Plusy dodatnie i plusy ujemne...

Nie, nie spodziewajcie się rachunku sumienia i podsumowań jakowyś. Jeszcze nie umieram (a przynajmniej tak mi się wydaje), więc posumowań nijakich nie będzie.
Chwilę nie zaglądałam, ani do siebie, ani gdzie indziej. I trochę mnie ominęło.
Plusów dodatnich nazbierało się od groma: mam dechy na "drzwiczki gnojowe" do kóz. W dodatku zupełnie gratis. I w dodatku dechy, które maja wszystkie dechy pod sobom - z felcem dechy, takie, jak na podłogę! Odpada problem, że szparki się porobią pomiędzy. Już  somsiada przekonałam, że mu to dobrze dla zdrowotności zrobi, jak mi te dechy na "cyrkularce" przytnie. Mogłabym sama, wyrzynarką z ogranicznikiem, ale wiem, ze i tak falbanki by wyszły. A somsiad jest taki w drewnie zakochany, a przy tym staranny bardzo, tak, że będzie super. I nawet zawiasy do tych wrotek pozyskałam. Najpierw przekopywałam internet w poszukiwaniu. Zawiasów listwowych jest do cholery i trochę (przy okazji doedukowałam się, że jednak co innego zawias listwowy, a co innego taśmowy). Problem polega na tym, że u mnie są już wmurowane haki (łby)do tych zawiasów i one maja określone fi, niestety dość duże - 18mm. Te, które robią teraz delikatne jakieś takie - hak na 10-12mm! Już prawie stanęłam przed koniecznością zamówienia u kowala. A to problem straszny. Bo logistyka - znaleźć kowala, zamówić, pojechać odebrać. No i cena też byłaby odpowiednia do rękodzieła indywidualnego.W ostatniej chwili mi się przypomniało, że robiąc porządki w różnych drewnianych resztkach, przy pomocy masakry teksańskiej, porżneliśmy z Dzieciem jakieś drzwiczki. I to w taki sposób, że kawałek z zawiasem został oderżnięty i pewnie tam sobie leży, gdzie został. No i były. Dwa porządne, kute kowalem, "przedwojenne" (licho wie sprzed której wojny) zawiasy. Śruby załatwiłam boszem urżnąwszy im łby. Drugim boszem, z tarczą listkową usunęłam co nadgryzł ząb czasu. Sajgon się w Dziecia warsztacie zrobił przy tym nieziemski i musiałam wreszcie posprzątać. Porządnie! Żebym się sama potem nie upaćkała, jak będę dalsze działania tam podejmować.
Po czym zawiasy zostały psiknięte czarnym szprejem (mam śliczny helołynowy manikiur, zupełnie gratis) i czekają na somsiada piłę tarczową.
Deszczki przytaszczył Biały Brat, który przybył w celu wspólnego odwiedzenia miasta z ciasteczkowym aromatem. Nasza wizyta, w tym sympatyczny skądinąd mieście, związana jest z pewnymi plusami ujemnymi, które ciążą mi bardzo od dłuższego czasu i rzucają się na psychikę, więc rozwijać nie będę.

To było w poprzedni piątek. A w sobotę wpadła niezapowiedzianie Córusia. Pojechała w niedzielę ok. 15. Efekt jej wizyty był (m.in)taki, że  w poniedziałek tatuś nie dostał rosołu. Z powodu iż nie mogłam znaleźć sitka. Zapytałam tatusia, czy przypadkiem nie widział, na co usłyszałam, że jest tam, gdzie sobie położyłam. (Co znaczyło w moim odbiorze - "genetyczny alzhajmer ci się odzywa, sama nie wiesz gdzie co kładziesz") Wobec czego stwierdziłam, że szukać nie będę, bo, owszem, czapki szukam ciągle, albowiem zdejmuję ją w różnych miejscach, ale sitko kładę wyłącznie w jednym miejscu. A jak nie ma sitka, to nie będzie rosołu. Trudno, uhaha.

Ubiegły tydzień minął pod znakiem materiałów opałowych. W te dni, kiedy z góry nie moczyło, robiliśmy, na zmianę z umówionym chłopakiem, porządek w sadzie. Leżała tam ogromna kupa gałęzi, przywiezionych jesienią po wykarczowaniu przez Dziecko zarośli z kawałka pola, które wzięło w dzierżawę. Był temat wypożyczenia rębaka, który, w związku z nagłą wyprowadzką Dziecka, się rozpłynął. Najprościej byłoby tę kupę po prostu podpalić, ale szkoda mi było tak te kalorie puścić w atmosferę i zwiększać efekt cieplarniany. I nieetycznie i nieekonomicznie. Zwłaszcza, że takie patyki mogę latem, w moim cudownym ekologicznym kotle CO, w hajnówkowym garażu wyklepanym, zamienić w ciepłą wodę w bojlerze (zleciłam w końcu odcięcie, dzięki któremu kocioł może grzać jedynie wodę w bojlerze). No to śmy rąbali. Najpierw ja 2 godziny, potem chłopak 4,5 godziny. A potem chłopakowi ojciec wziął i się utopił po pijaku w przydrożnym rowie tuż obok domu. Więc dokończyłam stertę, przez kolejne 2,5godziny. Pewnie bym tego dnia nie skończyła, ale przyjechał tatuś na inspekcję i zaczął mi te gałęzie podpychać na klocek, więcej przeszkadzając niż pomagając, bo ja już swoją metodę opracowaną miałam, która siłom rzeczy musiała być gorsza niż metoda tatusia. Skończyłam i padłam. Z obawą, że na następny dzień renkom-nogom nie ruszę. Ale ruszyłam. I o dziwo, bardziej bolała mnie lewa ręka, niż prawa, od za ciężkiej siekiery.Aha, no i skórzane rękawice też się nie sprawdziły -trzonek się w nich ślizga tak samo, jak w każdych innych. Na przyszłość muszę nabyć siekierę lżejszą na trzonku włóknianym, który się nie ślizga, jak drewniany.
W końcu także, w piątek, tatuś zdecydował się wreszcie pojechać w celu nabycia węgla. Czwarta tona w ciągu tej zimy-bez-zimy + jedna wisienka. I jak widzę ludzi chodzących po domu zimą w tiszercie, to mam oczy jak filiżanki, że tak można?. Ponieważ ja mam na sobie ogólnie 2 warstwy + ciepła kamizelka i wełniane skarpetki.

Piątkowa wyprawa do miasteczka zaowocowała znów plusem dodatnim: upolowałam w sklepiku z używanymi meblami krzesło za śmieszne pieniądze. Stabilne, jesionowe (jak twierdzi tatuś) krzesło za 5 dych. W końcu nie trzeba się obawiać, że siadając na krześle wyląduje się z tyłkiem na podłodze. (Historia krzeseł w kuchni jest długa i dramatyczna. Niedawno zostały zakupione 2 sztuki, drewniane, po 80zł szt, nowe!. Z czego jedno wytrzymało w stanie nienaruszonym ok. pół roku.  To były już kolejne 2 sztuki, od czasu, gdy zydle zakończyły dramatycznie swój żywot. Pewnie się mszczą teraz.) Muszę tylko koniecznie podkleić łapy, bo krzesło jest ciężkie i mogę je suwać jedynie, co powoduje hurkanie straszne i obdzieranie resztek lakieru z podłogi.

Krzeseło, jak krzeseło - ani specjalnie piękne, ani specjalnie stare. Przykład tego, że kiedyś (niedawno całkiem, bo krzeseło zabytkiem nie jest) można było robić rzeczy przyjemne i trwałe.

Pozatem idzie wiosna i idą święta. W związku z wiosną kury nadal zawzięcie niszczą, co spod ziemi wylazło (a wylazło właśnie ostatnio czarcie ziobro, oraz czosnek niedźwiedzi od Reni wyłazi, więc nie daj boże!). Skalniak wymaga totalnej reorganizacji w związku z działalnością kur oraz nornic. Za co bym się wzięła, gdyby wreszcie przestało padać.
A święta potraktujemy minimalistycznie. Mięcho zostało umoczone. Na kiełbasę zmielone leży sobie. No i w związku z kiełbachą zaistniała konieczność nabycia jelit. W tym celu udaliśmy się do smarketu budowlano różnorodnego pt. Brico, który jest podobno nad wyraz tani. Jelit nie było, ale wzrok tatusia padł na półkę z pokarmem dla futrzaków i mówi "O, ty internetem zamawiałaś, a tu popatrz ile tego". No, popatrzyłam. I stwierdziłam również karmniki. Identyczne z tymi, które właśnie zmówiłam. Tyle, że za cenę jednego smarketowego, mam 2 i pół internetowe.Wychodzi na to, że oni też je internetem zamawiają - każdy w osobnej przesyłce.
A jelita nabyłam w malutkim sklepiku, gdzie w dodatku była przesympatyczna pani za ladą, która wiedziała co sprzedaje, do czego to służy i jak używać. Wymieniłyśmy się doświadczeniami i spostrzeżeniami odnośnie wyrobów wędliniarskich. Fajnie się zapowiadało, ale tatuś siedział w aucie i było "co tak długo". No kolejka była, a w kolejce chłopy, to zawsze dłużej schodzi.

A dla poprawy stanu ducha nabyłam taką śliczna kurkę. Która sprezentowałam Magdusi.Też dla poprawy stanu ducha.

Tak, dla jasności, to kurka jest solniczką. Ale nie ma chyba przymusu wykorzystania jej w tym charakterze. Może sobie robić za dekorację, bo dziurki do trzepania ma nienarzucające się na oczy.

Ponieważ i tak najważniejsze zostało pominięte milczeniem, a zrobiło się długawo,to może sympatyczną kurką zakończę. W ogóle, zniechęcenie mnie ogarło, po ostatnich dyskusjach pod spodem....

Dziki lokator

No i, ni stąd ni z owąd  mamy marzec. Niektórzy już od poniedziałku go mieli, bo nie zakonotowali w mózgownicy, że rok podzielny przez 4, więc przestępny, jakby. Ja w zasadzie zaskoczyłam dopiero w niedzielę. I natychmiast porzuciłam wszelkie nadzieje na to, że w tym roku będzie lepiej. Nie będzie. Co gołym okiem widać w naturze np.(M.in, co istotne może najmniej w tej naturze, w sobotę, podczas obchodu ogródka dla oszacowania kurzych zniszczeń, zauważyłam roje komarów. W lutym komary! Tego jeszcze me oczy nie widziały!)
I nie tylko w naturze. Dziś Dziecko dostało pismo od Pana Prezesa (nowo namaszczonego), że dopłaty nie może się spodziewać wcześniej niż po 31 maja. Za to banki czekają na kredytobiorców z ha, agencja płaci odsetki. Rolnik teoretycznie nie traci (praktycznie niektórzy tak, bo tych pieniędzy agencja nie wyda na inną pomoc), banki rosną w siłę , bo ruch w interesie. Już chwilę temu zastanawialiśmy się z Dzieckiem, czy te opóźnienia dopłat nie mają jakiegoś "głębszego" uzasadnienia (głębokość równa głębokości czyjejś kieszeni).
Pogoda też zrobiła się taka więcej marcowa od poniedziałku. Co zresztą przewidywałam. No bo mi Dziecko wywiozło w niedzielę mój cudny klocek do rąbania do sadu i umieściło koło sterty gałęzi, które czekają na siekierę. Siekiera już naostrzona zresztą. I jak ten klocek znalazł się w miejscu przeze mnie zaplanowanym to padać musiało obowiązkowo.
Dziś rano straszyło zimą, a teraz mamy prawie maj.
Pogoda (?) mnie rozwala totalnie i robię, siłą woli, tylko to, co bezwzględnie muszę. Siądźkę już sobie odgniotłam nieco od tego siedzenia plackiem. Żeby totalnie nicnierobiejstwo się nie rozpanoszyło, w poniedziałek upiekłam chlebuś mój "kuciany". Tym razem na serwatce podpuszczkowej, bo w sobotę zdarzyło mi się serek popełnić z zamarzniętego mleka. Nabyłam bowiem jeden świński półdupek, który został rozparcelowany na przyszłe szynki oraz kiełbasy. Część kiełbasiana od razu została zmielona. I wszystko to musiało pójść na razie do zamrożenia, bo jeszcze za wcześnie na wrzucanie w marynaty. Wobec czego musiałam opróżnić częściowo zamrażalnik, usuwając z niego butelki z mlekiem. Serunio wyszedł pyszny. Smakował tym bardziej, że dawno go nie było. Zazdraszam wszystkim tym, którzy mogą sobie żywe mleko kupić.U mnie takiej możliwości na wsi nie ma. Zatem o seruniu trzeba na długi czas zapomnieć.

Na razie jakoś dogadujemy się z piekarnikiem, że mi tego chleba na węgiel nie spali i z zakalcem nie wypuści. Może trochę zbyt "rumiany", ale baardzo jadalny.

Wczoraj mnie poniosło do obórki z musem wewnętrznym zrobienia tam porządku. Mus się wziął nie tylko ze względu, iż mi ta słoma leżąca wszędy na uczucia estetyczne wchodziła. Dodatkowo wyczaiłam, że "coś" korzysta nielegalnie z noclegów u kóz. Jednego dnia odkryłam małe "gniazdeczko", wielkości może dużego grejpfruta, w boksie Andzi. Na następny dzień, głębokie rzucanie okiem znalazło takie gniazdeczko pod żłobem Wandzi. Żadnych innych śladów nie stwierdzono. I nie wiem, co to za stworzenie tak się wysypia tuż obok Andzi zadka. Wolałabym, żeby to było któreś z tych bardziej sympatycznych, łasica np.a nie szare futrzaki. W każdym bądź razie wyniosłam wszystką słomę zalegającą luzem  na skutek akcji destrukcyjnych Wandzi. W ten sposób możliwości "czajenia się po kątach" tajemniczego lokatora zostały troszeczkę ograniczone, a w obórce zapanował w końcu właściwy porządek. Pomijając fakt, że dywaniki mają już na jakieś 30 cm grube i do karmidła stają z tyłkiem wyżej głowy, bo nie dość, że naturalny spadek posadzki, to jeszcze dościelało się głównie tam, gdzie samo spadło, czyli w przeciwnym końcu boksów.

Mimo słoneczności za oknem, sennie jakoś wśród zwierzyny.
Przyzwoite koty, które do późna w noc uskuteczniały tupanie po parkiecie, teraz odsypiają i nabierają sił na następne nocne gonitwy.

Koteczek Areczek zaanektował fotel. Na fotelu najbardziej ohydna fotelowa wyściółka, bo nawet szkoda się wygłupiać z czymś innym - jak nie pazurami załatwią, to kupą kłaków.

Antonina nie musi mieć miękko, byle było ciepło. 

Tylko Klementyna snuje się po domu jak smród po gaciach i we wszystkich możliwych miejscach sprawdza, czy jej tam nie ma. Właśnie sprawdziła w nadstawce, gdzie leżą moje bluzki. Toto białe, co tam za nią widać, zdążyło ją  wyprzedzić w locie, więc lądowała na miękkim. Pozostałe pootwierane szafki, to nie moje niedbalstwo, tylko wynik poszukiwań Klementyny. Czy w tej sytuacji mogę mieć jakiś porządek w szafkach? No, niby na chwilę mogę - jak uda jej się większą ilość rzeczy wyrzucić na podłogę wtedy układam od nowa.

Do kompletu dobrych wiadomości - spłuczka złapała już padakę ostateczną. Kilka razy była wcześniej reanimowana, w dość dużych odstępach czasowych i dawała radę. Dzisiejsza ilość reanimacji przekroczyła wszystkie poprzednie razem wzięte. Gmyram we wnątrzu tego rezerwuaru : idioci zrobili pływak z brzeżkiem, czyli takim jakby zbiorniczkiem na wierzchu.(Po co?) Gdzieśtam-skądśtam na ten pływak kapie. I jak nakapie za dużo to pływak spływa na dół, a woda się leje do zbiornika. Całe szczęście, że jak za dużo, to wylewa się dołem, a nie przez wierzch. Miałam kiedyś takiego akrobatę, co wierzchem wodę wylewał, a że wisiał wysoko to po ścianie, po ścianie. Tam na szczęście do kratki ściekowej spływało, a tutaj nie spłynie, bo kolejny idiota zrobił spadek posadzki w przeciwnym kierunku.

No i wracając z popołudniowego spaceru, tyle co się rozminęłam z panem, który sobie radośnie pomykał na spacerek z olbrzymim czarnym wilczurem. Oczywiście luzem i oczywiście bez kagańca.

Już nawet w pola swobodnie chodzić z psami nie mogę bo mi się w każdej chwili zza brzózek wyłoni przypał z brytanem luzem.

Czy faktycznie świat jest tak gęsto idiotami zaludniony, czy tylko ja mam takiego cholernego pecha?

O poranku

Szturchnięcie w ramię. I jeszcze jedno. Co do cholery?! Otwieram oko i wracam do rzeczywistości. Księżniczka mnie szturcha: no, wstawaj, rusz się wreszcie, bo ja też chcę, a przez ciebie nie przelezę (Księżniczka śpi na moim łóżku od ściany). Spuszczam nogi. Pomyka na podłogę. Zegarek -jeszcze chwila. To posiedzę i posłucham. Budzik budzi mnie "Mostem na rzece Kwai". Nie wyłączam od razu, czekam, aż do gwizdu dołączą się trąbki pam-pam-pam. No już. Kapcie, portki. Szybkie ubieranko, bo pieseły chcą wyjść. Słońce świeci, więc tylko kamizelka i czapka. I proszę - "za płotek". O, mrozik był. Jak w nocy zerknęłam przez okno - trawnik w ogródku był białawy, ale pomyślałam, że to może księżyc tak go srebrzy. (Z tego pośpiechu nie nastawiłam kawki. Trudno. Trzeba będzie potem na nią poczekać. Jakbym nastawiła, to kawka by na mnie czekała.)
Księżniczka biega szybciutko z nosem przy ziemi, w te i z powrotem. To znaczy, że będzie coś więcej niż sikanko, tylko musi swoje odbiegać i znaleźć to właściwe ździebełko trawki. Czarna natomiast stanęła na tych swoich długich, jakby sztywnych, patykach i stoi. I podziwia okolicę, zadarłszy łepetynę łapie "górny wiatr". Księżniczka załatwiła sprawy i pędzi do domu. Staje pod uchylonymi drzwiami i czeka, przestępując z łapki na łapkę. Czarna jeszcze się kręci za płotkiem z namysłem. Wołam raz i drugi. Wreszcie przychodzi. Księżniczka rzuca się do niej z warkiem, jakby chciała powiedzieć "co tak długo, przecież micha będzie". I wpada do domu, prosto do michy. Czarna się zastanawia. (Czarna od początku ma problemy żołądkowe. Chyba skutek tej zimowej poniewierki i zjadania wszystkiego, co jedzeniem pachniało. Także folii po pasztetówce. Nie nakarmiona w odpowiednim czasie -wymiotuje żółcią. Jednak po tych strasznych krwotokach, które wydarzyły się parę lat temu, już od dawna nie jest na lekach i jakoś dajemy radę. Pilnuję karmienia, żeby żołądek nie był pusty i "sam się nie zjadał". Ale czasem ma rano "jadłowstręt". Muszę zachęcić wtedy czymś pysznym. Jak przegryzie, to potem  karma wchodzi. Dziś był kawałek pasztecika  upieczonego wczoraj .)
Nastawiam kawkę, sprawdzam kocie miski -jeszcze coś tam jest. Nie dosypuję - jak zjedzą do końca to trzeba będzie umyć. Robię sobie śniadanie: przedwczorajszy chlebek z wczorajszym pasztecikiem. Kromeczki malutkie trzy.
Tymczasem Księżniczka zaczyna się jakoś dziwnie wić pod drzwiami piszcząc przy tym. Nienaturalnie skręcona podnosi się i opada, nie może wstać. Pędzę zobaczyć co się dzieje. Przez głowę przelatują mi błyskawice w rodzaju "paraliż", "przykurcze mięśni", "weterynarz", "starszego budzić". Doleciałam, chcę dotknąć i zobaczyć. Warczy na mnie straszliwie. "Nie ruszaj!" Ale za moment już po problemie - okazało się, że pazur tylnej łapy zaplątał się w brodzie. UFFF!
Na pokojach tupot straszliwy: banda burego urządza gonitwy. Ganiają od kuchni, przez pokój, z odbiciem się od oparcia kanapy i z powrotem. A autystyczna Antonina siedzi na barokowym stołeczku, łapie słoneczko i patrzy z politowaniem. Koniec gonitw. Teraz efekty dźwiękowe zapewniają psy. Wrzask straszny u balkonowego okna, które prowadzi "donikąd", za to jest świetnym punktem obserwacyjnym. Potrafią tak leżeć obie i lampić. Niech no jakiś intruz wtargnie na teren! Od razu wrzask, który pewnie słychać aż na trotuarze. A intruzów ostatnio nie brakuje. Koty poczuły wiosnę i bezwstydnie oddają się amorom na środku trawnika. Co już jest ponad psią wytrzymałość. Żadne przywoływanie do zamknięcia paszczy nie działa. Muszą swoje odjazgotać dopóki "naruszyciel terytorium" nie zdecyduje się zniknąć. Wysiłku ten jazgot pewnie wymaga strasznego - Księżniczka podskakuje przy tym na czterech łapkach, jak na sprężynkach. Więc padły: Czarna na kanapie, leży na boku wyciągnąwszy naprzód patyki, które jej poza kanapę sterczą, a Księżniczka na swoim nowym posłaniu, odwrócona pleckami do reszty świata.
Zaczynam wciągać szelesty na domowe dresiki. Czarna jest już przy mnie i obskakuje. A to oznacza zmianę planów  - najpierw pójdziemy z piesełami na spacera. Wciągam kurtkę - skacze jeszcze wyżej, a potem biegnie zawołać Księżniczkę. Już są obie, wypuszczam na klatkę schodową, zapinam sznurek, idziemy. Sąsiad kręci się obok auteczka i mamroli coś strasznie. Pytam, na co tak pomstuje (tak w ramach utrzymywania stosunków dobrosąsiedzkich pytam). Okazuje się,  że kot podeptał mu autko, mnóstwo błotnistych łapek odbitych, autko białe i jak tu jechać do miasta takim obdeptanym autkiem.No cóż, jak się trafi na kota  - fana motoryzacji, to czasem nawet sąsiadom da się we znaki - poldolot też miał wiecznie czarne stopy na masce, przedniej szybie i na dachu.

Pieseły pomykają, Księżniczka nawet nie protestuje, że sznurek. Robimy poranny obchód i na roli znajdujemy ślady ucztowania rudego - białe piórka. Wszamał kaczkę albo kurę. No to wiadomo za czym chodził sąsiad wczoraj po ulicy.
Już zamróz puścił, trochę wcześniej trzeba było iść, to by się piesy nie uszlajały.  Wracamy. Wycieramy łapki dyżurną ściereczką. Nawet nie bardzo brudne.
Teraz można już do kozów. Tylko wody na dole trzeba nabrać, bo kran polowy odcięty na czas zimy.
Wchodzę i toczę sokolim okiem w poszukiwaniu zniszczeń i destrukcji. Brak. Tylko lizawka znowu wyrzucona z podstawki leży na ściółce u Wandalusi.(Wandal ma  ruję, więc normalne, że łazi po ścianach i wspina się po wszystkim, na co można się wspiąć). Wsadzam kostkę na miejsce i sypię owies. Andzi. Bo Wanda jest tak opanowana przez potrzeby innego rodzaju, że wczorajszego nie zjadła. Podnoszę głowę - stoi i patrzy na mnie z przekrzywioną łepetyną, a z pyska coś wystaje. Ale to nie siano, białe jest! Wandzia ma pełny pychol kłaków Andzi. Andzia odsuwa się od ścianki, żeby jej znów nie skubnęła. Doję Wandę, która przyjmuje przy tym pozycje najdziwniejsze - wygina śmiało ciało i pod koniec prawie dotyka brzuchem ściółki. Siano jest, woda jest. No to by było na tyle. Karesy były w międzyczasie. Jeszcze tylko po wierzbowej gałęzi. Lezę jak durna jakaś, krzaczastym do przodu niosę, zaczepiam o wszystko i wściekam się na własna durnotę. Ustawiam gałęzie w boksach i przypinam łańcuszkami dla utrzymania ich w pionie. Po chwili słychać skrobanie ząbkami i stukanie patyków o ścianki boksów. Nawet owies został na potem. Wielka radość w domu Gucia.
No to do chałupki. Jeszcze tylko kuwety zostały z porannego harmonogramu (plus palenie w piecu, ale dziś zostanie odłożone na potem). Muszę wreszcie nabyć takie wielkie boxy i zastąpić nimi kuwety, bo moje koty tak energicznie utrzymują porządek, że mnóstwo żwirku jest wyrzucane poza kuwetę, dość daleko nawet.Zamykane kuwety, owszem, nawet taka w KRKdarmo stoi i miejsce zajmuje. Ale są małe niestety, może dla Tośki, ale nie dla Areczka.
Starszy wstał, ubrany wyjściowo, informuje mnie, że trzeba coś zrobić z tym kołem od auta, bo tak do miasta jechać nie można. Mówię, żeby wyjechał z garażu, to zrobię, bo nie będę w garażu robić chlewu. Ale nie, bo nieubrany. No to idę zobaczyć, co można. I stwierdzam, że nic nie można. Jedynie karszer może sprawę załatwić. (Starszy w niedzielę wybrał się do kościoła. Nowom autostradom, która została zrobiona do kaplicy pogrzebowej, wybudowanej tuż obok kościoła. Autostrada to jest wąziutki dywanik asfaltowy walnięty na polna drogę.Starszy się zagapił na oziminy i "złapał" brzeg przednim prawym kołem. Koło ulepione błotem niemożebnie, nie wyobrażam sobie, czym mogłabym to skrobać) Lecę do piwnicy po wąż i odkręcam wodę na polowy kran. Podłączam wąż do kranu, próbuje do karszera, ale nie ta końcówka. Wąż był przedłużany i jest końcówka do przedłużki. Lecę po tę przedłużkę, wymieniam końcówki, pilnując by zakręcić solidnie, żeby ciśnienie potem nie wyrwało węża. Wracam. Starszy konsumuje śniadanie, więc przebieram się w stroje "do ludzi". Wciągam szelesty na wyjściowe spodnie, ubieram kurtkę roboczą. Starszy skonsumował, ubrany, idzie wyjeżdżać. Ale przeszkadza mu bardzo worek z ziemią, który jeździ w bagażniku już od tygodnia chyba. Nosz, cholera, jak jeździł tydzień, może i drugi. Worek wazy pięć kilo i całego bagażnika nie zajmuje. Daję wyraz swoim poglądom na worek. Odpalam karszer. No, niestety, karszer ma jakąś padakę, nie robi ciśnienia. Odpinam karszer i zakładam końcówkę. Ale to wymaga dodatkowo szczoty i znajdowania się w pobliżu chlastającego błota. Starszy jeszcze pokazuje, że tu i tu. Dobrze, że nie każe myć i wycierać szyby (umyłam wężem), bo by mi wezbrało nieco bardziej. Umyte. Całe auto. Oczywiście z grubsza. Ja mam spodnie z grubsza całe  w bure kropki i prawy rękaw kurtki mokry do łokcia. Dobrze, że pod spodem sucho. Pakuję jeszcze do bagażnika "teksańską masakrę", którą trzeba zawieźć do serwisu, bo coś jej się zdechło. Widzę, że jednak ten worek wyjął w międzyczasie. Ciekawe, gdzie go schował. Idę się przebrać. A tu Księżniczka pod drzwiami. Potrzeby Księżniczki są zawsze priorytetowe - nie można trzymać starego psa na pęknięciu. Oczywiście, Księżniczka zobaczyła Pana przy autku i leci. W to świeżutkie bajorko, które się narobiło właśnie. Wrzeszczę, żeby zamknął drzwi, bo się będzie chciała wpakować do auta. Zamyka. Wobec czego Księżniczka szybko załatwia tematy, chałupka. Klucz jeden, klucz drugi. Można jechać....
Za chwilę będzie południe...

Zmagania...

Tiaa... Pogoda walczy ze mną, a ja z sobą.. Te trzy pory roku w jednym dniu rozwalają mnie totalnie, każde zadanie do wykonania wymaga podejmowania ciężkich decyzji typu: "wstać, ubrać się, wyjść, zrobić, co jest do zrobienia". Z myślą w tle, żeby "nierogacizna" znów coś nie nawymyślała i nie było dodatkowej roboty. (A "nierogacizna" wymyśla. Np. rozbiera słomianą ścianę. I jak sobie ściągnie do boksu i rozpirzy całą kostkę słomy, to zostawić jej tak tego nie można. Chwilę postoi w tej słomie po pachy, a potem uklepie i dywanik osiągnie grubość niedopuszczalną. Dobrze, że ścianki działowe między boksami "wyszły", niezamierzenie, dość wysokie, bo czarne wierzchem by przefruwały. No tańczę z widłami i wyciągam, a potem upycham, gdzie się da. Co mnie do stanu niepożądanego doprowadza, bo słomiano mam w obórce wszędy, a porządek tam zawsze był, z korytarzem zamiecionym na cud.)
Najprościej byłoby położyć się i leżeć w celu przeczekania. Tylko, cholera wie, czy da się przeczekać i czy nie trzeba by tak leżeć w nieskończoność. Poza tym leżeć nie lubię. Nawet wieczorną porę kładzenia się do łózka odsuwam, żeby jak najpóźniej, wtedy kiedy już samo chce się do pozycji horyzontalnej.
Więc przeczekuję inaczej. Najlepiej przeczekuje mi się na zewnątrz, czyli na tzw.  "świeżym powietrzu" (które już dawno i o żadnej chyba porze roku, świeże nie jest).
Łażę z psami na siłę. Zmieniam drogi, bo one pewnie (tak samo jak ja) mają dość już tej "naszej", chociaż jest najwygodniejsza i chociaż ciągle coś jest nowego do wywąchania. Ostatnio mnóstwo śmieci w postaci folii i  "reklamówek", które Czarna najpierw traktuje nieufnie, jeżąc grzbiet na widok, a potem je atakuje.Księżniczka tradycyjnie - na sznurku stawia opór. Zawsze idzie tak, że jej część sznurka jest prostopadła do kierunku ruchu. Na szczęście sarny wyniosły się nieco dalej, więc mogę ją spuścić ze sznurka. Byle udało się jakoś dojść do szczytu wzniesienia, które zamyka horyzont. Mam ten horyzont zamknięty w odległości jakiś 200m od domu, na wysokości naszego sadu. Wzniesienie jest nikłe, ale zamyka.  A piernik wie, co tam za tym horyzontem. Czy nie wypuszczę jej prosto w paszczę jakiegoś psa włóczącego się polami. Na szczęście dotąd się udawało, ale że bywają - wiem po śladach "rozgrzebywania" zapachów własnych. Na popołudniowy spacer wyszłyśmy dziś przy słoneczku i prawie błękitnym niebie. Za sadem dopadł nas deszcz ze śniegiem, co w "tamtą" stronę było jeszcze bajka, gorzej z powrotem, bo pod wiatr i trochę tą krupą dawało po oczach. (Swoją drogą, ciekawe, że jak się nosi okulary, to one przed niczym nie chronią, a raczej wręcz przeciwnie. Nie tylko padająca kasza atakuje popod okulary - wielokrotnie udało mi się źdźbło suchego zielska wepchnąć pod powiekę, pakując siano do siatek.Nie mówiąc już o tym, że po takim napełnianiu siatek rzeczywistość jest bardziej szara niż zwykle i jakaś mdła taka.) Czarnej to jakoś wyjątkowo nie przeszkadzało, chociaż ona zmarzluch straszny. Puściłam ją luzem i rozgrzewała się kręcąc szalone kółka. A Księżniczka patrzyła na nią ze zgorszeniem, odsuwając się profilaktycznie, gdy do niej dobiegała, by zaprosić do zabawy.W drodze powrotnej wstąpiłyśmy do "nierogacizny" nasypać owieska, bo resztę zabezpieczyłam przy rannym obchodzie. I harmonogram byłby prawie z głowy, wyjąwszy nakarmienie futra domowego i kuwety.
Żeby nie umrzeć na siedząco wymyślam zajęcia dodatkowe. Ponieważ Starszemu ugotowałam flaki, to temat obiadowy mam z głowy na dwa dni. Wczoraj, w ramach zajęć dodatkowych nacięłam wierzby dla kóz i była "wielka radość w domu Gucia".
Sobie też sprawiłam małą radochę upiekłszy chlebek. Ten wczorajszy postawiłam na trochę do wyrośnięcia na wierzchu kuchenki, która miała już włączony piekarnik. Poszłam w tym czasie z psami, a jak wróciłam, to już był gotowy do włożenia. Moje ambicje w tym zakresie, oraz wymogi podniebienia zupełnie zaspokaja chlebek "dla pracowitych inaczej". (Wczoraj była improwizacja na temat, zresztą jak zwykle) Ten chlebek jest właśnie dla mnie, ponieważ należę do tych "pracowitych inaczej". Co nie znaczy, że jestem gnojem totalnym, siedzę i patrzę w okno oraz brudem zarastam. Po prostu uważam, że cały sukces nie polega na tym, żeby "się narobić" a na tym, by zrobić tak, żeby się narobić jak najmniej. W tym mnóstwie babskich obowiązków, składających się głównie z "czynności zanikających" i innych zadań, niekoniecznie babskich, które trzeba wykonać, bo nie ma kto, trzeba sobie tak zorganizować to wszystko, żeby na końcu nie paść na ryj. I to musi być taka "organizacja wewnętrzna", wypracowana w sobie. Nie jakieś tam planowanie z ołówkiem i tabelką w ręku, że dzisiaj odkurzę, jutro ze szmatom polatam, a pojutrze z mopem. I se karteczkę na ścianie powieszę, po czym odhaczać będę. No, to jeszcze ołówek do odhaczania by należało przywiesić. Nie powiem, żebym jakoś nie planowała, wtedy kiedy więcej różnych zadań do wykonania i trzeba je umiejętnie w czasie rozłożyć. Ale to tak jakoś "w locie" wychodzi i w głowie się układa. Poza tym, podstawowa zasada lenia jest taka, żeby zrobić maksymalnie porządnie, to co jest do zrobienia. Bo jak się zrobi byle jak, to na pewno za chwilę trzeba będzie wrócić w to samo miejsce i zrobić to samo jeszcze raz. A jest to dla lenia rzecz nieprzyjemna bardzo, bo jest dwa razy tyle roboty do zrobienia. Nie znoszę. Więc robię porządnie. Co wcale nie musi oznaczać, że dłużej, czy że więcej wysiłku wymaga.
Ciśnienie mi się podnosi, jak słucham, jakie to szczęście daje ciężka praca. Moja "Ciota" przy każdej okazji wspomina, szykując sobie pierś do orderów, "ile to się ona gnoju na gnojniku nie narozwalała". Sugerując tym samym, że każdy, kto tego nie robił, nigdy w życiu nie pracował. Jakby życiowym sukcesem było się nazapierdalać do upadłego. Powodem do dumy nie są pęcherze na rękach od grabi, przy przewracaniu siana (raczej świadczą o tym, że się nie potrafi tymi grabiami właściwie pracować. Moja Babcia nigdy nie miała, ja mam zawsze.) Powodem do dumy jest w odpowiednim momencie wykoszone, wysuszone i zwiezione siano. Nie powiem, żebym sama nigdy nie musiała zapierniczać jak dzika.  Na ogół wtedy, kiedy inni byli nie do końca ogarnięci. Do dziś pamiętam tę gorlicką łąkę, na która pojechaliśmy ze Starszym po siano we dwoje. On podjeżdżał i układał (Ja nie umiem układać kostek na przyczepie), a ja podawałam te kostki na długich widłach. Szybko, szybko, bo "się chmara". Komary cięły jak wściekłe, siano sypało się wszędzie gdzie mogło, a kostki były ciężkie jak jasna cholera. (Zwykle, jak mieliśmy załatwiać sprawę we dwoje, Starszy prasował kostki na moje siły. Wtedy miał być jakiś pomocnik do tego ładowania, pci męskiej, więc kostki były "słuszne". Ale temat został jakoś niedograny, facet nie przyszedł, zanosiło się na burzę, więc musiałam ja, bo takie sprasowane siano pozostawione na deszcz jest w zasadzie stracone.) Tak mi ta łąka zbrzydła, że nawet niechętnie tam jadę na rekonesans, choć siana już od dawna na niej nie zbieramy. I zawsze we mnie negatywne uczucia budzi robota robiona głupio, z użyciem głownie mięśni, a bez użycia mózgu.
Mnie także zdarzało się robić głupio. Bywało, że zostawałam sama z całym gospodarstwem, liczną chudobą, która trzeba było nakarmić, obrządzić, wydoić. Oraz z pracą zawodową i dwójką małych dziecek. Wtedy odpuszczałam rozumowi i stawiałam na mięśnie - zamiast latać dziesięć razy z wiaderkiem buraków (wiadomo - wejdą trzy) nosiłam je koszem "dwuusznym", bo szybciej. Musiało być szybciej, ale musiało być tez "porządnie". Bo jak nie uprzątnę u krów dzisiaj "porządnie", to jutro będę musiała użyć szczotki i zgrzebła, żeby je doprowadzić do "stanu". No to działałam. Dla mojego lenia. I dla siebie, bo siadanie pod osraną krowę i dotykanie jej czołem przy dojeniu to przyjemność średnia. Tylko nie wiem, czy te dziesiątki koszy z burakami, albo prosiaki wykradane spod maciory, co który "wyskoczył", w obawie, że przygniecie go tym swoim wielkim różowym cielskiem, w strachu przed zwierzakiem, który w bólach porodowych niezbyt łagodny był, stawiałabym za swój największy sukces i powód do dumy. Raczej porażka niejaka, że nie potrafiłam zapanować nad amokiem.
W kontekście tych zmagań z wiejską rzeczywistością, z przyjemnością wielką czytam bloga Jill z Wyoming. Która wspólnie z mężem ogarnia farmę ze zwierzakami różnorodnymi (bydło, w tym mleczne, kozy, konie, drób), warzywnik, sad, domowe przetwórstwo i gromadzenie zimowych zapasów. Do tego właśnie urodziła kolejne dziecko, pisze bloga, niejako "szkoleniowego", na którym zarabia, robi piękne zdjęcia  oraz czerpie dochody z farmy. A przy tym nie wygląda jak zużyty mop. Ja się już wiele od niej nie nauczę, bo na tym etapie mi niepotrzebne. Czasem przepis najwyżej, jakiś kuchenny, wykorzystam. Ale przyjemnie się czyta, że ktoś tak sensownie ogarnia rzeczywistość, nie uskuteczniając sztuki dla sztuki, lecz działając celowo i z zamysłem. I trochę jej zazdroszczę, bo ja tak pewnie nie umiałam wszystkiego ładnie połączyć. Podobnym przykładem sensu i celowości jest pewna zagroda na Podlasiu. Chapeau bas!
O przykładach bezcelowości, miotaniu się i dreptaniu w kółko mówić nie będę.Oraz o próbach ucieczki przed własnymi demonami. Przed demonami uciec się nie da, trzeba je oswoić i obłaskawić. Wszelkie próby ucieczki kończą się źle....

Właśnie wyprowadziłam pieseły na przedostanie wieczorowe sikanko. I donoszę, że łysy wisi mi nad stodołą, nieco tylko z jednej strony schudnięty i lampi centralnie w drzwi. Oraz gwiazdy tu i ówdzie. W/g wróżb meteo miało zarzucać, częściowo mrożonymi, żabami. Ciekawe wobec tego, jaki będzie ciąg dalszy tych "wróżb", bo wypadałoby wreszcie do miasteczka się wybrać, co odkładam z dnia na dzień powodowana pogodowym niechciejstwem. Ale terminy wiszą nad głową. I w końcu wyjdzie na to, że żaby czy nie, a pojechać będzie trzeba. Gorzej, jak fanaberie pogodowe uziemią Starszego i pozostanie wieśbus, jako środek komunikacji.

kwietniowo-marcowo

jest za oknem.

(Luto nie, w żadnym wypadku! Masakra, same anomalie wkoło. Nawet starsze mocno panie szafiarkami zostają, w ucieczce przed alzhajmerem. Zgrozą wieje i powiewa. Co za szczęście, że nie mam plazmy, ani szkła nawet!)

Trochę zimy, trochę lata. Choć w zasadzie zimy nie, raczej takiej wrednej, jesiennej pluchy. Na przemian: jednego dnia leje, drugiego świeci i wieje. Co napadało -to wydmucha. Z tym, że wieje dość intensywnie.
Tak ostatnio jest, że jak wieje, to już wieje. Jak w kieleckim na moście. Bramkę od "zapłotka" przegina mi na drugą stronę. Właściwie, nie wiem, jakim prawem, bo niby wieje z zachodu, a bramka jest PN-PD. Ale wygina. I musiałam widłami podeprzeć, bo urwie.
Świerk, co to kiedyś za choinkę robił, a teraz jest już drzewem olbrzymim, chwieje się jak szalony, nie mogąc się zdecydować w którą stronę. Więc właściwie, to się nie chwieje, tylko trzęsie.
Słoneczko świeci, a termometr od wschodniej strony pokazuje 25 stopni. W kurtce robi się natychmiast za gorąco jak się człek rusza. Natomiast bez kurtki, nie da rady na tym wietrze. No i masz.
Ponoć tu i ówdzie już kwiecie jakieś wiosenne z ziemi wystaje. U mnie jeszcze nie -sprawdzałam przed chwilą właśnie, bo mam te przebiśniegi w dziwnym miejscu -wetknięte pod tuje i tego świerka choinkowego i nie dające się przeflancować w inne, bardziej reprezentacyjne.
Bergenie mi za to cudnie przezimowały, rozłożyły były piękne liście - zielone z bordo. Ale to już czas przeszły. Sąsiadki Zofii kury z kogutem zrobiły swoje skrobate porządki. Bergenie w zasadzie szlag trafił. Zarówno liście, jak i kawałki roślinek walają się w strzępach po rabatce. Jakimś świrem rabatkowo kwiatkowym nie jestem, ale jak je tam posadziłam, no to niech by były. Bergenie kwiecie maja niepozorne, ale sympatyczne i bardzo długo utrzymujące się w stanie nadobnym.

Tak sobie w ubiegłym roku kwitły. Potem się jakoś kłączowo rozmnożyły i nastawiałam się na więcej kwiecia w tym. 

Tak, że mnie też szlag trafił, gdy kolejny dzień z rzędu zobaczyłam kolejne zniszczenia. Czemu dałam wyraz w niekontrolowany sposób, nazywając odpowiednio rzeczonego koguta. Sąsiadka niechcący prawdopodobnie słyszała. Dziś ze zdziwieniem odnotowuję brak kur u sąsiadki na wybiegu. I nie wiem, czy dwóch braci pijaczków odsypia jeszcze niedzielne świętowanie i nie zdążyło do tej pory kur wypuścić, czy może zajęły właściwe miejsce w łańcuchu pokarmowym. Ostatecznie - czasem bywa tak, że albo rybki, albo akwarium.
Właśnie wyjrzałam za okno, sprawdzić, jak tam wygląda sytuacja z kurami. No i niestety są. Ale na pocieszenie, zauważyłam ruch jakiś na choinkowym świerku: te jego drgawki wcale nie przeszkadzają parze synogarlic w pracach budowlanych. Jedna fruwa tam i z powrotem donosząc w dzióbku materiał, druga uwija się między gałązkami.

Właśnie dostawca budulca wyrusza po kolejną partię. Wiją to gniazdko dokładnie na wysokości mojego okna. Fajne towarzystwo się zapowiada. Lubię turkawki... Na lipie zwykle gnieżdżą się dzikie gołębie, ale tam na razie ruchu żadnego nie zauważyłam.

Dziś żadnych wieści na razie od korporacyjnego Dziecia. W piątek użebrała wyjście wcześniej z pracy i rzuciła zezwłok w pierze. Przeleżała tak sobotę i niedzielę, jojcząc w międzyczasie, że projekty jej się przeterminowują. W dodatku junkers wziął i zionął ogniem, skutkiem czego Dziecię zostało bez wody ciepłej dla spłukania schorowanego zezwłoka. Dziś miała zaliczyć doktora w celu uzyskania elcztery.

Koleżanka Pisarka pozostaje uziemiona w lecznicy. Żółte barwy jej nie opuszczają zasadniczo, ale przynajmniej zdiagnozowana jest częściowo. Co odsunęło hipotezy najczarniejsze, stwarzając tym nieco lepsze warunki psychiczne do powracania do barw właściwych. Linia nam się momentami grzeje, gdy zabieramy się za szczegóły programowo -sprzętowe, które mają służyć temu, by przywrócić do życia blog Koleżanki Pisarki.

A poza tym, nic na działkach się nie dzieje. Oprócz tego, że zawzięłam się, by dojść do końca pleców zanapoczetego sweterka. W czym usiłuje mi przeszkadzać Koteczek Areczek. Włóczka bowiem zapakowana jest w plastikową "jednorazówkę", która szeleści, podczas przewalania się w niej kłębków, co niepokoi Areczka. Wczoraj próbował atakować tę torbę łapką. Zabroniłam zdecydowanie. Po chwili usłyszałam "szam-szam" i nitka zwisała mi smętnie u druta, odgryziona przez Areczka błyskawicznie. Zemściła się menda, za brak zezwolenia na szeleputanie torbą.
W działalności dziewiarskiej przeszkadzała mi trochę literatura. Bo jak już zacznę coś czytać, to skończyć muszę. I resztę mogą chwilowo diabli brać (oczywiście z wyjątkiem stałych punktów harmonogramu, od których odstępstwa mogą być w granicach kwadransa może, do pół godziny, w wyjątkowych wypadkach).
Recenzji robić nie będę. Przeczytałam (możecie się chachać do woli) "Znaczy Kapitan", co oczywiście poskutkowało dalszą lekturą "dookoła", w internecie.
Oraz "Nie lubię kotów" - bardzo, bardzo dzisiejsze. I tylko taka refleksja: 5 postaci - 5 życiowych tragedii. Czy faktycznie, większość ludzkich życiorysów, to- w jakimś sensie- tragedie? Może lepiej się zbytnio nie rozglądać dokoła i nie wnikać....

Pędzę zaraz z psami, żeby łapnąć jeszcze trochę słońca. Wezmę lornetkę i polampię na autostradę. Szkoda, że mój fotoaparat, nie ma takich możliwości optycznych, jak to radzieckie ustrojstwo.
Tymczasem zerknęłam jeszcze, jak idą postępy na budowie. No cóż. Kobieta została sama i się miota, bo facet poleciał gdzieś się szlajać. Czyli - z braku surowca, budowa stoi.

Jak w Wirginii

Wybaczcie, ale znów mi wezbrało. I muszę, bo pęknę, jak ropucha.
Na czym wyrosła potęga wujka Sama? Na niewolniczej  pracy czarnych niewolników na plantacjach tytoniu i bawełny. Między innymi w Wirginii. Niewolnictwo u siebie znieśli szumnie -patrzcie jaką to jesteśmy przodująca demokracją. Za to kwitnie neoniewolnictwo uprawiane poza granicami.
Skąd mi to? No, bo Dziecko korporacyjne jest znów chore, albo w dalszym ciągu chore, albo permanentnie chore i chodzi do pracy. Teraz jest tak chore, że jestem zaniepokojona. Teoretycznie pracę by mogła wziąć do domu. Ale nie może. Bo pracować może jedynie na służbowym laptopie, bez laptopa nie ma pracy. A ten laptop od 4 prawie miesięcy ma uszkodzoną matrycę i do tej pory wielka korpo, mająca oddziały na całym świecie nie miała sił i środków, żeby go naprawić, lub wymienić na inny. Podłącza się do zewnętrznego monitora i jest git.
Więc czemu nie idzie na zwolnienie? No właśnie. Tu jest jeden z objawów neoniewolnictwa. Otóż korpo wymyśliła sobie wewnętrzny regulamin, zgodnie z którym, jeżeli tim przekroczy limit 10% zwolnień jest karany finansowo. Ludzie lubią pieniądze, więc zapierniczają. Sami latają chorzy do pracy i wilkiem patrzą na tych, którzy biorą elcztery. Taki z elcztery jest czarną owcą działąjącą na szkodę zespołu. Odpowiedzialność jest zbiorowa. Gdzie to było o zbiorowej odpowiedzialności?...
I jeszcze takie takie pytanko mi się rodzi: czy zaoceaniczna firma, mająca oddziały w naszym , jakże cudnym, kraiku, jest tworem exterytorialnym i nie podlega naszemu prawu i naszym przepisom? Rodzimy sklepikarz może dostać ciężką grzywnę, jeżeli w któreś z tych  świąt wymienionych w kalendarzu na czerwono, w które obowiązuje zakaz permanentny wszelkiej działalności z wyjątkiem stacji benzynowych i aptek dyżurnych, postawi za lada najętą pracownicę, zamiast stanąć sam. Natomiast w takiej zaoceanicznej firmie zapiernicza się równo we wszystkich 3króli, BożeCiało i inne takie, których oni nie obchodzą. W zamian za to pracownik może sobie wziąć dzień wolny, z laski pana, w dowolnym terminie, o ile pomysł pracownika nie koliduje z zamysłem firmy. Konsekwencji jednak brak, bo nie ma wolnego w ich święta :konstytucji, czy pieczonego indyka. Ciekawe, jak w tym kontekście wygląda działalność naszych firm poza granicami. Czy aż tak nasz idiotyzm rządowy i państwowy jest wielki, że wujaszkowi nie podskakujemy, może wreszcie doceni naszą spolegliwość i w końcu zniesie te wizy?

A Dziecko w tej pracy nie trzaska w klawiaturę, tylko kłapie paszczą. Wczoraj to kłapanie przychodziło jej z takim trudem, że mówiła do mnie szeptem. Ciekawe jak pokłapie tym zdartym gardłem dzisiaj, ku chwale wuja Sama...

A teraz  idę precz, bo przez wujka Sama, jeszcze mi się psy pochorują - Czarna chodzi już  ode mnie do drzwi i patrzy mi znacząco w oczy (Co znaczy - rusz się wreszcie, idiotko, bo pęknę. Jak myślisz, że poranny "zapłotek" załatwia sprawę, to się mylisz.)

Wybaczcie, że znowu.... A miało być nie-politycznie i nie-gospodarczo. Od tego jest Janek...

Mysz jest dead

i ja prawie też.
Ale mysz padła stanowczo i ewidentnie. (Ja jeszcze nie) Już od jakiegoś czasu zdradzała objawy niewydolności, ale udawało mi się ją ożywić. Aż w końcu reanimacje stały się zbyt częste - siedząc przy komputerze głównie reanimowałam mysz. No to dałam jej spokój. I odkopałam starą, pieczołowicie zapakowaną w pudełeczko po tej nowej, co właśnie padła. Pamiętałam, że przyczyna zrezygnowania z niej była potworna bateriożerność. Nie pamiętałam, niestety, gorszej przypadłości tej "starej" - ona jest jakaś "lustrzana"! Jak chcę kursor w lewo - to muszę ręką w prawo, jak w górę - to w dół. Już mnie od tych przeciwstawnych ruchów ramię rozbolało. Nie rozumiem, co to za idea. Choć, wydaje mi się, że kiedyś spadła i po tym jej się tak poprzestawiało. Trudno, może w końcu w najbliższych dniach znajdę się w metropolii, zwłaszcza, że tematy do załatwienia narastają, to kupię. Może nawet uda mi się bez sznurka. Tylko...nie wiem, gdzie teraz w metropolii kupuje się akcesoria komputerowe, bo mój ulubiony sklep już nie istnieje.
Ja też, przez cały dzisiejszy dzień, byłam na padnięciu. Prawdopodobnie, z wiekiem, bardziej reaguje się na pogodowe fanaberie. Moje permanentnie niskie ciśnienie własne, w zetknięciu z niskim ciśnieniem atmosferycznym daje takie samopoczucie. Obawiałam się, że jak usiądę, to już nie wstanę, więc wymyślałam sobie zajęcia, żeby być w ruchu. I w dodatku na powietrzu, choć to dzisiaj wymagało dużego samozaparcia. Najtrudniej zebrać się w qpę, żeby wyjść. Potem już jakoś.. Zwierzęta dbają o mnie i zapewniają mi niezbędny ruch. A to Księżniczka odczuwa potrzebę wyjścia raz za razem. A to Wandzia znowu zrobiła sajgon i muszę tańczyć z widłami.

Zawsze na zimę w ten sposób "ogacam" jedną ze ścian na kozich salonach. Tym razem kostki słomy zostały dociśnięte do ściany i zabezpieczone listwami.

Wandzi to wcale nie przeszkadzają te listwy. Najpierw częściowo wyjadła, a częściowo przeznaczyła na posłanie jedną kostkę, tu gdzie widać gołą ścianę. Wykonując to ocieplenie użyłam kostek słomy pszenicznej - zdobycznych - jedynie z tego powodu, że musiałam to zrobić sama. Pszeniczne były dużo lżejsze od owsianych i łatwiej było mi rękoma wepchnąć taką kostkę dużo wyżej mojej głowy. Te zniszczenia, które tu widać naprawiłam i uzupełniłam ścianę kostkami owsianymi, bo już tylko takie mi zostały. No, ale pszeniczna znalazła się niżej. Wczoraj przychodzę, a Wandalek stoi sobie w słomie po pachy. Więc Wandalek na sznurek i taniec z widłami. Przecież to jeszcze nie wiosna, a ona za chwilę będzie tak wysoko, że wierzchem przez ścianki boksu przejdzie!
Dzisiaj, w ramach oddychania świeżym powietrzem, poszłam zobaczyć, co tam słychać i widać na salonach, bo przewidywałam braki siana i konieczność napchania siatek. Ale nie przewidywałam, że Wandal wyciągnie następną kostkę. Powtórka z tańca z widłami. I złośliwie, zepchnęłam jej z góry wiązkę owsianki. Ciekawe co na to powie, bo jak dotąd - owsianka jest be - nie ruszamy, nie skubamy, ogólnie  -fuj (A taka miała być wspaniała i wielozadaniowa ta owsiana - kolejny dowód na "nie wierz chłopu")

Założenie "nie siadania", kończący się właśnie zapas chleba w domu oraz ostatnie dyskusje na temat pieczenia chleba, skłoniły mnie do tego, żeby może jednak upiec. Mój piekarnik od pewnego, dłuższego czasu, piecze tylko na termoobiegu. Średnio wychodziło pieczenie chleba na termoobiegu, ale stwierdziłam, ze "raz kozie śmierć", jak wyjdzie zakalec, to najwyżej - sąsiadki kury się ucieszą. Ale nie wyszedł, kury się obejdą. Dziwnym sposobem wzięłam wąskie keksówki, nie te co zwykle, i pewnie to ułatwiło mu dopieczenie się we wnątrzu.Dziwnym też sposobem znalazł się w cieście olej konopny. Nie wiem, jakie złe mnie podkusiło. Gnojstwo chyba, bo ten konopny wlazł w rękę, zaraz po otwarciu szafki. No, a konopny ma swój specyficzny smak i zapach. Na ciepło chleb wydawał się lekko gorzkawy, ale teraz, kiedy już wystygł, nie czuje się tego smaku.
Przesypując resztkę sklepowej mąki białej (bardzo białej, bo aż 450-tka) zauważyłam na torebce przepis na babkę piaskową. Przepis był prosty, bez cudów, więc postanowiłam wdrożyć. Żeby nie było monotonnie - zrobiłam babkę łaciatą, ze skórką pomarańczową w sobie. Sceptycznie trochę podchodziłam do tej mąki kartoflanej w cieście - nie lubię, nie stosuję - ale efekt jest dobry. Na torebce z mąki razowej, która poszła do chleba, był przepis na razowe ciasteczka. Który zlekceważyłam, bo takie ciasteczka razowe, to ja robię bez żadnego przepisu, wykonując ciasto  jak na szarlottę, jedynie zamieniając mąkę białą na razową, albo część białej zastępując młyńskimi otrębami. (Otręby z młyna są zupełnie inne, niż te sklepowe: jest w nich trochę mąki białej, trochę razowej, trochę drobniutkich łusek i trochę całkiem grubych - spokojnie można z tego próbować upiec chleb. Niestety, w tym roku, po raz pierwszy, nie mam własnej mąki.A co za tym idzie - otrąb też nie. Po prostu, nie sialiśmy pszenicy. A widząc pszenicę sąsiadów i słysząc ich narzekania na choroby grzybowe, straciłam ochotę na kupowanie pszenicy w celu zrobienia sobie mąki. Za to mam mąkę wzbogacona fosforowodorem. Np. Albo cypermetryną.I jeszcze jakąś niewiadomą substancją, która na pewno jest do samej mąki dodawana, by przedłużyć jej trwałość.)
A poza tym w Księżniczce rodzą się jakieś mordercze instynkty. Wczoraj, z Księżniczki-Ciasteczkożercy, o mały włos, zamieniłaby się w Księżniczkę-Kurożercę. "Za płotek" bowiem dostała się jakaś głupia kura. Księżniczka wypuszczona"za płotek" usiłowała ją upolować. Dziwnie młodzieńczego wigoru nabrała, skutkiem czego część trawnika oraz pychol i broda Księżniczki były w białych piórach. Ostatecznie udało mi się Księżniczkę opanować. A głupią kurę, która wsadziła łeb w oczka siatki i udawała, że jej nie ma, złapać i przerzucić za siatkę. Przed chwilą jazgot straszny się podniósł u okna balkonowego prowadzącego do nikąd, który oznaczał obecność kota na ogrodzie. Po czym Księżniczka kazała się wyprowadzić. Prawie natychmiast uskuteczniła sprint zakończony w stodole jękiem. Prawdopodobnie był to jęk rozpaczy, z powodu iż kotu udało się zaliczyć zwyżki, dla niej nieosiągalne, np. drabinę. Tak więc pozostaje w dalszym ciągu jedynie Ciasteczkożercą.
Baran z Inpostu, który notorycznie wjeżdża autem na trawnik, podjeżdżając pod same schody przyniósł dziś zawiadomienie o terminie kolejnych potyczek. Co jakoś dziwnie przeczuwałam i patrzyłam tylko, kiedy się zjawi. Z wrażenia zapomniałam go ustawić odpowiednio.
Oraz Pisarka jest chora.
I właściwie tylko te dwie rzeczy są istotne. A reszta to takie tam bzdury...


PS. skąd ten fosforowodów wyjaśnię: Pszenicę nadającą się na mąkę produkują głównie rolnicy uprawiający zboża na dużych areałach. Przeważnie oni stosują zabiegi agrotechniczne, by ta pszenica spełniała wymagania stawiane pszenicy konsumpcyjnej, czyli miała odpowiednią zawartość glutenu, białka, wyrównanie, opadanie i odpowiednio niski poziom "zagrzybienia". W większości nie sprzedają jej zaraz po żniwach, kiedy ceny są uwłaczająco niskie, lecz przechowują w zbiornikach stalowych, tzw. BINach. I w tych BINach ziarno jest natychmiast atakowane przez wołka zbożowego, który cholera wie, skąd się tam bierze, mimo wcześniejszej dezynseksji. Ponieważ te paskudy potrafią zniszczyć ogromne ilości ziarna (jak wyczytałam jedna para wołków, wraz z potomstwem spłodzonym w ciągu 150 dni swego życia opiernicza swobodnie 6 ton), do binów wrzuca się takie granulki, które systematycznie wydzielają z siebie gaz trujący dziadostwo. I ten gaz to właśnie fosforowodór. Są też jakieś inne, równie przyjemne. Wołki można wytłuc także opryskując ziarno  środkiem zawierającym cypermetrynę. Jak mówi instrukcja, nadaje się ono potem do spożycia przez ludzi i zwierzęta. I nawet nie podają karencji, czyli pewnie można jeść zaraz. A jak nieszkodliwa jest cypermetryna przekonali się np niektórzy koziarze, którzy stracili koźlęta już urodzone, albo jeszcze nieurodzone po tym jak ją zastosowali w kozich pomieszczeniach.