Debilizm ma się dobrze. A nawet rośnie w siłę. Oraz różne postaci przybiera.
Po okolicy krążą debilzmy różne, a między nimi takie trzy:
- debilizm, który pozwolił komuś podarować, studiującej i pracującej dziewczynie, psa. I w dodatku takiego psa, który się absolutnie nie nadaje do trzymania w malutkim mieszkaniu oraz wymaga wielokilometrowych przebieżek. Ostatecznie pies zdemolował mieszkanie i został odesłany na wieś do mamusi. Bo ogólnie wiadomo, że wszelkie problemy najlepiej zwala się na mamusię. Mamusia miała i tak problemów mnóstwo, dostała jeszcze w gratisie psa. Który to pies ma jeszcze tę cechę, że , jak mu się uda wydostać na wolność, morduje wszystko co się rusza. Nie jest agresywny, nie atakuje ludzi, natomiast koty, mniejsze psy itepe, na ogół tracą życie. Z tego powodu, każda jego ucieczka jest dla owej mamusi ogromnym stresem.
- debilizm, który pozwala sprzedawać na kościołowych odpustach petardy i inne takie. Oraz debilizm rodziców, którzy maja w dupie, co ich dzieci na straganach kupują i co i gdzie potem z tym robią. Efekt taki, że małoletnie gnojki nakupiły petard i hulki w sąsiedztwie trwały od niedzielnej sumy do poniedziałkowego wieczoru. Moja Czarna łaziła po ścianach i darła mordę, co wystrzał. Sąsiedzkie psy -różnie: od wbicia się w budę do chęci ucieczki. Arkadiusz przeleżał w kołderce u Starszego, bo on grzmotonieodporny.
-oraz debilizm mój własny, który pozwolił mi palikować kozy w sadzie, 200m od domu, wiedząc, ż epo polach szwendają się momentami psy luzem różne. Palikowałam i liczyłam na Opatrzność.
A Opatrzność miała już dość czuwania nad tymi wszelkimi debilizmami i dopuściła, że się zbiegły w kupę w jednym momencie: gówniarz huknął petardą pod domem sąsiadki, pies już nie zdzierżył tego huku, wydostał się na wolność i pognał od huku jak najdalej (sąsiadka za nim z obłędem w oczach). No i natrafił na moje kozy pasące się na sznurkach. Albo Czarne pierony wykazały się bojowością (jak Wanda idzie z łbem, to pies na ogół spiernicza), albo miał do Andzi najbliżej.
W każdym razie w pewnym momencie coś mnie tknęło, żeby zobaczyć, jak tam kozy się pasą. Wylazłam za kasztana i widzę kogosik w trawie. Pomyślałam, że pewnie coś przylazło i zbiera jabłka. Ale to "coś" zaczęło na mnie machać, cobym szła. Po zrobieniu dwóch kroków marszem, rozpoznałam sąsiadkę od psa kanibala i pozostałą odległość pokonałam już biegiem. Sąsiadka siedziała w pokrzywach trzymając kanibala za szelki (kanibal leżał i nie oddychał) i, ledwo dysząc, powiedziała, że pokaleczył Andzię.
Czym prędzej odpięłam kozy (Stefan został. Chłopak, który przyniósł smycz został posłany po Dziecko, żeby wzięło Stefka, ale on się zdążył wypiąć i pomykał kłusem, zanim Dziecko doszło) Oględzin dokonałam już w obórce. Sąsiadka, zamknąwszy kanibala, przybiegła, w stresie wielkim, ż deklaracją pokrycia kosztów itp. Kazałam jej nie pierniczyć, tylko pomóc te rany zaopatrzyć. Opatrzność jednak zadziałała w odpowiednim momencie i Andzia ran strasznych nie miała: trochę skóry zdartej na wymieniu i porysowane kłami boki. Dzięki pomocy sąsiadki akcja medyczna przebiegła szybko i sprawnie, mimo, że ręce jej się trzęsły. Andzi przybyło parę nowych łat w niezwykłym, zielonym kolorze.
Przez parę dni trochę byłą obolała, polegiwała pod żłobem i kiepsko jadła. Ale już wraca do normy. Wygląda na to, że się goi. A z apetytem? Andzia, jak na królową matkę przystało, fanaberie ma. Aktualny owies czarne wpierniczają aż im się uszy trzęsą, a Andzia wybiera jednym zębem. Jarzynki takoż, każdy kawałek jabłuszka czy chlebka, podawany z ręki, obwąchuje dokładnie, na wszystkie strony.
A poza tym sobie biegnie bez większych niespodzianek.
Ciotę mam z głowy na jakiś czas, z powodu miału i jej pierdolca, z dzięki któremu, wciąż, do jednego tematu angażuje parę osób, a potem - "kto pierwszy, ten lepszy". A ja nie mam czasu i ochoty na wyścigi, więc - ciota na drzewo.
Jakieś porządki koło domu wciąż z Dzieckiem czynimy. Roboty mnóstwo, a efekt marny. Zabytek "powujkowy" został nieco zdegradowany (dwukółka), sama rama z osia i kołami została, a reszta została odjęta prawie ręcznie, plus piła na pocięcie desek. Deski pocięte tylko częściowo, bo piła odmówiła współpracy. Na nową kasy brak, a żaden zakup ratalny, po ostatnich akcjach ratunkowych, nie wchodzi w grę przez kolejne 42 miesiące. Jestem uziemiona na cacy - żeby chociaż dało to pożądany efekt.
Właśnie Dziecko M. zadzwoniło, że znów zalało panią Jadzię. Ale mówiłam - osilikonować rurę- po co. Wypadałoby pojechać i zrobić. Mówiłam -ubezpieczyć mieszkanie, w razie gdyby pani J. chciała odszkodowanie za zalanie. Swoją drogą, jaka tam cholera jest w tych rurach, że od początku istnienia tego mieszkania, pani J. jest zalewana?
No, to z radosnych informacji jeszcze ta, że udało mi się uratowac tętnice, dzięki rękawowi kurtki, po tym, jak kretyńska szybka z drzwi, pęknięta na pół wypadła mi na rękę. Z drzwiami jest historia taka: robił je lokalny stolarz, spierniczył totalnie, wstawił "ruski" zamek. ten zamek działał 20 lat i padł. Po czym się okazało, że takich nie robią. Nabyliśmy podobny. Po czym sie okazało, ż eotwory jednak nie pasuja i wkładka bębenkowa też. Nabyliśmy wkładkę, zrobiliśmy nowe otwory i okucia. Po czym sie okazało, że zamek padł. A dokładnie sprężyna. Więc się wysuwa palcem język zamka, a potem drzwiami trzaska. No i ktoś trzasnął za mocno i szybka pękła. A że listewki, ja podtrzymujące trzymały się siła woli, to w końcu wypadła.
A na koniec debilizmu objaw kolejny: otóż pozbawiłam się możliwości pieczenia chleba już całkiem. Dzięki debilizmowi, który zezwala obierać ziemniaki do zlewu, nie sprawdziwszy uprzednio, czy tam nic nie ma. I tym sposobem, mieszadło od chlebowej maszyny poszło z obierkami na obornik lub do śmieci. Niech żyje głupota!
niedziela, 21 września 2014
poniedziałek, 15 września 2014
nadejszla wiekopomna chwila,
Pawlakiem mówiąc: wreszcie zostały podjęte działania, do zlikwidowania "ronda waszyngtona" obok naszej posesji.
To "rondo" powstało w zamierzchłych czasach, kiedy to po dwóch stronach drogi mieszkali dwaj gospodarze, a ich pola ciągnęły się wzdłuż tej drogi, aż do granicy wsi.Jeden z nich chciał ułatwić życie swojej "babie", żeby nie musiała z koromysłem (sajdami) do stawu ganiać i wodę dla inwentarza nosić - postanowił wykopać studnię.
Ostatecznie, po pierwszym niepowodzeniu, najęty studniarz-różdżkach, znalazł wodę akurat na środku istniejącej drogi. Więc się sąsiedzi dogadali, że tam tę studnię, wspólnymi siłami wykopią, a jeździć sobie będą, każdy po swoim.
Studnia powstała, początkowo służyła dwóm gospodarstwom, potem zaczęli się do niej schodzić inni. Jeszcze potem każdy wykopał własną studnię -także i u nas znalazła się nowa, tuż pod domem, i ta na środku drogi zaczęła służyć juz tylko jednemu gospodarstwu.
A jeszcze potem powstał wodociąg wiejski i już prawie żadna studnia nie była używana -zwłaszcza ta, która była stara, zamulona i ocembrowana drewnem.
Z czasem też pola zostały podzielone i aktualnie droga polna ma 12 użytkowników.
Z czasem też sąsiedzi zaczęli traktować ten skrawek ze studnią jak fragment własnej posesji, składając tam rupiecie i sadząc krzaczory.
Zewnętrzna obudowa studni z czasem uległa samozagładzie i ziejąca na poziomie gruntu jama stanowiła zagrożenie dla dzieci i zwierząt.
W dodatku do ostatniego zabudowania wprowadził się warsztacik samochodowy, w związku z czym zaczęło droga jeździć mnóstwo aut. A zamiast kunia, pojawiły się kejsy, które drogi dość szerokiej wymagają. No to sobie zaczęły poszerzać -trochę pod nasz balkon, trochę pod drzwi sąsiada.
Od jakiegoś czasu zaczęliśmy z sąsiadem od autek poszeptywać o przywróceniu na tej drodze stanu zgodnego z mapami. Poszeptywaliśmy jedynie, bo ze względu na sąsiadów od dachówek, wydawało się, że głośne podjęcie tematu grozi wojną.
W końcu w akcję włączyła się natura i parę tygodni temu lunęło tak straszliwie, że na wspólnej części drogi, prowadzącej do wiejskiego asfaltu, powstały dwa kaniony. Dziecko pożyczyło "pseudo-spychacz" i wyrównało, coby można było przejechać i zawieszenia w aucie nie urwać. A ja zaczęłam molestować sołtysa, wezwawszy do pomocy jeszcze 2 sąsiadów, o jakieś akcje naprawcze. Tydzień później znowu lunęło, jeszcze bardziej, tak że podtopiło parę gospodarstw przy wsiowej asfaltówce, a na naszej drodze powstały kaniony jeszcze większe. Sołtys przyjechał, przywiózł szefa GK przy UG ( ja jeszcze w międzyczasie dopadłam wójta) i obiecali działania. Przy czym sołtys zadeklarował, że jak ten środek doprowadzimy do stanu zerowego, to oni się i tym zajmą.
No i środek został doprowadzony. Dzieckiem moim głównie, ale sąsiedzi się włączyli. I, o dziwo, żadnej wojny nie było, lecz zgodna współpraca. Byłam w szoku. Ale cieszę się, że tak to poszło, bo przykro mieć wroga za drogą. A potem przyjechał sprzęt z GK i na razie wykopali wzdłuż tego wspólnego kawałka, począwszy od naszego bzu, rów. A ciąg dalszy wyglądał tak:
W każdym razie pan sołtys przyjechał-swoim wspaniałym, nibyterenowym, wozem- zobaczyć cośmy wymodzili. Ludzisków niezainteresowanych bezpośrednio też się trochę naszło i dziwowali się, że coś działamy i gminę udało nam się ruszyć. Prawdę mówiąc sama się dziwię, że tak to idzie. Węszę tu wędlinę, bo przecież wybory samorządowe niebawem. Ale... no, niech rzucają ta wędliną, niech rzucają, co mi tam, że wędlina. Byle wreszcie było "jak u ludzi".
Wygrzebałam takie zimowe zdjęcie, które "upamiętnia" jak to wyglądało. Jak widać, droga się w pewnym momencie rozdwaja, jest twoja-moja. Potem, za ogonami psów, koło naszej lipy, te dwie nitki łączą się znów w jedną, polną drogę. A na "wysepce", jak widać: krzaczor-olbrzym, studnia, cembrowina do pojenia bydła, sąsiada
skład dachówek oraz 3 pnie po ściętych śliwkach.
To "rondo" powstało w zamierzchłych czasach, kiedy to po dwóch stronach drogi mieszkali dwaj gospodarze, a ich pola ciągnęły się wzdłuż tej drogi, aż do granicy wsi.Jeden z nich chciał ułatwić życie swojej "babie", żeby nie musiała z koromysłem (sajdami) do stawu ganiać i wodę dla inwentarza nosić - postanowił wykopać studnię.
Ostatecznie, po pierwszym niepowodzeniu, najęty studniarz-różdżkach, znalazł wodę akurat na środku istniejącej drogi. Więc się sąsiedzi dogadali, że tam tę studnię, wspólnymi siłami wykopią, a jeździć sobie będą, każdy po swoim.
Studnia powstała, początkowo służyła dwóm gospodarstwom, potem zaczęli się do niej schodzić inni. Jeszcze potem każdy wykopał własną studnię -także i u nas znalazła się nowa, tuż pod domem, i ta na środku drogi zaczęła służyć juz tylko jednemu gospodarstwu.
A jeszcze potem powstał wodociąg wiejski i już prawie żadna studnia nie była używana -zwłaszcza ta, która była stara, zamulona i ocembrowana drewnem.
Z czasem też pola zostały podzielone i aktualnie droga polna ma 12 użytkowników.
Z czasem też sąsiedzi zaczęli traktować ten skrawek ze studnią jak fragment własnej posesji, składając tam rupiecie i sadząc krzaczory.
Zewnętrzna obudowa studni z czasem uległa samozagładzie i ziejąca na poziomie gruntu jama stanowiła zagrożenie dla dzieci i zwierząt.
W dodatku do ostatniego zabudowania wprowadził się warsztacik samochodowy, w związku z czym zaczęło droga jeździć mnóstwo aut. A zamiast kunia, pojawiły się kejsy, które drogi dość szerokiej wymagają. No to sobie zaczęły poszerzać -trochę pod nasz balkon, trochę pod drzwi sąsiada.
Od jakiegoś czasu zaczęliśmy z sąsiadem od autek poszeptywać o przywróceniu na tej drodze stanu zgodnego z mapami. Poszeptywaliśmy jedynie, bo ze względu na sąsiadów od dachówek, wydawało się, że głośne podjęcie tematu grozi wojną.
W końcu w akcję włączyła się natura i parę tygodni temu lunęło tak straszliwie, że na wspólnej części drogi, prowadzącej do wiejskiego asfaltu, powstały dwa kaniony. Dziecko pożyczyło "pseudo-spychacz" i wyrównało, coby można było przejechać i zawieszenia w aucie nie urwać. A ja zaczęłam molestować sołtysa, wezwawszy do pomocy jeszcze 2 sąsiadów, o jakieś akcje naprawcze. Tydzień później znowu lunęło, jeszcze bardziej, tak że podtopiło parę gospodarstw przy wsiowej asfaltówce, a na naszej drodze powstały kaniony jeszcze większe. Sołtys przyjechał, przywiózł szefa GK przy UG ( ja jeszcze w międzyczasie dopadłam wójta) i obiecali działania. Przy czym sołtys zadeklarował, że jak ten środek doprowadzimy do stanu zerowego, to oni się i tym zajmą.
No i środek został doprowadzony. Dzieckiem moim głównie, ale sąsiedzi się włączyli. I, o dziwo, żadnej wojny nie było, lecz zgodna współpraca. Byłam w szoku. Ale cieszę się, że tak to poszło, bo przykro mieć wroga za drogą. A potem przyjechał sprzęt z GK i na razie wykopali wzdłuż tego wspólnego kawałka, począwszy od naszego bzu, rów. A ciąg dalszy wyglądał tak:
Się zasypuje. Nie wiem, czy mądrze, ale się zasypuje.
Trochę łopatami...
Trochę spychem...
Udało mi się włączyć do współpracy jednego z użytkowników tej drogi, tego od kejsów. Przybył z synem oraz takim, zabytkowym, acz wielce użytecznym sprzętem, który został wykorzystany do nawiezienia i rozgarnięcia gruzu.
Żeby nikomu nie przyszło do głowy, że autostrada jest już czynna, należało opalikować i otaśmować..
A tak to wygląda ostatecznie z wysokości mojego strychu
W każdym razie pan sołtys przyjechał-swoim wspaniałym, nibyterenowym, wozem- zobaczyć cośmy wymodzili. Ludzisków niezainteresowanych bezpośrednio też się trochę naszło i dziwowali się, że coś działamy i gminę udało nam się ruszyć. Prawdę mówiąc sama się dziwię, że tak to idzie. Węszę tu wędlinę, bo przecież wybory samorządowe niebawem. Ale... no, niech rzucają ta wędliną, niech rzucają, co mi tam, że wędlina. Byle wreszcie było "jak u ludzi".
niedziela, 14 września 2014
Niby ....LUZ?
Znów mnie wcięło na chwilę..
No, bo tak -rano to przeglądam, co napisali inni. Przy śniadaniu i kawce.
Potem karuzela
A wieczorem, siadam niby do lapka, ale jestem tak wycięta, ze padam.
Po tym, jak ostatnio, 2 razy z rzędu, udało mis się zasnąć na siedząco, a 1 raz w stylu "bądź gotowy dziś do drogi" (że niby położę się tylko na chwilę, a potem wstanę i będę próbować jeszcze raz dodzwonić się do Brata), pomyślałam sobie w sobie, że należało by może wrzucić na luz.
Od momentu jak pomyślałam (w czwartek) to zrobiłam tylko to:
A w sobotę ozapierniczałam się jak idiotka, bo toto napoczęte trzeba było dokończyć, wypierniczyć kozy na światło dzienne i zrobić porządek, ogarnąć chałupę. I jak zwykle- papu-amu dla 8 szt czworonożnych i dwóch -dwunożnych, piesy na siku-kaku, kuweta, miski, gary. I niech to szlag trafi.
Dziecko się parokrotnie dopytywało czy mi nie pomóc. Skończyło się na tym, że przynajmniej śmiecie i odpadki jarzynowe powynosiło. I wody mi dla kóz nalało w wiaderka, uprzednio je popłukawszy. Do gówna nie stanie z widłami przeca...
Pogłowie czworonogów mi się powiększyło - wczoraj zauważyłam w spiżarce ślady działalności myszki - nasrane na półeczkach i napoczęta torebka z płatkami owsianymi. Kota poszła na dyżur. Ale jak tam po coś weszłam - spała sobie w najlepsze w wiklinowym koszyku. Myszy albo nie było, albo przycupnęła jak mysz pod miotłą. Posprzątałam z półek, płatki poszły dla kóz. Dziś zauważyłam znów ślady nieliczne. I nie wiem, czy wczoraj posprzątałam niedokładnie, czy była/ jest znowu/nadal. W każdym razie Kota dostała delegację.
Dziecko sobie wczoraj łeb ogoliło, jak zwykle maszynką, podregulowało brodę, po czym wylazło i zapytało o jednorazówki do golenia, ostatnio nabyte w wielopaku dla Starszego. Pomyślałam: po co mu?
Potem usłyszałam z łazienki syk/jęk/ wrzask. Okazało się, że Dziecko ogoliło sobie łepetynę na błyszcząca glacę. Przy tym się zacięło i zdezynfekowało sobie tatusiowym oldspajsem po goleniu.
Ale co go naszło z tym lustrem?
Po czym ubrało kaszkiet (czy jak go tam zwał), narodową dresówkę (Dziecko Miastowe skomentowało, że niechby się w takim imidżu pokazało na N.H.!) i poszło do wiejskiego centrum kultury i rozrywki. Które to centrum chyba swoje przedostatnie dni zalicza, w obliczu otwarcia wczoraj, w odległości 50m od niego, Delikatesów Centrum. (Jakby ktoś nie wiedział, bo wydaje mi się, że DG opanowały południowo-wschodnie Podkarpacie, jest to po prostu zwykły sklep samoobsługowy ogólnospożywczy +deko chemii gosp. i najprostszych kosmetyków typu szampon-mydło-dezodorant. Delikatesy tylko w nazwie)
Ogólnie rzecz biorąc lokalne sklepiczki chyba padną, zwłaszcza te, które nie prowadza piwa. No, bo np. w tym lokalnym mogę kupić 30 deka sera żółtego w kawałku. A przecież wolę pokrojony, bo sobie w domu tego nie pokroję. Cycki mogę nabyć tylko sztywne (a wolę "świeże") I ogólnie wolę zapłacić kartą, niż bujać się po bankomatach.
Dziś u nas parafialny odpust. Szwagierka najważniejsza zjechała na tę doroczna uroczystość (jak w średniowieczu - perygrynacje po odpustach), pewnie ma coś do odpuszczenia. I zakotwiczyła u najstarszej. W zw. z tym Starszy bywa nieobecny. Dziś tam prawie cały dzień przesiedział. Teraz wrócił i zamknął się w swojej jamie. Lotto mi..
"Kramarze" urzędowali na parkingu do 16-tej. (Zawsze mnie zastanawia, jaki ma związek sprzedawanie tego badziewia pod kościołem, z przeżyciami religijnymi), Na tych kramach dominują wszelkie militaria typu pistoleciska różne oraz wszelkiej maści petardy. W związku z czym w sąsiedztwie rozlegały się huki do późnego wieczora. Nie trawię idiotyzmu kupowania dzieciom petard. I nie trawie huków od rana do wieczora.
No i właśnie zadzwoniło Dziecko M.Odkryłam, że mogę rozmawiać i mieć wolne ręce dzięki słuchawkom. Hura. Zapierniczyłam Dziecku i mam zamiar wykorzystywać. .
No, bo tak -rano to przeglądam, co napisali inni. Przy śniadaniu i kawce.
Potem karuzela
A wieczorem, siadam niby do lapka, ale jestem tak wycięta, ze padam.
Po tym, jak ostatnio, 2 razy z rzędu, udało mis się zasnąć na siedząco, a 1 raz w stylu "bądź gotowy dziś do drogi" (że niby położę się tylko na chwilę, a potem wstanę i będę próbować jeszcze raz dodzwonić się do Brata), pomyślałam sobie w sobie, że należało by może wrzucić na luz.
Od momentu jak pomyślałam (w czwartek) to zrobiłam tylko to:
To jest efekt końcowy, sobotni urobek, którego przygotowanie zajęło częściowo 2 dni
Tu sie na razie pirli w garach. Z lewej sos do makaronu, z tyłu pasta pomidorowa z czosnkiem i bazylią, a na przedzie pomidotki się oparzają ze skórki, tylko nie wiem, po jaką jeszcze cholerę. Już oparzone i obrane potrzebne nie były..
Trochę papryki mi urosło na grządkach. Za dużo, żeby zjeść na bieżąco. No to się zblanszowała i czeka na słoiki i zalewę.
Się doczekała..
Słoiki wystygnięte, wyczyszczone i posprawdzane. Jeden się , hm, nie zamknął. Z tym żółtym czymś. To żółte powstało z niedojrzałej dyni atlantic giant. W oryginale miało być z cukini, ale cukinie kozy zjadły. I ogólnie jest porażką, bo dodane do środka galaretki i żelatyny zachowały się tak, jakoby ich nie było. Czyli to coś ma konsystencję lekko lejowatą. Przy dużym samozaparciu można zjeść na kromce. A najlepiej łyżeczka ze słoika. Coś mi się żelatyny w przetworach nie sprawdzają....
A w sobotę ozapierniczałam się jak idiotka, bo toto napoczęte trzeba było dokończyć, wypierniczyć kozy na światło dzienne i zrobić porządek, ogarnąć chałupę. I jak zwykle- papu-amu dla 8 szt czworonożnych i dwóch -dwunożnych, piesy na siku-kaku, kuweta, miski, gary. I niech to szlag trafi.
Dziecko się parokrotnie dopytywało czy mi nie pomóc. Skończyło się na tym, że przynajmniej śmiecie i odpadki jarzynowe powynosiło. I wody mi dla kóz nalało w wiaderka, uprzednio je popłukawszy. Do gówna nie stanie z widłami przeca...
Pogłowie czworonogów mi się powiększyło - wczoraj zauważyłam w spiżarce ślady działalności myszki - nasrane na półeczkach i napoczęta torebka z płatkami owsianymi. Kota poszła na dyżur. Ale jak tam po coś weszłam - spała sobie w najlepsze w wiklinowym koszyku. Myszy albo nie było, albo przycupnęła jak mysz pod miotłą. Posprzątałam z półek, płatki poszły dla kóz. Dziś zauważyłam znów ślady nieliczne. I nie wiem, czy wczoraj posprzątałam niedokładnie, czy była/ jest znowu/nadal. W każdym razie Kota dostała delegację.
Dziecko sobie wczoraj łeb ogoliło, jak zwykle maszynką, podregulowało brodę, po czym wylazło i zapytało o jednorazówki do golenia, ostatnio nabyte w wielopaku dla Starszego. Pomyślałam: po co mu?
Potem usłyszałam z łazienki syk/jęk/ wrzask. Okazało się, że Dziecko ogoliło sobie łepetynę na błyszcząca glacę. Przy tym się zacięło i zdezynfekowało sobie tatusiowym oldspajsem po goleniu.
Ale co go naszło z tym lustrem?
Po czym ubrało kaszkiet (czy jak go tam zwał), narodową dresówkę (Dziecko Miastowe skomentowało, że niechby się w takim imidżu pokazało na N.H.!) i poszło do wiejskiego centrum kultury i rozrywki. Które to centrum chyba swoje przedostatnie dni zalicza, w obliczu otwarcia wczoraj, w odległości 50m od niego, Delikatesów Centrum. (Jakby ktoś nie wiedział, bo wydaje mi się, że DG opanowały południowo-wschodnie Podkarpacie, jest to po prostu zwykły sklep samoobsługowy ogólnospożywczy +deko chemii gosp. i najprostszych kosmetyków typu szampon-mydło-dezodorant. Delikatesy tylko w nazwie)
Ogólnie rzecz biorąc lokalne sklepiczki chyba padną, zwłaszcza te, które nie prowadza piwa. No, bo np. w tym lokalnym mogę kupić 30 deka sera żółtego w kawałku. A przecież wolę pokrojony, bo sobie w domu tego nie pokroję. Cycki mogę nabyć tylko sztywne (a wolę "świeże") I ogólnie wolę zapłacić kartą, niż bujać się po bankomatach.
Dziś u nas parafialny odpust. Szwagierka najważniejsza zjechała na tę doroczna uroczystość (jak w średniowieczu - perygrynacje po odpustach), pewnie ma coś do odpuszczenia. I zakotwiczyła u najstarszej. W zw. z tym Starszy bywa nieobecny. Dziś tam prawie cały dzień przesiedział. Teraz wrócił i zamknął się w swojej jamie. Lotto mi..
"Kramarze" urzędowali na parkingu do 16-tej. (Zawsze mnie zastanawia, jaki ma związek sprzedawanie tego badziewia pod kościołem, z przeżyciami religijnymi), Na tych kramach dominują wszelkie militaria typu pistoleciska różne oraz wszelkiej maści petardy. W związku z czym w sąsiedztwie rozlegały się huki do późnego wieczora. Nie trawię idiotyzmu kupowania dzieciom petard. I nie trawie huków od rana do wieczora.
No i właśnie zadzwoniło Dziecko M.Odkryłam, że mogę rozmawiać i mieć wolne ręce dzięki słuchawkom. Hura. Zapierniczyłam Dziecku i mam zamiar wykorzystywać. .
poniedziałek, 8 września 2014
niektorzy swientujom..
A świętowanie polega na tym, że np. pochowali się po swoich norach i wyłażą tylko na uzupełnienie braków energetycznych. Czyli żarcie. Ale, jak zwykle "ktoś musi czuwać, aby spać mógł ktoś". Czyli, żeby moje męskie pasożyty mogły jeść, ja muszą stać przy garach, a potem przy garów myciu. Niby Starszy się dzisiaj zadeklarował,że umyje. Jak zobaczyłam jego branie się do tego, to stwierdziłam,że wolę sama.
Wczoraj też tak świętowałam na pół gwizdka. Przede wszystkim musiałam spakować do słoików śliwkowy czatnej. Chciałam już, bo przyjechało Dziecko Miastowe i niechby sobie wzięło. Oraz te cholerne muszki octówki -tylko wyczują chociaż kawałek jakiegoś owoca, już chmarami się kotłują w kuchni.
Wczoraj też tak świętowałam na pół gwizdka. Przede wszystkim musiałam spakować do słoików śliwkowy czatnej. Chciałam już, bo przyjechało Dziecko Miastowe i niechby sobie wzięło. Oraz te cholerne muszki octówki -tylko wyczują chociaż kawałek jakiegoś owoca, już chmarami się kotłują w kuchni.
Tak jakoś, pół garnka wyszło. Jak zwykle przepis potraktowany był jako baza do improwizacji. I tak zrobiłam po swojemu. Tzn. pominęłam ocet i większość przypraw. Nie lubię zbyt pikantnych tego typu dodatków.
Słoiki i słoiczki wyszły mi w tym roku (a raczej wyjechały do KRK i tam zagracają piwnicę). Musiałam kupić. Sezon na przetwory się już kończy, więc i słoiki słabo osiągalne. Te tutaj, Dziecko nabyło w Brico za jakieś chore pieniądze. Ale tego typu "przetwór" musi być w takie małe słoiczki pakowany, żeby to po otwarciu nie stał zbyt długo.
Miałam robić jeszcze czatnej z zielonych pomidorów. Ale, ze względu na te słoiki (a raczej ich brak) pewnie nie zrobię. Najwyżej uszczęśliwię sąsiadkę. Niech sobie zrobi jakąś octową sałatę. Chyba, że założę rentgena , powtórnie, w piwnicy szwagierki i jeszcze znajdę coś godnego uwagi.
Ususzyłam trochę śliwek. Ale te moje stanlejki średnio się do tego nadają. Lepsze byłyby zwykłe węgierki. U sąsiadki zmarnują się wszystkie. U drugiej sąsiadki już się zmarnowały, z dwóch drzew. Głupio się dziwię, jak można, mając dary boże, nie zrobić z nich użytku.No i tak sobie myślę: pracuje w sądzie jako goniec. Zarabia tam niewiele. Ten jej mąż pracuje albo nie pracuje. Też zarabia tyle co nic. Żadnych własnych jarzyn nie uprawia. Z istniejących owoców nic nie robi. No, można i tak. W końcu jest "biedronka".
Czaję się jeszcze na suszenie jabłek. Ale opór jest tu niejaki, bo do palenia w chlebowym musiałam Starszego wrzaskiem zagonić. Sama nie ogarnę całości: jabłka pozyskać, umyć, pokroić, poukładać i jeszcze napalić w piecu i tam je wetknąć na koniec. A Starszy snuje się od okna do komputera i od komputera do okna i glizdy mu się lęgną z bezczynności...
Orzechy zaczynaja spadać. Na tę okoliczność dziecko dostało zadanie wykoszenia pod orzechami. Zupełnie zapomniałam, że sa jeszcze te dwa w porzeczkach i tam tez by wypadało. I miałam opad szczęki, jk zobaczyłam, ż ebez moich szczegółowych wskazóek Dziecko wykosiło i tam. Tylko zapomniało,z emiało jeszcze pod antonówką. Trudno, skoszę kosom...
Mówiłam,że Dziecko Miastowe przybyło na łykend? No, było, a jakby Go i tak nie było. Przyjechała w piątek w nocy. Na sobotę była umówiona z fryzjerką. Tatuś ja zawiózł ochoczo. Potem zrobili jakieś zakupy. I po obiedzie Dziecko padło w stylu "bądź gotowy dziś do drogi" przykrywszy się "narzutą" z wersalki. Potem przyrzuciłam na to kołdrę i Dziecko spało tak do rana. W niedziele po śniadaniu zabrało się za pracę biurową i potem już był pociąg z powrotem.
W międzyczasie zrobiłam jeszcze kozowy serek i twarożek, żeby sobie wzięła.
I z gotowego ciasta francuskiego upiekłam takie ciasteczka:
Oczywiście, jak to francuskie- niektóre się rozwaliły. I te ze śliwką okazały się lekkim niewypałem, bo trochę podmokły. W I.M. ciasto jest w trochę większych płatach i wyszła z tego taka jedna taca. Musiałam schować, żeby na deser choć parę zostało.
Pan Kot sobie w tym czasie podziwiał okolicę przez szparkę. Dobrze, że nie wpadł na pomysł, żeby tą szparką próbować wyjść. Ale siatki udawało mu się ściągać... U mnie okno wygląda jak wygląda. Myję co tydzień. Ale łapy, łapki, nosy i noski. Nie mogę być niewolnikiem czystej szyby. Choć podobno powinna być zawsze czysta. U mnie oznaczałoby to oddelegowanie jednej osoby do czuwania nad czystością szyb. Brak ludzi do roboty...
A dzisiaj, w ramach świętowania, zrobiłam tylko tyle co niezbędne. Plus kozy poszły precz do sadu. Oczywiście powrót to była masakra masakryczna: czarne lały się cała drogę, plątały sobie sznurki i nogi, bezjajeczny jełop próbował kryć Andzię, Andzia lała jełopa. Po drodze były gruszki i śliwki, więc cała banda poszła na szaber. I trudno było je oderwać od tych pyszności. W końcu Andzia, jako koza poważna i królowa matka, dała się namówić na opuszczenie popierniczonego towarzystwa. Poszła majestatycznie w kierunku obórki. A dwa czarne przypały za nią , w podskokach i bęckach łbowych. W końcu Stefan dał tyły, pomknął do swojego boksu, który natychmiast zamknęłam, żeby mu tam co do głowy nie przylazło. Wanda też pomknęła do siebie. A na końcu królowa matka łaskawie raczyła wejść. Wanda się tak obżarła,że wyglądała jak w ostatnich dniach ciąży z bliźniakami po aenie. Jest okropnym żarłokiem, wiecznie głodnym. Ale podoba mi się to, że na trawie cały czas się pasie. Bardzo ją za to lubię. Natomiast królowa matka większość czasu spędza na podziwianiu okolicy. W sałatce jarzynowej przebiera, chlebek -nie każdy kawałek jest dla niej jadalny, owies -aktualny jest raczej be. A podobno koza zje wszystko...
Podobno także jest aktualnie pełnia, albo coś w okolicy. W każdym razie, po sprowadzeniu tych dziwolągów z sadu, wzięłam psy i poszłam z nimi na spacer, póki jeszcze widno. Za plecami miałam resztki słońca, a przed sobą takie cóś na niebie:
W rzeczywistości niebo było całkiem jasne jeszcze, a ten łysy - pomarańczowy. No, ale nie mam S. Alpha tylko zwykłego Izi Szera, który tylko odrobinę jest lepszy od takiego "dla mapy". Na lustrzankę cyfrową mnie już nigdy stać nie będzie. Zresztą, robienie zdjęć pewnie za małą chwilę się skończy, bo mi łapki latają jak po orce Ursusem i zdjęcia wychodzą poruszone. A przy dłuższym czasie naświetlania, to w ogóle nie ma o czym mówić.
No i w ramach świątecznego wypoczynku ostrzygłam jeszcze Księżniczkę. Sprawa nie do końca załatwiona, bo trzeba ją jeszcze wykąpać, spróbować usunąć kołtuny z łap i przystrzyc trochę tę watę na łapach. Ale strzyżenie Księżniczki (zresztą każdy zabieg kosmetyczno -higieniczny u niej) jest ciężkim przeżyciem dla nas obu. Brakuje mi cierpliwości, żeby walczyć o każdą łapę przy normalnym czesaniu. A kołtuni się strasznie. Zbiera w łapy trawki, nasionka traw, itp ozdoby, a wokół każdego takiego ciała obcego robi się zaraz kołtun. Po powrocie z rannego i wieczornego spaceru, łapy trzeba wytrzeć. I powinno się to robić tylko w jedna stronę. No, ale tłumacz to komu. Bo czasem wpuszczam do kuchni, odpinam sznurek, zlecam wytarcie łap i lecę dalej.
Muszę się sprężyć z tym salonem piękności Księżniczki. Zaplanowałam odrobaczanie kotów, tym razem przy pomocy spot-ona, ponieważ Pan Kot każdą tabletkę "na robaki" zwraca. Wypada to zrobić ze wszystkimi zwierzakami na raz. Więc dla psów mam tabletki i fipreks. Ta zaplanowana przyjemność kosztowała 75 zł na 5 sztuk. Niby wyszło po 15 na głowę statystycznie, ale w rzeczywistości 2/3 poszło na koty. Ciekawe, że wszystko dla kotów jest dużo droższe niż to samo dla psów? Np. taka kocia Acana jest prawie 2 razy droższa niż psia. haha! Nie myślcie, że kupuję. Nici z Acany.Wcinają łyskasa. Zresztą Pan Kot nie tknie innej karmy. No i z głowy...
Klemurek przedefilował właśnie przez ladę kuchenną, przelazła nad monitorem, podeptała po klawiaturze i wlazła mi na kolana. Siedzi sobie i mruczy jak traktor. Przez te dwa dni, kiedy jej nie było, wydawało się, że w domu nie ma żadnych zwierzaków -taka cisza panowała. Cieszę się jak głupia, że ją znalazłam. A jak pomyślę, co by było, gdyby nie brakło tych dachówek, to mnie taki jeden wielki ciarek przechodzi po grzbiecie. Najbardziej szalony i najprzymilniejszy ze wszystkich kotów. I już. Poleciała. Za chwilę pewnie będzie na szafie...
Klemurek przedefilował właśnie przez ladę kuchenną, przelazła nad monitorem, podeptała po klawiaturze i wlazła mi na kolana. Siedzi sobie i mruczy jak traktor. Przez te dwa dni, kiedy jej nie było, wydawało się, że w domu nie ma żadnych zwierzaków -taka cisza panowała. Cieszę się jak głupia, że ją znalazłam. A jak pomyślę, co by było, gdyby nie brakło tych dachówek, to mnie taki jeden wielki ciarek przechodzi po grzbiecie. Najbardziej szalony i najprzymilniejszy ze wszystkich kotów. I już. Poleciała. Za chwilę pewnie będzie na szafie...
piątek, 5 września 2014
nowe cuda i dziwy
A propos imprezy-byłam, przeżyłam.(Mówiłam, że mam zaproszenie na oddanie hali sportowej w mojej byłej szkole? I że się czaję żeby nie iść? No, to ostatecznie dobre wychowanie zwyciężyło nad komfortem psychicznym..) Choć tak zwaną część artystyczną i potem spicze dupotrujców przestałam na powietrzu, na papierosku i pogaduchach.Ubaw miałyśmy niejaki, bo w całym długim pierwszym rzędzie przeważały czarne długie kiecki. A na parkiecie szalała dziewczynka w tanecznych popisach, świetnych zresztą, i co i raz pojawiały się na widoku czarne majtki.Potem był obiadek, na który dałam się namówić. I zjadłam mięso, czego za moment żałowałam. W sumie tylko mięso z drugiego dania zjadłam. I źle zrobiłam. No i siedziałam jak na szpilkach, bo rozładował mi się telefon. A Dziecko miało jechać na 15-tą uczyć się na rolnika, a gość miał przyjść na 2-gą ratę do tych okuć, a Stary po drabinie z dachówkami łazić się nie nadaje. I ok. 14-tej zabrałam się z kolegą (byłym), co się jechał przebrać przed ciągiem dalszym imprezy, z garniaka. I już mi się wracać nie chciało. Poszłam szukać Klemurka. I tak mi zeszło do 18tej. I nic nie zrobiłam więcej bo się nie nadawałam.
Z tymi okuciami, to było tak, że szpenie, którzy stawiali kominy nowe, spieszyli się bardzo, robotę skończyli już po ciemku i spieprzyli końcówkę. Okucia odstawały i w zimie odśnieżałam strych.
Nikt z nas nie był w stanie tam wejść i poprawić. A po sąsiedzku mieszka gość, który ma patenta na spawacza wysokościowego i akurat głównie chleje. W międzyczasie kosił łan ostów, co mu wyrosły w ziemniakach. I z lica bila mu niechęć okrutna do tej kośby. No to poszłam, zagaiłam, że rotacyjna by się przydała. -Ano, przydała by się, ale on nie ma pieniędzy, żeby nająć. No to mówię -Dziecko wykosi, a ty mi za to poprawisz okucia. Przystał na to, jak na lato i ochoczo spierniczył z kosą precz.
Potem Dziecko wykosiło, a on grzecznie przyszedł naprawiać.
I pierwszego dnia było latanie za sprzętem: góra-dół, kuchnia-garaż -piwnica, aż ktoś wypuścił Klemura.
Po czym Klemur nie wrócił, co mu się nie zdarzało. Chodziłam, wołałam, szukałam. Nie ma. Ciekawe, że akurat równiutko rok minął, odkąd Dziecko zgarnęło ją z ulicy. Pomyślałam,że ktoś ją przydomowił i dlatego nie wraca. Bo na szosie rozplackana nie leżała i w kojcu Imbira też jej nie było. Smutno w domu było bez Klemurka, chociaż Kot Arkaiusz chodził milusieńki, nie burczał i dawał się głaskać.
Już się PRAWIE pogodziłam z tym, że Panny Koty nie ma.
A dzisiaj przyszedł linoskoczek wysokościowy do drugiego komina (Miał przyjść wczoraj, ale miał "loty")
I w trakcie okazało się, że braknie dachówek (bo szpenie jakąś chałę tam odstawili, zamiast dachówek dali samo okucie, on teraz przesunął i braknie). No to poszłam do sąsiada za płot, co mu stodółka którejś nocy, z hukiem okropnym runęła częściowo, żeby z ocalałej części dachu parę sztuk pozyskać. I jak zaczęłam się tłuc tymi dachówkami, usłyszałam z wnętrza cichutkie, stłumione miauczenie. Zostawiłam dachówki i poleciałam do sąsiada, że tam kot mój w środku, uwiązł gdzieś, dwa dni bez jedzenia i żeby otworzył, bo trzeba ratować. I Klemurek sobie wylazł trochę, bo wcale uwięźnięty nie był. Zabrałam do domu, a ucieszyłam się tym odnalezieniem koty bardziej , niż gdybym 1000pln na trawniku znalazła. Pan Kot natychmiast się wqrwił i zaczął burczeć i warczeć.
Następny cud, to szansa na naprawienie drogi. Droga, która dojeżdżamy do domu to tzw droga prywatna. Tych właścicieli ma 12 - wszyscy, którzy mają wzdłuż niej pola są właścicielami. A droga jest specyficzna bardzo, bo na jej środku, z 90 może lat temu, została wybudowana studnia. Wtedy wzdłuż tej drogi pola mieli tylko dwaj gospodarze.Potem się te gospodarstwa podzieliły i teraz jest 12 właścicieli pól. A do ostatniego domu za nami wprowadził się wnuk zmarłego dziadka, który chałupniczo, po godzinach, klepie samochody. Więc ruch się zrobił jak na Marszałkowskiej, bo klientów mu nie brakuje. Zawsze to o podatek mniej. W dodatku część tych pól przejął jeden z unijnych rolników, który jeździ traktorami typu Jasio Jeleń i drogę morduje okrutnie. Raz po jednej stronie tej studni, drugi raz częściowo po moim podwórzu. Ubiegłej niedzieli przeszła burza straszna i resztki kamienia, z tej wspólnej części drogi spłynęły na asfalt, a na drodze pozostały dwa wyschnięte starorzercza, którymi można by przejechać jedynie ruska terenówką. Dziecko wzięło od kumpla pozyczyło coś w rodzaju spychacza, zapinanego na podnośnik traktora i nieco to wyrównało. I w tym momencie krew nagła mnie zalała, bo przypomniałam sobie niedawna parade maszyn drogowych i wywrotki z kamieniem na drodze dojazdowej do miejscowego "sklepu monopolowego z wyszynkiem calodbowym alkoholi bezakcyzowych" Ruszyłam sołtysa, zmobilizowałam posiłki i nakazałam owego telefonami nękać. Zmolestowałam wójta. I przybył szef gospodarki komunalnej. I lada moment ma być kamień. Oraz powstało zapewnienie przywrócenia drogi w miejscu widocznym na mapach. Musimy tylko własnym sumptem wyciąć tujasa olbrzyma, który sąsiadka zasadziła, zasypać studnię i zmobilizować sąsiadów do usunięcia dachówek, które tam złożyli.
Pierwszym krokiem, na zasadzie kuj żelazo, póki gorące, było wycięcie tui. Tuja była ogromna, obawialiśmy się, że sięga przewodów elektrycznych. Do walki z tują stanął sąsiad od autek z żoną, sąsiedzi obok w liczbie dwóch sztuk i jedna sąsiadka. Obawiałam się, że nastąpi sodoma i gomora, która położy kres, jako tako poprawnym (jak psa z jeżem)m stosunkom z sąsiadami z drugiej strony studni. A tu nic! Główna bohaterka walk o "pas studzienny" nie pojawiła się na horyzoncie. Natomiast następnego dnia rozmawiała ze mną, jakby nigdy nic.((I to był cud kolejny, który poprawił mi samopoczucie) Myślę, że te parady aut i traktorów pod oknami, też już jej się znudziły. Tuja została Dzieckiem moim wycięta, pocięta i , na miejsce przez sąsiadów wskazane,odniesiona. Następnie Dziecko przemyślnym sposobem, używając podnośnika od traktora i 3 chłopa ze szpadlami, usunęło pozostały pień wraz z korzeniami.
Na następny dzień sąsiadka rozpoczęła akcję usuwania dachówek. Pierwsze kroki do powstania autostrady zrobione.
Z tymi okuciami, to było tak, że szpenie, którzy stawiali kominy nowe, spieszyli się bardzo, robotę skończyli już po ciemku i spieprzyli końcówkę. Okucia odstawały i w zimie odśnieżałam strych.
Nikt z nas nie był w stanie tam wejść i poprawić. A po sąsiedzku mieszka gość, który ma patenta na spawacza wysokościowego i akurat głównie chleje. W międzyczasie kosił łan ostów, co mu wyrosły w ziemniakach. I z lica bila mu niechęć okrutna do tej kośby. No to poszłam, zagaiłam, że rotacyjna by się przydała. -Ano, przydała by się, ale on nie ma pieniędzy, żeby nająć. No to mówię -Dziecko wykosi, a ty mi za to poprawisz okucia. Przystał na to, jak na lato i ochoczo spierniczył z kosą precz.
Potem Dziecko wykosiło, a on grzecznie przyszedł naprawiać.
I pierwszego dnia było latanie za sprzętem: góra-dół, kuchnia-garaż -piwnica, aż ktoś wypuścił Klemura.
Po czym Klemur nie wrócił, co mu się nie zdarzało. Chodziłam, wołałam, szukałam. Nie ma. Ciekawe, że akurat równiutko rok minął, odkąd Dziecko zgarnęło ją z ulicy. Pomyślałam,że ktoś ją przydomowił i dlatego nie wraca. Bo na szosie rozplackana nie leżała i w kojcu Imbira też jej nie było. Smutno w domu było bez Klemurka, chociaż Kot Arkaiusz chodził milusieńki, nie burczał i dawał się głaskać.
Już się PRAWIE pogodziłam z tym, że Panny Koty nie ma.
A dzisiaj przyszedł linoskoczek wysokościowy do drugiego komina (Miał przyjść wczoraj, ale miał "loty")
I w trakcie okazało się, że braknie dachówek (bo szpenie jakąś chałę tam odstawili, zamiast dachówek dali samo okucie, on teraz przesunął i braknie). No to poszłam do sąsiada za płot, co mu stodółka którejś nocy, z hukiem okropnym runęła częściowo, żeby z ocalałej części dachu parę sztuk pozyskać. I jak zaczęłam się tłuc tymi dachówkami, usłyszałam z wnętrza cichutkie, stłumione miauczenie. Zostawiłam dachówki i poleciałam do sąsiada, że tam kot mój w środku, uwiązł gdzieś, dwa dni bez jedzenia i żeby otworzył, bo trzeba ratować. I Klemurek sobie wylazł trochę, bo wcale uwięźnięty nie był. Zabrałam do domu, a ucieszyłam się tym odnalezieniem koty bardziej , niż gdybym 1000pln na trawniku znalazła. Pan Kot natychmiast się wqrwił i zaczął burczeć i warczeć.
Następny cud, to szansa na naprawienie drogi. Droga, która dojeżdżamy do domu to tzw droga prywatna. Tych właścicieli ma 12 - wszyscy, którzy mają wzdłuż niej pola są właścicielami. A droga jest specyficzna bardzo, bo na jej środku, z 90 może lat temu, została wybudowana studnia. Wtedy wzdłuż tej drogi pola mieli tylko dwaj gospodarze.Potem się te gospodarstwa podzieliły i teraz jest 12 właścicieli pól. A do ostatniego domu za nami wprowadził się wnuk zmarłego dziadka, który chałupniczo, po godzinach, klepie samochody. Więc ruch się zrobił jak na Marszałkowskiej, bo klientów mu nie brakuje. Zawsze to o podatek mniej. W dodatku część tych pól przejął jeden z unijnych rolników, który jeździ traktorami typu Jasio Jeleń i drogę morduje okrutnie. Raz po jednej stronie tej studni, drugi raz częściowo po moim podwórzu. Ubiegłej niedzieli przeszła burza straszna i resztki kamienia, z tej wspólnej części drogi spłynęły na asfalt, a na drodze pozostały dwa wyschnięte starorzercza, którymi można by przejechać jedynie ruska terenówką. Dziecko wzięło od kumpla pozyczyło coś w rodzaju spychacza, zapinanego na podnośnik traktora i nieco to wyrównało. I w tym momencie krew nagła mnie zalała, bo przypomniałam sobie niedawna parade maszyn drogowych i wywrotki z kamieniem na drodze dojazdowej do miejscowego "sklepu monopolowego z wyszynkiem calodbowym alkoholi bezakcyzowych" Ruszyłam sołtysa, zmobilizowałam posiłki i nakazałam owego telefonami nękać. Zmolestowałam wójta. I przybył szef gospodarki komunalnej. I lada moment ma być kamień. Oraz powstało zapewnienie przywrócenia drogi w miejscu widocznym na mapach. Musimy tylko własnym sumptem wyciąć tujasa olbrzyma, który sąsiadka zasadziła, zasypać studnię i zmobilizować sąsiadów do usunięcia dachówek, które tam złożyli.
Pierwszym krokiem, na zasadzie kuj żelazo, póki gorące, było wycięcie tui. Tuja była ogromna, obawialiśmy się, że sięga przewodów elektrycznych. Do walki z tują stanął sąsiad od autek z żoną, sąsiedzi obok w liczbie dwóch sztuk i jedna sąsiadka. Obawiałam się, że nastąpi sodoma i gomora, która położy kres, jako tako poprawnym (jak psa z jeżem)m stosunkom z sąsiadami z drugiej strony studni. A tu nic! Główna bohaterka walk o "pas studzienny" nie pojawiła się na horyzoncie. Natomiast następnego dnia rozmawiała ze mną, jakby nigdy nic.((I to był cud kolejny, który poprawił mi samopoczucie) Myślę, że te parady aut i traktorów pod oknami, też już jej się znudziły. Tuja została Dzieckiem moim wycięta, pocięta i , na miejsce przez sąsiadów wskazane,odniesiona. Następnie Dziecko przemyślnym sposobem, używając podnośnika od traktora i 3 chłopa ze szpadlami, usunęło pozostały pień wraz z korzeniami.
Na następny dzień sąsiadka rozpoczęła akcję usuwania dachówek. Pierwsze kroki do powstania autostrady zrobione.
niedziela, 31 sierpnia 2014
szkodniki takie i siakie
Komarom jest wszystko jedno. Czy zimno, czy gorąco żrą tak samo.Dość mam komarów. I innych latających, tudzież pełzających, biegających , skaczących itepe.
Na jabłkach pod jabłonią (gdzie dobre można znaleźć tylko, gdy pada. W pogodne dnie wygląda tak, jakby z drzewa spadały same zgniłki. Zazdroszczę ludziom porannej aktywności) roje rozsierdzonych pszczół i os. Psy lezą w te osy i boję się, że mi Księżniczkę coś użre, bo ona pechowa jest. Mnie już użarła jakaś osa, ni stąd ni zowąd. Dziurę mam na ręce jak po psim zębie.
Myszy czują zimno nadchodzące. Szykuję się do wysłania kotów na służbę do kóz, bo jakiś mysi zapaszek mnie tam doleciał. Że pozamykać szczelnie nie mogę na razie - w oknie założyłam siatkę metalową. Jeszcze koty dostaną spot-ona na robale wszelakie i hajda darmozjady, do roboty. Panna Kota już się wczoraj zasłużyła: wysmyknęła się na klatkę schodową pomiędzy czyimiś nogami. Jak wróciłam z wieczornej wizyty od kóz -zastałam ja kontemplującą mysie padło, upolowane w piwnicy zapewne. Kota poszła na salony, a mysz za ogon i w krzaki. Coby nie wdepnąć, jak Patrycja na dzień dobry. Sztywną mysz moje wnętrzności zniosą, natomiast rozdeptanej już nie. I kto by to miał sprzątać potem? lepiej było padło dyslokować.
Dziś Panna Kota, wiedziona zapewne chęcią powtórzenia wczorajszego sukcesu, znów spierniczyła między nogami. Ale drzwi na strych były otwarte i zamiast polowania, wybrała wycieczki po okolicy, via dach i wisteria. No i zaprowadziła mnie do stodoły. A tam ujrzałam oto coś takiego:
Siedział sobie skurczybyk na samej górze drabiny. Policzki wypchane zapasami, tak że aż mu się wyraz twarzy zmienił.
No to ja na to powiem tak: ja przepraszam i dziękuje bardzo, za takie towarzystwo. Nie dość, że w polu wpierniczył bób, co go na nasienie zostawiłam, kradnie buraczki, próbuje napoczynać dynie -to jeszcze przylazł do stodoły i rządzi się jak u siebie. Siedział na tej drabinie, zdjęcia mu robiłam, lampa błyskała. A on nic. Pewnie mu się spodobało, tak za modela robić. A jak mu się spodobało, to pewnie zechce przyjść jeszcze. Zwłaszcza, że tej pszenicy tam ze 20 ton leży. Tyle, że ja z chomikami się nie umawiałam na spółę.
(Aha, dawno nie padało. Nie bez powodu ten kogut darł dziób od rana....)
Z wizyt niezapowiedzianych w polu, zagrodzie i ogrodzie są jeszcze jeleniowate w sadzie i na grządkach. Na grządkach na razie wielkiej pustoty nie poczynił. Tylko im truskawkowe liście, podobnie jak kozom posmakowały i pędzlują. Niby pożytek jakiś, bo nie będę musiała ścinać na zimę. Ale jednak jutro to kołkami plastykowymi od pastucha i sznurkiem zwykłym ogrodzę, coby mi nie powyszarpywały z ziemi tych truskawek i nie podziurawiły włókniny.
No i są oczywiście szkodniki dwunożne. Jabłek i śliwek dostatek mamy. I chętnie się podzielę. Ochoczo nawet, bym rzekła. Ale wolałabym jednak w sposób jakiś skoordynowany to wspólne korzystanie z naszych jabłek. Bo może ja tez bym czasami, później nieco niż o szóstej rano, miała ochotę jakieś jabłko pod jabłonią znaleźć, zdatne do zjedzenia? Antonówka w dziwny sposób jabłka zrzuciła (częściowo) : na tych gałęziach, które się ugięły i dotykają ziemi,pusto się zrobiło w zasięgu rąk stojącego chłopa. Ja rozumiem, że tam nie zbierają, bo trawa i pokrzywy. Ale w piśmie świętym powiedziane, że pod cudzym drzewem podniesiesz i zjesz, ale do domu nie zabierzesz. A co dopiero Z drzewa....
To w sumie i tak bajka, naprzeciw tego co spotkało Renię. Szczyt chamstwa i sk...syństwa, żeby tak przyjść, jak po swoje. Opędzlować do zera, a resztę zniszczyć. Przecież głodny tego nie zrobił. Głodny wziąłby, żeby głód zaspokoić. Chyba, że ma dziecek tyle co w plutonie wojska.. No, ale niech im w takim razie da w łapy motyki i niech sieją i sadzą na swoim. Bo nie ma takiej opcji, że jak jest dom, to się spłachetek nie znajdzie jakiś, który można by było obsiać i obsadzić. Tylko chcieć. A nie, jako ci ptaszęta niebiescy, co nie sieją, nie orzą, a zbierają... Albo chomiki....
Psiakrew...
W czwartek byłam w J. Spotkanie z kumplem Temidy. Pytam: czemu ta ślepa kurwa temida nie wzrokiem się kieruje a węchem. Pecunia non olet, więc wywącha natychmiast. I ci co mają, są wobec prawa równiejsi. Taki duży i równiejszy zrobił , w sposób ewidentny dla WIDZĄCEGO śmiertelnika, Brata na perłowo. Dla sądu i prokuratora czarne jest białe. Efekt taki, że chcą Brata zlicytować, wyceniwszy to, co ma na marniutkie grosiki. Zostanie bez środków do wykonywania pracy, a zatem i do życia. I jest klincz, bo będąc na czarnej liście, nie może wziąć kredytu, żeby spłacić, co ma do spłacenia. Nie mam pomysłu na ratunek....
A moje domowe szkodniki siedzą dziś po norach. Pewnie za chwile głód ich wywabi, więc muszę coś przygotować.
Na jabłkach pod jabłonią (gdzie dobre można znaleźć tylko, gdy pada. W pogodne dnie wygląda tak, jakby z drzewa spadały same zgniłki. Zazdroszczę ludziom porannej aktywności) roje rozsierdzonych pszczół i os. Psy lezą w te osy i boję się, że mi Księżniczkę coś użre, bo ona pechowa jest. Mnie już użarła jakaś osa, ni stąd ni zowąd. Dziurę mam na ręce jak po psim zębie.
Myszy czują zimno nadchodzące. Szykuję się do wysłania kotów na służbę do kóz, bo jakiś mysi zapaszek mnie tam doleciał. Że pozamykać szczelnie nie mogę na razie - w oknie założyłam siatkę metalową. Jeszcze koty dostaną spot-ona na robale wszelakie i hajda darmozjady, do roboty. Panna Kota już się wczoraj zasłużyła: wysmyknęła się na klatkę schodową pomiędzy czyimiś nogami. Jak wróciłam z wieczornej wizyty od kóz -zastałam ja kontemplującą mysie padło, upolowane w piwnicy zapewne. Kota poszła na salony, a mysz za ogon i w krzaki. Coby nie wdepnąć, jak Patrycja na dzień dobry. Sztywną mysz moje wnętrzności zniosą, natomiast rozdeptanej już nie. I kto by to miał sprzątać potem? lepiej było padło dyslokować.
Dziś Panna Kota, wiedziona zapewne chęcią powtórzenia wczorajszego sukcesu, znów spierniczyła między nogami. Ale drzwi na strych były otwarte i zamiast polowania, wybrała wycieczki po okolicy, via dach i wisteria. No i zaprowadziła mnie do stodoły. A tam ujrzałam oto coś takiego:
No to ja na to powiem tak: ja przepraszam i dziękuje bardzo, za takie towarzystwo. Nie dość, że w polu wpierniczył bób, co go na nasienie zostawiłam, kradnie buraczki, próbuje napoczynać dynie -to jeszcze przylazł do stodoły i rządzi się jak u siebie. Siedział na tej drabinie, zdjęcia mu robiłam, lampa błyskała. A on nic. Pewnie mu się spodobało, tak za modela robić. A jak mu się spodobało, to pewnie zechce przyjść jeszcze. Zwłaszcza, że tej pszenicy tam ze 20 ton leży. Tyle, że ja z chomikami się nie umawiałam na spółę.
(Aha, dawno nie padało. Nie bez powodu ten kogut darł dziób od rana....)
Z wizyt niezapowiedzianych w polu, zagrodzie i ogrodzie są jeszcze jeleniowate w sadzie i na grządkach. Na grządkach na razie wielkiej pustoty nie poczynił. Tylko im truskawkowe liście, podobnie jak kozom posmakowały i pędzlują. Niby pożytek jakiś, bo nie będę musiała ścinać na zimę. Ale jednak jutro to kołkami plastykowymi od pastucha i sznurkiem zwykłym ogrodzę, coby mi nie powyszarpywały z ziemi tych truskawek i nie podziurawiły włókniny.
No i są oczywiście szkodniki dwunożne. Jabłek i śliwek dostatek mamy. I chętnie się podzielę. Ochoczo nawet, bym rzekła. Ale wolałabym jednak w sposób jakiś skoordynowany to wspólne korzystanie z naszych jabłek. Bo może ja tez bym czasami, później nieco niż o szóstej rano, miała ochotę jakieś jabłko pod jabłonią znaleźć, zdatne do zjedzenia? Antonówka w dziwny sposób jabłka zrzuciła (częściowo) : na tych gałęziach, które się ugięły i dotykają ziemi,pusto się zrobiło w zasięgu rąk stojącego chłopa. Ja rozumiem, że tam nie zbierają, bo trawa i pokrzywy. Ale w piśmie świętym powiedziane, że pod cudzym drzewem podniesiesz i zjesz, ale do domu nie zabierzesz. A co dopiero Z drzewa....
To w sumie i tak bajka, naprzeciw tego co spotkało Renię. Szczyt chamstwa i sk...syństwa, żeby tak przyjść, jak po swoje. Opędzlować do zera, a resztę zniszczyć. Przecież głodny tego nie zrobił. Głodny wziąłby, żeby głód zaspokoić. Chyba, że ma dziecek tyle co w plutonie wojska.. No, ale niech im w takim razie da w łapy motyki i niech sieją i sadzą na swoim. Bo nie ma takiej opcji, że jak jest dom, to się spłachetek nie znajdzie jakiś, który można by było obsiać i obsadzić. Tylko chcieć. A nie, jako ci ptaszęta niebiescy, co nie sieją, nie orzą, a zbierają... Albo chomiki....
Psiakrew...
W czwartek byłam w J. Spotkanie z kumplem Temidy. Pytam: czemu ta ślepa kurwa temida nie wzrokiem się kieruje a węchem. Pecunia non olet, więc wywącha natychmiast. I ci co mają, są wobec prawa równiejsi. Taki duży i równiejszy zrobił , w sposób ewidentny dla WIDZĄCEGO śmiertelnika, Brata na perłowo. Dla sądu i prokuratora czarne jest białe. Efekt taki, że chcą Brata zlicytować, wyceniwszy to, co ma na marniutkie grosiki. Zostanie bez środków do wykonywania pracy, a zatem i do życia. I jest klincz, bo będąc na czarnej liście, nie może wziąć kredytu, żeby spłacić, co ma do spłacenia. Nie mam pomysłu na ratunek....
A moje domowe szkodniki siedzą dziś po norach. Pewnie za chwile głód ich wywabi, więc muszę coś przygotować.
piątek, 22 sierpnia 2014
Jesien idzie...
A właściwie to zjawiła się już prawie, jak cichociemny.
Ludziska pisali, że w nocy 10 stopni mieli i dylemat, czy kozom juz na noc zamykać. A mój termometr, sam z siebie, obrócił sie do mnie zadem i byłam odcieta od informacji o temperaturze. Nawet się dziwiłam nieco, że Starszy na bieżąco nie informuje, aż go wczoraj zapytałam, jak stał przy oknie. I wtedy sie okazało, że "nie da się", bo termometr odwrócony. Wsadziłam łapę i go nawróciłam. I przekazał natychmiast przykra informację, że jest 13st (ok. 18-tej). Dziś natomiast dzionek mnie wygonił z łoża o 6-tej. Okna były zaparowane od zewnątrz. Po otwarciu okazało się, że to nie tylko okna - mgła jak mleko wetknięta wszędzie dokładnie. A na termometrze 6 stopni. Ja się nie zgadzam!
A bociany to jakby miały w dupie. Nie wiem skąd biorą informacje, czy maja jakiś stałych zwiadowców w powietrzu, ale jak tylko traktor z pługiem sie w polu pojawi, to już są. Za Dzieckiem łaziło ze 20 sztuk. Juz myślałam, że to sejmik i polecą sobie precz, ale jak się wczoraj nad wieczorem podkasało i ktoś tam orać zaczął, to dalej ich było stado całe.
Wczoraj lało od nocy do przedwieczora. Paskudnie było, ale deszcz spadł w odpowiednim momencie. Siać ten rzepak należy na gwałt, ze względu na to zimno, co przyszło z nagła.
Dziecko poorało i powłóczyło, jeszcze agregat i siewnik. Posieją we dwóch, na dwa traktory -jeden z agregatem, drugi z siewnikiem pojedzie.
Sąsiad, który uprawia pole po sąsiedzku robił chyba demonstrację siły, bo na spłachetek taki mały zajechali z synem na dwa traktory -te olbrzymie kejsy: jeden z rozsiewaczem do nawozów -funkiel nówka, aż lśnił nowością, a drugi z pługiem obrotowym -tez prosto z fabryki. Potem ten z rozsiewaczem pojechał i wrócił z drugim, takim samym pługiem. I sobie na tym polu przeszkadzali z dwoma takimi olbrzymimi pługami.
A moje Dziecko tą bidną sześćdziesiątką się tłucze z pługiem obrotowym, który sobie za tegoroczny rzepak nabyło i porzeźbiło nieco w gównie. Bo pług jest gebelsowski, starszy od Dziecka..
Wczoraj udało mu się wreszcie te wredne trójki sprzedać. Cenę wziął za nie gównianą, tylko ciut więcej niż na złomie. A już był taki na to zjeżony, ze miał zamiar, prosto z pola do skupu jechać.
W polach się rozpleniły chomiki. Strach w pole iść z psami, bo te skurczybyki bojowe są strasznie. Gdy Dziecko orało na "kowalowym" jeden taki kamikadze latał i najpierw straszył bociany, a potem zaczął atakować traktor. No, jak się menda traktora nie boi, to co o ludziu mówić. Już raz miałam bliskie spotkanie z takim jednym, przyjął postawę bojową, z nastawiona gardą. Na szczęście się rozmyślił i zwiał. Wiem, że sa u mnie w okolicy grządek. W ub. roku zniszczyły mi co najmniej połowę dyniek. Teraz, na razie nie widzę. Tylko cukinia jakaś pogryziona i ząbki odbite - chyba ich robota. I zapierniczyły mi połowę bobu, co sobie na nasienie zostawiłam. No, problem jest. Większy niż z kretami i nornicami, bo te przynajmniej ludzi nie atakują. Ciekawe, czy z tym jakoś można walczyć, w sensie - ograniczyć populację, bo za chwilę chomiki będą rządzić u mnie na grządkach.
Miałam zamiar posiać jeszcze szpinak , już sobie przygotowałam nawet miejsce. I może rzodkiewkę jakąś. Dziecko zaorało mi kawałek po dyniach jednych, gdzie dwie sztuki olbrzymie urosły. Dziś pewnie pojedzie tam agregatem i będę mogła zadziałać. Wiem, że z truskawkami się trochę spóźniłam, ale nie było jak i gdzie. Byle się zdążyły ukorzenić. No i we włókninę je trzeba od razu.
Moje Dziecię miastowe rekord niewolnictwa wczoraj pobiło: wyszło z pracy o 20.45. Jedzie jakby 2 etaty, bo zastępuje koleżankę, co poszła na dwa tygodnie na urlop. Dobrze, ze już piątek, bo zostaje jej jeszcze 5 dni.Ale przekazało hepi niusa, że firma jej chce wysponsorować szlifowanie francuskiego. Dali katalog, żeby wybrała sobie formę, nie patrząc na koszty. Spadło jej to z nieba, bo myślała o jakimś szlifowaniu pod kątem certyfikatu. No, to już ma z głowy.
W kontekście tego niewolnictwa siostrzanego, domowe Dziecię, przylazłszy na nocne pogaduchy u stóp matczynego łoża, połączone z wygłaskiwaniem piesów (które są wtedy very very hepi), stwierdziło, ze rolnik, to jest jednak zajebista fucha. Bo dochody dochodami, ale przynajmniej nikt ci na łbie nie wisi i nie ściga. No, póki co, to wisi dyrektor zarządzający - czyli Starszy. Ale Dziecko i tak podchodzi trochę na lajcie do tego jego zarządzania. A trochę się liczy, bo jest źródłem wiedzy z doświadczenia.
Było na spotkaniu rozpoznawczo-zaczepnym w związku z tym kursem rolniczym. I jest na tak. Tyle, że nie wiem jak pogodzi ten kurs ze studiami, które tez sa w soboty i niedziele. A pewnie trzeba będzie obecność zaznaczyć.
Ciota coś zaczęła modzić, że sobie grupę inwalidzka załatwi, żeby dziecko zasiłek opiekuńczy na nią mogło brać. Było modzić, wtedy, kiedy mówiłam. Parę miesięcy by brał te pieniądze, a teraz by dostał 5,5 tys w kupie. Zanim załatwi te grupę, to zdąży umrzeć, a i tak, w obecnej sytuacji Dziecko się nie łapie na opiekuna prawdopodobnie. Jeżeli się zarejestruje jako producent, co mu się zdaje się bardziej opłaci. A ciota chce uwiązać sobie znowu obiecankami. Może niech spada.
Ten ostatni busz, który ja atakował skosiła jej firma ogrodowa. (Dziecko się wybrało, ale go odesłała) Zabuliła, jak za woły 150 zł i została z trawa na pokosie. Myślałam, że się trochę wyleczyła z permanentnego koszenia trawnika, a tu się okazuje, że siedzi w oknie i już jojczy, że trawa zielenieje i trzeba by kosić.
Niektórym ludziom na wsi popierdoliło się całkiem na poddaszu. Dawniej Wujo kosił ogród kosą dwa razy w roku i było OK. A teraz chciałaby co dwa tygodnie, "bo kosiarki w koło huczą, wszyscy koszą, tylko u niej stoi" No, faktycznie, koszą co chwilę. Bo polikwidowali wszelką żywinę, grządki i tp, a z nudów trzeba coś robić. A ja nie koszę. Przynajmniej kozy mogę wypuścić na ogród.
Małe Zuo nadejszło, skradajęcy się, jak puma jakaś. Hopneło na kolana, mruczy i wsadza pychol w klawiaturę. Od świtu ma loty, już zaliczyła wszystkie szafy i chyba coś zdążyła zdemolować, bo huki jakieś dochodziły. A teraz zabrała się za psie żarełko, bo ona ciągle głodna. Waży 3,5 kg, a wygląda, jakby jedzenie oglądała przez szybkę. Dostęp do chrupek jest permanentny i do woli. Natomiast kolacyjne saszetki opiernicza: własną, Łaciatki odrobinkę (bo Łaciatka nie je mokrego, ale dostaje odrobinkę, żeby jej przykro nie było i coś tam sobie troszkę poliże) i na koniec jeszcze odpędzi od miski Pana Kota. Małe Zuo jest menda wredna i psuj, ale to jedyny kocio, który przylezie na kolana i pomruczy. I to nawet psim sposobem się odbywa: klepię się po kolanach i ją wołam, a P.K. wskakuje i odwala swoja robotę. Pan Kot wzięty na ręce warczy i fuczy (on w ogóle wqrwiony głównie chodzi i rozdaje cepy pozostałym kotom bez zdania racji), natomiast Łaciatka -w pierwszej chwili wystraszona, potem mruknie parę razy, a potem juz wrzeszczy rozpaczliwie, żeby puścić. Wczoraj waga była pod ręką i Dziecko wsadziło Łaciatkę. Przycupnęła na wadze, wystraszona oczywiście. A my obawialiśmy się, że waga kota nie stwierdzi. Ale stwierdziła i, ku naszemu zaskoczeniu, wykazała 2,5kg kota. Natomiast Pana Kota było 4,5 kg. Ale Pan Kot, po ostatnich wędrówkach całodniowych ma jakieś problemy z przyswajaniem. Wygląda na bulimię: żre do napęcznienia i za moment zwraca wszystko co zjadł.
No, słoneczko daje radę, zgodnie z prognozami. Piesy sobie polegują jeszcze. O dziwo nie przylazły, jak pańcia śniadała! Będziemy budzić.
Miłego dzionka !
Ludziska pisali, że w nocy 10 stopni mieli i dylemat, czy kozom juz na noc zamykać. A mój termometr, sam z siebie, obrócił sie do mnie zadem i byłam odcieta od informacji o temperaturze. Nawet się dziwiłam nieco, że Starszy na bieżąco nie informuje, aż go wczoraj zapytałam, jak stał przy oknie. I wtedy sie okazało, że "nie da się", bo termometr odwrócony. Wsadziłam łapę i go nawróciłam. I przekazał natychmiast przykra informację, że jest 13st (ok. 18-tej). Dziś natomiast dzionek mnie wygonił z łoża o 6-tej. Okna były zaparowane od zewnątrz. Po otwarciu okazało się, że to nie tylko okna - mgła jak mleko wetknięta wszędzie dokładnie. A na termometrze 6 stopni. Ja się nie zgadzam!
A bociany to jakby miały w dupie. Nie wiem skąd biorą informacje, czy maja jakiś stałych zwiadowców w powietrzu, ale jak tylko traktor z pługiem sie w polu pojawi, to już są. Za Dzieckiem łaziło ze 20 sztuk. Juz myślałam, że to sejmik i polecą sobie precz, ale jak się wczoraj nad wieczorem podkasało i ktoś tam orać zaczął, to dalej ich było stado całe.
Wczoraj lało od nocy do przedwieczora. Paskudnie było, ale deszcz spadł w odpowiednim momencie. Siać ten rzepak należy na gwałt, ze względu na to zimno, co przyszło z nagła.
Dziecko poorało i powłóczyło, jeszcze agregat i siewnik. Posieją we dwóch, na dwa traktory -jeden z agregatem, drugi z siewnikiem pojedzie.
Sąsiad, który uprawia pole po sąsiedzku robił chyba demonstrację siły, bo na spłachetek taki mały zajechali z synem na dwa traktory -te olbrzymie kejsy: jeden z rozsiewaczem do nawozów -funkiel nówka, aż lśnił nowością, a drugi z pługiem obrotowym -tez prosto z fabryki. Potem ten z rozsiewaczem pojechał i wrócił z drugim, takim samym pługiem. I sobie na tym polu przeszkadzali z dwoma takimi olbrzymimi pługami.
A moje Dziecko tą bidną sześćdziesiątką się tłucze z pługiem obrotowym, który sobie za tegoroczny rzepak nabyło i porzeźbiło nieco w gównie. Bo pług jest gebelsowski, starszy od Dziecka..
Wczoraj udało mu się wreszcie te wredne trójki sprzedać. Cenę wziął za nie gównianą, tylko ciut więcej niż na złomie. A już był taki na to zjeżony, ze miał zamiar, prosto z pola do skupu jechać.
W polach się rozpleniły chomiki. Strach w pole iść z psami, bo te skurczybyki bojowe są strasznie. Gdy Dziecko orało na "kowalowym" jeden taki kamikadze latał i najpierw straszył bociany, a potem zaczął atakować traktor. No, jak się menda traktora nie boi, to co o ludziu mówić. Już raz miałam bliskie spotkanie z takim jednym, przyjął postawę bojową, z nastawiona gardą. Na szczęście się rozmyślił i zwiał. Wiem, że sa u mnie w okolicy grządek. W ub. roku zniszczyły mi co najmniej połowę dyniek. Teraz, na razie nie widzę. Tylko cukinia jakaś pogryziona i ząbki odbite - chyba ich robota. I zapierniczyły mi połowę bobu, co sobie na nasienie zostawiłam. No, problem jest. Większy niż z kretami i nornicami, bo te przynajmniej ludzi nie atakują. Ciekawe, czy z tym jakoś można walczyć, w sensie - ograniczyć populację, bo za chwilę chomiki będą rządzić u mnie na grządkach.
Miałam zamiar posiać jeszcze szpinak , już sobie przygotowałam nawet miejsce. I może rzodkiewkę jakąś. Dziecko zaorało mi kawałek po dyniach jednych, gdzie dwie sztuki olbrzymie urosły. Dziś pewnie pojedzie tam agregatem i będę mogła zadziałać. Wiem, że z truskawkami się trochę spóźniłam, ale nie było jak i gdzie. Byle się zdążyły ukorzenić. No i we włókninę je trzeba od razu.
Moje Dziecię miastowe rekord niewolnictwa wczoraj pobiło: wyszło z pracy o 20.45. Jedzie jakby 2 etaty, bo zastępuje koleżankę, co poszła na dwa tygodnie na urlop. Dobrze, ze już piątek, bo zostaje jej jeszcze 5 dni.Ale przekazało hepi niusa, że firma jej chce wysponsorować szlifowanie francuskiego. Dali katalog, żeby wybrała sobie formę, nie patrząc na koszty. Spadło jej to z nieba, bo myślała o jakimś szlifowaniu pod kątem certyfikatu. No, to już ma z głowy.
W kontekście tego niewolnictwa siostrzanego, domowe Dziecię, przylazłszy na nocne pogaduchy u stóp matczynego łoża, połączone z wygłaskiwaniem piesów (które są wtedy very very hepi), stwierdziło, ze rolnik, to jest jednak zajebista fucha. Bo dochody dochodami, ale przynajmniej nikt ci na łbie nie wisi i nie ściga. No, póki co, to wisi dyrektor zarządzający - czyli Starszy. Ale Dziecko i tak podchodzi trochę na lajcie do tego jego zarządzania. A trochę się liczy, bo jest źródłem wiedzy z doświadczenia.
Było na spotkaniu rozpoznawczo-zaczepnym w związku z tym kursem rolniczym. I jest na tak. Tyle, że nie wiem jak pogodzi ten kurs ze studiami, które tez sa w soboty i niedziele. A pewnie trzeba będzie obecność zaznaczyć.
Ciota coś zaczęła modzić, że sobie grupę inwalidzka załatwi, żeby dziecko zasiłek opiekuńczy na nią mogło brać. Było modzić, wtedy, kiedy mówiłam. Parę miesięcy by brał te pieniądze, a teraz by dostał 5,5 tys w kupie. Zanim załatwi te grupę, to zdąży umrzeć, a i tak, w obecnej sytuacji Dziecko się nie łapie na opiekuna prawdopodobnie. Jeżeli się zarejestruje jako producent, co mu się zdaje się bardziej opłaci. A ciota chce uwiązać sobie znowu obiecankami. Może niech spada.
Ten ostatni busz, który ja atakował skosiła jej firma ogrodowa. (Dziecko się wybrało, ale go odesłała) Zabuliła, jak za woły 150 zł i została z trawa na pokosie. Myślałam, że się trochę wyleczyła z permanentnego koszenia trawnika, a tu się okazuje, że siedzi w oknie i już jojczy, że trawa zielenieje i trzeba by kosić.
Niektórym ludziom na wsi popierdoliło się całkiem na poddaszu. Dawniej Wujo kosił ogród kosą dwa razy w roku i było OK. A teraz chciałaby co dwa tygodnie, "bo kosiarki w koło huczą, wszyscy koszą, tylko u niej stoi" No, faktycznie, koszą co chwilę. Bo polikwidowali wszelką żywinę, grządki i tp, a z nudów trzeba coś robić. A ja nie koszę. Przynajmniej kozy mogę wypuścić na ogród.
Małe Zuo nadejszło, skradajęcy się, jak puma jakaś. Hopneło na kolana, mruczy i wsadza pychol w klawiaturę. Od świtu ma loty, już zaliczyła wszystkie szafy i chyba coś zdążyła zdemolować, bo huki jakieś dochodziły. A teraz zabrała się za psie żarełko, bo ona ciągle głodna. Waży 3,5 kg, a wygląda, jakby jedzenie oglądała przez szybkę. Dostęp do chrupek jest permanentny i do woli. Natomiast kolacyjne saszetki opiernicza: własną, Łaciatki odrobinkę (bo Łaciatka nie je mokrego, ale dostaje odrobinkę, żeby jej przykro nie było i coś tam sobie troszkę poliże) i na koniec jeszcze odpędzi od miski Pana Kota. Małe Zuo jest menda wredna i psuj, ale to jedyny kocio, który przylezie na kolana i pomruczy. I to nawet psim sposobem się odbywa: klepię się po kolanach i ją wołam, a P.K. wskakuje i odwala swoja robotę. Pan Kot wzięty na ręce warczy i fuczy (on w ogóle wqrwiony głównie chodzi i rozdaje cepy pozostałym kotom bez zdania racji), natomiast Łaciatka -w pierwszej chwili wystraszona, potem mruknie parę razy, a potem juz wrzeszczy rozpaczliwie, żeby puścić. Wczoraj waga była pod ręką i Dziecko wsadziło Łaciatkę. Przycupnęła na wadze, wystraszona oczywiście. A my obawialiśmy się, że waga kota nie stwierdzi. Ale stwierdziła i, ku naszemu zaskoczeniu, wykazała 2,5kg kota. Natomiast Pana Kota było 4,5 kg. Ale Pan Kot, po ostatnich wędrówkach całodniowych ma jakieś problemy z przyswajaniem. Wygląda na bulimię: żre do napęcznienia i za moment zwraca wszystko co zjadł.
No, słoneczko daje radę, zgodnie z prognozami. Piesy sobie polegują jeszcze. O dziwo nie przylazły, jak pańcia śniadała! Będziemy budzić.
Miłego dzionka !
Subskrybuj:
Posty (Atom)