lecim...

z Nowym. Życzenia były, choć nie wszystkie. Miałam zadzwonić do mojej jedynej siostry ciotecznej i mi nie wyszło. Ale ona tez nie zadzwoniła. Zadzwonił natomiast żona najmłodszego kuzyna mojej Mamy, ze strony Dziadka Jakuba. W życiu nie widziałyśmy się na oczy. Miałyśmy się spotkać w mieście szkła i ciasteczek, podczas ostatniego Festiwalu Zespołów Polonijnych. Przyjechała z drugiego końca Polski, bo występowała jej amerykańska wnuczka. A mnie się popierniczyły daty z dniami tygodnia. No i jedyną szansę spotkania diabli wzięli, bo nie ma opcji, żebym na ten drugi koniec Polski się kiedykolwiek wybrała. Tym bardziej byłam przemile zaskoczona pamięcią. W rezultacie to ja do niej oddzwaniałam, bo akurat duszpasterz był ante portas. Jak zwykle zdawkowo się odbyło, zapalił papieroska na deser i pognał dalej.
No i wymieniam mejle z moją przyjaciółką, pisarką wędrowną, która osiadła w nadmorskim miasteczku, gdzie ma wszystko, co jej potrzeba, włącznie z trawniczkiem dla psów i barem mlecznym. Ma tam jeszcze parę istotniejszych elementów, których nie miała w poprzedniej nadmorskiej wsi. I paru nie ma - np. dzików ryjących i srających pod balkonem. Wciąż jestem pełna podziwu dla niej. Jak sobie radzi z życiem, chorobą swoją, opieką nad niepełnosprawnym bratem. I jaką prezentuje, mimo wszystko pogodę ducha. I w dodatku napisała dwie książki, z czego jedna, niestety wciąż jest w szufladzie, bo nie może znaleźć wydawcy.
(Tutaj będzie mała reklama: Ta wydana książka nosi tytuł "Blondie$". Jak byście gdzieś się natknęły, to poczytajcie, czyta się na prawdę świetnie: trochę realiów z czasów peerelowskich, z życia artystów śpiewających, do kotleta i nie tylko, europejskie i egzotyczne podróże w poszukiwaniu $, z tego śpiewania właśnie. I co z tych podróży wynikło. A wynikło niespodziewane i ciekawe. Zachęcam. Druga część jest równie ciekawa, już we współczesnych realiach osadzona, głównie w kraju czekolady, czyli Belgii. Ale niestety, na razie nie do poczytania. Żałujcie póki co, ja już to czytałam. A reszta - dopiero jak się ktoś odważy wydać. Niestety - komercja. Trzeba być znanym i czytanym, albo mieć ciotkę za diabłem. Gratuluję w tym miejscu Agacie wydania nowego tomiku)
A ja tu sobie siedzę jak kura na grzędzie i ciągle dumam, za co by się tu... I sam asobie podcinam skrzydła, bo jakoś nie mogę. Z drugiej strony - wiadomo, że z gówna bicza nie ukręcisz, A portfel cieniuteńki.
Na razie zadziałaliśmy z Dzieckiem twórczo i w Sylwestra opierniczyliśmy, przy pomocy wałka, jego srebrną strzałę na pojazd ufoludków, czyli w ukochanym Dziecka kolorze - zielonym. Nasze działania wywołały takie zainteresowanie, że sąsiad od domowej naprawy aut zwolnił aż, wracając z pracy, by się lepiej przyjrzeć. Może zaproponujemy mu współpracę...
A strzała wygląda teraz tak:

Tu ma jeszcze niezdjęte taśmy, na elementach, które miały zostać niezamalowane. Po ich zdjęciu, było o wiele lepiej. Na razie jeszcze schnie, bo jednak temperatura nieco za niska na malowanie. Po czasie Dziecko stwierdziło, że powinno było nabyć wojskowe nitro. Ale i tak nie jest źle.

Dodam, dla zaskoczonych naszą beztroską twórczością, że pojazd ten Dziecko nabyło po cenie szrotowej. Czyli z założenia jest złomem, tyle, że jeżdżącym, póki co. I z założenia ma wyglądać jak złom. Pewnie na przekór tym wszystkim, którzy dążą do tego, żeby auto WYGLĄDAŁO dużo lepiej niż funkcjonowało. Co powoduje, że szpachluje się rdzę i lakieruje za ciężkie złotówki, byle tylko wyglądało. A wyglądać to ma dziewczyna, jak idzie na pierwszą randkę. Auto ma jeździć.

I wszystko byłoby cacy, gdyby nie to co się dzieje z moim Dzieckiem P. Z tego powodu, jestem w kropce tak wielkiej, jak Słońce w teleskopie Hubbla. I nie wiem co mam czynić. Nie wiem i sama muszę wymyślić. Wiem tylko, że niestety nie mam na kogo liczyć. Z wyjątkiem wsparcia duchowego i rozsądnych podpowiedzi, które akurat mam(Pisarko, dzięki!). Ale nie dotyczą one wszystkich szczegółów mojego ustawienia się do rzeczywistości.

Jaki pierwszy

dzień, taki cały rok. Podobno. No, to ładnie! Bo ja dzisiaj gnojczę się totalnie. Zrobiłam tylko to co niezbędny mus. Nawet kozy na kolacje nie dostały sałatki, tylko owies z otrębami zmieszany i witaminami. Zdziwienie było straszne, ale zjadły do spodu. O dziwo! (Właśnie mi panna Kotta stanęła na dilicie i skasowała całe dwa zdania tekstu A teraz mi udeptuje brzuch z pomrukiem i pcha mordkę do mojej brody. Mówię - co dziewczynka, to dziewczynka!)

I z tego gnojczenia wyszło tak, że nawet tego posta nie dokończyłam. OJOJOJ! Co to będzie, jeżeli - faktycznie.

Najlepsze Życzenia na Nowy Rok!

Niech będzie lepszy od poprzedniego!

Niech się spełniają marzenia, niech otaczają Was mądrzy, serdeczni i życzliwi ludzie.

Niech Was nie opuszcza dobry nastrój, szczęście i zdrowie.

Niech sukces wieńczy wszystkie Wasze dzieła.

Niech się darzy!

Grafika pochodzi ze strony : http://www.tapetus.pl.( Nie znalazłam, jakie tam są zasady wykorzystywania udostępnianej grafiki)

koniec...

roku, oczywiście. Wszyscy robią jakieś podsumowania i oceniania. No, to może i ja. Cieszę się, że ten dziwny rok się kończy. Ale nie jestem pewna, czy sama zmiana daty może coś zmienić. Może ewentualnie zdopingować do poszukiwania zmian. I może zdopinguje Dziecko do szukania możliwości rozwinięcia własnego biznesu. Ale bez uzyskania jakiś dotacji nic z tego nie będzie, bo własnych środków niet. Ciotka szykuje się na wiosnę sprzedawać działki, ale szkoda liczyć na ciotkę. Kredyt na dzień dobry, to nie jest dobry pomysł, bo zyski są niewiadome, a raty pewne. Oraz opłaty, np ZUS.
Ogólnie rzecz biorąc, ten rok był beznadziejny.
Pogoda robiła sobie z nas jaja - najpierw zima do Wielkanocy, potem lało i wszystko gniło, w lecie upały i susze, jesień nawet w miarę, a teraz ta idiotyczna zima, jak w tropikach. Grudzień z temperaturą po kilkanaście stopni na plusie. Pieprzy się całej przyrodzie w związku z tym.
Na skutek tej pogody (a może też chemtrails) w polu i ogrodzie trzeba było włożyć mnóstwo pracy i niestety bez efektów. Chorowało na choroby grzybowe wszystko co rosło, a co nigdy wcześniej nie chorowało. Wobec tego cebuli zebrałam niewiele więcej niż posadziłam, drugie buraczki i marchew nie urosły (a bardzo liczyłam na własne choć trochę dla kóz). Rzepak wydał plon niższy, z powodu suszy i upałów w niewłaściwym momencie wegetacji. Pszenica, mimo oprysków, była zagrzybiona. I chociaż miała poza tym świetne parametry, nie można było sprzedać jej jako konsumpcyjną, więc poszła dużo taniej.

Ten rok był rokiem porządków w obejściu. Udało nam się z Dzieckiem ruszyć, czasem nawet wieloletnie, zaległości i zaprowadzić ład tu i ówdzie. Z czego cieszę się bardzo. Mam takie jakieś podejście do tematu, że gromadzące się rupiecie przytłaczają nas i ograniczają. Staram się wyrzucać wszelkie zepsutki, co , skutecznie nieraz, utrudnia Starszy, będący zbieraczem różnych przydasiów.

Ale był to rok ciężkiej pracy. Przynajmniej dla mnie. Niestety, nie można nająć nikogo do pomocy, więc we wszystkich tych pracach musiałam uczestniczyć, mniej więcej na równi z Dzieckiem. No i się odbiło. Na moim kręgosłupie. Za bardzo wierzyłam w swoją sprawność i możliwości fizyczne. Trzeba przystopować. Tyle, że nie bardzo widzę, jak. Bo grządki trzeba będzie założyć, trawę dla kóz ukosić i przywieźć, wyobracać i zwieźć jakieś siano, pszenicę rozładować z przyczepy, przytaszczyć w wiadrach te różne plony z grządek i sadu.
Ale może uda mi się przyuczyć Stefana do ciągnięcia wózka. Tylko muszę najpierw zrobić mu inna uzdę. Ta sznurkowa się nie sprawdza, bo gdy Stefan stawia opór - zaciska się, co powoduje u niego dyskomfort i tym większy opór. I ta uzda, to będzie pierwsze zadanie do wykonania. A potem wózek. Jeżeli Stefan będzie chciał współpracować oczywiście. No i uprząż. Ale obczaiłam już, jak to wygląda i jestem w stanie sama ją uczynić.

No i to byłoby na tyle w kwestii podsumowań i planowania.

Wczorajszy dzień minął głównie na zajmowaniu się kozami. Najpierw poszłam z Andzią do tego obsranego capa. Niestety, tym razem było za późno. Potem, jak zwykle po takiej wizycie, była dezynsekcja.
Ponieważ pogoda byłą piękna zabrałam się za pedicure u wszystkich po kolei. Idzie mi to coraz lepiej. Każda pojedynczo, w nagrodę za dobre sprawowanie, mogła sobie poszaleć na podwórku. Jedynie Andzia nie skorzystała z tej możliwości i natychmiast po uwolnieniu poszła jak strzała do swojego boksu. Nic już nie rozumiem z tego ich zachowania - na capa nie miała ochoty, ale ryj darła jeszcze do wieczora. Już leżała, wcinała słomę na leżąco i darła się z pełnym pyskiem. Ponieważ na wieczornych zakupach nabyłam taki grzebień poprzeczny, w formie dwurzędowych grabek, wyczesałam wszystkie na dobranoc. Oczywiście Wanda najbardziej przy tym dziwaczyła, ale było lepiej, niż w przypadku poprzednich szczotek.

Popołudnie zeszło na przerabianiu Dziecka rdzawej strzały na pojazd ufoludków. Wymyśliło sobie pomalować toto olejną farba, przy pomocy wałka, na trawiastą zieleń. Matka była niezbędna do pomocy. W rezultacie, to matka głównie wałkiem operowała, a Dziecko oklejało, co czyniło nader sprawnie i starannie. Nie obyło się bez wstępnych wrzasków, spowodowanych nieznajomością lokalizacji niezbędnych sprzętów, oblaniem rolki taśmy wodą z kociej miseczki. Ale to nie przeszkodziło dalszej owocnej współpracy.
Potem Dziecko z własnej woli rozpaliło w piecu, bo Starszy, który nic nie robił cały dzień, nie odczuwał potrzeby. Oraz pozmywało naczynia wieczorem, jak już woda się zagrzała.

Starszy całe popołudnie spędził na bieganiu od okna do okna i śledzeniu "gdzie jest ksiądz", czym wqrwiał młodzież. Ponieważ ksiądz "chodzi tradycyjnie" więc pewne jest, że "tradycyjnie" przyjdzie do nas trzeciego dnia kolędy, "tradycyjnie" około godziny 11.00. Więc nie ma co się wydurniać i siać paniki. W dodatku, każda uwaga na ten temat powoduje durne komentarze Starszego, w stylu, że on jest z pokolenia, które księdza po rękach całowało. "No to będziesz miał jutro okazję całować", rzekłam.
W związku z powyższym muszę zwlec odwłok i uprasować obrus.
Ponieważ dziś będzie szaleństwo się odbywało w sklepach, jak przed końcem świata, zwłaszcza w okolicach południa, muszę zaliczyć wyjazd do miasta jeszcze przed obrządkiem. A koniecznie muszę, bo coś mi na mózg padło i nie zamówiłam buraków i marchwi dla kóz. Po "wizycie duszpasterskiej" to już będzie bez sensu, bo sklepy dziś czynne krócej.
Swoją drogą, mógłby mieć nieco więcej wyobraźni.

niedziela w zoo

To nie ja byłam w zoo, zoo jest u mnie. Niby tylko koty trzy, kozy - 3, psy - 2 i pięć kur z kogutem napływowym. Ale - Panu Kotu czasem się wydaje, że jest tygrysem i jak tygrys się zachowuje. Panna Kota czasem wygląda jak lemur, a czasem skrada się jak puma. Kozioł Stefan biega za kozice górską, albo misia pandę. Tylko psy, jak psy. Nie udają nikogo.

Obórkowa kota zagościła na salonach, a właściwie tylko w kuchni i w kuchennej kociej stołówce, czyli na oknie. Czarna dostała ją pod nos, powąchała i poszła. Natomiast Księżniczka nie raczyła zaszczycić nas swoją obecnością. A ponieważ Księżniczka jest nieprzewidywalna, wolałam, żeby Tośka poza stołówkę się nie oddalała.

Tosia w stołówce

Na horyzoncie pojawiła się reszta kotów. Trzeba je ostrzec, by się nie zbliżały.

A jednak się zbliżyły i dorwały do misek.

Więc Tosia rozdaje ciosy. Na lewo...

..i na prawo.

A Tosia jest chyba leworęczna, bo jak widać, leje towarzycho lewą łapką.

Na innych zdjęciach też cały czas lewą.

Z tych emocji, moje koty zeżarły wieczorem całą, czterdziestodekową, puszkę karmy. I to głównie przepastna Panna Kota, czego po niej specjalnie nie widać. Tośka właściwie tylko popróbowała. Ona je wyłącznie suchą karmę i nawet nie bardzo wiedziała, jak się do tego zabrać. 

Po czym Tośka została odniesiona do Stefana (koziołek, który ma własnego kota). I tam zostało uwiecznione życie rodzinne moich przeżuwaczy.

Stefan z mamą Andżeliną.

Wbrew pozorom, nie są to karesy synusia z mamą. Andzia ma jeszcze ruję, a Stefan, chociaż jest kastratem, doskonale o tym wie. No i pewnie się trochę zaleca. Na szczęście, bez efektów zapachowych.

To tam, czerwone, to jest budka Tośki, zrobiona ze styropianu, obciągnięta starą lniana zasłoną

i wyłożona wewnątrz kawałkiem kożuszka. Tośka natychmiast zadomowiła się w budce. Siedzi w niej chętnie i zaczepia Stefana, gdy przychodzi na sianko do siatki. A na wierzchu lodówki Tośka ma własna stołówkę. W tej chwili nie widać, bo gdy zostawiam otwarte drzwi do obórki, to sprzątam kocie jedzenie, ponieważ jest notorycznie wyjadane przez kota sąsiadów. Dla mnie cztery koty na garnuszku, to lekka przesada.

A tu Wanda(l) z mamą Andzią. Andzia ma właśnie w pysku wiecheć siana i Wandę to siano chyba zainteresowało. Zawsze lepsze cudze, chociaż ma własną siatkę z sianem. I w sekrecie powiem, że to Wandzia ma lepsze siano w siatce, w nagrodę za to, że daje więcej mleka.

I na pożegnanie Stefek, Stefański, Don Stefano, albo ostatecznie Stefanozaurus.

Jest przesłodką, myziastą przytulanką. Chociaż czasem mu odbija i jak robię coś w jego boksie, co nie bardzo mu się podoba, a jestem odwrócona tyłem - próbuje mnie buckać. Czasem zamierza się z przodu, ale wtedy wyciągnięty palec i "nie wolno" sprawę załatwiają. W jego żywotnym interesie jest, by zaniechał tych praktyk, bo gdyby stał się terrorystą, to niestety musiałby wylądować w garnku. Kozła może ktoś by jeszcze kupił, ale nie ma w okolicy więcej takich durniów, którzy trzymaliby "darmozjada" dla myziania i obserwowania jego matrixsów.

I na koniec total view na królestwo moich przeżuwaczy. Biały Brat, przybywszy w święto, ledwie nogi z auta wyjął, popędził do kóz. A francuski Pietrek, za nim, nie bardzo wiedząc, gdzie i po co.

Po czym stwierdził (Brat), że mają jak w Wersalu (Może nawet lepiej, bo w Wersalu srali po korytarzach, a u mnie, jak widać, korytarz czysty). Co prawda ten wersal to pełny upcykling, nowe są tylko te okrąglaki i półwałki oraz zamknięcie drzwiczek między "męską" a "damską" częścią. 

Poza tym wykorzystane zostały: belki z prastarego spichlerza, futryna z drzwi w całości i druga na materiał, dwa skrzydła okienne na bramki, jedna paleta, na bramkę, rama ze starego tapczanu na bramkę Stefana. Plastykowe bańki 10-cio litrowe na karmidła. Jedynie podstawki na lizawki zakupiłam (ale ostatnio z nich zrezygnowałam i sól wisi na sznurku, bo zbyt wiele brudu gromadziło się, nawilgnięte, wokół kostki) I kupne sa oczywiście szczoty do automasażu.

Codziennosc...

Już od jakiegoś czasu budzę się ciemnym nadranem i obserwuję, jak budzi się dzień. Dla kotów to tez jest pora pobudki, bo o tej właśnie porze zaczynają swoje szaleństwa. Jeżeli od razu nie wstanę, to Panna Kota włazi na mnie, centralnie pod nos i zaczyna mi udeptywać klatę z pomrukiem i łasić się pyszczkiem, podgryzając brodę.

A dzień już wstał. Pani poszła. Teraz zwierzęta panują nad łóżkiem. Skołtuniły kołdrę i leżą. Czarna ziewa, a Księżniczka na ziarnku grochu, alienuje się od hołoty.

Panu Kotu coś się nie spodobało i usiłuje zgryźć Czarną. Pewnie mu się uroiło w kocim móżdżku, że jest tygrysem. Czarna jest ponad takie urojenia. Gdyby trafił na Księżniczkę, wyleczyłby się z nich prędko.

A ja dziś ledwie wstałam. No, wstać wstałam, ale z chodzeniem kiepsko. Prawa noga, zamiast mnie, to bardziej boli. Tak, że każdy krok to wysiłek. W dodatku boli i przy dotyku, tak, że lepiej nie dotykać. Lepiej żeby samo przeszło, bo chodzenie do mojego lekarza rodzinnego to porażka. Najchętniej przepisuje w takich razach tabletki przeciwbólowe. Jakby do ich kupna była potrzebna wizyta u lekarza i recepta! 

Na wczoraj planowałam pedicure u kóz, bo już się proszą, a pogoda ładna. Ale sobie pomyślałam, że jak mnie ta noga boli, to sobie odpuszczę, do dziś powinno przejść.No, ale nie przeszło. W dodatku Andzia się pewnie jednak beka, wobec czego czeka mnie spacer do tego osranego capa. W sumie nie wiem do końca - poprzednio wydzierała się strasznie i w sposób ciągły. Teraz tylko pomrukuje. Ogon też mi nic nie mówi, raz merda, raz tuli. Lata trochę po kojcu, ale ostatnio tak już latała, jak wchodziłam do dojenia. Tak, że : wiem, że nic nie wiem. Zobaczę co mi powie dzisiaj.

Posiałam rękawiczki roboczo-wyjściowe. Wcięło, amba zjadła, nie ma. Par dwie. łażę z psami z gołą dłonią i niespecjalnie mi z tym. Najgorsze jest pakowanie gołą ręką siana do siatek. Różności kłujące się trafiają, a i ubić trzeba.

Zamek padł w drzwiach wejściowych i drzwi stoją roztworem, jak się ich na klucz nie zamknie. Dziecko dostanie dziś delegację do miasteczka po zamek, to i rękawiczki kupi.

Dziecko P. wybrało wolność. Wielka miłość tatusia objawia się w sposób uciążliwy. Oraz ma takie gadki (które ja puszczam mimo uszu, dla zdrowotności, a Dziecko nie potrafi, żadne), które jej stres pogłębiają. Miała jechać do siebie wczoraj, coś z transportem nie wyszło, bo kolega pojechał dzień wcześniej niespodziewanie. Tymczasem francuska siostra wujeczna zaprosiła na Górkę. Więc, upewniwszy się, czy się gniewać nie będę -pojechała. Ostatecznie wolę, żeby porządnie odpoczęła psychicznie, będzie przez chwile bardziej odporna na stresy codzienne.

Też bym pojechała. Górka wciąż magicznie na mnie działa. Nawet jeden dzień ładuje mi akumulatory na długo. Są takie miejsca fantastyczne. No, niestety, to gdzie jestem, takie nie jest. 

Robię zdjęcia. Zdjęcia powinny odzwierciedlać zachwyt. A one są nijakie. No, cóż. Korci mnie, żeby Dziecko wpakować za kierownicę i pojechać tam i nazad. Ale Starszy znów "się odmłodził". Wczoraj leżał cały dzień, jak skóra z diabła. Jak mu wytłumaczyć, żeby sobie dał spokój z tą Pra...ą? Nie testuje się, nie do końca przebadanych leków, na dziadkach. Wszystkie działania uboczne wtedy wyłażą. Zresztą, podziwiam głupotę Starszego (ew. wiarę, że ciężkie pieniądze na leki wydane, dadzą mu życie wieczne) - żeby za 160 zł miesięcznie mieć co chwilę sraczkę, to trzeba dużego samozaparcia w głupocie.

A dzień dzisiejszy nas lekkim mrozikiem powitał. Na trawie szron, a na niebie jaśniutkim - słoneczko. Pewnie pójdę rozpalić w piecu, bo nikt się nie kwapi, a zimno już w chacie.

I po

Świętach. Znaczy się.
A ja się nadal zastanawiam, na co i po co te zakupy, przygotowania i wyciąganie się z portek.
Ogólnie, to szwagierki szaleństwa się zawiesiły. No, po prostu, nie ma amatorów u mnie na ciasta masowate. Cały placek tortowy, jak połozyłam na paterze, tak sie ostał nietknięty. Drugi taki, z kremem, po przeleżeniu na paterze został wyrzucony kurom, bo się porozwarstwiał, a sernik spastwiłam głównie ja. a resztę trzeba będzie wyrzucić, bo taki sernik po tygodniu już może być toksyczny. Natomiast cwibak, który upiekłam w ostatniej chwili w Wigilię,( jak Dziecko P. stwierdziło, że oprócz piernika, to świątecznego ciasta nie mamy_ poszedł już prawie cały. Takoż snickers i piernik wyszły znakomicie(wyszły znaczy, z patery). Nawet andrut leży sobie swobodnie na paterze. Andrut jest akceptowany tylko z masa kajmakową, a nie jakimiś wynalazkami.  Ale co zrobić, jak szwagierka N. piecze sobie a muzom, co jej siostra Leonilla podpowie, a potem uszczęśliwia na siłę tymi wynalazkami. (Na same polewy zużyła 3 tabliczki czekolady, pół kostki masła, mleko. Do tego tortowego poszła masa maślano-jajeczna, kawa, spirytus i słoik konfitury wiśniowej. Szkoda mi tej konfitury, bo robiłam specjalnie dla Dziecka, tylko parę słoiczków, bo wiśni w tym roku nie było - a teraz kury zjedzą)
I tak się kończy kooperacja z cioteczką. Aha, rybne pulpeciki w galarecie bardzo smakowały psom w pierwszy dzień Świąt - nie ugotowałam im jadła i dostały rybkę. Nie mam pomysłu na drugie karpiowe truchło, które zagraca mi zamrażalnik.

W Boże Narodzenie miałam wizytę rzadką nader, bowiem Biały Brat zawitał z dzieckiem swym, zza granicy świeżo, na święta i polowanie potem przybyłym. Dziecię jest przemiłe i przesympatyczne, czasem ma swoje tralalala, ale na ogół uśmiech od ucha do ucha z lica jej nie schodzi. Dziecię przywiozło (a raczej - zostało przywiezione przez) swego zagranicznego narzeczonego, po naszemu nazwanego Pietrkiem. Pietrek polowacz jest zawzięty, przywiózł więc giwery, swoje i kumpla, żeby tamten mógł publiczną komunikacją jechać. Oraz psa. Przebojów mieli po drodze parę, bo im się podczas kontroli paczka nabojów z bagażnika wymskła, ale że papiery mieli na wszystko odpowiednie, to spokojnie. Tyle, że dłużej, bo już im wszystko przegrzebali. Przyjaciele gebelsy oczywiście. No i giepees poprowadził ich przez Pragę. Stwierdził pewnie, że co tam, taka mała przedświąteczna wycieczka. Miło było i międzynarodowo. Dziecko żałowało, że Puma nie znalazła sobie Francuza mówiącego po angielsku. Ponieważ ono po francusku potrafi "Un Sobieski s'il vous plaît", oraz parę takich innych utylitarnych zwrotów, więc komunikacja była pośrednia, a Pietrek mu do gustu przypadł. Stwierdził, że zaczyna się uczyć francuskiego, pokonuje lęk wysokości i jedzie z Pietrkiem kłaść dachy. Bo Pietrek jest dekarz i specjalizuje się w dachach z łupka. Biały Brat pojechał wcześniej, bo jeszcze planował znajomych odwiedzić za 250km. A dzieci zostały dłużej, po czym, włączywszy giepeesa pojechały do domku na Górce. Teraz już nie było opcji, że przez Pragę ich poprowadzi. Najwyżej mógł przez Rz., ale dużo by nie nadłozyli.

A to jest Lola de France. Krzyżówka Münsterländera i Braque d'Auvergne. Na polowaniu służy do "wystawiania" zwierzyny. Na razie ma 8 miesięcy i dopiero się uczy, ale jest świetnie zsocjalizowana i przemiła do tego. A głos ma jak całkiem wielki pies. Oczywiście, pies roboczy, też kanapą nie pogardzi.

Na drugie święto byliśmy proszeni do szwagierki starszej, a mniej ważnej. Ale Starszy w końcu pojechał sam. Wciąż te same, historyczne i z dupy wzięte (jak mawia Dziecko) tematy, są wqrwiające dla słuchaczy, zwłaszcza młodocianych. Dla mnie natomiast to, że ja tam muszę nakryć stół, potem biegać z herbatą, potem ze stołu sprzątnąć i najlepiej jeszcze pozmywać. Jak byłam młodsza, to bajka, jakoś to szło. A teraz już nie bardzo mam ochotę iść z wizytą, żeby iść i zachrzaniać, zamiast odpocząć. Dzieci nie miały ochoty. Młodemu skumulował się Ballantine's z francuskim winem i się wyłączył przy kompie. Córka stwierdziła, że woli posiedzieć w spokoju ze mną i pomamrać o różnościach. A ja miałam niechęć oraz potwornie bolące nogi. Nie wiem, skąd to się raptem wzięło. Czy stanie przy garach, czy stanie w kościele w butach na lekkim obcasie, których na co dzień  nie noszę, w każdym razie nogi mnie tak bolały, że sama myśl o pójściu gdziekolwiek, była bolesna. Szwagierki się zapewne poobrażały (najważniejsza przebywa u tej starszej), ale lotto mi tto. Wobec numeru, jaki one mi w ub. roku wykręciły, jest to pestka. I tak robię dobrą minę do złej gry.
W przeddzień wigilii starsza upadła. Coś jej się porobiło z kolanem. Ta idiotka, zamiast smarować altacetem, smarowała maścią rozgrzewającą, bo ona wie najlepiej. A dziś Starszy mi zapodał, po powrocie z psami, że mam zadzwonić do przychodni i ciotce wizytę domowa załatwić. No to zadzwoniłam, załatwiłam, straciłam 15 minut na telefonie z mojej nikłej puli minut, po czym zadzwoniłam poinformować. I okazało się, że najważniejsza sama zadzwoniła, "już godzinę temu"(ciekawe!) i zamówiła. Następnie nie zadzwoniła po wizycie lekarza, a wiadomo było, że leki trzeba. No to znowu ja zadzwoniłam i okazało się, że leki trzeba. Akurat Dziecko odwiozło było Siostrę swą na stację, a tam obok, jest miejscowa apteka. Zadzwoniłam więc do Dziecka, żeby się udało do ciotek po recepty. Dziecko się udało, leki wykupiło, po czym się wqrwiło, bo wzięło tańszy zamiennik a ta zaczęła jojczeć, czy to będzie działało. W zasadzie, za przeproszeniem (sama już 25 lat dawno skończyłam, a jej wieku na pewno nie dożyję), ale w tym wieku, przyjmowanie pewnych leków jest równie skuteczne, jak smarowanie dupy masłem. Ale Ciotka jest lekomanka, ma torby leków, które sobie sama stosuje w/g uznania. Na noc bierze tabletki nasenne i to różnych dwie (a lekarka jak głupia zapisuje jej te mózgojeby) i na lekach się zna, jak lekarz prawie. Jak jest chora, to wie co jej pomoże a co nie. Na wszystko jest (niby) uczulona, oprócz tego co sobie wydumała. I jak zjadła sałatkę z bazylią, to ja ledwie odratowali.