jesienne (moje) fotografowanie

Wczoraj udało mi się wstać przed siódmą. Po prawie przespanej nocy. Zrobiłam eksperyment i wieczorem zaparzyłam sobie zbożówkę. Dodam, że kawa naturalna nigdy na mnie nie działała tak, żeby mi sen odbierała. Mogłam sobie pić o dowolnej porze i nic. Pewnie jednak wszystko do czasu. herbaty, która dawniej uwielbiałam i to mocną, od pewnego czasu nie pijam, bo zjada mi żołądek. Chyba, że jest to herbata z mlekiem, której dawniej nie lubiłam. jeszcze jeden eksperyment, a właściwie radykalna decyzja - wywalenie aluminiowej kawiarki. Tylko najpierw muszę oblukać gdzieś stalową. Genetyczny alzhajmer karmi się parę razy dziennie tym aluminium.
 Tak więc, wyspałam się wreszcie i mogłam podziwiać przyrodę. No i utrwaliłam trochę, co uważałam za   utrwalenia godne.

Co prawda, nie akurat ta przyczepa, ale bez niej się nie dało. Przyczepa stoi pod lipą ponadstuletnią, która trzyma się siłą woli. Dla przechylonego ku południowi pnia tworzy sobie przeciwwagę z wyrastających ku północy gałęzi. Tam gdzie słoneczko już dotarło jest mokra, zielona trawa, a w cieniu - srebrzyście.

 Tak jak na ogrodzie, który cały prawie w cieniu rzucanym przez dom. 

Świerk srebrny na srebrnej trawce pod płotem od północy. U sąsiada w ogrodzie już słonko.

Z psami poszłam. A tu orzechy, które zrzuciły wszystkie liście jak na komendę.

Nasz sad jeszcze zielony, tylko z lewej dwa orzechy rozebrane. Rozebrane też kozie ogrodzenie. A w polach kolorystyka taka jak na pierwszym planie.

Za to w sadzie pod jabłonią takie grzybki rosną mi na kłopot. Bo Starszy już mlaska i marynować każe, a ubiegłoroczne zalegają spiżarnię.

I "jabłuszko pełne snów" w orzechowych liściach.

Jesiennego fotografowania na dzisiaj byłoby na tyle.Otoczenie mam takie sobie i trudno mi z niego coś ciekawego wydobyć. Może dlatego, że ten krajobraz siedzi mi na psychice i jakoś nie potrafię nic pozytywnego w nim znaleźć. Mówi się trudno... Już tego nie zmienię. Na pececie mam kilka ciekawych zdjęć i kiedyś je może wreszcie skopiuję. Wtedy wkleję.

A moje fotografowanie zaczęło się ze 100 lat temu. W czwartej klasie SP zapisałam się do kółka fotograficznego (w tamtych czasach szkołę stać było na takie fanaberie, jak wyposażenie ciemni, odczynniki, sprzęt fotograficzny). I się zaraziłam. Pierwszy aparat  to był Druh, robiło się nim zdjęcia na dużej kliszy i z takiej kliszy można było robić odbitki tzw. stykówki. Służyła do tego ramka z szybką, w którą się wkładało kliszę a pod nią papier fotograficzny. Podstawiało się pod żarówkę odpowiedniej mocy na odpowiedni czas liczony nie stoperem, a jedenaście-dwanaście-trzynaście itd. Potem wywoływacz i lukanie z pęsetą nad kuwetą, co wychodzi, żeby nie przedobrzyć, pod kran i do utrwalacza. Znów pod kran i do suszarki. Większe odbitki robiło się pod powiększalnikiem. W liceum już ciemni nie było, za to był kolega, który miał prywatna ciemnię. Przesiadywaliśmy w niej godzinami. Bo eksperymentowało się trochę. Można było uzyskać różne efekty wyginając papier pod powiększalnikiem. Nie do końca było tez wiadomo, jak dużo można powiększyć, żeby nie wyszło ziarno. Wtedy miałam już Smienę szóstkę, do której przychodził film małoobrazkowy, oczywiście czarno-biały. Czasem udawało się dorwać do czegoś lepszego, np. Zorki albo Practicy. Kolega miał Starta, który wyróżniał się tym, że lukało się do niego z góry.

Smieną dotrwała ze mną do studiów. Aż pewnego razu, po wizycie w domu nie zabrałam jej ze sobą. I Braciszek rozebrał na elementy proste. Szkoda mi jej było strasznie, bo robiła całkiem niezłe zdjęcia. A dostałam ją od Babci, za jabłka. Z tymi jabłkami to cała historia: były u nas dwie jabłonie (między wieloma innymi) tzw. dziczki. Bo Dziadzio sadził takie dziczki, a potem na nich szczepił. A tych nie zaszczepił i zostały. Miały te dziczki jabłek mnóstwo, ale nadawały się one chyba tylko na pektynę. Albo na ocet. I co roku trzęsło się te jabłka, zbierało na wóz, potem taki czubaty wóz jabłek Dziadzio zawoził do octowni. Robiło się to w zasadzie po to, żeby się dary boże nie marnowały i żeby te spady nie zatruwały, gnijąc, atmosfery. A Babcia zachęcała nas do pomocy w zbieraniu obietnicą, że za te pieniądze zostanie coś wymarzonego kupione. I to też był jakiś chwyt pedagogiczny, bo nie sądzę, żeby wóz jabłek zarobił na Smienę, choć te aparaty wtedy drogie nie były.

Potem na studiach kupiłam Vilię. Za jakieś pieniądze zarobione na korkach, albo na koloniach, gdzie jeździłam jako wychowawca. Długo ta Vilia była, bo jeszcze pierwsze zdjęcia mojej Córci, którą urodziłam mając już 36 lat, a potem Dziecka, były nią robione.

Jak dzieci miały już po parę lat i nastąpiła znana przemiana z komunistycznego reżimu na dziki kapitalizm, pojawiło się na targach, bazarach, ulicach, wielu "Ruskich", handlujących ichnimi towarami. I od takiego "Ruskiego" nabyłam Zenita. Za jakieś śmieszne pieniądze. Mogło to być 350 zł, albo 350.000zł, ale to było w czasach, kiedy słoik dżemu kosztował 19.200zł. No i tym Zenitem robiłam już zdjęcia na kolorowej kliszy. Przy kolorowej kliszy nie było już mowy o własnej obróbce, bo było to zbyt skomplikowane i było się zdanym na zakład fotograficzny. A zakład trzaskał z kliszy odbitki jak leci, wszystkie w tym samym powiększeniu, bez dodatkowego kadrowania itp. Zanosiło się kliszę i zamawiało po jednej z dobrych , a potem odbierało kopertę ze zdjęciami i czasem klęło w żywy kamień. Bo np, w zależności od marki użytego papieru kolorystyka wychodziła dziwna. A zakład strzelał odbitki na papierze jaki miał, niekoniecznie dostosowanym do filmu, jaki dostał. No, a najlepiej oczywiście odbitki z Kodaka wychodziły na papierze Kodaka, a nie Agfy. 

Wszystkie te aparaty były całkowicie manualne. Ręcznie dobierało się migawkę i przesłonę, ręcznie ustawiało ostrość. Dopiero w Zenicie był wbudowany światłomierz, który ułatwiał odpowiedni dobór parametrów do warunków oświetlenia i czułości filmu. Wcześniej robiło się to w oparciu o pewną wiedzę , na czuja.  Byli tacy oczywiście, którzy latali ze światłomierzami w łapie. Ale, jeżeli nie byli to profesjonaliści, którzy mieli obowiązek wykonywać jedynie dobre zdjęcia, spotykali się z pogardą, tych co ustawiali na czuja.

Najpierw zostałam odcięta od ciemni. jeszcze w akademiku była ciemnia, którą wytrwale okupowałam w każdym wolnym od nauki, korków i zbiórek kręgu instruktorskiego czasie. Znów z jakimś kolegą, ale kolega był w tym tak nieistotny, że nawet go nie pamiętam. Prywatnie nie było mnie nigdy stać na kupno całego tego wyposażenia. A marzyło mi się. łaziłam do sklepu fotograficznego, przy każdej wizycie w Dużym Mieście, już pracując tu, na wsi i podziwiałam powiększalniki itp. No ale ceny, w stosunku do nauczycielskich poborów były zaporowe.

Niewiele lat temu zostałam odcięta od fotografowania w ogóle. Odcięła mnie wada wzroku. Od baardzo wielu lat mam pomiędzy jednym a drugim okiem różnice ponad 3 dioptrie. Doszło kiedyś nawet do tego, że okulistka w najbliższej mieścinie nakrzyczała na mnie z tego powodu i zapowiedziała, że mi takich okularów nie przepisze, bo nie może być różnica większa niż 3 dioptrie. Podziękowałam jej pięknie za współpracę i poszłam kupić okulary na 100% (wtedy były jeszcze zniżki na okulary na receptę). No a teraz ta różnica już jest ponad 4 dioptrie. I był problem w ustawieniu ostrości ręcznie. Sprawę załatwiłby aparat z autofokusem. Tyle, że aparaty fotograficzne stały się w międzyczasie nieprzyzwoicie drogie i znowu nie było mnie stać. Ale się cały czas przymierzałam, obgadywałam temat na Skajpie z Siostrzyczką. I dostałam taki aparat na ostatnią spędzoną wspólnie Gwiazdkę. Kodak Easy Share. Nie jest to super gwiazda, ale można nim sensowne zdjęcia robić. I jestem przekonana, że moja Siostra już wtedy wiedziała, co w niej żyje własnym życiem. Nigdy nie robiła mi kosztownych prezentów, jeżeli to jakiś drobiazg. A wtedy, po Sylwestrze wróciła do siebie, zrobiła badania (cały czas bolała ją wątroba, ale składała to na kamienie) i okazało się, że ma tam piłeczkę tenisową. Moja głupota i naiwność jeszcze raz dały znać o sobie. Tyle tylko, że 1.04.2009 roku o szesnastej z minutami byłam w Paryżu i przez ostatnie godziny trzymałam ją za rękę. Zmarła w pierwszych godzinach drugiego kwietnia. Przywieźliśmy ją z Bratem w takim małym czerwonym pudełku i , w Wielki Piątek, schowali to pudełko do grobowca Naszej Mamy. One ciągle razem podróżowały po Europie i nadal podróżują razem. A ja się ciesze tylko z tego, że mój ośli upór na coś się choć raz przydał. Oparłam się kretyńskim sugestiom mojej idiotycznej szanownej szwagierki dla której najważniejsze było, żeby przewieźć moją Siostrę do Polski, "by zmarła w ojczyźnie". I w tym ojczyźnianym syfie, który panuje w szpitalach onkologicznych. Ciekawe u jak wielu ludzi ciągle jeszcze sentymenty biorą górę nad rozumem w zasadniczych sprawach.

Tak, moja Siostra wiedziała, że ten aparat to ostatni prezent od Niej. I że  zawsze, gdy biorę go do ręki, żeby coś pstryknąć to o niej pomyślę.

Wtedy w Paryżu czekaliśmy parę dni na pogrzeb. Trudno było siedzieć bezczynnie, Córka wyciągnęła mnie na spacer. Ale ja ustaliłam dokąd, ona tylko prowadziła. W pierwszych dniach pobytu Siostra odwiedziła Sacré Cœur, a tam jest figura Świętej Małgorzaty. Chciałam tam pójść w pierwszej kolejności.

Jak widać, słońce już zachodziło powoli, gdy doszłyśmy.

A potem popatrzyłyśmy, tak jak Ona, na panoramę Paryża.

Przeszłyśmy przez Montmartre i podreptałyśmy pod Notre Dame, a potem Hotel de Ville

Gdy wracałyśmy było już całkiem ciemno i tak wyglądała Sekwana.

A na następny dzień była kaplica w hopitale diaconesse,  kościół Notre-Dame-de-l'Assomption na rue Saint Honoré i cmentarz  Père-Lachaise. Na następny dzień cmentarz jeszcze raz, a potem podróż non stop samochodem z powrotem.

I tutaj są obie. Takie kwiatki im zrobiłam. Mam nadzieję, że Mama wybaczyła mi te lilie. Bo nigdy nie lubiła lilii, a ja oczywiście o tym zapomniałam.

Zdjęcia w Paryżu robione były telefonem komórkowym. Nie myślałam wtedy o zabieraniu aparatu.

srebrzyscie

O 7.00 było srebrzyście i o 10.00, tam, gdzie słońce nie zagląda jeszcze - też srebrzyście. W sumie, to mam gdzieś takie uroki przyrody pod tą data. termometr pokazywał -4. Liście spadały z łoskotem, gdy na tę szeleszcząca srebrzystość wyprowadziłam psy na poranne siku. Ciekawe, co zamarzło i przemarzło? Traktor nadal stoi z bronami i wodą w chłodnicy na środku podwórza. Dziecko kontuzjowane jakieś, plecy go bolą. Na każdą propozycję podjęcia jakichkolwiek działań odpowiada, że plecy go bolą. I zwala winę na ciotkę, że bo musiał kosiarkę spalinową do auta załadować, żeby wykosić jej wersalskie ogrody, bo trawa taka, że się wywraca (ciotka się wywraca). Bez trawy i tak by się przewracała, bo chodząc o dwóch laskach i dźwigając 100kg na spuchniętych nogach trudno kosz ze zgrabionymi liśćmi taszczyć. Nie wiem po jaką cholerę - jak spadły, niech leżą. No, ale jak wersal, to wersal. (Nie wytrzymała do naszego przyjazdu i sąsiadkę zgwałciła, coby jej ścieżkę od bramy do schodów wystrzygła do zera.) Wcale mi spadłe liście na trawniku nie przeszkadzają. Natomiast chusteczka higieniczna jak najbardziej.

Chleb upiekłam, zaraz z rana. Bo te moje dwa, jak wczoraj pojechały węgiel nabyć, to doznały szoku na widok ceny obecnej i przyszłej i już więcej nie były w stanie nic załatwić. Potem Dziecko pojechało do sklepiku, czyli Wiejskiego Centrum Rozrywki. Jakoś go już plecy nie bolały. Ale chleba tam już o takiej porze nie uświadczysz. Ciekawe czemu, skoro chleb jest sprzedawany w prezerwatywie i ma 5 dni przydatności. A jak nie pójdzie, to dostawca zabiera z powrotem. No, ale głównym źródłem dochodu sklepiku jest przecież nie chleb, lecz piwo. No, to upiekłam swój chleb powszedni, kuciany. Z pszenicą w całości zmieloną w śrutowniku maksymalnie skręconym, zamiast mąki razowej. No i serwatki akurat nie miałam, ale mi się pół kefiru poniewierało po lodówce to dodałam do wody. Dobry. Zjadłyśmy właśnie z psicami opóźnione śniadanie.
Mała kota włazi uparcie do zlewu. I albo tam siedzi obserwując kropelkę spadającą z kranu, albo defiluje przez szafkę, kuchenkę, po ladzie. Obawiam się, żeby ta defilada nie zakończyła się kulą ognia, bo jakoś kawiarka stojąca na zapalonym palniku jej nie przeszkadza. Nie wiem jak ją oduczyć. Może sporządzić grzechocące pierścienie, jak do oduczania psów od zbierania z gleby czegobądź? Bo wyjmowanie jej ze zlewu i zdejmowanie z lady nic nie daje - włazi zaraz ponownie. A danie po dupie w miejscu przestępstwa niekoniecznie musi się skojarzyć z miejscem przestępstwa, może z właścicielem karzącej ręki.
Koty mnie wczoraj do wqrwu lekkiego doprowadziły. W zasadzie Panek Koteczek. Swego czasu Córcia przywiozła mi była kłąb rajstop, czy za małych, czy za dużych, czy znudzonych. I te rajstopy w reklamówce leżały na dnie szafy i czekały na podjęcie wyznaczenie dalszej marszruty, albowiem rajstop używam w niewielkich ilościach - tylko od tzw wielkiego dzwonu, kiedy mus ubrać spódnicę, a temperatura nie pozwala zostać o bosych nogach. Szafa stoi z drzwiami lekko uchylonymi, bo bieszczadzka ci ona jest i lat przeżyła już wiele oraz parę przeprowadzek, które tym meblom nie służą zdecydowanie. Pan Koteczek był widywany, jak szafę opuszczał, ale wiadomo, że koty lubią się zaszyć. Córunia, bywszy ostatnio, zapodawała mi, że zapach się jakiś z tej szafy wydobywa, ale mój upośledzony nos niczego mi nie sygnalizował. Zresztą, Pan Koteczek? Taki porządny? Który, ledwo po narkozie ślipia otworzył, zaraz do kuwety polazł?
Tymczasem wczoraj marszruta rajstop została ustalona i udałam się, coby je z dna szafy wydobyć. No i niestety, przy bliższym spotkaniu z nosem, podejrzenia Córki okazały się słuszne. Rajstopy poszły do prania, szafa do mycia i odsmradzania jakimś lawendowym odsmradzaczem z Rossmana. A najgorsze, że pod tymi rajstopami leżała moja skórzana torebka z Ochnika - prezent od Córuni, za wykonane jej remonty, którą, coby się w codziennym użytkowaniu nie zniszczyła, na spód szafy w specjalnym worze wetknęłam. Wór poszedł aut, a co z torebką - nie sprawdzałam, żeby mnie szlag nie trafił. Na razie powiesiłam żeby się wietrzyła. A proponowałam Córuni, żeby sobie wzięła używać, bo ja z taką torebką nie mam ani w czym, ani gdzie szpanować. A ona -jak najbardziej. Może to chamstwo z mojej strony, bo dziecko się postarało i całą premię prawie na tę torebkę wydało. Ale tez dowód, że czasem drogi i elegancki prezent to tylko problem dla obdarowanego.

Moje chłopstwo jeszcze szczęśliwie zalega (Szczęśliwie? Q..wa, o tej porze?). Więc pójdę nieco doprowadzić do ładu łazienkę i z psami na dłużej, bo czekałyśmy, aż srebrzystość pójdzie skąd przyszła.

picture story from maine klajne ZU

Jako uzupełnienie do poprzedniego posta moje zoo na fotach.
Historycznie.
Psowate były najpierw. Pierwsza była Księżniczka.

W czasach, gdy jeszcze szlajała się po szołach.

A tu już prosty kundel niestrzyżony. Podziwia okolicę.

Księżniczki stosunek do zagadnienia: kulturalnie mówiąc -jest ponad. Natomiast Czarna "pilnuje" kóz.

Czarna - kundel przydrożny, wyjęty pieruńską zimą z rowu.

Się lenimy na fotelu u Pana.

Co dwie wypatrzą, to nie jedna.

Potem pojawiły się kotowate. W sposób nieplanowany oczywiście. Pan Kot był najpierw tylko przejściowo.

Pan Kot jako małe kociątko z zadatkami.

A to już po lądowaniu.

Przez chwilę był nawet szpital. Księżniczka oczywiście na ziarnku grochu. Im więcej poduszek pod nią, tym lepiej.

Przecież ja do tej szafy wcale nie wchodziłem...

Właśnie posprzątaliśmy...

Jak się jest PANEM Kotem, to się siedzi, gdzie się ma ochotę.

Pani ma "miętkie" serce i Dziecko II odziedziczyło. Ciemną nocą przywlekło takiego lemura.

A Pan Kot jest wq..wiony, że na jego terytorium to coś się pojawiło. W dodatku przysiadło ledwie co napoczętą gazetę. Poszła won z mojej gazety. Ja tu czytam!

I jeszcze do mojej miski się wpycha, jak w swojej ma to samo! Paszła!

Paskudny lemur nazwany Klementyna-Kundzia-Pinda ma bardzo ciekawe umaszczenie, szaro-żółte ślepia i przepastny żołądek. Fryga tyle co Pan Kot i jakby jej było mało. Ale nie wybrzydza. Ziemniaczka tez frygnie.

 Jak  Szanowni Czytelnicy zauważyli, koty są karmione na oknie. Trudno uhaha, ale jest to jedyny sposób na to by coś zjadły. Może niedokładnie tak. Bo zauważyłam, że jak koty jedzą, nawet skradzionego kotlecika, to psy twarzy nie pchają. A koty, jak wiadomo, lubią sobie parę podejść do miski zrobić. Gdyby to nie stało na oknie, to koty chodziłyby głodne, a Czarna  - kwadratowa. Czarna bowiem jest psem ciągle głodnym, mogłaby jeść cały czas. W kuchni towarzyszy mi nieustannie, najchętniej znajdując się między moimi nogami a szafką kuchenną lub kuchenką. Co wkurza mnie totalnie, bo potykam się o nią ciągle, a w dodatku miałam już psa osobiście wrzątkiem oparzonego, czego nie chciałabym powtarzać.  Pozycja ta zapewnia  Czarnej  stałą kontrolę nad wszystkim, co mi spod ręki -noża wypadnie-skapnie. Natychmiast jest uprzątnięte, chyba, że powiem "nie rusz".

Jest teraz 3.25. Pospałam do 0.30. Byłam dzisiaj u szwagierki, bo słabowita i lekarza jej do domu zamówiłam. Trza było być, jak przyjedzie. Ta ciągle na pigułach nasennych. Całe życie. I lekarka jej bez mrugania przepisuje, jakieś różne  dwie.

No i tak się zastanawiam, czy nie trzeba będzie wzorem pójść. Bo zaczyna mnie to niespanie .... denerwować. Tyle, że... Myślę, że niespanie jest denerwowaniem spowodowane....

Przylazł Pan Kot. Po gonitwach , co z Pindą uskuteczniali. Próbuję go pogłaskać.. Ale gdzie tam. A lemur paskudny wskoczył na mnie i natychmiast pomruk z siebie wydał. Przemaszerował po desce łóżka omijając Księżniczkę, która, o dziwo, śpi pod kołdrą. Usadowiła się pinda na moich nogach, udeptuje i mruczy jak traktor, a Pan Kot łazi i drze twarz.

o kotach, pogodzie i czasie co z......ala

no, "płynie", "umyka", "leci", "pędzi", jak tam sobie chcecie. Raczej nie płynie, tylko zasuwa jak sprinter. Ani się obejrzałam, a tydzień - myk. I go nie ma. Do tego stopnia, go nie było, ze nawet nie miałam czasu porozmawiać z Dzieckiem I. Zadzwoniła a to, jak właśnie z Dzieckiem II taszczyliśmy młynek (wialnię znaczy, która i tak użyta nie została, bo prądy gdzieś zaginęły, a potem, jak się znalazły, to wywaliły wszystkie kory), a to jak wisiałam Wandzie na cycku, i w ogóle w takich różnych ciekawych i ekscytujących momentach. Było, ze oddzwonię, a że odbiorę, jak jeszcze spać nie będę. A potem, jak już można było oddzwonić, po zakończeniu "szychty", to była taka godzina, że już mi Dziecka I było szkoda, a i siły rozmawiać nie miałam. Ale : posiane, z trudem, bo deszcz uparcie przeszkadzał i niweczył pracę. Oraz pracy dodawał. Bo Dziecko "poskrudliło" (czyli agregatem uprawowym pole piknie wyrównało), a deszcz przyklepał. Skutek był taki, że albo brony zapinać, albo obciążniki na leje siewnika zakładać. Wybraliśmy wariant II, bo tańszy. Oczywiście nigdy nie jest tak, żeby było łatwo, więc nie było. Obciążniki były, ale nie wszystkie, a zawleczek było o wiele za mało do tych nawet, które były. Więc obciążniki zabytkowe śmy wyszukali, a zawleczki Dziecko cięło z druta. Pan Starszy był metodycznie obrażony, więc żadnej pomocy z jego strony nie dało się uzyskać. Co skutkowało jak ten deszcz - przybywało pracy. Bo nagle nic nie wiedział. Ile siewników ziarna wysiewa za domem, ile razy trzeba przejechać pole, nic kompletnie. Było albo "nie wiem, licz", albo jego stała odpowiedź - "to zależy". Przestał być totalnie obrażony, dopiero jak Dziecko kończyło siewy. I z tego szczęścia wyjechał w pole autem, żebym mogła zapakować, co zebrałam w międzyczasie (Zebrałam między jednym, a drugim wpierniczaniem oczami, uszami, nosem i gardłem zaprawy nasiennej. bo wymyślił, że najlepiej będzie nasypać ziarno na przyczepę i tam zaprawiać, bo w siewniku, jak całe życie robił, to żadne zaprawianie. Efekt był taki, że zmieniliśmy kolor nieco, na taki lekko amarantowy, aha, fuksja sie to nazywa teraz.) Z rozpędu cofnął najpierw na pień po śliwce, a potem wpakował sie bokiem do bruzdy wyoranej przez sąsiada na pół metra. Na szczęście nic nie urwał. Chłop jest po prostu nieodporny na stres i jego stres odbija się na otoczeniu. Qrwa, a chłop duży mocno. Z własnym stresem sie radzi sobie samemu.
Było. Mamy nowy tydzień.
Poniedziałek powitał nas o 6.00 rano prawie mrozem. Termometr pokazał zero. Psy wyprowadzone na poranne sikanie szeleściły trawą. Wstaliśmy tak rano, bo Dziecko fuchę dorwało przy koszeniu lasu. Trzeba mu było jadło przygotować, coby nie osłabł.  Czekając na kolegę z samochodem, który tę fuchę organizował, w pełnym rynsztunku już (czytaj - bundeswerach na nogach, które miały świeżo w pamięci przedniedzielne prace polowe) zasuwał po mieszkaniu, obserwując koty. Szaro mi i buro na podłodze się zrobiło.

Mała pinda bojowa bardzo, Panu Kotu baty spuszcza, a ten przed nią wieje. Do miski jest pierwsza, Pan Kot się odsuwa szarmancko, z wqrwem jednak. Zresztą wqrwiony jest cały czas, czym zaczyna i mnie wqrwiać. Nie widziałam jeszcze kota, który byłby cały czas wqrwiony, jak on. Na ręce go wziąć nie można, bo warczy. Pogłaskać -uchyla się. Bywają tylko takie ułamki sekundy, gdy jest normalnym, przymilnym kotem - np. jak wróci z imprezki i jest zmarznięty i głodny, a ja mu otworzę drzwi. Pinda natomiast przymila się cały czas. Siedzi teraz obok mnie i pomruk z siebie wydaje bezpodstawny.  Wczoraj przylazła do łóżka, usadowiła się w zgięciu łokcia i tak jej było dobrze. Mnie trochę mniej, bo oprócz niej w łóżku była Księżniczka z prawej strony, głasków się domagająca i przeszkadzająca w operowaniu myszą. A z lewej strony pod kołdrę wlazła i rozpanoszyła się Czarna.

W tzw międzyczasie Księżniczka została doprowadzona do "ludzkiego" wyglądu, tzn. ostrzyżona i rozkołtuniona.  Kosztowało nas to trochę wysiłku. I tak grzywka jeszcze została do skrócenia.

Scen parę z życia mojego ZU:

Dzisiaj koty się piorą na podłodze. Mąt jeden, bezgłośny wprawdzie. Czarna przyszła, nad tym mątem stanęła, nos w kłębowisko wepchnęła i tym nosem przegoniła jednego kota w jedną stronę, drugiego - w drugą. Jeszcze chwilę stała i patrzyła, czy poszły, gdzie należy i czy spokój zapanował.

Wymyśliłam oswajać Stefana z Czarną (bo Księżniczka, to taki głupol raczej, więc niech siedzi na dupie). Czarna uchachana, bawić by się ze Stefkiem chciała, ale Stefek nieufny bardzo. Na odległość ją obchodzi, z grzbietem postawionym. W pewnym momencie na podwórzu pojawiło się 2 metry mojego Dziecka. Stefan skorzystał czym prędzej i za Dziecko się schował. Śmiechu to było warte, jak zza Dziecka wyglądał, raz z jednej, raz z drugiej strony, co też to dziwne czarne zwierzę tam wyrabia.

Wczoraj małą pinda ukradła kotlecika. Przygotowałam sobie na stolniczce, ściereczką przykryłam, coby nie korciło. Cały czas byłam w pobliżu. W pewnym momencie zauważyłam, że Czarna stoi między stołem a ławką i intensywnie w kąt popod ławką zagląda. Ciekawe: jak kotom uda się coś zwędzić i do parteru sprowadzić - psy stoją i obserwują. Nie próbują im odbierać. Podobnie chyba wygląda (nie widziałam, ale wnioskuję po braku obrażeń) jeżeli jeden pies , czytaj Księżniczka, coś zwędzi - drugi nie odbiera. Psy ostatnio wierzchem nie chodzą. I dobrze, bo w towarzystwie kotów psie kradzieże mogłyby się skończyć śmiercią albo kalectwem kota któregoś. Zwłaszcza, że pinda, durna jeszcze i miejsca swojego nie zna.

Przychodzę któregoś dnia do domu i wołam Pana Kota, bo nigdy nie wiadomo, czy jest, czy imprezkę zaplanował. Usłyszałam jakieś takie stłumione miauu. Czy mi się wydawało, czy faktycznie usłyszałam? Pana Kota, czy może pindy. A jak Pana Kota, to czemu takie stłumione? Pewnie gdzieś wlazł i się zaciął. No to panika. Bo gdzie mógł tak wleźć, że się zaciął? Pod wannę? Nie, zatkane. Szafy? Ganiam od jednej do drugiej, szuflady nawet wysuwam. Psy szukają ze mną. A to mi skarpetki zwinięte przyniosą z radością, a to papugę. Czarna dywan skołtuniła w ferworze poszukiwań. W końcu idziemy z powrotem do mojego pokoju. Księżniczka niucha pod łóżkiem. Wreszcie na łóżku. A na łóżku leży kołdra w kopercie. Zgarbiona nieco. Więc macam. Jest. Wlazł do koperty, wsunął się pod kołdrę i nie mógł znaleźć powrotnej drogi.Dawno już tej kopert nie używałam i chyba znowu poleży sobie w szafie. (Nawiasem mówiąc, przy ostatnim użyciu znalazła się para majtek, których brakowało mi do rachunku. No już co jak co, ale żeby majtki zginęły? W tym wieku? Nie opuszczając domu? A to zasługa pralki, która ma tę właściwość, że jak piorę poszwę, to wyciągając pranie mam wszystko w tę poszwę spakowane. Jak potem składam samodzielnie, to czasem się zdarzy, że nie wszystko wytrzepię ze środka)

Wczoraj wracamy z kościoła. Już ciemna noc. 19.15. Jojczę, że jeszcze do zwierzaków i psy wyprowadzić. Na co Dziecko: ""Mama, ty to masz takie dziwne hobby. Normalni ludzie, jak mają hobby, to się zajmują jak chcą, a jak nie chcą, to leży. A ty, to nawet jakby skały srały - musisz. Aleś sobie wymyśliła!"

Fajnie tak posiedzieć sobie z ciepłą kicią na kolanach (zwłaszcza, gdy bolą, cholera wie skąd i po co), ale trzeba by coś z tak pięknym dzionkiem począć.
Szewski poniedziałek się zanosi. Somsiad twierdzi, że w poniedziałek ani krety nie ryją, więc pracować nie wypada.Ale może jednak. Z drugiej strony, po ubiegłotygodniowym sajgonie trochę luzu nie zaszkodzi.

szaro-buro-ponuro

Ostatnie dnie takie właśnie są. Najczęściej rano, na podpuchę, zaświeci słoneczko, a już do południa robi się  buro i nie wiadomo-będzie padać, czy nie. Kozy kiszą się w obórce. Psy śpią jak zabite, porozkładane po kanapach (Księżniczka) i gdzie bądź. Koty pochowane po kątach.

Stwierdzam po raz kolejny, ze ja to mam szczęście jak pijany w pokrzywach. (Na cholerę mi się przydał ten czepek, w którym się ponoć urodziłam?)
Nawet w kotach: Kiedyś miałam u szanownej szwagierki zamówione kocię. Ale zostały jej dwa i się uparła, że albo oba, albo żadne. No to wzięłam oba. Z tym, że to gratisowe było osrane. Jak już wyleczyłam, to wzięło i zginęło. A to pozostałe wyrosło na cherlawa kotkę, która na szczęście miała młode tylko 2 razy (To były czasy, gdy na wsi leczenie psów u weterynarza było ewenementem, o tabletkach dla kotek nawet nikt nie wspominał, a sterylizacja była dziką fanaberią). Potem była Masakra, już kot domowy, wykąpany, odpchlony, odrobaczony. Wyprysnęła między nogami moimi i psimi na dwór, gdy ciemnym rankiem Księżniczkę wyprowadzałam, przed wyjazdem na wykłady. I ślad po niej zaginął.
I teraz znowu: Pan Kot uratowany od utopienia w wiaderku przez szanowną szwagierkę. Pojechał do KRK, po czym zleciał z balkonu. A ponieważ nie był Wroną i lądować nie umiał, skończył ze złamana tylną łapą. No i nocnym pociągiem, na szybkości przybył do mnie. I zaczął się sajgon. Pani doktór tak pilnie go leczyła, że narkozę miał w ciągu półtora miesiąca 4 razy. Nie potrafiła biedna skutecznie kotu opatrunku założyć. I nie wiedziała, że kot wybudzony z narkozy może opatrunek ...jowo założony, zdjąć natychmiast, więc należałoby mu ubrać kołnierz. Skutek był w postaci natychmiastowej narkozy po raz drugi, ponownego opatrywania i komentarza z uśmiechem (zresztą za każdym razem, gdy opatrunek zniszczył) "Jeszcze takiego kota nie widziałam". Przez pierwsze noce było czuwanie, jak przy chorym dziecku, za zamkniętymi, ze względu na psy, drzwiami. Nie wiadomo było czy zaakceptują, więc wolałam, żeby na razie swobodnego dostępu nie miały. Co prawda Księżniczka, gdy jeszcze nie było Czarnej koegzystowała z Masakrą wspaniale. Czarna natomiast, na widok jakiegokolwiek kota na podwórku dostaje szajby kompletnej, Księżniczka zresztą też. I tak jest cały czas, mimo dwóch kotów w domu.
W końcu się oswoiły nawzajem i zaczęły się gonitwy połamańca z usztywniona łapa i w kołnierzu z Księżniczką. Czarna zachowywała dystans. Potem i ona się włączyła. Ale wolałam, żeby pojedynczo go ganiały, bo we dwie mogłyby mieć jakiś głupi pomysł stadny.
Pan Kot pozbył się opatrunku ostatecznie na tydzień przed terminem. Został dostarczony do Pani Doktór. Pani Doktór z rozbrajającym uśmieszkiem stwierdziła, że już opatrywać nie będziemy, bo i tak zrobił się staw rzekomy. Jak na jego wielkość, jst to staw rzekomy bardzo drogi, bo kosztował mnie min. 450zł. Myślę, że za te pieniądze mogłabym mieć staw rzekomy z ozdobnymi karasiami przed domem.
Zielony Kruk na kozim forum skomentował to: stwierdzić, że się zrobił staw rzekomy, to tak, jak po zawaleniu się ściany stwierdzić, że zrobiło się okno bezszybowe. I tralala. Panią Doktór spuściłam delikatnie po brzytwie i moja noga u niej nie postała, po tym jak przez cały dzień usiłowałam u niej uzyskać pomoc dla chorej kozy, tuż po zostawieniu u niej tych czterech i pół stówek za leczenie kota. Nie jedynych zresztą, bo przez 9 lat ładnie mi się tam nazbierało.
Trafiłam na nowo otwarty gabinet. Przyjmuje tam 3 sympatycznych chłopaków i jedna dziewczyna. Przyjeżdżają do zwierzaków gospodarskich bez łaski, nawet nie zawsze liczą za dojazd. Stawki maja umiarkowane, każdy lek mi sprowadzą na drugi dzień, jeżeli nie maja na stanie. Kastrowanie Stefana kosztowało mnie tyle samo co kastrowanie Pana Kota.
I parę dni temu trafiłam do nich znowu z Klementyną. Najpierw byłam sam po piguły dla robali i płyn dla pchlaków. Po czym stwierdziłam, że pinda nadal się drapie za uchem, a nie powinna, zwłaszcza, że środek przeciwpchłowy za uszami tez został zaaplikowany. Zajrzałam więc do tych uszu i zobaczyłam coś, czego nigdy w życiu, u żadnego zwierzaka nie widziałam. Wyglądało to tak, jakby ktoś nasypał jej w uszy wilgotnej czarnej ziemi a potem palcem ugniótł. Zaczęłam to czyścić, przy pomocy płynu do uszu i patyczków. Trochę się wyczyściło, ale wolałam, żeby ktoś to zobaczył. Akurat trafiło na dziewczynę. Stwierdziła przewlekły stan zapalny, trochę wyczyściła. Powiedziała, że potrzebna maść za 5 dych. Ponieważ aktualnie nie posiadam wolnych pięciu dych, niestety musi się sprowadzić do codziennego czyszczenia przy pomocy płynu i patyczków. Wieczorem pinda idzie do rękawa polarki (czyt. jest wrzucana głową na dół), który ma w mankiecie wciągniętą gumę. Lejemy i czyścimy. Uszy wyglądają już dużo lepiej, ale pinda za chwilę zacznie mnie omijać z daleka.

[Pinda się pięknie przyjęła. Na dzień dobry dała każdemu psu po pysku. Miały się więc na baczeniu i zachowywały dystans.Ale teraz stosunki już Ok. Nawet Czarna jej mordę liże, co jest objawem sztamy. (Przed chwilą wylizała mordę Stefanowi, pomiędzy sztachetkami bramki do obórki. Nie wiem, czy był szczęśliwy z tego powodu, ale nie protestował.). Gorzej wyglądają stosunki z Panem Kotem, ale widać, że też się poprawiają. Pan Kot jednak wciąż wydaje się być oburzony, że śmieliśmy sprowadzić inne kotowate na jego terytorium. Jeżeli pinda wsadzi mu nos do miski, w proteście odchodzi nadęty. Daję mu jedzenie u mnie na parapecie i zamykam drzwi, żeby pinda nie sprawdzała, czy przypadkiem on nie ma w misce czegoś lepszego]

Tak jak uniki robi Księżniczka, gdy widzi w mojej ręce waciki do czyszczenia oczu. Księżniczka jest ogólnie z tych co to "nie rusz mnie, nie dotykaj mnie". Przy jakimkolwiek zabiegu higieniczno-kosmetyczno-estetycznym są protesty. Ostatnio nawet coś jej się w główce pomieszało i ząbki wystawia. Skutek jest taki, ze czasem dla świętego spokoju (własnego) odpuszczam. Po czym trzeba 3 razy więcej czasu, żeby wyprowadzić, co się zaniedbało -np. kołtuny. Pazury miała ostatnio porządnie obcięte, jak miała narkozę na okoliczność operowania łapy, w którą wbiło się nasionko trawy i zrobił się ropień. A normalnie to cud, jak na raz obetnę po dwa pazury u dwóch łap.

No, i wiedziałam, że tak będzie. Broniłam się racami i nogami. Wystawiałam na tablicy i w anonsach czarnego i białego. Czarny ładniejszy mi się wydawał. Myślałam, czarny się sprzeda to biały zostanie. Potem się okazało, że biały dużo większy. Czarny został wykastrowany. Dwóch nie mogę trzymać, zwłaszcza w formie rozpłodnika, bo moich kóz kryć nie może , a zapach roztacza. Mnie nie przeszkadzał, ale wiem, że wszystkie ubrania nim przechodziły, mleko też. Dziecko miało odruch wymiotny w sąsiedztwie obórki. Kastrat co innego. Wystawiłam ponownie białego. Tydzień temu w piątek. Jak się do piątku nie sprzeda to, niestety. No i się nie sprzedał. Jest więc w zamrażalniku. A dziś zadzwonił facet. Wiedziałam, że tak będzie. Niech szlag trafi taki czepek!

Nie śpię nocami. Wstaje późno. W dzień jestem do niczego. Jesień? Starość? Życie?

Dziecko pojechało do Siostry do KRK. Z obietnicą, że w niedzielę wieczorem wróci. Wróci w poniedziałek. Jak dobrze pójdzie. Jak zwykle.

"Wyskubaliśmy" orzechów za 140 zł  (7 kg). Miał na podróż i do butów mu Córcia dołożyła. Dobrze, że w końcu kupił.

Reszta orzechów schnie na strychu. Zobaczymy jakie będą ruchy cenowe. Wydaje mi się,że w tym roku jest mało. Co nie oznacza jednak, że w skupie podrożeją. Sprowadzą z Chin. A podrożeją w detalu. I tak w ub. roku, gdy w skupie były po 14, to w detalu po 32! Paranoja.

Córka dostała z US zwrot nadpłaconego podatku. 2 miesiące po terminie. Odsetek zero. I co? Duży może więcej.

Dlatego, m.in. pisze tu głównie o moich zwierzętach. Przynajmniej (na ogół) sympatycznie jest. Wolę innych tematów nie poruszać, bo robi się od razu mniej sympatycznie. Zresztą, te inne tematy, można bez trudu spotkać wszędzie.To po co jeszcze tu?

Zapaliłam w kotle CO. Produkt sieczkarniany pali się nad podziw przyjemnie. Szkoda tylko, że worek wystarcza na pół dnia. Ale dobre i to. Szanowny małżonek, jeszcze ubiegłej zimy, postawił był na kotle świecę. Prawdopodobnie z powodu permanentnego braku zapałek i ciągłego poszukiwania zapalniczek. Ale po co mu była świeca bez zapałek pozostanie zagadką. Świeca przestała na kotle kawałek ubiegłego sezonu grzewczego i nic się jej nie stało. Trochę stearyny nakapało na kocioł i widniało w postaci zastygłego placka. Przy pierwszym rozpalaniu zeskrobałam ten placek, dla porządku, acz nie do końca sumiennie. Pozostała resztka, o dziwo, wzięła i się roztopiła, oblała kocioł od twarzowej strony i jak się już w nim dobrze rozpali, zatruwa atmosferę na klatce schodowej. Drzwi do piwnicy bowiem nie istnieją. Zresztą, gdyby nawet istniały, to ten smród i tak by się przedarł. Pytanie: kiedy  ta odrobina stearyny  przestanie  być aktywna?
Ewentualnie: czy jest jakiś sposób, żeby ja dezaktywować?

Szykuje się wycinka drzew u szanownej szwagierki. Ale pilotuje ją  szwagierka ważniejsza, więc może odbyć się w grudniu. Raczej się wypisuję.

UPCYKLING

Dzisiaj będzie o upcyklingu, czyli nowe zycia starych przedmiotów.
Natchnęła mnie do tego tematu Evunia, podsyłając mi zdjęcie pojemnika na narzędzia zrobionego z plastykowego kanisterka, jak np. po płynie do spryskiwaczy. Nie zamieszczam, bo z cudzego bloga.
Upcykling, to jest to, co stosuję w wielu miejscach i sytuacjach od dawna. Kiedy jeszcze upcykling nie był modny i nie czytało sie o nim w internecie.
Najwcześniej wykonaną rzeczą, która przetrwała do dziś, jest szafka nocna Starszego zrobiona z nadstawki do słupka z "bieszczadów"
Cały przekrój upcyklingowy mam w obórce. Bramki do boksów z ram okiennych. Karmidła z 10-cio litrowych kanisterków, odpowiednio obciętych i przymocowanych wkrętami z podkładkami do ścianek boksów. Szkoda tylko, że nie na zewnątrz -byłoby wygodniej. Ale jeszcze to dopracuję i będzie na zewnątrz. Były też drabinki do siana z ram okiennych, ale zostały zlikwidowane, bo kozy zbyt wiele siana niszczyły w ten sposób.

Tu widać tę, nieistniejącą już drabinkę. A na pierwszym planie tylecourodzony Stefan.

Teraz są siatki, własnoręcznie uplecione ze sznurka nylonowego do prasy. Sprawdzają się świetnie: nie marnuje się tyle siana, wygodnie jest donosić siano, bo napełniam na strychu i sobie zrzucam bambetle przez okienko. Nie śmieci się tak - siano jest luzem i gdyby nie te siatki, trzeba by było znosić je ze strychu w czymś. Często sytuacja zmusza do szukania własnych rozwiązań. Tak było z tymi karmidłami: coś trzeba było wymyślić, bo karmienie kozy z garnka stojącego na ściółce było zbyt wqrzające. Garnek łaził po boksie, cześć karmy była zniszczona, w garnek nabobkane. Musiało to coś być wyżej i umocowane, żeby nie latało. Jakieś drewniane korytka, to było zupełnie nie to, bo po pierwsze nie miałam materiału, po drugie -leniwa jestem a zrobienie takiej skrzynki porządnie to zbyt wiele zachodu, po trzecie - drewnianą, kanciastą skrzynkę trudno utrzymać w czystości. I wtedy wzrok mój padł na niebieski kanisterek po czymś, którego używałam do noszenia wody na grządki. Nóż, nożyczki i jest.

 Karmidełka chłopaków, tylko tymczasowe. Teraz już mają większe. A za białym koziołkiem widać fragment drzwiczek "okiennych". 

Dodam, że karmidła po tuningu nie różnią się wiele wyglądem od gotowych, a różnica w cenie wynosi ok 20zł na sztuce.

Do odciskania sera używam takich pojemniczków:

 Widać z czego są zrobione.

Różnica w cenie - min 10zł na sztuce. Mam tych sztuk chyba z 6, bo tyle najwięcej serków robiłam na raz. No, i tak się przewracały po kątach i zajmowały niepotrzebnie miejsce.

Koci domek jest w całości z rzeczy, które kiedyś były czym innym. Wykonany jest z kartonowego pudełka, w którym coś przybyło do Dziecka. Obciągnięty byłą spódnica polarową Dziecka I i wykończony byłą podpinką z kurtki Starszego. Drapak to kawałek tuby, w której tez coś przybyło, opleciony sznurkiem sizalowym, jakiego 30 lat temu używało się do prasy. Jeszcze 2 rolki takiego sznurka mam na stanie i zastanawiam się do czego go wykorzystać. Makramy już niemodne.

Moje Dzieciątko też jest miszczem robienia czegoś z niczego. I takim systemem, w czasie ostatniej, superupierdliwej zimy, gdy ciągle trzeba było odśnieżać podwórze i drogę aż do asfaltu, wykonało pług odśnieżny z byłej burty od przyczepy i "beleczego". I tu jest najlepszy dowód na to, że lenistwo jest dźwignią postępu.

W internecie można znaleźć wiele pomysłów na nadanie nowego życia bezużytecznym już przedmiotom.

Np. tu http://stylowi.pl/emil/161118/roznosci-z-plastikowych-butelek

Ostatnio przeglądałam podpowiedzi wykorzystania butelek PET po napojach. Większość to dla mnie lekkka przesada. Z tego wszystkiego najbardziej podobał mi się pomysł wykorzystania kawałka szyjki takiej butelki i zakrętki, jako zamknięcia do woreczków plastykowych. Z tym, że wydaje mi się, że to "ino roz" , bo tak wetknięty pod zakrętkę woreczek się podrze. Nie uwierzę nigdy w walory dekoracyjne butelek po napojach. Dla mnie to świństwo, z którym się mozolę raz na miesiąc, upychając do żółtych worków. Bo ktoś sobie wymyślił, że woda "mineralna" jest lepsza niż kranówka (zwłaszcza np. w Paryżu) i trzeba durniów nabijać w butelkę sprzedając im taką samą kranówkę jako wodę średniozmineralizowaną lub źródlaną. Każda kranówka, która pozostawia osad na czajniku, jest zmineralizowana i każda jest źródlana. Ta co płynie u mnie w kranie jest ze studni głębinowych usytuowanych jedną wieś dalej. I w smaku jest taka sama jak niegazowana mineralka. Jeszcze rozumiem, te wody zdrojowe -zubery, Jana, czy nawet Celestynka. Ale reszta to ściema. U nas, w sprzedaży obwoźnej, jest woda z pewnej ekologicznej doliny. I wieść gminna niesie, że powinna się nazywać "kościanka: albo "piszczelówka", ponieważ ujęcie tej wody jest usytuowane niedaleko cmentarza. No, ale to tak modnie jest teraz przemieszczać się z butelką wody "mineralnej", obowiązkowo - niegazowanej. Gazowana piją tylko dinozaury, czyli wykopaliska, czyli inaczej wapno umysłowe.

Może jednak spróbuję pospać. Zwierzaki poobkładały mnie sobą ze wszystkich stron. Mała szara chrapie jak stary chłop, a któreś kotowate zahacza mnie za nogę pazurem. Ale niech mu będzie. Grzeje za to jak mały kaloryferek.

kto rano wstaje....

Sąsiad doi krowę o pół do piątej. Dojarką. I ta dojarka, juz któryś dzień z rzędu budzi mnie dokładnie za 20 piąta. Ciemna noc jest za oknem o tej porze. Zmieniam więc pozycje i uskuteczniam kimona ciąg dalszy, Ale dzisiaj, zanim uskuteczniłam skutecznie, wstał Starszy do łazienki. Następnie usłyszał pod drzwiami pomiauk i poszedł otworzyć Panu Kotu, wracającemu z nocnej imprezki, (wczoraj Dziecko zostawiło otwarte drzwi do swego pokoju z otwartym oknem i Pan Kot wybrał wolność). Pogadał z Kotem i było juz pospane. Poprzewracałam sie jeszcze chwilę i wstałam.
Dałam kotom śniadanko:

I nawet się nie pozjadały. Po czym Pan kot poszedł spać:

A kocięcina rozrabia. Odkryła drogę do szafki z kubełkiem na śmiecie za całym ciągiem szafek kuchennych. Ponieważ po drodze jest kabel od kuchenki, muszę jej skutecznie wstęp utrudnić.  Wepchnięcie w szparę butelki po wodzie mineralnej okazało się nieskuteczne - dała radę. Właśnie wraca.
Wysikałam psy i zjedliśmy śniadanko: chlebek z kozowym serkiem był dzisiaj. Dla mnie dodatkowo z marmoladką cebulową.
Jeszcze nie mam pomysła, co pocznę z tak pięknie rozpoczętym dzionkiem. Deszczyk lekki pada, więc na zewnątrz chyba nie podziałam, a byłoby coś do zrobienia. Mój funkiowy klombik należy doprowadzić do porządku. Nie wiem, czy ta susza i upały tak źle podziałały na funkie, czy niezależnie od tego jakiś robal je zaatakował - dość, że wyglądają już teraz nędznie i należałoby wyciąć. W dodatku kozule trochę podjadły. Mam jedną z olbrzymimi liśćmi, w kolorze sosnowej zieleni z białą obwódką. I tę trzeba przesadzić, bo zasłania kulistego iglaczka i irysy. Nie pasuje w tym miejscu. Niektóre rosną na kupie. A rosną tak dzięki temu, że wiosną )którąś) nie mogły sie zdecydować na wylezienie z ziemi. Położyłam czarną włókninę, żeby zaoszczędzić sobie odchwaszczania. I wtedy zaczęły się dobijać spod włókniny. Tyle, że ja w międzyczasie, w miejsce tych brakujących posadziłam nowe. I tralalala.
Od poniedziałku, z Dzieciem, porządkowaliśmy sad. Wkurzyły mnie wreszcie te zwalone przez wiatr śliwki i Dziecię z piłą poszło rżnąć a ja pomagać. Jak już zostało porżnięte to co leżało, to stwierdziliśmy, że jak juz piłą jest w sadzie, to może by jeszcze tu i ówdzie podregulować. Z tego regulowania zrobiła się czubata przyczepa gałęzi. Przyczepa. Bo Dziecko stwierdziło, że idiota i masochista by to w sadzie ciupał siekierką, sekatorem, skoro w stodole marnuje się przedwojenna sieczkarnia, która patyk tnie aż miło. No to pojechały patyki do stodoły, sieczkarnia została ustawiona i zaczęliśmy ciąć. Następnie Dziecię stwierdziło, że idiota i masochista by tą korbą kręcił, skoro jest przystawka do traktora, a sieczkarnia ma koło pasowe (bo dawnodawno była napędzana kieratem). Jak już załatwiliśmy tę przyczepę patyków, z czego wyszło 5 dużych worków peletu, to zaproponowałam, że: skoro nam tak dobrze idzie, to może by jeszcze te porzeczki, co pod orzechami rosną załatwić.( Porzeczki posadziła wiele lat temu cioteczka i zostawiła je samopas, boć ona nie ma siły, żeby to ciąć. A ja jej nie cięłam, bo i tak by było źle, a w dodatku mam co robić. I zrobiła się porzeczkowa dżungla, z której pożytku żadnego, bo nawet jak owoce jakieś są , to wydrobniałe i nie dojrzewają.) Nie było się co tam pierniczyć sekatorem, bo wszystkie pędy były stare, więc piła została przyłożona u gleby i poszło radykalnie. Na wiosnę coś tam się ma szanse wypuścić, a owoce będą za dwa lata. Przestronnie się zrobiło. A patyków była kolejna przyczepa. Dziecko już miało wprawę w popychaniu, tak, że nie nadążałam z donoszeniem. Ale wycięliśmy, posprzatali. Porzeczkowy pelet czeka na zaworkowanie, bo trochę liści było na czerwonych i nie chciałam workować od razu, żeby nie zaczęło gnić w workach. Przy okazji tego workowania stwierdziłam, ze zdziwieniem, że drewno owocowe pachnie owocami. Ogólnie lubię zapach drewna. Zapach "drewnianego" dymu zawsze kojarzy mi się z Bieszczadami. Tak jakoś. Ale nie sądziłam, że pocięte gałęzie jabłoni pachną jabłkami. I tak owocowe zapachy zostały zgromadzone w workach do kotła. Ciekawe, czy jak się to będzie wyciągało do palenia, to jeszcze będzie pachniało.
Pomiędzy tym ścinaniem i rozdrabnianiem odbyło się koszenie w sadzie. Orzechy zaczynają lecieć, a pokrzywy znalazły sobie najlepsze miejsce do rośnięcia akurat pod orzechem. Dziecko kosiło, ja zgrabiałam to skoszone na kupkę. A przy drodze leżała kupka starych patyków, którą wzięłam i podpaliłam. Jak Dziecko dorwie się do kozy z tarczą, to kosi co leci. Wykosiło więc bukszpany, które cioteczka posadziła pod orzechem drugim (Kto sadzi bukszpany pod orzechem i po co?) Paliły się te bukszpany jak lasy australijskie. Potem spalona została skoszona trawa. O dziwo! Co prawda sąsiedzi maja zwyczaj palić trawę prosto spod kosiarki i jakoś się pali, a ta była na wpół uschnięta. Potem Dziecko wykosiło jeszcze niedojady za drutami. I udało mu się nie skosić druta. Takim sposobem sad mamy prawie załatwiony. Zostało trochę grubszego drewna do zwiezienia. Oraz maliny do wycięcia i kawałek do zaorania. Pod nowe maliny i truskawki, które sadzone będą wiosną. Ale to już później, jak zostaną uprzątnięte grządki i będzie się na nie wozić gnoja, bo nie ma się co rozdrabniać i walczyć z gównem parę razy. Najpierw jednak trzeba usunąć alpę, która zagradza dojazd do gnojnika. Dziecko samo tego nie zrobi, a ja się nie czuję za bardzo na silach, pomóc mu w tym wożeniu ziemi. Ale pewnie wyjścia nie będzie, bo znalezienie kogoś do prac fizycznych graniczy z cudem.
I tym optymistycznym akcentem kończę i pomykam do reszty zwierzyńca.
(W międzyczasie zrobiłam chutney z zielonych pomidorów z jabłkami. Kolor ma nieciekawy, brudnej ściery podłogowej. Trochę mu poprawiłam ten kolor dodając kurkumę. A smak -taki, o. Nie warta była skórka za wyprawkę raczej, zachwycona nie jestem. Przed wieczorem nastawiłam jeszcze domowe brzoskwinie na dżem. Tym sposobem do przetworzenia zostały mi jeszcze jabłka do słoików na szarlottę i drożdżówki tudzież naleśniki. Oraz ta kapusta, która jeszcze sobie dorasta. No i wypadałoby buraczków trochę w słoiki upchnąć, ale na razie daję im jeszcze szansę)
Lecę..