Porządek musi być.
Niestety nie ma tego porządku, tu gdzie powinien być. I pewnie nie będzie. Wszystko stoi na głowie.
No, to na dzisiaj zaplanowałam zrobienie porządków w obórce. Raz: po wczorajszych Wandy przebojach brzusznych, 2 -po zapachach narozsiewanych przez chłopaków z powodu rui Andżeliny, 3 - po muszych pstrzeniach letnich, 4 -że jutro przyjedzie wet pozbawić męskości Stefana, 5- że do jesieni idzie, a ciepła trzeba, żeby wyschło.
No, to chłopaki zostały wyprowadzone za druty, dziewczyny do ogrodu. A w obórce najpierw powynosiłam wszystko, poodkręcałam karmidła (przy czym mocowanie na wkręty zmów pokazało swą wyższość nad mocowaniem na gwoździe - jedno karmidło było na gwoździach i zostało zniszczone), "zadrabinkę" chłopaków (muszę im upleść siatkę, za dużo niszczą siana). Potem były widły, łopata i miotła, potem był karszer, a potem wapno. Częściowo malowałam wałkiem, który jest ostatnim narzędziem do malowania wapnem, więc schlastana byłam równo, po oczach tyż. Poszłam przepłukać natychmiast, bo niestety - nie dało się zignorować wapna w oku. Wapna wychodzą ogromne ilości i pylicy można się nabawić przy rozpuszczaniu. Dziecko chciało mi kupić takie już gotowe w kubełku. Ale i tak mi sypkie jest potrzebne, a występuje tylko w 25-kilowych workach, to stwierdziłam, że nie ma co się rozdrabniać.
Pod koniec umyłam karszerem karmidła - te zdjęte i nowe, które zrobiłam z plastykowych pojemników 10-cio litrowych. Wyglądają jak te gotowe, a kosztują nic. Przy karszerowaniu tych karmideł podkusiło mnie trzymać jedno w ręce. Efekt - "zmyta" karszerem skóra na palcu. Bo oczywiście, w galopie zapomniałam, że miałam ubrać rękawiczki. Ręce po tym wapnowaniu takie trochę nie moje. Szczęściem miałam resztkę kremu z Neutrogeny, regenerującego do rąk. No, ale gdybym nie zapomniała, że miałam ubrać rękawiczki, to nie byłby potrzebny.
Zadanie było już prawie wykonane, ale posadzka jeszcze schła. Poszłam do stodoły "sprzetakować" tę cudowna mieszankę, która po 50zł za 100kg sprzedała mi sąsiadka. W pewnym momencie słyszę dzikie kwiki, wyglądam - Olunia od pani M., z koleżankami goni psa, ze smyczą w ręce. Za chwilę - tupu - tupu - przybiegły koziołki, które były za drutami. Okazało się, że pies wpadł za druty i zaczął je ganiać. Musiał je porządnie wystraszyć, skoro poszły na druty, do których zwykle nawet się nie zbliżają. Wściekłam się do białości i poleciałam opierniczyć gówniary. Nawrzeszczałam na nie równo. Pojawiła się prababcia i okazało się, że smarkatą naszło na spacery z psem. Z psem, który całymi dniami siedzi na łańcuchu, nigdy nie był prowadzony na smyczy i chodzić na smyczy nie umie. Zresztą, nawet go nie zapięła, bo najpierw odpięła łańcuch i natychmiast jej zwiał. To juz drugi wqrw dzisiaj z powodu gówniarzy. Pierwszy był rano, gdy zaprowadziłam chłopaków za druty. Znalazłam
za drutami
mnóstwo jabłek . Owszem, w sadzie są jabłonie i często jabłko daleko od jabłoni pada. Ale nigdy pod wiśnią.
Wydałam trochę kasy na to ogrodzenie, żeby mieć spokój z pilnowaniem kóz. No i żeby mogły być jak najwięcej na powietrzu, jeżeli aura pozwala. A teraz się okazuje, że rozwydrzone bachory, puszczone samopas, bez żadnej kontroli i żadnych wpojonych zasad, uprzykrzają mi życie. Nie będę niewolnikiem bachorów, a raczej ich mamuś, które mają w d... wychowywanie swoich dzieci i jakby coś jeszcze to zrobie taka grandę, że baby będą miały przez pół roku o czym gadać. Lotto mi tto. Z sąsiadami bliższymi czy dalszymi i tak stosunków towarzyskich nie utrzymuję. Czasem zdanie zamienię o pogodzie. Najwyżej będzie o to jedno zdanie mniej. Mam mieć spokój, a nie myśleć, co tam ze zwierzakami się dzieje. Ja staram się,żeby moje zwierzęta nikomu szkody nie robiły. Psy są wyprowadzane na sznurku, kozy dopilnowane. jedynie te 5 kur łazi, gdzie chce i zdarza im się obdziobywać u sąsiadów pomidory.
Skąd w ogóle te kozy? No, z Górki, w ajencji je mam, od Braciszka. Po co?
Jak się wybierałam na emeryturę, to sobie wymyśliłam, że pieprznę tym wszystkim, oleję system i wyjadę do Córki. Ale to nie był dobry pomysł, do czego doszłam po wnikliwszym rozważeniu plusów dodatnich i plusów ujemnych. Ona jest sama i często jej to doskwiera. Ale ze mną na cały czas nie byłoby dobrze. I mnie tez nie byłoby dobrze. Każdy potrzebuje trochę przestrzeni dla siebie i swobody. Zwłaszcza później.
Kozy mi tak, niezależnie od innych pomysłów, po głowie łaziły. Zaczęłam szukać. Nawet z Braciszkiem zapuściliśmy się w dzikie Bieszczady, gdzie już diabeł dobranoc mówi. Ale nam nie odpowiadało. W końcu, gdy po wylaniu do zlewu kolejnej butelki mleka UHT, które w terminie jeszcze będąc, już mocno nadśmierdło, chciałam tych kóz jeszcze bardziej, na podwórku pojawił się czerwony Trailblazer. Z bagażnika wysiadła Andzia ze swą czarną córką, która wtedy nazywała się Kasia. Obórka została przystosowana błyskawicznie. Potem dostosowana, bo Wandzia nadal wisiała na cycku, a nie o to chodziło.
Potem zaczęły się różne takie cuda, bo okazało się, że kozy powinny być zarejestrowane, a nie można. Ale w końcu się udało. Biżuteria jest, ale leży, bo nie ma kto założyć. Jeden wet nie zakłada, myślałam, że ten do krów - ale nie, bo zepsuła mu się kolczykownica - no, majątek, aż 50zł dołożyć do warsztatu pracy się nie opłaca. Swoją drogą- ciekawe, jak oni funkcjonują i na swoje wychodzą w tym brudzie i smrodzie po państwowej lecznicy. Żywego ducha tam nigdy nie ma, czyli klienta i kupić tez nic nie można, bo nie mają, bo się nie opłaca, bo się nikt nie pyta. A ciekawe, że u"Huberta", jak nie mają, to na drugi dzień mają, choć pewności nie mają, że jak się pytałam, to na pewno wezmę. Podobno inseminatorzy kolczykują, ale w necie nie istnieją, więc nie wiem jak ich szukać. Pójdę do sąsiada, który ma krowę, to może ma telefon do takiego. Znajomy Dziecka, który hoduje świnie, ma własne maciory i knura (wszystko niekolczykowane) więc inseminator mu niepotrzebny. A ciekawe znowu, jak ubojnia kupuje niekolczykowane sztuki?
Kozy są zarejestrowane na Starszego, bo on z dawna miał numer siedziby stada. Ja jestem rolniczka z automatu - jak się wychodzi za mąż za rolnika, to automatycznie zostaje się rolniczką. W czasie, gdy mi się to przytrafiło, skutek natychmiastowy był taki, że straciłam kartki na mięso. I tak mi to mięso ogólnie lattało i nigdy po kolejkach żadnych nie stałam, żeby nabyć. Czasem można było na coś wymienić. Ale krew nagła mnie zalała na ten tychmiast. Rolnik miał wyżywić się sam. I żonę tyż. No, a jak ten rolnik uprawiał głownie marchew albo kukurydzę, to co, miał karmić rodzinę ta marchwią?
Stwierdzam, że rolnik był zawsze i jest nadal obywatelem gorszej kategorii. A w dodatku media, na zasadzie napuszczania jednych na drugich, tak jak : "jak to tym nauczycielom dobrze, gówno robią a kupę kasy zarabiają" tak samo i: "jak to tym rolnikom dobrze, tyle kasy z dopłat unijnych biorą". A prawda jest taka, że rolnik jest dudkany na prawo i lewo.
Sąsiad ma plantacyjkę rabarbaru i umowę podpisaną z firmą O.K. Wzięli od niego pierwszy zbiór po 40gr za 1 kg. Podczas gdy w sklepie kilogram rabarbaru kosztował 3,50. Powiedzieli że drugiego zbioru nie chcą. Umowa kontraktacyjna obowiązuje w jedną stronę, jak widać.
Plantator malin dostaje w skupie 6zł za kilo. A na imbramie w KRK są po 12zł za pół kilo.
W czasie żniw rzepakowych cena rzepaku leciała w dół z dnia na dzień po 100zł. Teraz drożeje. A kto na tym zyska? Przecież nie rolnik.
Albo takie teksty: "rolnicy windują cenę żywca". Nie pamiętam, żeby rolnik miał kiedykolwiek coś do powiedzenia w kwestii ceny skupu żywca. Co najwyżej mógł obdzwonić kilku odbiorców i zawieźć tam, gdzie płacą najwięcej i najszybciej. Bo jest jeszcze kwestia taka, że rolnik nigdy nie dostaje zapłaty za swój towar "od ręki". Minimalny czas oczekiwania to dwa tygodnie.
Jeżeli rolnik sprzedaje swoje produkty bezpośrednio konsumentowi, to jest to w zasadzie nielegalne. Odchowanie i skonsumowanie świniaka jest nielegalne. Powyżej 80 kur trzeba płacić podatek w US ryczałtowy od zysku z jaj. Czy sprzedajesz, czy nie. Chory kraj. Chore to wszystko. Chore wdrażanie dyrektyw unijnych przez niedouczonych, łasych na kasę urzędasów.
Dlaczego francuskiemu ( np.) rolnikowi wolno więcej? Może sprzedać wytłoczoną przez siebie oliwę, przed domem albo na ryneczku. Może sprzedać sery. Może sprzedać wino.
A my? Zawsze byliśmy, jesteśmy i będziemy zadupiem Europy, wypinającym pierś jak kogut liliput i zasłaniającym się "krwią i blizną", która dzisiaj już wszyscy mają gdzieś. Bo się dzisiaj "krew i blizna" już nie liczy. Tylko PKB na głowę mieszkańca.
A, zanosi się na kotki dwa. Dziecko było pobiegać i przywlekło kota, który kilometr za nimi biegł. Kot wygląda na zadbanego, ale głodny był niemożebnie. Zeżarł podwójna dawkę łyskasa i jeszcze łepetynę pchał do puszki. Zaznajomiłam go z kuwetą, ale potraktował ją jako miejsce do siedzenia w kucki. Wzięty na kolana i podrapany za śmiesznym uszkiem włączył taki traktor, jaki się domowemu kotu nie zdarza. Żeby nie zadrażniać i noc przespać ( bo kot dał na dzień dobry psu po nosie, po czym pies się zawinął i zmienił M.P.), kot został eksmitowany do piwnicznej kuchni z wymoszczonym pudełkiem. Na ten czas drze tam twarz, ale nie ma innego wyjścia.
Poszukiwanie pudełka dla kota zaowocowało plusem dodatnim w postaci odnalezionego sekatora, spisanego na straty w ub.roku.
I gdzie tu jakiś porządek?
piątek, 6 września 2013
środa, 4 września 2013
Niespodzianki
Dzień zapowiadał się pięknie. Po paru pochmurnych dniach dziś wstał słoneczny, nie tak bardzo zimny. I wiatr wreszcie ustał.
Przestało być pięknie, gdy poszłam do obórki. Pierwsze co zobaczyłam to Zenka na przegrodzie i Andzię z drugiej strony. I wszystko jasne - Andzia ma ruję. Czeka nas nowy smród.
Dalej było tylko lepiej. Andzię jakoś wydoiłam, nawet bardzo nie dziwaczyła, tyle,że mleka trochę mniej.
Wchodzę do Wandy, a Wanda wygląda jak na 2 dni przed wykotem. Ogromne brzuszysko, wysteburczone bardziej z jednej strony. Zanim to zobaczyłam -sypnęłam jej owsa, ale na szczęście nie miała ochoty. Wydoiłam szybko, wyniosłam mleko i czym prędzej zabrałam patafiany do sadu. Wypuściłam je już za ogrodzenie luzem i poszłam włączyć prądy. I dopiero wtedy zauważyłam pół śliwki rzuconej na ogrodzenie. Linka na szczęście nie zerwana, tylko wyciągnięta. Ale przygnieciona śliwką w dół i wolna droga dla patafinów. No to trzeba tę śliwkę zdjąć. Jak nigdy, nie miałam z sobą telefonu, musiałam sama się z tym uporac i to szybko, żeby nie wybrały wolności. Jakoś się udało, włączyłam prąd i gazem do domu. Zrobiłam Wandzie masaż brzuszyska, za podpowiedzią Starszego podzieliłam się z nią wiśniówką i zaczęłam obdzwanianie weterynarzy. Niestety zaden przyjechac nie mógł, pozostało mi tylko pojechac do chłopaków "od Huberta" kupić leki. Dali mi sól glauberską, która podałam zaraz. Jeszcze parę razy ją pomasowałam i prze wieczorem zobaczyłam, że wzdęcie się zmniejszyło i żwacz pracuje.
Zrobiłam na obiad makaron z sosem bolońskim. Starszy się wypiął, choć robiłam dla niego osobno - bez cebuli. Zrobił sobie pomidory ze śmietaną. Tym sposobem, jutro obiadu nie robię. Na podsumowanie dnia zrobiłam jeszcze konfiturę cebulową. Szczerze mówiąc spodziewałam sie po niej więcej - nie jestem zachwycona smakiem. Muszę coś zmodzić z nią, zanim pójdzie do słoików.
Przestało być pięknie, gdy poszłam do obórki. Pierwsze co zobaczyłam to Zenka na przegrodzie i Andzię z drugiej strony. I wszystko jasne - Andzia ma ruję. Czeka nas nowy smród.
Dalej było tylko lepiej. Andzię jakoś wydoiłam, nawet bardzo nie dziwaczyła, tyle,że mleka trochę mniej.
Wchodzę do Wandy, a Wanda wygląda jak na 2 dni przed wykotem. Ogromne brzuszysko, wysteburczone bardziej z jednej strony. Zanim to zobaczyłam -sypnęłam jej owsa, ale na szczęście nie miała ochoty. Wydoiłam szybko, wyniosłam mleko i czym prędzej zabrałam patafiany do sadu. Wypuściłam je już za ogrodzenie luzem i poszłam włączyć prądy. I dopiero wtedy zauważyłam pół śliwki rzuconej na ogrodzenie. Linka na szczęście nie zerwana, tylko wyciągnięta. Ale przygnieciona śliwką w dół i wolna droga dla patafinów. No to trzeba tę śliwkę zdjąć. Jak nigdy, nie miałam z sobą telefonu, musiałam sama się z tym uporac i to szybko, żeby nie wybrały wolności. Jakoś się udało, włączyłam prąd i gazem do domu. Zrobiłam Wandzie masaż brzuszyska, za podpowiedzią Starszego podzieliłam się z nią wiśniówką i zaczęłam obdzwanianie weterynarzy. Niestety zaden przyjechac nie mógł, pozostało mi tylko pojechac do chłopaków "od Huberta" kupić leki. Dali mi sól glauberską, która podałam zaraz. Jeszcze parę razy ją pomasowałam i prze wieczorem zobaczyłam, że wzdęcie się zmniejszyło i żwacz pracuje.
Zrobiłam na obiad makaron z sosem bolońskim. Starszy się wypiął, choć robiłam dla niego osobno - bez cebuli. Zrobił sobie pomidory ze śmietaną. Tym sposobem, jutro obiadu nie robię. Na podsumowanie dnia zrobiłam jeszcze konfiturę cebulową. Szczerze mówiąc spodziewałam sie po niej więcej - nie jestem zachwycona smakiem. Muszę coś zmodzić z nią, zanim pójdzie do słoików.
c'est la vie
Dziecko Pierwsze dzwoniło po pracy, jak zwykle, w trakcie iścia od autobusu, w trakcie robienia zakupów. Wszystkie problemy dnia mi przedstawiło. Dylemat ma ciągły z pójściem na studia. Nie wie czy robić magisterium, czy olać i zrobić podyplomówkę w interesującym ją kierunku. Tyle, że ten kierunek kosztuje tyle, że musiałaby o chlebie i wodzie zostać. Oczekuje ode mnie jednoznacznej wypowiedzi na temat. A co ja mogę? Gdybym była w stanie jej pomóc finansowo to jednoznacznie powiedziałabym - Idź na co chcesz, pomogę. W sumie dość zainwestowałam w jej wykształcenie, studia były płatne i to nie mało, semestr we Francji też dość kosztował, mimo stypendium. Przyznać należy, że trochę sobie zarobiła myciem kibli, pojechawszy 2 miesiące wcześniej. Ale i tak. Potem zrobiła kurs pilotów, też kasa. (Najciekawsze, że na mocy przemądrych decyzji naszego ukochanego rządu, można teraz być pilotem wycieczek bez kursu i licencji). Potem zrobiła studia podyplomowe, ale tu już głównie sama finansowała. Wyremontowałam jej mieszkanie swoją kasa i swoją pracą. No i pewnie na tyle. Chce zrobić malowanie w pokoju i Starszy sugeruje mi, żebym pojechała i pomalowała. Ale już nie. Nie, że jestem świnia i wróg Dziecka. Ale Dziecko ma 25 lat i musi już sobie trochę samo radzić. Jak powiedziałam, że ja w tym wieku przyjechałam na to zadupie i moi rodzice za mną nie jeździli i się nie interesowali, to usłyszałam, że miałam złych rodziców i byli zajęci sobą. Nie prawda. Bo dzieciom trzeba dać podstawy, a potem sobie mają radzić same. Ja te podstawy miałam, bo miałam studia i pracę. I Córunia te podstawy ma: ma wykształcenie, mieszkanie i pracę. Resztę musi sama. I sama musi swoje problemy rozwiązywać. Bo ja nie będę wieczna i kiedyś może nastąpić szok. A tak dzwoni, skarży się, ja coś radzę, ona i tak nie bierze tego do realizacji. A na każdą zwróconą uwagę, mówi, że ją dołuję. Bo ma ciągle depresję i żyje na codzień tą depresją i z tą depresją. Z depresją trzeba coś do cholery robić. Albo samemu olać depresję, albo iść do fachowca.
Zadzwiniła jeszcze drugi raz wieczorem. I głos miała taki, że myślałam, że jest chora. Nad głowa ma mieszkanie, w którym mieszka młoda kobieta z dwójką dzieci. Ma jakiegoś młodego 3-4 letniego harpagona, którego pomiędzy 20-tą a 21-wszą "wybieguje" (!). I przez godzinę gówniarz tupie jej po głowie, co doprowadza ja do białej gorączki. W dodatku ma jeszcze pracę, którą wykonuje w domu i nie może sie skupić. Już raz zwracała babie uwagę, nic to nie dało. Wczoraj poleciała piętro wyżej z qrwicą, ale z tej qrwicy zapomniała języka w gębie. A babę trzeba było na funty. Co to do cholery znaczy, że dziecko się musi wybiegać, bo nie zaśnie?! I dlaczego do cholery w mieszkaniu?! Nowoczesne wychowanie dzieci kładzie mnie momentami na łopatki! Moje dzieci miały do dyspozycji chałupę długości 14m, z długim korytarzem przez całość. Syn - ADHD stwierdzone medycznie. Nikt pod spodem nie mieszka. A nie zdarzyło się, żeby urządzały harce na długość mieszkania. Były odpowiednią ilość czasu na zewnątrz. Bawiły się pod moim okiem, jak były bardzo małe, potem same, pod nadzorem. Wystarczyło. Nie siedziałam i pieprzonych seriali nie oglądałam, tylko zajmowałam się domem i dziećmi. A roboty zawsze miałam wyżej uszu. Większość do wykonania, jak już poszły spać. Czasem do bardzo późna. I przeżyłam. W mieście też się dziecko może poruszać do woli na powietrzu. I to powietrze na skwerku nie jest bardziej trujące niż w mieszkaniu. Zaraz obok bloku jest teren wysrolu, trawka itd. Niech tam biega. Lampy świecą, może i wieczorem.A poza tym niech weźmie adhdowca do doktora, bo sam się nie wyleczy bieganiem po mieszkaniu i problem będzie miała za chwile kosmiczny. Jakoś to trzeba rozwiązać, bo nie można żyć z biegającym po głowie bachorem. Uroki życia w bloku! Z debilami! Mówię: porozmawiaj z babą na spokojnie, może coś się da ustalić. Może niech gówniarz biega, zanim wrócisz z pracy o 18-tej. A jak nie, to idź ty biegać na miasto o tej porze. Ostatecznie kup stopery. (Te stopery wqrzyły ja do białości.) A jak biega rano, to włączasz radio na full i olewasz system. Trudno. Nigdy i nigdzie nie jest tak, żeby było cacy pod każdym względem. jak się mieszka we własnym domu to też ma się sąsiadów, którzy: koszą trawniki dzień w dzień, włączają cyrkularkę o 21-szej, palą śmiecie , trawę , liście. I inne rozrywki z nimi są, jak u nas z dwójką sąsiadów. I muszę słuchać tych kosiarek i pił, bo nie mam innego wyjścia. Czasem od rana do późnego wieczora. I zamykać okna, jak sąsiad pali liście, albo wozi gnojówkę pod oknami, w sobotę, gdy wietrzę pościel. Wyjściem jest mieszkanie na odludziu. Ale to też ma plusy ujemne. Nawet dużo chyba plusów ujemnych.
Dziecko ma ochotę przenieść się do Wrocławia. Ale, mówię, nie licz na to, że gdzie indziej będzie cudnie pod każdym względem. Wszędzie są jacyś ludzie, w których się trzeba wpasować.
A tak, poza tym, to jestem z niej dumna. Bo sobie radzi. Radzi sobie, mimo tego stękania mi do ucha i jojczenia, że jej nie wspieram. I, że ją dołuję. Trochę jest przeczulona w naszych relacjach na wszelkie uwagi. Siedzi na oknie, sprawdza FB na telefonie i mruczy coś do mnie przez zęby. Nie rozumiem połowy. W końcu mówię: Córunia, jak mówisz to otwieraj i zamykaj usta, bo wychodzi niewyraźnie (Szefowa jej zwracała uwagę, że mówi niewyraźnie, nawet wysyłała do kogoś od dykcji, a w pracy mówi językami obcymi) I zaraz wrzask: No, widzisz, zawsze mnie dołujesz! No, dobra, nie odzywam się. Ale dołuję też, jak przypominam o terminie wykonania badań albo odebrania wyników już zrobionych, które leżą od miesiąca. No to jak mam mówić? Mówię: sama musisz zdecydować, co chcesz robić i jak chcesz robić. Ja za ciebie nie zdecyduję. Inne warunki życia i inne priorytety były jak miałam tyle lat, co ty. A poza tym, ja- to ja, a ty -to ty.
I zaczął się nowy dzień.
Zadzwiniła jeszcze drugi raz wieczorem. I głos miała taki, że myślałam, że jest chora. Nad głowa ma mieszkanie, w którym mieszka młoda kobieta z dwójką dzieci. Ma jakiegoś młodego 3-4 letniego harpagona, którego pomiędzy 20-tą a 21-wszą "wybieguje" (!). I przez godzinę gówniarz tupie jej po głowie, co doprowadza ja do białej gorączki. W dodatku ma jeszcze pracę, którą wykonuje w domu i nie może sie skupić. Już raz zwracała babie uwagę, nic to nie dało. Wczoraj poleciała piętro wyżej z qrwicą, ale z tej qrwicy zapomniała języka w gębie. A babę trzeba było na funty. Co to do cholery znaczy, że dziecko się musi wybiegać, bo nie zaśnie?! I dlaczego do cholery w mieszkaniu?! Nowoczesne wychowanie dzieci kładzie mnie momentami na łopatki! Moje dzieci miały do dyspozycji chałupę długości 14m, z długim korytarzem przez całość. Syn - ADHD stwierdzone medycznie. Nikt pod spodem nie mieszka. A nie zdarzyło się, żeby urządzały harce na długość mieszkania. Były odpowiednią ilość czasu na zewnątrz. Bawiły się pod moim okiem, jak były bardzo małe, potem same, pod nadzorem. Wystarczyło. Nie siedziałam i pieprzonych seriali nie oglądałam, tylko zajmowałam się domem i dziećmi. A roboty zawsze miałam wyżej uszu. Większość do wykonania, jak już poszły spać. Czasem do bardzo późna. I przeżyłam. W mieście też się dziecko może poruszać do woli na powietrzu. I to powietrze na skwerku nie jest bardziej trujące niż w mieszkaniu. Zaraz obok bloku jest teren wysrolu, trawka itd. Niech tam biega. Lampy świecą, może i wieczorem.A poza tym niech weźmie adhdowca do doktora, bo sam się nie wyleczy bieganiem po mieszkaniu i problem będzie miała za chwile kosmiczny. Jakoś to trzeba rozwiązać, bo nie można żyć z biegającym po głowie bachorem. Uroki życia w bloku! Z debilami! Mówię: porozmawiaj z babą na spokojnie, może coś się da ustalić. Może niech gówniarz biega, zanim wrócisz z pracy o 18-tej. A jak nie, to idź ty biegać na miasto o tej porze. Ostatecznie kup stopery. (Te stopery wqrzyły ja do białości.) A jak biega rano, to włączasz radio na full i olewasz system. Trudno. Nigdy i nigdzie nie jest tak, żeby było cacy pod każdym względem. jak się mieszka we własnym domu to też ma się sąsiadów, którzy: koszą trawniki dzień w dzień, włączają cyrkularkę o 21-szej, palą śmiecie , trawę , liście. I inne rozrywki z nimi są, jak u nas z dwójką sąsiadów. I muszę słuchać tych kosiarek i pił, bo nie mam innego wyjścia. Czasem od rana do późnego wieczora. I zamykać okna, jak sąsiad pali liście, albo wozi gnojówkę pod oknami, w sobotę, gdy wietrzę pościel. Wyjściem jest mieszkanie na odludziu. Ale to też ma plusy ujemne. Nawet dużo chyba plusów ujemnych.
Dziecko ma ochotę przenieść się do Wrocławia. Ale, mówię, nie licz na to, że gdzie indziej będzie cudnie pod każdym względem. Wszędzie są jacyś ludzie, w których się trzeba wpasować.
A tak, poza tym, to jestem z niej dumna. Bo sobie radzi. Radzi sobie, mimo tego stękania mi do ucha i jojczenia, że jej nie wspieram. I, że ją dołuję. Trochę jest przeczulona w naszych relacjach na wszelkie uwagi. Siedzi na oknie, sprawdza FB na telefonie i mruczy coś do mnie przez zęby. Nie rozumiem połowy. W końcu mówię: Córunia, jak mówisz to otwieraj i zamykaj usta, bo wychodzi niewyraźnie (Szefowa jej zwracała uwagę, że mówi niewyraźnie, nawet wysyłała do kogoś od dykcji, a w pracy mówi językami obcymi) I zaraz wrzask: No, widzisz, zawsze mnie dołujesz! No, dobra, nie odzywam się. Ale dołuję też, jak przypominam o terminie wykonania badań albo odebrania wyników już zrobionych, które leżą od miesiąca. No to jak mam mówić? Mówię: sama musisz zdecydować, co chcesz robić i jak chcesz robić. Ja za ciebie nie zdecyduję. Inne warunki życia i inne priorytety były jak miałam tyle lat, co ty. A poza tym, ja- to ja, a ty -to ty.
Moje piękne i mądre Dziecko Pierwsze
wtorek, 3 września 2013
duje
Duje juz 3-ci dzień, mało łaba mnie urwie. Wczoraj pod wieczór i w nocy postraszyło deszczem. Ziąb się zrobił okrutny. Pogoda nam w tym roku daje do wiwatu. Trudno powstrzymać się od narzekania, choć inni mieli gorzej. U nas na szczęście żadnych kataklizmów nie było. Jedynie 5-cio minutowy grad załatwił mi pomidory. Ale mimo, że podziurawione jak śrutem - dojrzewają.
Cioteczka przyjechałą w sobote i zadomowiła się. Od wczoraj zbiera się do wyjazdu, ale ciężko jej idzie. Nazrywała malin, które jej spleśnieją, naznosiła wiadrami spadów, które już gniją, bo to takie jabłka, że ledwie dotknie ziemi -już zgniłe. Dzisiaj stwierdziła, że zrobi sobie jabłka do słoików. No, czego do cholery ma wszystkie przetwory zawsze robic u mnie. Ja do niej nie jeżdżę, robić przetworów. Ale to tak wygodniej - wszelaki syf ma się z głowy u siebie. No i jest jak zwykle.
Nie trawię jej pieprzenia pod tytułem mycie dupy wszystkim, który zna i nie zna. Bo, ktoś mówił. Nosz, qrwa. A potem, że plotkary, flaki płuczą itd. Mówię: nie trzeba daleko szukać.
Nie trawię. Żołądek mnie bolał wczoraj przez cały dzień.
Jeszcze tak siedzi i monologuje: A muszek coraz więcej, zimno, będą się pchać do chałupy.... A chmurka tu taka nisko idzie.... O, poszła... A chleba to ty na śniadanie nie jesz? A ja taki pyszny placek upiekłam. Może upiekę. (A, wała) No, czego wy tak długo gadacie (Kładzie się o 21-ej) i takie sranie w banie cały dzień. No, chmura najdzie od północnego zachodu, to... się..zaraz... ( Dupa, dupa)
No, dobra.
Zrobiłam wreszcie ten chutney pomidorowy. Na zasadzie swobodnej interpretacji przepisu z neta.
(Qrwa, myje po sobie naczynia po śniadaniu i cały czas coś pieprzy pod nosem. Oraz ćwierka, bo ma coś z protezą nie tak)
Próbowałam na gorąco i wydawał mi się OK, a potem na zimno wpyliłam tę resztkę, co sie do słoika nie zmieściła i miałam wrażenie, że za bardzo octowaty. Na taki wielki gar, z którego wyszło mi 6 słoiczków po 385 ml i 10 słoiczków po chrzanie polonaise, dałam pół szklanki octu i szklankę białego wina wytrawnego. Niby powinno być w porządku. Przy okazji robienia tego sosu musiał być tez i przecier robiony, bo zawartość pomidorów się wyłuskuje. Wyszło pięć takich słoików. No i wykorzystałam ciotkę! Miałam dużo drobnych cebulek, z tej rodzinnej. I posadziłam, żeby mi to obrała. Usilnie przekonywała mnie, że takie małe cebulki można z powodzeniem do obiadu wykorzystać. Ale masochistka nie jestem i nie będę iskać tego do obiadu. Wyszło pięć słoików marynowanych cebulek. Starszy będzie wciągał zimą.
Andzia ma ruję i te skurczybyki się perfumują i tłuką.
Arkadiusz wytrwale poluje na okazję czmychnięcia z domu. Wczoraj mu się udało przed wieczorem. A wieczorem wyprowadzam psy w pole, doszłam już prawie do sadu, gdy dotarło wreszcie do mnie "miauu" za plecami. Arek pędził za nami co sił w łapkach i wołał nas. Psy czym prędzej rzuciły się witać Arka, co skłoniło go do odwrotu. Na szczęście pod dom i tam go zwabiłam na plasterek szynki.
Jak by się miał włóczyć, to trzeba by go poszczepić. Nie chce kota polowo - domowego, żeby mi przyniósł jakieś świństwo do domu. Wszystko + wscieklizna - 5 dych. Ratunku, przed cudzą głupotą. Kot siedział w domu, dopóki yta nawiedzona,nie zaczęła pitoliuć, że "tam u mnie w bloku, to sobie kotka na spacerek wyprowadzają" No i braciszek posłuchał miastowej siostrzyczki i wyprowadził. No i jest teraz efekt. Czemu, qrwa, ja mam wiecznie ponosić konsekwencje czyjejś głupoty?!
++++++++++++++++++++++++++
Wzięłąm sie za prasowanie. Dzieckowych T-szertów. Oczywiście. I sweterków. Starszy zapodał, że jedzie do doktora. I cioteczka zaczęła jojczeć, żebym z nim jechała. Nie wiem po co, bo alchajmer jeszcze nie jest. Do środka z nim nie wchodzę, bo po co. Te wizyty to rutyna. Równie dobrze mógłby pójść do rodzinnego. Leki by mu wypisał tak samo, a za wizytę byłoby zero zamiast 8 dych. No, ale pan doktór jest nowoczesny i recepty są podrukowane a nie nagryzmolone. I powie pacjentowi, że będzie żył, aż do śmierci. EKG mu zrobi nowoczesne. Aceneocumarol mu zmienili na Pradaxę. Różnica w cenie drobna -150zł. miesięcznie. No, dobra. Ja wydaje na fajki. Ale dom przy tym utrzymuję, a siebie na marginesie.
Jakieś szepty na boku musiały być, bo chciał mi kwiatka kupić. Pocałuj się w kwiatka. Jak się chce kwiatka kupić to się idzie do kwiaciarni i się kupuje, a nie ciągnie się kobietę - chodź, kupię ci kwiatek. Skończyło się na tym, że zrobiliśmy (!) zakupy (za które JA oczywiście zapłaciłam) i dał mi 20 dychy na wino(!). To kupiłam malinówkę. I właśnie ją chlam. Na 25 rocznicę ślubu dostać od męża flaszkę, to jest szczyt sukcesu, szczyt szczytów i szczyt wszystkiego. To jest podsumowanie całokształtu w 2 dychach. ( jeszcze do tej flaszki dopłaciłam, bo zapodałam pani, myśląc, że kosztuje 19.90, a kosztowała 23, 60).
Kupiłam wreszcie metr owsa dla kóz. Na chwilę będzie spokój, ale zadowolona nie jestem. To jest mieszanka, ale w tej mieszance jest także pszenica. No i trochę dupa. W sumie należałoby zwałować. Muszę w końcu zadzwonić do tego młyna w Głuchowie i zapytać, czy oni także nie wałują.
W obórce wrzask jakiś. Więc pójdę, bo juz i pora nadchodzi. A że pogoda jest jak jest, to im się wydaje, że jest później, niż jest.
Cioteczka przyjechałą w sobote i zadomowiła się. Od wczoraj zbiera się do wyjazdu, ale ciężko jej idzie. Nazrywała malin, które jej spleśnieją, naznosiła wiadrami spadów, które już gniją, bo to takie jabłka, że ledwie dotknie ziemi -już zgniłe. Dzisiaj stwierdziła, że zrobi sobie jabłka do słoików. No, czego do cholery ma wszystkie przetwory zawsze robic u mnie. Ja do niej nie jeżdżę, robić przetworów. Ale to tak wygodniej - wszelaki syf ma się z głowy u siebie. No i jest jak zwykle.
Nie trawię jej pieprzenia pod tytułem mycie dupy wszystkim, który zna i nie zna. Bo, ktoś mówił. Nosz, qrwa. A potem, że plotkary, flaki płuczą itd. Mówię: nie trzeba daleko szukać.
Nie trawię. Żołądek mnie bolał wczoraj przez cały dzień.
Jeszcze tak siedzi i monologuje: A muszek coraz więcej, zimno, będą się pchać do chałupy.... A chmurka tu taka nisko idzie.... O, poszła... A chleba to ty na śniadanie nie jesz? A ja taki pyszny placek upiekłam. Może upiekę. (A, wała) No, czego wy tak długo gadacie (Kładzie się o 21-ej) i takie sranie w banie cały dzień. No, chmura najdzie od północnego zachodu, to... się..zaraz... ( Dupa, dupa)
No, dobra.
Zrobiłam wreszcie ten chutney pomidorowy. Na zasadzie swobodnej interpretacji przepisu z neta.
(Qrwa, myje po sobie naczynia po śniadaniu i cały czas coś pieprzy pod nosem. Oraz ćwierka, bo ma coś z protezą nie tak)
Próbowałam na gorąco i wydawał mi się OK, a potem na zimno wpyliłam tę resztkę, co sie do słoika nie zmieściła i miałam wrażenie, że za bardzo octowaty. Na taki wielki gar, z którego wyszło mi 6 słoiczków po 385 ml i 10 słoiczków po chrzanie polonaise, dałam pół szklanki octu i szklankę białego wina wytrawnego. Niby powinno być w porządku. Przy okazji robienia tego sosu musiał być tez i przecier robiony, bo zawartość pomidorów się wyłuskuje. Wyszło pięć takich słoików. No i wykorzystałam ciotkę! Miałam dużo drobnych cebulek, z tej rodzinnej. I posadziłam, żeby mi to obrała. Usilnie przekonywała mnie, że takie małe cebulki można z powodzeniem do obiadu wykorzystać. Ale masochistka nie jestem i nie będę iskać tego do obiadu. Wyszło pięć słoików marynowanych cebulek. Starszy będzie wciągał zimą.
Andzia ma ruję i te skurczybyki się perfumują i tłuką.
Arkadiusz wytrwale poluje na okazję czmychnięcia z domu. Wczoraj mu się udało przed wieczorem. A wieczorem wyprowadzam psy w pole, doszłam już prawie do sadu, gdy dotarło wreszcie do mnie "miauu" za plecami. Arek pędził za nami co sił w łapkach i wołał nas. Psy czym prędzej rzuciły się witać Arka, co skłoniło go do odwrotu. Na szczęście pod dom i tam go zwabiłam na plasterek szynki.
Jak by się miał włóczyć, to trzeba by go poszczepić. Nie chce kota polowo - domowego, żeby mi przyniósł jakieś świństwo do domu. Wszystko + wscieklizna - 5 dych. Ratunku, przed cudzą głupotą. Kot siedział w domu, dopóki yta nawiedzona,nie zaczęła pitoliuć, że "tam u mnie w bloku, to sobie kotka na spacerek wyprowadzają" No i braciszek posłuchał miastowej siostrzyczki i wyprowadził. No i jest teraz efekt. Czemu, qrwa, ja mam wiecznie ponosić konsekwencje czyjejś głupoty?!
++++++++++++++++++++++++++
Wzięłąm sie za prasowanie. Dzieckowych T-szertów. Oczywiście. I sweterków. Starszy zapodał, że jedzie do doktora. I cioteczka zaczęła jojczeć, żebym z nim jechała. Nie wiem po co, bo alchajmer jeszcze nie jest. Do środka z nim nie wchodzę, bo po co. Te wizyty to rutyna. Równie dobrze mógłby pójść do rodzinnego. Leki by mu wypisał tak samo, a za wizytę byłoby zero zamiast 8 dych. No, ale pan doktór jest nowoczesny i recepty są podrukowane a nie nagryzmolone. I powie pacjentowi, że będzie żył, aż do śmierci. EKG mu zrobi nowoczesne. Aceneocumarol mu zmienili na Pradaxę. Różnica w cenie drobna -150zł. miesięcznie. No, dobra. Ja wydaje na fajki. Ale dom przy tym utrzymuję, a siebie na marginesie.
Jakieś szepty na boku musiały być, bo chciał mi kwiatka kupić. Pocałuj się w kwiatka. Jak się chce kwiatka kupić to się idzie do kwiaciarni i się kupuje, a nie ciągnie się kobietę - chodź, kupię ci kwiatek. Skończyło się na tym, że zrobiliśmy (!) zakupy (za które JA oczywiście zapłaciłam) i dał mi 20 dychy na wino(!). To kupiłam malinówkę. I właśnie ją chlam. Na 25 rocznicę ślubu dostać od męża flaszkę, to jest szczyt sukcesu, szczyt szczytów i szczyt wszystkiego. To jest podsumowanie całokształtu w 2 dychach. ( jeszcze do tej flaszki dopłaciłam, bo zapodałam pani, myśląc, że kosztuje 19.90, a kosztowała 23, 60).
Kupiłam wreszcie metr owsa dla kóz. Na chwilę będzie spokój, ale zadowolona nie jestem. To jest mieszanka, ale w tej mieszance jest także pszenica. No i trochę dupa. W sumie należałoby zwałować. Muszę w końcu zadzwonić do tego młyna w Głuchowie i zapytać, czy oni także nie wałują.
W obórce wrzask jakiś. Więc pójdę, bo juz i pora nadchodzi. A że pogoda jest jak jest, to im się wydaje, że jest później, niż jest.
niedziela, 1 września 2013
po balu
Zrobiłam torcik hiszpański! Zeżarłam 2 kawałki! Tak łaził za mną, że aż mi po piętach deptał. Był z bitą śmietaną, brzoskwiniami i malinami, Dałam tylko 2 blaty bezowe, śmietana i maliny na wierzchu i polane mleczną czekoladą tu i ówdzie. Ale i tak nie dorównywał temu od Szelców z Leska, który strzeliliśmy sobie z Braciszkiem po tym jak spędziłam noc listopadową na sanockim SOR-ze.
Ciotka Z. jednak przyjechała. I nawet była miła. Trochę pogaduszek, dla Młodego wqrwiających, bo ona ma zawsze wiadomości o wszystkich w koło. Zadziwiające, że bywa rzadko a wie więcej niż ja, która tu jestem cały czas. No cóż, po prostu trzeba chcieć wiedzieć. A, ze ja nie chcę wiedzieć, to nawet sąsiadka plotkara wie. Nigdy ze mną nie dzieli się informacjami pt. co komu zdechło, a co się komu urodziło. Ponieważ wieś zwiedzam nader rzadko, jeżeli już, to autem do sklepiku, więc jestem zupełnie do tyłu z wszelką wiedzą. Najwyżej czasem uda mi się nekrolog przeczytać lub o ślubie dowiedzieć, gdy synuś z kolegami robią "bramę".
Wczoraj zanosiło się na dwie, ale moje zakupy im plany pokrzyżowały.I jedna przeszłą przed nosem. Na drugą wyszykowali drzwi z futryną, dopiero co zdjęte przez Młodego w ramach wymiany. Zrobili im "stopy", coby stały o własnych siłach i na szybie napisali "Drzwi do szczęścia". Wystroili sie we dwóch w sztruksowe czarne marynary i okulary a'la mafioso i pocięli z tymi drzwiami na miejsce akcji. Na miejscu ustawili je na szosie. Podobno sobie stały a samochody omijały je ze zrozumieniem. Następnie wyciągnęli młodą parę z merola (słownie ich wyciągnęli, nie siłowo) i zachęcili do przejścia. Po czym padło pytanie do młodego " Czy czuje sie pan szczęśliwszy?".
Mój Dzieciak ma pomysły nie z tej ziemi. Ostatnio tych wesel było trochę i "bramy"czyli "szlabanty", które robili przechodzą do historii.
Ciotka Z. jednak przyjechała. I nawet była miła. Trochę pogaduszek, dla Młodego wqrwiających, bo ona ma zawsze wiadomości o wszystkich w koło. Zadziwiające, że bywa rzadko a wie więcej niż ja, która tu jestem cały czas. No cóż, po prostu trzeba chcieć wiedzieć. A, ze ja nie chcę wiedzieć, to nawet sąsiadka plotkara wie. Nigdy ze mną nie dzieli się informacjami pt. co komu zdechło, a co się komu urodziło. Ponieważ wieś zwiedzam nader rzadko, jeżeli już, to autem do sklepiku, więc jestem zupełnie do tyłu z wszelką wiedzą. Najwyżej czasem uda mi się nekrolog przeczytać lub o ślubie dowiedzieć, gdy synuś z kolegami robią "bramę".
Wczoraj zanosiło się na dwie, ale moje zakupy im plany pokrzyżowały.I jedna przeszłą przed nosem. Na drugą wyszykowali drzwi z futryną, dopiero co zdjęte przez Młodego w ramach wymiany. Zrobili im "stopy", coby stały o własnych siłach i na szybie napisali "Drzwi do szczęścia". Wystroili sie we dwóch w sztruksowe czarne marynary i okulary a'la mafioso i pocięli z tymi drzwiami na miejsce akcji. Na miejscu ustawili je na szosie. Podobno sobie stały a samochody omijały je ze zrozumieniem. Następnie wyciągnęli młodą parę z merola (słownie ich wyciągnęli, nie siłowo) i zachęcili do przejścia. Po czym padło pytanie do młodego " Czy czuje sie pan szczęśliwszy?".
Mój Dzieciak ma pomysły nie z tej ziemi. Ostatnio tych wesel było trochę i "bramy"czyli "szlabanty", które robili przechodzą do historii.
Oto jedna z nich.
Zawsze to jakieś urozmaicenie w tym naszym wiejskim nicniedziejstwie. Bo stoliczki z kwiatkiem i serwetka ustawiane przez wiejskich pijaczków są nudne.
Postawiłam ścierki, coby się gotowały, bo ich szarość po normalnym praniu jest wqrzająca.
W łazience czeka na mnie pranie do wyniesienia. Wczoraj jakieś zwirze zlało mi sie na spiwór, którym sie przykrywam. To juz druga taka akcja, ze zostało mi podlane łóżko. I nie wiem, które to robi. W związku z wczorajszymi okolicznościami, zdecydowanie stawiam na kota. Robi sie coraz bardziej wqrwiający. To jego latanie po okna i zdzieranie siatek, nocne włóki, niszczenie mebli i wszystkiego co sie da zniszczyć. Popieprzony kot. Jeszcze takiej mendy nie miałam. Ale i tak wszyscy go lubią. A Dziecko, gdy zobaczyliśmy wczoraj na drodze rozpapranego kota, mocno dopytywało się, czy Kot jest w domu. Po czym okazało się, że chyba jednak nie, więc minę miało nietęgą. Ostatecznie wylazł z jego pokoju. Gdzie tam siedział - Bóg wie, bo tam był tez szukany. Może na szafie?
sobota, 31 sierpnia 2013
czasubrak
Albo ja jestem "rozprężona", albo Ziemia zapiernicza szybciej, bo brak czasu - nie ogarniam wszystkiego.
No, a trochę mam do ogarnięcia, bo moi panowie nie czuja potrzeby wewnętrznej uczestniczenia. Nawet po sobie: po posiłku gębę utrzeć, a talerze same do zlewu sie wstawia i w dodatku umyją. łazienka to masakra. Wczoraj powiesiłam kartkę. Czytali obaj po kolei i komentarz był tylko odnośnie gramatyki, że funduszy, a nie funduszów.Chyba trochę odpuszczę i panowie swoje nory będą sprzątali sami. Pozostałą pozostałość jest i tak dostatecznie wielka, jak na jedną osobę.
Przez ostatnie dni składałam się jak scyzoryk i wszystko co robiłam to na zasadzie, że musi być zrobione. Wczoraj w dodatku byliśmy w mieście, bo sprawy w Gminie i zakupy do zrobienia. Już samo parkowanie w tym grajdole to porażka. Nie dość, że permanentnie brak miejsc parkingowych, to jeszcze ludzie parkują jak idioci, nie licząc się z pozostałymi uczestnikami ruchu. Pod Gminą jakaś dzieweczka zaparkowała u samych wrót, coby sobie obcasików nie zedrzeć za bardzo. Ale tak, że zastawiła 2 samochody stojące regularnie na parkingu, a zad wystawał jej na jezdnię. Samochód osobowy przejechał, ale dostawczak miał problemy. I właśnie taki dostawczak się ślimaczył za naszym tyłkiem, jak mieliśmy odjeżdżać. Jak już się prześlimaczył i Starszy zaczął dawać do tyłu, to centralnie za plecami zatrzymał się nam kurier z GLS-u, postawił auto i poszedł w dal. Nie zdzierżyłam i otwarłam mordę w przestrzeń. Następnie, na zupełnie pustym parkingu pod sklepem z farbami (musze pomalować drzwi, te przeniesione) zaparkował nam 20cm przed maską wielki merol. Tym razem Starszy nie wytrzymał, wysiadł i schromolił chłopczyka publicznym słowem. Zobaczyłam w tej akcji Dziecko. I nasunęły mi się przemyślenia, wór cały przemyśleń na temat "Niedaleko pada jabłko od jabłoni". Jak znajdę czas, to napiszę, co wymyśliłam.
Zakupy wyszły nie do końca, bo zostawiłam kartę w kieszeni żakietu i oparliśmy się na skromnych zasobach Starszego. Nie lubię robić zakupów, jeżeli każda rzecz wkładana do koszyka jest szacowana pod kątem "po co to". Nosz qrde, niepotrzebnych rzeczy nie kupuję. Nie kupuję też wielu, rzekomo potrzebnych.
Nie kupuję: proszku do szorowania, płynów do łazienki, płynu do płukania tkanin, płynu do podłóg. Z całej tej kuchenno -łazienkowej chemii kupuje tylko płyn do naczyń i żel do klopa, bo nie dzierżę bajzlu, jaki w tym temacie robią chłopy. I leje im żywym chlorem. Może dotrze. Resztę załatwia kwasek cytrynowy, rozpuszczony w wodzie i zmieszany z odrobineczka płynu do naczyń. Robi robotę, jak najdroższe płyny do łazienki. Myje tym umywalkę, wannę, kafelki, kuchenkę, zlew, baterie itp. Garnkom daje radę płyn i zmywak, a jak się zdarzy jakaś katastrofa , to wraca do łask harcerska metoda - piasek lub popiół, w zależności od gara i stopnia przyfajczenia.
Wróciłam zmęczona jak po buraczanych wykopkach i duuzo zaplanwanych działań pozostało w planach nadal, tyle,że w aneksie.
Mija właśnie na dniach 25 lat istnienia naszej rodzinki. Na tę okoliczność Cioteczka (siostra starsza Starszego) spiekła tort. I podała go wczoraj "Somsiadem", z czego wnioskuję, że nie przybędzie. Podała razem worek cukierasów różniastych. Panowie wytrząchli z wora i zasiadłszy - konsumowali. Po czym wytrząchnięte zostało na stole. Ja, w oczekiwaniu na "kuriera" z tortem popełniłam pasztet drobiowy. Kości zostało co nieco, nie chciało mi się juz o nocnej porze ich utylizować, więc dałam do kubełka na śmiecie.
Rano zastałam moją Niunię leżącą w pokoju na dywanie z wielkim indyczym gnatem ze skrzydła. Już główki stawów były poobgryzane, Niuni mordka utytłana cała. Odebrałam, bo staremu (?) psu kości nie służą.
Oprócz tego, zastałam papierki (2?) z czekoladowych cukierów wymemlane, w kuchni na ławce.
Zdarza się, że pod nieobecność - nieuwagę coś zostanie wyżarte. NP. wafelki w czekoladzie znajdujące się na kuchennej ladzie w ilości pół opakowania. I dziwię się jak to się dzieje, że przy tych akcjach kradzieżowych suki się nie zagryzają. Gdyby jakieś jedzenie spadło na podłogę między nie, to kły poszłyby w ruch. A tu Niunia wypenetrowała ze śmietnika gnata i czarna zaakceptowała własność. Potem Niunia gnata opierniczała, a Czarna nawet nie zbliżała się do niej. Ciekawe. Która z nich właściwie rządzi w tym psim "stadku"?
Pierwsze Dziecko jedzie z perypetiami, będzie na południe w mieścinie i trzeba pojechać po nie, bo jedzie teelką. Inne połączenia zlazły z szyn i realizowane są autobusami. Kolej przeszłą na szosy! W NORMALNYCH krajach, gdzie ludzie od finansów potrafią liczyć, szosa schodzi na kolej. Ale przynajmniej czymś się wyróżniamy w gronie państw cywilizowanych.
No, a teraz już nadejszła pora na labora. Dobrego Dnia!
No, a trochę mam do ogarnięcia, bo moi panowie nie czuja potrzeby wewnętrznej uczestniczenia. Nawet po sobie: po posiłku gębę utrzeć, a talerze same do zlewu sie wstawia i w dodatku umyją. łazienka to masakra. Wczoraj powiesiłam kartkę. Czytali obaj po kolei i komentarz był tylko odnośnie gramatyki, że funduszy, a nie funduszów.Chyba trochę odpuszczę i panowie swoje nory będą sprzątali sami. Pozostałą pozostałość jest i tak dostatecznie wielka, jak na jedną osobę.
Przez ostatnie dni składałam się jak scyzoryk i wszystko co robiłam to na zasadzie, że musi być zrobione. Wczoraj w dodatku byliśmy w mieście, bo sprawy w Gminie i zakupy do zrobienia. Już samo parkowanie w tym grajdole to porażka. Nie dość, że permanentnie brak miejsc parkingowych, to jeszcze ludzie parkują jak idioci, nie licząc się z pozostałymi uczestnikami ruchu. Pod Gminą jakaś dzieweczka zaparkowała u samych wrót, coby sobie obcasików nie zedrzeć za bardzo. Ale tak, że zastawiła 2 samochody stojące regularnie na parkingu, a zad wystawał jej na jezdnię. Samochód osobowy przejechał, ale dostawczak miał problemy. I właśnie taki dostawczak się ślimaczył za naszym tyłkiem, jak mieliśmy odjeżdżać. Jak już się prześlimaczył i Starszy zaczął dawać do tyłu, to centralnie za plecami zatrzymał się nam kurier z GLS-u, postawił auto i poszedł w dal. Nie zdzierżyłam i otwarłam mordę w przestrzeń. Następnie, na zupełnie pustym parkingu pod sklepem z farbami (musze pomalować drzwi, te przeniesione) zaparkował nam 20cm przed maską wielki merol. Tym razem Starszy nie wytrzymał, wysiadł i schromolił chłopczyka publicznym słowem. Zobaczyłam w tej akcji Dziecko. I nasunęły mi się przemyślenia, wór cały przemyśleń na temat "Niedaleko pada jabłko od jabłoni". Jak znajdę czas, to napiszę, co wymyśliłam.
Zakupy wyszły nie do końca, bo zostawiłam kartę w kieszeni żakietu i oparliśmy się na skromnych zasobach Starszego. Nie lubię robić zakupów, jeżeli każda rzecz wkładana do koszyka jest szacowana pod kątem "po co to". Nosz qrde, niepotrzebnych rzeczy nie kupuję. Nie kupuję też wielu, rzekomo potrzebnych.
Nie kupuję: proszku do szorowania, płynów do łazienki, płynu do płukania tkanin, płynu do podłóg. Z całej tej kuchenno -łazienkowej chemii kupuje tylko płyn do naczyń i żel do klopa, bo nie dzierżę bajzlu, jaki w tym temacie robią chłopy. I leje im żywym chlorem. Może dotrze. Resztę załatwia kwasek cytrynowy, rozpuszczony w wodzie i zmieszany z odrobineczka płynu do naczyń. Robi robotę, jak najdroższe płyny do łazienki. Myje tym umywalkę, wannę, kafelki, kuchenkę, zlew, baterie itp. Garnkom daje radę płyn i zmywak, a jak się zdarzy jakaś katastrofa , to wraca do łask harcerska metoda - piasek lub popiół, w zależności od gara i stopnia przyfajczenia.
Wróciłam zmęczona jak po buraczanych wykopkach i duuzo zaplanwanych działań pozostało w planach nadal, tyle,że w aneksie.
Mija właśnie na dniach 25 lat istnienia naszej rodzinki. Na tę okoliczność Cioteczka (siostra starsza Starszego) spiekła tort. I podała go wczoraj "Somsiadem", z czego wnioskuję, że nie przybędzie. Podała razem worek cukierasów różniastych. Panowie wytrząchli z wora i zasiadłszy - konsumowali. Po czym wytrząchnięte zostało na stole. Ja, w oczekiwaniu na "kuriera" z tortem popełniłam pasztet drobiowy. Kości zostało co nieco, nie chciało mi się juz o nocnej porze ich utylizować, więc dałam do kubełka na śmiecie.
Rano zastałam moją Niunię leżącą w pokoju na dywanie z wielkim indyczym gnatem ze skrzydła. Już główki stawów były poobgryzane, Niuni mordka utytłana cała. Odebrałam, bo staremu (?) psu kości nie służą.
Oprócz tego, zastałam papierki (2?) z czekoladowych cukierów wymemlane, w kuchni na ławce.
Zdarza się, że pod nieobecność - nieuwagę coś zostanie wyżarte. NP. wafelki w czekoladzie znajdujące się na kuchennej ladzie w ilości pół opakowania. I dziwię się jak to się dzieje, że przy tych akcjach kradzieżowych suki się nie zagryzają. Gdyby jakieś jedzenie spadło na podłogę między nie, to kły poszłyby w ruch. A tu Niunia wypenetrowała ze śmietnika gnata i czarna zaakceptowała własność. Potem Niunia gnata opierniczała, a Czarna nawet nie zbliżała się do niej. Ciekawe. Która z nich właściwie rządzi w tym psim "stadku"?
Pierwsze Dziecko jedzie z perypetiami, będzie na południe w mieścinie i trzeba pojechać po nie, bo jedzie teelką. Inne połączenia zlazły z szyn i realizowane są autobusami. Kolej przeszłą na szosy! W NORMALNYCH krajach, gdzie ludzie od finansów potrafią liczyć, szosa schodzi na kolej. Ale przynajmniej czymś się wyróżniamy w gronie państw cywilizowanych.
No, a teraz już nadejszła pora na labora. Dobrego Dnia!
wtorek, 27 sierpnia 2013
rano
Wstałam 7.20. Dobrze. Będę miała chwilę dla siebie. Lubię mieć tę chwilę dla siebie, kiedy męska część jeszcze w pozycji horyzontalnej (O, Starszy już się odezwał).
Zjadłyśmy z psiurami swoje kromeczki z kozim serkiem. Pan Kot dostał swoje świństwo z puchy. Teraz tylko kawka i papierosek.
Jeszcze nie. Psiury domagają się siku natychmiast. Czarna otworzyła nawet drzwi, żebym już nie musiała. Pan Kot to skwapliwie wykorzystał i wybrał wolność.
Psy się rozdarły, więc Starszy wstał i obchodzi okna.
Zlew powitał mnie zawartością. Szlag mnie trafia, jak na dzieńdobry mam w zlewie zawartość. Wieczorem skrupulatnie go opróżniam przed pójściem spać. Rytuał, jak mycie zębów. A to pozostałości wczorajszego przekładanego obiadu, który Dziecko zjadło ok.północy. Obiad robił sie i robił, z przerwami, bo były sprawy ważniejsze. Dziecko wymieniało drzwi wejściowe. Przy asyście starszego. Ich współpraca polega na "kruchym zawieszeniu broni". Zwykle przy wszelkich akcjach remontowych współpracuję z Dzieckiem ja, i nawet nam to wychodzi. Ale wczoraj się nie pchałam. Trochę nie miałam ochoty na szarpanie się z drzwiami. Drzwi ciężkie jak cholera i chińczyk wymyślił, że należy je montować w całości. (Potem dostrzegłam, że zawiasy są tak rozwiązane, że pół dnia zajęłoby zdejmowanie skrzydła) A drzwi w całości są podmanewrowalne. Zdjęcie starych poszło szybko. Po czym okazało się, że te nowe są jednak ciut niższe (Dziecię będzie znowu głowa rżnąć we framugę). A jak zaczynają się jakieś problemy, to najlepiej wyładować się na matce."Taaak, najlepiej to sobie w kuchni siedzieć i w garach bełtać i mieć wszystko w dupie. A ty się męcz sam. Stałam przy tych garach niejako na posterunku, bo siedzieć bezczynnie mi nie wypadało, nie potrafię zresztą niekiedy. Od niechcenia wykończyłam konfiturę z miechunki. (Co tak pachnie?) W międzyczasie przyniosłam wiadro pomidorów i posiałam rzepak.
"Słuchajcie, jak nie jestem na razie potrzebna, to może poszłabym po pomidory?"
"Jak pomidory są teraz najważniejsze, to idź"
No, to poszłam. Bo stać przy nich i słuchać jak się handryczą nie miałam ochoty.
Wiadra z pomidorami są coraz cięższe.
Po czym poszłam jednak porobić za pomocnika: młotek, podaj prądy, daj światło, mała grzechotka itp. Nalatałam się przy tym naookoło, bo część narzędzi była na "balkonie", część w środku, a drzwi zaparte.
W końcu spionowane, spoziomowane, podklinowane, tylko dziury wiercić i mocować. No to poszłam mieszać ten sos bolonez (Tylko, poczytaj dobrze, jak to się robi).
...........................................................................................................
Padam na twarz. Drugie drzwi wstawione i w miarę ogarnięte w koło.
Rano Starszy: "Tam koło studni u K. lezy nasz młotek. Idź przynieś.
No, to poszłam i przyniosłam. Właściwie powinien przynieść Młody. Nie wiem, czy to miało buyc za karę, że Dziecka nie wychowałam. A młotek dostał przyspieszenie, jak Dziecko zorientowało się, ze Tatuś zapomniał iz robił szczeliny między cegłą a pustakiem, jak chałupę budował. I wszystkie śruby poszły w te szczeliny. Coś powiedział w dodatku. Oczywiście głośno.
Więc dzisiaj Starszy oznajmił, ze on juz nie pomaga,przy drzwiach, bo było głośno. "Róbcie sobie sami> Wyście najmądrzejsze". Po czym zabrał doope w troki i oddalił się w niewidomym kierunku. Po czym nie zdzierżył i zadzwonił z sadu (bo tam polazł, okazało się), by zapytać, w którą stronę ustawiamy drzwi. (Była opcja -do środka na prawo lub na zewnątrz na lewo. Co Starszemu bardzo nie odpowiadało. )Do środka. I po brzytwie.
Przyszedł, jak już drzwi były gotowe, osadzone, zapiankowane. Przynióśł kapustę, porąbał do garnka i usiadł siedziec.
No, dobra, zrobiłam ten obiad, w międzyczasie posprzątałam na balkonie i wokół, obdarłam z folii tamte drzwi. Przyszło Dziecko, docięło płytki podkładane pod próg. Robota od nowa. Czemu nie mówiłęś, że będziesz ciął? No, jak, mówiłem przecież że idę pożyczyć bosza. Mówił, ze PRZYDAŁO BY SIĘ, a to nie koniecznie to samo, co idę. (W naszym małym akurat zepsuł się wyłącznik, a dużym się to nie dało zrobić).
Sąsiad zapodał, że wichura przewróciła mu brzozę i mogę wziąc gałęzie dla kóz. Mówię, pojedźmy autem, bo juz nie mam siły sie tam wlec. Po zdrodze nazbieraliśmy jabłek w naszym sadzie. Zrobił sok sokowirówką. Którą ja potem (i przedtem) umyłam.
Zapomniałam o chlebie. Kompletnie. Starszy obrażony. Ale, czy to tylko ja potrzebuję chleba? Nawet tego sklepowego nie jem. Piekłam w maszynie. Ale koniec, bo nie mam mąki razowej. Mogę zrobić biały, ale już nie dziś, bo trwa to 3 godziny. Zrobię rano. Albo proziaki.
Młody poleciał pod sklepik. Ale tam o tej porze juz chleba nie ma, żeby kupił przy okazji.
Wrócił szybko. "Czy jesteś w stanie, czujesz sie na siłach, zrobić mi coś jeść?" Nie czuję się, qrwa , na siłach, ale jestem w stanie. Bo, jak ci nie zrobię, to nie będziesz jadł, a narobiłeś się dziś, jak bury osioł, portki ci z dupy lecą i wyglądasz jak nieszczęście. Obiad zjadł na pół gwizdka, kapusta w zęby kuła, a mięsa było malutko, żeby się napchać. Wciąż jak dziecko.To mi się nie podoba i jadł nie będę. Ble. Zrobiłam te 4 kromki z serem żółtym upieczone w gofrownicy. Zawołałam. 2 razy. Już miałam zanieść, ale przyszedł. Dałam miseczkę malinek z cukrem, ale nie chciał. No to nie. Poszły do lodówki. A ja idę spać.
Dziecko Pierworodne wreszcie obleciało lekarzy. Ma skierowanie na badania. Tylko, żeby jeszcze poszła, a potem wyniki odebrała. Bo z rezonansu leżą na Prokocimiu już miesiąc. Włosy wypadają ze stresu. Wniosek -zmienić pracę, albo siąść przed lustrem i porozmawiać z sobą. Ze stresem się walczy, a nie żyje z nim.
Mówiłam to samo, ale musiała usłyszeć od lekarza. Dobrze, że trafiła na przyzwoitego. I nie odfajkował jej, tylko pogadał. Ma zlecenia na tłumaczenia. Jedno na dziś do północy. Jak się wyrobi, a wyrobi się, bo w tym względzie jest akuratna, to jutro zrobi badania.
Zjadłyśmy z psiurami swoje kromeczki z kozim serkiem. Pan Kot dostał swoje świństwo z puchy. Teraz tylko kawka i papierosek.
Jeszcze nie. Psiury domagają się siku natychmiast. Czarna otworzyła nawet drzwi, żebym już nie musiała. Pan Kot to skwapliwie wykorzystał i wybrał wolność.
Psy się rozdarły, więc Starszy wstał i obchodzi okna.
Zlew powitał mnie zawartością. Szlag mnie trafia, jak na dzieńdobry mam w zlewie zawartość. Wieczorem skrupulatnie go opróżniam przed pójściem spać. Rytuał, jak mycie zębów. A to pozostałości wczorajszego przekładanego obiadu, który Dziecko zjadło ok.północy. Obiad robił sie i robił, z przerwami, bo były sprawy ważniejsze. Dziecko wymieniało drzwi wejściowe. Przy asyście starszego. Ich współpraca polega na "kruchym zawieszeniu broni". Zwykle przy wszelkich akcjach remontowych współpracuję z Dzieckiem ja, i nawet nam to wychodzi. Ale wczoraj się nie pchałam. Trochę nie miałam ochoty na szarpanie się z drzwiami. Drzwi ciężkie jak cholera i chińczyk wymyślił, że należy je montować w całości. (Potem dostrzegłam, że zawiasy są tak rozwiązane, że pół dnia zajęłoby zdejmowanie skrzydła) A drzwi w całości są podmanewrowalne. Zdjęcie starych poszło szybko. Po czym okazało się, że te nowe są jednak ciut niższe (Dziecię będzie znowu głowa rżnąć we framugę). A jak zaczynają się jakieś problemy, to najlepiej wyładować się na matce."Taaak, najlepiej to sobie w kuchni siedzieć i w garach bełtać i mieć wszystko w dupie. A ty się męcz sam. Stałam przy tych garach niejako na posterunku, bo siedzieć bezczynnie mi nie wypadało, nie potrafię zresztą niekiedy. Od niechcenia wykończyłam konfiturę z miechunki. (Co tak pachnie?) W międzyczasie przyniosłam wiadro pomidorów i posiałam rzepak.
"Słuchajcie, jak nie jestem na razie potrzebna, to może poszłabym po pomidory?"
"Jak pomidory są teraz najważniejsze, to idź"
No, to poszłam. Bo stać przy nich i słuchać jak się handryczą nie miałam ochoty.
Wiadra z pomidorami są coraz cięższe.
Po czym poszłam jednak porobić za pomocnika: młotek, podaj prądy, daj światło, mała grzechotka itp. Nalatałam się przy tym naookoło, bo część narzędzi była na "balkonie", część w środku, a drzwi zaparte.
W końcu spionowane, spoziomowane, podklinowane, tylko dziury wiercić i mocować. No to poszłam mieszać ten sos bolonez (Tylko, poczytaj dobrze, jak to się robi).
...........................................................................................................
Padam na twarz. Drugie drzwi wstawione i w miarę ogarnięte w koło.
Rano Starszy: "Tam koło studni u K. lezy nasz młotek. Idź przynieś.
No, to poszłam i przyniosłam. Właściwie powinien przynieść Młody. Nie wiem, czy to miało buyc za karę, że Dziecka nie wychowałam. A młotek dostał przyspieszenie, jak Dziecko zorientowało się, ze Tatuś zapomniał iz robił szczeliny między cegłą a pustakiem, jak chałupę budował. I wszystkie śruby poszły w te szczeliny. Coś powiedział w dodatku. Oczywiście głośno.
Więc dzisiaj Starszy oznajmił, ze on juz nie pomaga,przy drzwiach, bo było głośno. "Róbcie sobie sami> Wyście najmądrzejsze". Po czym zabrał doope w troki i oddalił się w niewidomym kierunku. Po czym nie zdzierżył i zadzwonił z sadu (bo tam polazł, okazało się), by zapytać, w którą stronę ustawiamy drzwi. (Była opcja -do środka na prawo lub na zewnątrz na lewo. Co Starszemu bardzo nie odpowiadało. )Do środka. I po brzytwie.
Przyszedł, jak już drzwi były gotowe, osadzone, zapiankowane. Przynióśł kapustę, porąbał do garnka i usiadł siedziec.
No, dobra, zrobiłam ten obiad, w międzyczasie posprzątałam na balkonie i wokół, obdarłam z folii tamte drzwi. Przyszło Dziecko, docięło płytki podkładane pod próg. Robota od nowa. Czemu nie mówiłęś, że będziesz ciął? No, jak, mówiłem przecież że idę pożyczyć bosza. Mówił, ze PRZYDAŁO BY SIĘ, a to nie koniecznie to samo, co idę. (W naszym małym akurat zepsuł się wyłącznik, a dużym się to nie dało zrobić).
Sąsiad zapodał, że wichura przewróciła mu brzozę i mogę wziąc gałęzie dla kóz. Mówię, pojedźmy autem, bo juz nie mam siły sie tam wlec. Po zdrodze nazbieraliśmy jabłek w naszym sadzie. Zrobił sok sokowirówką. Którą ja potem (i przedtem) umyłam.
Zapomniałam o chlebie. Kompletnie. Starszy obrażony. Ale, czy to tylko ja potrzebuję chleba? Nawet tego sklepowego nie jem. Piekłam w maszynie. Ale koniec, bo nie mam mąki razowej. Mogę zrobić biały, ale już nie dziś, bo trwa to 3 godziny. Zrobię rano. Albo proziaki.
Młody poleciał pod sklepik. Ale tam o tej porze juz chleba nie ma, żeby kupił przy okazji.
Wrócił szybko. "Czy jesteś w stanie, czujesz sie na siłach, zrobić mi coś jeść?" Nie czuję się, qrwa , na siłach, ale jestem w stanie. Bo, jak ci nie zrobię, to nie będziesz jadł, a narobiłeś się dziś, jak bury osioł, portki ci z dupy lecą i wyglądasz jak nieszczęście. Obiad zjadł na pół gwizdka, kapusta w zęby kuła, a mięsa było malutko, żeby się napchać. Wciąż jak dziecko.To mi się nie podoba i jadł nie będę. Ble. Zrobiłam te 4 kromki z serem żółtym upieczone w gofrownicy. Zawołałam. 2 razy. Już miałam zanieść, ale przyszedł. Dałam miseczkę malinek z cukrem, ale nie chciał. No to nie. Poszły do lodówki. A ja idę spać.
Dziecko Pierworodne wreszcie obleciało lekarzy. Ma skierowanie na badania. Tylko, żeby jeszcze poszła, a potem wyniki odebrała. Bo z rezonansu leżą na Prokocimiu już miesiąc. Włosy wypadają ze stresu. Wniosek -zmienić pracę, albo siąść przed lustrem i porozmawiać z sobą. Ze stresem się walczy, a nie żyje z nim.
Mówiłam to samo, ale musiała usłyszeć od lekarza. Dobrze, że trafiła na przyzwoitego. I nie odfajkował jej, tylko pogadał. Ma zlecenia na tłumaczenia. Jedno na dziś do północy. Jak się wyrobi, a wyrobi się, bo w tym względzie jest akuratna, to jutro zrobi badania.
Subskrybuj:
Posty (Atom)