cukrem, bo owoce polecą na dno.
b) wylawszy do keksówki, część ciasta zostawić w misce, dodać kakao do tej zostawionej, łyżkę mleka/wody i szczyptę proszku do pieczenia. Następnie to czarne wylać ciurkiem po wierzchu białego, uczyniwszy w ten sposób łaciatą babkę. (Dłubać w tym nie trzeba, samo dowolnie opadnie, bo czarne cięższe jakby)
c) wrzucić w ciasto bakalie dowolne, wylać do keksówki i uczynić cwibak vel keks (do dziś nie wiem czy to to samo, czy różnica jakaś jest, zdaje się, że któryś jest bez tłuszczu)
d) upiec ciasto na płasko, a potem czymś przełożyć, (stuningowawszy nieco, np. zamiast wody dodać sok z cytryny i startą skórkę - przełożyć cytrynowym "kisielkiem" ).
No, to CIASTO
6 jajek
3/4 szkl cukru kryształu
1 kostka masła lub margaryny (benelux w postaci pięciodekowej różnicy masy jest pomijalny)
2 i 1/2 szkl mąki (wsypać najpierw dwie, te pół dołożyć, jakby nam się za rzadkie wydawało - sklepowa mąka jest suchsza niż "ze młyna")
2 łyżeczki proszku do pieczenia
4-5 łyżek wody (z których jedną można zastąpić sokiem z cytryny, a jak chcemy placek cytrynowy, to wszystkie zastępujemy sokiem)
WYKONANIE:
Przygotować odpowiednią blachę (Piekłam w najmniejszej, jaką posiadam 32X20, ale mogłaby być trochę większa, wtedy ciasto byłoby cieńsze)
1. Tłuszcz postawić w małym rondelku na małym gazie - niech się topi i podgrzewa, byle nie zaczął rumienić
2. Białka wbić do dużego pojemnika, żółtka zostawić pod ręką w miseczce.
3. Ubić białka na bardzo sztywno, jak ubite- wsypać cukier, wlać wodę i ubijać do usztywnienia
4. Wrzucić żółtka do tych bardzo już sztywnych białek i ubijać dowolnie
5. Jak już ubite dokładnie, wtedy wlać cienkim ciurkiem wrzący tłuszcz. Lać POD mieszaki miksera (nie Na, bo schlastamy wszystko) i ubijać na wysokich obrotach. Powinno pięknie urosnąć.
6. Wsypać mąkę z proszkiem i wymieszać mikserem na najniższych obrotach (sprawdzić łyżką, czy nam gęstwa na spodzie nie została)
Babcia mówiła, że bełtać ciasto należy zawsze TYLKO W JEDNĄ STRONĘ. I tego się trzymajmy, bo coś w tym pewnie jest!
PIEKĘ 150st. na termoobiegu, wsadziwszy to zimnego piekarnika (bo innej opcji wciąż nie mam) jakieś 3 kwadranse. Moim piekarnikiem się sugerować nie należy - ciasto ma się ładnie wyzłocić na wierzchu.
Nadzienie robimy, jakie nam przyjdzie do głowy.
Mi przyszły te JABŁKA:
Ponad kilo jabłek obrać, pokroić na ćwiarteczki/ ósemeczki, walnąć do rondla, podlać odrobinę wodą, nakryć pokrywką. Zapomnieć się nie da, bo grozi to zwęgleniem - od czasu do czasu pomieszać trzeba.
Jak już były uprzejme się rozpaść nieco - dosypać cukru w zależności od uznania i jabłek. Chwile popyrkać. Ponieważ to jednak rzadkie jest, a marmolady wysmażać mi się nie chciało, więc oceniłam objętość okiem i stwierdziłam, że dwie galaretki i jeden żel frukt dadzą temu radę. Dosypałam (z żelfruktem ostrożnie, żeby się bryły nie nabawić - sypać cieniutko, zmieszany z odrobiną cukru i od razu mieszać). Galaretki były pod ręką pomarańczowe, ale jakieś cytrynowe, czy brzoskwiniowe też by uszły. (Może nawet agrestowe, ale innych już nie widzę w tym połączeniu)
Postawić w zimne miejsce (jak takie znajdziecie), coby ostygło. Potem placek przekroić i przełożyć. Wierzch docisnąć, ale i tak będzie się odklejał, dopóki nie nawilgnie od tych jabłek (czyli jakiś min. 1 dzień w lodówce).
Albo: KISIELEK CYTRYNOWY
jak nam się nie psują unijne, ani żadne inne jabłka, to możemy zrobić kiesielek cytrynowy
Zagotować 2 szkl wody z 1,5 szkl cukru
2 jajka utrzepać z 2 łyżkami kartoflanki i sokiem z 3 cytryn (można dorzucić odrobinę startej skórki, może nas nie zabije, a pachniało będzie ładnie)
Wlać do gotującej się wody i ugotować kisielek
Ciepłym przełożyć placek
Wierzch wypada czymś utytłać. Najprościej pudrem cukrem, ale ten placek jest dość wilgotny, więc się nam puder cukier rozpłynie. Proponuje zatem LUKIER.
Odnośnie lukrów doświadczenie mam następujące: i ten w postaci białko + cukier, i ten w postaci sok z cytryny +cukier mają dwie wady zasadnicze:
Po pierwsze wymagają od nas długotrwałego merdania łyżką na talerzu
Po drugie - niewdzięczne za ten wysiłek - kruszą się bezczelnie o odpadają od ciasta, psując cały efekt.
Wobec czego, jedyny lukier jaki robię , to coś w rodzaju lukru pomadkowego: prosto, łatwo, przyjemnie i poddająco się tuningom.
Tyle,że przepisu na to konkretnego nie podam, bo robię z berecika.
Ogólnie to LUKIER wygląda tak:
rozpływam w rondelku około 5 dag masła (i tu ma być masło! nie żadna maryna, bo śmierdzi chemią)
dolewam do tego sok z pół większej i soczystej cytryny
dosypuję puder cukier i mieszam
Cukru wejdzie w to dość dużo, nie potrafię powiedzieć na deka, ale może tak 1/4 do 1/3 torebki cukrowej
To się nie ma zagotować, ma się tylko podgrzać, a mieszaniem składniki się mają ładnie połączyć (Gotować wręcz nie wolno!).
Ciepłe natychmiast wylać na placek i rozsmarować, w zależności od upodobań estetycznych - bardziej, lub mniej gładko.
Ten lukier można tuningować dodając do niego odrobinę skórki startej z cytryny, albo sok pomarańczowy i odrobinę startej skórki, zamiast soku cytrynowego. Można po wierzchu posypać (ten pomarańczowy, bo za bardzo mącić w smakach nie należy) skórką pomarańczową kandyzowaną (ale to na pierniku się sprawdza np.- tu ma być jabłka czuć przede wszystkim - takie było założenie, choć i tak te galaretki trochę namieszały)
Wyszło jakoś tak. Jabłek jest wystarczająco grubo. Ciasto może nieco za grube, ale to nie jest dławiący biszkopt, więc ujdzie. (Wiem, wiem, że Bavaria lepiej by wyglądała na hafcie riszelie, ale ojtam-ojtam. Ta Bavaria to zabytek rodzinny - wianny serwis mojej ś.p. teściowej. Mlecznik dokupiłam, bo zaginął w akcji. Ciekawe, która go doceni - córka, czy synowa, bo porcelana jest przednia. Przez tradycję powinien przejść na synową.. )
PS.
1. SZCZYPTA to dokładnie tyle ile się zmieści pomiędzy opuszkami palca wskazującego i kciuka
2. Proszku używam wyłącznie z Delecty, bo się nie grudzi, nie wali sodą i Delecta to chyba jeszcze nie Nestle, a nestle bojkotujemy ze względu na monsanto i testowanie karm na psach(!). Więc Winiary też bojkotujemy, bo to już monsanto.
3. No to życzę Wam radosnej tfórczości w kuchni!
4. Napisanie tego posta zajęło więcej czasu niż upieczenie placka.
poniedziałek, 18 kwietnia 2016
Pada-leje-leje-pada
Zimno, ciemno i w mordę nie ma komu dać (może by się ciśnienie podniosło dzięki temu)
Jest po prostu - o, tak! Niestety, nie każdy jest Areckiem i sobie po prostu może....
Leje głównie nocami, i to zdrowo leje! W dzień niby jako-tako, tyle, że mokro. W niedzielę wzięło z zaskoczenia i lunęło jeszcze przed wieczorem. I tak do dzisiaj przetrwało, mżawką zarzucając obrzydliwą.
A ja, po piątkowym koszeniu trawnika "na siebie", wkładki z wysokognojnych wyjęłam (bo połowa ściętej trawy w butach była). I wytrzepawszy, zawiesiłam na płocie. Gdzie je oczywiście zlało. Szkoda, że nie uprało, niestety.
W sobotę pięknie było dość, liczyłam, że może się jakieś grządki da napocząć, ale Pan Starszy miał peemesa, zarzucał niezdefiniowanym fochem i alienował się wyraźnie i jednoznacznie. Więc zignorowałam i poszłam tuningować skalniak oraz dokaszać ręczną, czego spalinowe popychadło nie załatwiło. Takie obrzeża i zakamarki, gdzie nie wjadę. Dobrze, że wreszcie postawiłam na swoim i kupiłam krótką kosę - zupełnie inną bajką jest koszenie nią. Nie ma problemu z pilnowaniem "czubka", żeby się w glebę nie wbijał. W związku z czym mniejsza podatność na "rozwiedzenie", więc z młotkiem nie trzeba się na koszenie wybierać. Zaznaczam, że ja "kosiarzem" jestem żadnym. Potrafię "nakosić", ale nie "wykosić". (Jaka jest różnica? A no, taka sama, jak pomiędzy "narwać porzeczek" a "oberwać porzeczki". W pierwszym przypadku - mam porzeczki, reszta mnie nie interesuje. W drugim przypadku - mam porzeczki, a krzak jest "czysty") Wysiłku mnie trochę kosztowało to podkaszanie wzdłuż brzegów skalniaka i funkiowej rabatki, ale się udało.
W rezultacie pański foch na dobre wyszedł. Bo gdyby
w sobotę
przeleciał miejsce pod grządki agregatem , to po sobotnio-niedzielnej nocnej ulewie i niedzielno-poniedziałkowej powtórce, byłoby tam uklepane klepisko, które i tak trzeba by wzruszać grabkami, zanim cokolwiek by się posiało.
Jednak, nie ma tego złego....
W sobotę miałam więc wolne moce przerobowe i zabrałam się za oblatywanie mieszkania na odkurzaczu. Zawsze wtedy zwierz wszelaki chowa się gdzie może, byle najdalej od tego huku strasznego. Ale raczej jakiegoś takiego upychania zezwłoków bo głębokich zakamarkach nie ma - po prostu zmieniają chwilowo M.P.Tym razem się okazało inaczej: Doszłam wreszcie z tym wyjącym dinozaurem do mojego pokoju i zaczęłam odkurzać pod łóżkiem. Swego czasu wzięłam sobie pod plecy taki wałek z żywej/prawdziwej wełny. Oczywiście, pod plecami znajdował się pół nocy, zaś drugie pół spędził na podłodze pod łóżkiem. Ponieważ tam nikomu nie zawadzał, więc leżał sobie i cierpliwie czekał na wydobycie. Wydobyłam go odkurzaczem, ponieważ odkurzanie jest wystarczająco obciążającym kręgosłup zajęciem, jak na to, by się jeszcze dodatkowo gimnastykować skłon-wyprost. Ale szturcham tym odkurzaczem pod łóżkiem, a tam nadal coś jest i to miękkiego. Kie licho? Udało mi się to coś nieco ssawką przesunąć, oporne jakieś. Miałam paść na kolana, by zobaczyć co to może być, i chciałam odłożyć rurę, kiedy wzrok mi padł niechcący na przyczółek łóżka. A tam dwie łapecki piąstkami uwieszone, a między łapeckami bura mordka ze strasznie przerażonymi ślepiami - dosłownie filiżanki. Cały odwłok wisiał w ciasnej przestrzeni między przyczółkiem a ścianą.
Zanim przyleciałam z aparatem to się już wygramoliło na ten przyczółek. Po czym zeszło na łóżko i siedziało z nosem wbitym w pościel, a la struś, mając odwrót zamknięty ryczącym potworem. Nawet nie śmiała spojrzeć w kierunku. Klementyna oczywiście. Bohaterka, co z nadstawki zeskakuje bezpośrednio na parkiet. (łoskot czyniąc przy tym, jakby workiem kartofli rzucił)
W związku z przeciwnościami pogodowymi był dziś prawie "kreci" poniedziałek (W poniedziałek nawet krety nie ryją) Prawie, bo jednak trochę poryć musiałam, przynajmniej w ramach harmonogramu. Poza harmonogramem trochę też. Przede wszystkim, o bezczelnie nieprzyzwoicie wczesnej godzinie, mianowicie od ósmej rano mieli rozdawać unijne jabłka na palcu dawnego SKR. Starszy na jabłka łasy, sklepowe albo są beznadziejne, albo drogie i bezsensu, więc zaplanował się wybrać. No, tośmy pojechali. "Narodu" wiele nie było, bo poprzednio rozdawali parę tygodni wcześniej, tak, że popyt zmalał. Imprezę od strony fizycznej obsługiwali ochotniczy strażacy, którzy nawet byli uprzejmi paczki z jabłkami w auto zapakować. Nawet nadprogramowo, w stosunku do potrzeb. I nijak sobie Piotruś nie chciał dać wytłumaczyć, że kozy tyle nie zjedzą, bo im zaszkodzi. Zawieźliśmy jabłuszka do domu, kupili po drodze chleba powszedniego i bułek dla Starszego (Nie wiem czemu potrzebował akurat ohydnych sklepowych bułek, jak w domu cała, w sobotę upieczona, buła leży, przed głodomorami-włamywaczami szafkowymi zabezpieczona. No, ale może chce się umartwiać akurat, jego sprawa) Po czym pojechaliśmy z powrotem, bo od dziesiątej mieli dawać marchew. Tym razem chętnych było co niemiara, a TIR z marchewą utknął gdzieś po drodze od Rzeszowa, z którego wyjechał już conajmniej godzinę wcześniej. A potem ominął naszą wioseczkę i poleciał do najbliższej metropolii (Wszystko przez ten idiotyzm z drogowskazem, który informuje, że w tę stronę to za 5km będzie Ś., a tablicy z nazwą naszej wioseczki z szosy nie widać) Tak więc życie towarzyskie kwitło, TIR wreszcie przyjechał pokonawszy zakorkowanie naszej powiatowej mieściny, ochotniczy strażacy wsparci widlakiem ochoczo rozładowali, naród rzucił się na marchwę też ochoczo, wobec czego nastąpiła reglamentacja.
Wszystkie te dobra dowożone były na paletach, a te palety interesowały mnie nawet bardziej niż marchwa. No i udało mi się załapać na sztuki dwie, co mnie ucieszyło niepomiernie. Z trudem upchnęłam je w lambordzinim od tyłu, zdziwiona nieco, że poprzednie, zakupione w Majstrze, zmieściły się pięknie. (Potem się okazało, że te majstrowe były o dobre 25cm węższe.)
Zastosowanie dla surowca paletowego mam wymyślone. Potrzebuję tylko porządne wiertło do metalu i papier ścierny.
Których nabycie będzie motywem do odwiedzenia miejscowego marketu budowlanego, pełniącego także, jak się okazuje, funkcję placówki, idiotycznej, totalnie z dupy wziętej, firmy obsługującej przesyłki listowe i paczkowe, pod nazwa Inpost. Doręczyciele inpostu pracują tak, aby przesyłek się pozbyć, porzucając je w dowolnych miejscach. Na wstępie swej publicznej działalności gromko dopominali się skrzynek na listy, rozdając druczki z informacją o grożących karach za niemanie. Teraz próbują podjechać autem do samej skrzynki, nie bacząc na trawniki i inne takie i wrzucają do niej co popadnie, bez względu na to, co widnieje na kopercie. Przez bardzo długi czas współpracy z Pocztą Polską nie zdarzyło mi się znaleźć w skrzynce przesyłki nie adresowanej do mnie, ani takiej, która była wysłana dwa tygodnie temu.
Do tego punktu udam się w celu odebrania przesyłki, wysłanej do mnie kurierem w środę (kurierem inpostu, oczywiście) Ja już pomijam, że przesyłkę priorytetową wysłaną P.P. w środę, w czwartek listonosz przyniósłby do domu.Czy ktoś mówił, że co tanie to do dupy? Czy tak tylko mi się wydawało? I nie rozumiem idei, która zdecydowała o zezwoleniu na działalność innych firm obsługujących przesyłki listowe. Nie rozumiem też idei, dla której państwowe instytucje, np sądy, wybierają usługodawcę, który jest niesprawdzony i nierzetelny. Zdarza się, że ważne dokumenty giną (zapewne w jakimś rowie albo piecu) a pisma za zwrotnym potwierdzeniem odbioru są potwierdzane nie wiadomo przez kogo.
Tym razem unijne jabłka nie były w skrzynkach, tylko w takich gustownych kartonikach. Jeden z nich natychmiast znalazł nowe zastosowanie:
kot
maltretowany przez pozostałe może się schronić we wnętrzu. Na tyle głęboko, że łapka agresora go nie dosięgnie. Tutaj Klementyna schowała się przed Areczkiem. Areczek poobchodził, poobchodził, poszturchał łapeczką, ale, że bez efektu - Klementyna nie dała się wygrzebać ze środka - to sobie poszedł precz krokiem wqrzonego tygrysa...
Na marginesie tych wszystkich rozjazdów i rozważań zostały posiane ogórki i inne dyniowate na rozsadę. Dla ogórków kupiłam nawet torfowe doniczki, bo one nie znoszą maltretowania przy wysadzaniu, a taką doniczkę można zakopać z zawartością. Dyńki zostały internetem zakupione u Legutki, wraz z innymi nasionami, bez zaliczania dziesięciu sklepów, aby nabyć akurat dokładnie to, co sobie ogrodnik wymyślił. Tym razem dyńki będą takie w sam raz na raz. Koniec z gigantomanią.
Jak sobie mżawka poszła odpocząć dosiałam odrobiną trawy, jaką miałam na stanie, puste placki w trawniku, który ubiegłego roku zasiany jakoś porósł niemrawo i niedokładnie.Leje równo, podlewa, więc może porośnie....
Stefan zbiera się. Już dzisiaj miał ochotę coś zszamać, ale dieta ścisła. Wodę ma, siano wisi, jakby głodny stał się bardzo i do słomy ma dostęp. Dostał trochę mięty i parę listków piołunu. W ogóle chyba przejdzie na dietę sianowo- słomianą, skoro ma takie tendencje do korkowania się.Metodę "wlewania w Stefana" opanowałam ostatecznie tak, że w końcu wychodziłam od niego w suchych portkach. Zanim do tego doszłam Stefanowi udało się użreć mnie w palec. No, a ten szalony wypłosz - Wanda przewracała mnie dzisiaj: kucnęłam na wprost jej boksu, tyłem do niej, żeby pokroić im jarzyny. Wanda wyciągała szyję jak żyrafa, żeby mnie dosięgnąć i szarpała za kurtkę - "no już, dawaj szybciej te jarzynki". Jak już złapała, to ciągnęła całkiem mocno, a w pozycji kucznej bardzo łatwo zrobić "wańkę -wstańkę" (łatwiej wańkę, ze "wstańką" trochę gorzej). Śmieszny strasznie jest ten zwierz.... A uszko do skrobania "za" nadstawia jak kotek..
Subskrybuj:
Posty (Atom)