zniszczone drzwi i gowno

Tak, zniszczyliśmy z Dzieckiem drzwi do łazienki.
Wszystkiemu winna Czarna. Czarna jest obrzydliwym gównojadem. Między innymi dlatego na spacerze chodzi na sznurku - każdy napotkany na glebie śmierdziel, to dla niej super przysmak. I żadnym "głosem" nie spowoduję, by z niego zrezygnowała: jakieś padliny rozmemłane, kocie, kurze, a kozie, to dla niej, jak dla mnie kiedyś "kawka likworowa" (kto pamięta "kawkę likworową"?) Jak mam ją w pilnym zasięgu wzroku, to mocnym szarpnięciem sznurka spowoduję odstąpienie od konsumpcji. Patrzy na mnie wtedy wzrokiem przestępcy..
Od kiedy w domu pojawiły się koty, musiała się tez pojawić kuweta. I stanęła oczywiście w łazience. W związku z czym, drzwi do łazienki, wbrew powszechnie obowiązującym zasadom, zawsze były uchylone.
Czarna czasem zagląda do łazienki, ale nigdy nie zdarzyło mi się widzieć, żeby pchała nos, gdzie nie trzeba (a na pewno by się przy mnie nie krepowała). Z tym, że b. długo używałam żwirku bentonitowego, tego najzwyklejszego, i jego chamski zapach być może ją zniechęcał.
Aż tu wczoraj zastałam Czarną z kocia czekoladką. Dostała w pysk natychmiast (niestety, w takich razach tłumaczenie nie jest najlepszym rozwiązaniem) i spowodowała błyskawiczne dojrzenie we mnie decyzji zepsucia drzwi. Prawdę mówiąc, to o tym psuciu myślałam od początku występowania w domu kotów, ale tak się trochę wahałam, nie będąc pewna, jak drzwi to przeżyją. Albowiem drzwi mają już trochę lat, ok. 45, i deska od strony zamka i klamki jest na tyle niepewna, że miałam zamiar wymienić je na nowe, kiedy tylko będą jakieś pieniądze, które nie będą musiały być na nic innego wydane.
W każdym razie wrzasłam natychmiast na Dziecko, które z braku innych zajęć okupowało kompa w swojej norze.  Dziecko przyleciało natychmiast i zaskoczyło mnie absolutnie, tym, że zamiast jak zwykle burknąć coś i zniknąć, złapało i zdjęło drzwi.(Widać brak zajęć już mu nieco dokuczył, albo perspektywa destrukcji okazała się miła) Ułożyło je z pomocą mą na kuchennym stole, po czym poleciało do warsztatu po zestaw potrzebnych narzędzi, po czym wyrżnęło otwór. I tu nastąpiło kolejne zaskoczenie, bo rżnięte drzwi zaczęły wydawać z siebie cudowny zapach drewna i żywicy. Naprawdę się tego po nich nie spodziewałam, przerabiawszy wielokrotnie szpachlowanie tej jednej wrednej deski. Po czym drzwi zostały zawieszone przy współpracy mojej i Dziecka - za pierwszym razem udało nam się na wszystkie zawiasy trafić i nikt nie przyciął palców przy tym. Po czym Dziecko zabrało dupę w troki i wróciło do swojej nory, zostawiwszy mi do uprzątnięcia cały pozostały pierdolnik.
Po czym wrócił Starszy,który w tym czasie składał kurtuazyjną wizytę imieninową najstarszej siostrze w towarzystwie szwagierki najstarszej-ale-nie-najważniejszej. (Owa siostra jest faktycznie najstarsza, ale z nią nie utrzymujemy kontaktów częstych, więc nie jest traktowana jako szwagierka. A Starszy zapewne dostał instrukcje telefoniczne od szwagierki nienajstarszej-ale najważniejszej, pod tytułem, że "to mogą być ostatnie imieniny"). I pierwsze słowa po wejściu do kuchni były "Zepsuliście moje drzwi!". Ale oprócz tego nie wypowiedział się więcej w sprawie. A ja mu dałam do powąchania kawałek drewna z tych drzwi. I znowu był dumny i blady, jakie to on porządne drzwi, z porządnego drewna obstalować kazał.
Koty miały lekcje wchodzenia i wychodzenia dziurą, przy użyciu niezdrowej i niezdatnej dla kotów, ale jakże pożądanej przez nie, kiełbasy. Obawiałam się trochę, czy Arkadiusz da radę i zechce, bo on jest wielkim kotem i wielkim indywidualistą - ale się zmieścił.Co prawda nie widziałam go potem włażącego, ale mam nadzieję, że włazi jednak, bo na razie nic mi po kątach nie śmierdzi. Natomiast dwie kocie wariatki śmigają wte i wewte, jakby ta dziura była od zawsze. No i wygląda, że stała się dla nich pewną atrakcją.
A poza zniszczeniem drzwi odbyło się wcześniej koszenie sadu i orzechowej łączki sąsiada. Przy totalnym wqrwie Dziecka i akompaniamencie słów powszechnie uważanych za wulgarne, a nawet obelżywe, podczas slalomu z rotacyjną między drzewami i pniakami pozostałymi po wycięciu drzew, a z trawy niewidocznymi.
Ogólnie - Dziecko jest podłamane i ma , qrwa, dość. Liczyło na dochód jakiś z kukurydzy, a tu się okazuje, że zostanie tylko dopłata. Która i tak by była, przy nicnierobieniu. Ceny skupu wszystkiego, co w polu, w sadzie i warzywniku urosło, są w tym roku tak marne, że rozpacz ogarnia. I faktycznie  - robić się odechciewa..
Podczas porannego wysikawania psów usłyszałam z obórki wrzaski jakoweś. Czyżby któraś z dziewczynek poczuła wolę bożą? I znów problem, bo nie stwierdzam kawalera żadnego w okolicy, który mógłby być brany pod uwage...
Napomknęłam coś o trzeciej kozie.. Na co Dziecko: "Kupuj, kupuj, ja uwielbiam gnój ładować". Oczywiście z ukrytym wqrwem w głosie. I sprawa załatwiona...
Ale, ostatecznie, jak się okazuje, na gówno chętni się znajdą,  nawet sami sobie naładują. Biorąc pod uwagę, że ostatnio na wsi głównymi producentami gnoju są kury i to występujące sporadycznie. A za chwilę, aby trzymać zwierzęta gospodarskie trzeba będzie mieć specjalne zezwolenie, popartem brakiem sprzeciwu ze strony sąsiadów. Co, patrząc na "miastowe" zadęcie niektórych, może być trudne czasami.
Ale: miasto ma spaliny, wieś ma/miała gówno. Ostatecznie wolę gówno..

odpowiem Ewie

Moja Droga Wirtualna Przyjaciółko, spotkana przed kopą lat w realu, na Twe usilne prośby nie przystanę.
 Niech zostanie jak jest. Nie będę się cenzurować, bardziej niż się cenzuruję. A cenzuruję się już, bo czyta mnie parę osób znajomych z realu. Nie zawsze mogę POWIEDZIEĆ, co myślę, żeby nie było małej lub dużej grandy. No to tu mogę NAPISAĆ.  Gdybym zaczęła pisać, myśląc o czytelnikach, to byłaby to powieść, a nie blog. I jakoś musiałabym fałszować rzeczywistość. I tak ją w pewnym sensie fałszuję, bo jak twierdza niektórzy "część prawdy, to całe kłamstwo" Więc piszę tylko część prawdy. Z zasady którą przyjęłam.
A przyjęłam zasadę : nie narzekać, bo to dodatkowo zużywa wątrobę.I nic przyjemnego czytać czyjeś jojczenie i przelewane smuty. Jak te smuty przelewamy, to one się od nas nie oddalają, ale osaczają nas jakby bardziej.
I nie HEJTOWAĆ. Hejt jest mi obcy z natury, więc i tak, gdybym chciała, musiałabym postąpić wbrew.Raczej lubię ludzi i staram się widzieć ich "tak jak Księżyc, z tej lepszej, słonecznej strony". Czasem są tacy, których żadnym sposobem się lubić nie da. Więc pozostaje ich tylko jakoś od siebie odsunąć. Przesunąć w niemyślenie, obojętność. Niestety, czasem TU wylezą, jeżeli zbytnio nadeptują na psychikę i ona sobie sama z tym poradzić nie może. Wiem, z doświadczenia, że takie przesunięcie poza świadomość, pomaga bardzo. Ale jak mówię, czasem wyłażą i "kotlecik, wujaszku"
Jeżeli ktoś to czyta z przyjemnością - jest mi miło. Znam parę osób, które to czytają, komunikuję się z nimi tak, czy siak. Ale gdybym zaczęła pisać pod czytających, to byłby jeszcze większy fałsz.
Tyle zła, nieszczęścia głupoty i bezhołowia nas otacza, że jak by tak się chciało to rozpamiętywać, to właściwie należałoby się położyć, zamknąć oczy i czekać na śmierć. (Która i tak nie przychodzi do tych, co na nią czekają, tylko całkiem gdzie indziej)
Więc wracam do mojej małej, wyimaginowanej może, rzeczywistości, bo Kota upierdliwa łazi i mrrał, aaa mrał i kto wie o co jej chodzi. najpierw robiła za "drzemkę" , na toaletce w przedpokoju, pod drzwiami Dziecka. Potem przylazła na ladę kuchenną i próbowała robić toaletę poranną, a teraz wlazła do szafki z kubłem na śmiecie i wreszcie jej nie ma. Ogólnie jest pokrzywdzona, bo zaczęłam na noc zamykać drzwi do mojego pokoju i przestrzeń jej się zmniejszyła.Choć z drugiej strony, ona lubi właśnie takie małe bardzo, zamknięte przestrzenie: potrafi wleźć na półkę do małej szafeczki, gdzie stoi karma w pojemnikach i nie przeszkadza jej, gdy jej przymknę drzwiczki. Przesiaduje w nadstawkach, między moimi swetrami czy bluzkami. Kot Arkadiusz natomiast uwielbia spanie w pojemniku wersalki. Czasem szukam go po całym domu, wreszcie , kilkakrotnie zawołany po imieniu, wyłazi z wersalki, zaspany strasznie i milutki. Przez chwilę, zanim się ostatecznie nie obudzi, nawet daje się głaskać i nie prycha. On jest bardzo niezadowolony z obecności dwóch pozostałych kotów. Zwłaszcza przeszkadza mu Klementyna. I to wyraźnie. Jak jej przez dwa dni nie było (bo uwięzła w stodółce sąsiada) to Arek był zupełnie innym kotem. Łaciatka jakoś mu nie przeszkadza. Najwyżej ją trzepnie czasem mimochodem. A Łaciatka staje się przymilastym kotem. Ale oczywiście, kiedy ma na to ochotę - przyłazi i ociera się o nogi, z pomrukiem i ogonkiem do góry. A poza tym się rozzuchwaliła i zaczęła łazić po zwyżkach. Już zaliczyła meblościankę w "salonie", szafki kuchenne, szafę u mnie, oraz lodówkę, gdzie ma swoja miejscówkę Arkadiusz. Siada sobie w kocie kucki na tych wysokościach i spogląda w dół wyzywająco. Pod tytułem "co mi zrobisz, jak mnie złapiesz"? Ale najpierw mnie złap.
Sesja zdjęciowa kotowa się odbyła.

Dopóki nie kładę się spać, drzwi do mojego pokoju są otwarte. Spiwór leży na stole, coby się psie tałatajstwo po nim nie wylegiwało. Tu jest właśnie w stanie oczekującym na poszwę. I kocie towarzystwo się byczy. Banda Burego, nad podziw blisko i nad podziw zgodnie.. 

Areczek padł na pysk...

To nie jest wqrwiony tygrys. To jest ziewająca Klementyna..

Tośka patroluje okolicę z wysokości kuchennej szafki...

A Klementyna przeszła na samoobsługę. Do miski dali za mało. Zjadła swoje, zjadła Tośki, odpędziła Arka i zjadła jego resztkę, a teraz jeszcze uzupełnia z puszki, bo pańcia nie zdążyła sprzątnąć.

Psy przeszły natomiast na nową karmę. Smakuje im bardzo, ale sęp jest całodzienny, więc może zbyt "głodna". Księżniczka musi schudnąć, no to trudno. Sępienie odpędzam, a tam gdzie mus daje po parę chrupek. Musiałam kocie miski przenieść na parapet do mnie - Czarna waruje na oknie w kuchni. I jak się ją tylko zostawi na chwilę samą -opędzlowuje do cna kocie chrupki. Źle podwójnie -bo Czarna ożarta, a kociego wychodzi mi mnóstwo. Tym sposobem liczba permanentnie upaćkanych szyb wzrośnie..

Dziecko, świtem bladym, o siódmej , wstawszy pojechało zawody zdobywać. Dwa dzisiaj, w różnych kierunkach - rolnika i eksperta od silników samochodowych. Jakoś tak samo w końcu się ogarnęło z tym kursem. Co miałam przekonywać, jak stwierdziło, że na gówno mu kurs. Jak na gówno, to na gówno. Jaki może być argument kontra. Jak w dodatku stwierdziło, że ja głupia jakaś, tylko te studia robić, takie siakie i owakie i szkolenia - dla papierka? Ano, nie tylko dla papierka. Czasem dla własnej satysfakcji..

A dzień wstał pięknawy znowu. I niech piękny będzie dla Was wszystkich, którzy tu zaglądacie.

Bunia, to, że ja się bezpośrednio nie odzywam, nie ważne. Jestem z Tobą. Trzymaj się..

babie lato

Od kilku dni jest cudowne babie lato. Nitki zbieram na twarz łażąc z psami po polach. Tylko łażenie nieco problematyczne, bo Księżniczka coraz bardziej fanaberyjna. To nie jest starość, to nie jest  niemoc - to są fanaberie. Dolezie z trudem za róg sąsiada i chce wracać. Ale jak rzucę patyk, to leci jak strzała. No, i w drodze powrotnej, na trotuar ciągnie. Trotuar ciekawszy pewnie, wciąż nowe zapachy, a w polach nihil novi. Najwyżej gnój się komuś rozsypał, ale to jej akurat nie interesuje. Natomiast bardzo interesuje Czarną i trzeba na nią cały czas uważać.

Słoneczko świeci piknie, a moja szyba jeszcze brudniejsza od zewnątrz. Nie było mocy przerobowych.
Natomiast zakończona, na dwa podejścia, akcja GIE. Podejść było dwa, bo jak mówi przysłowie - "z cudzego konia, choć na środku drogi, zsiadaj". Pożyczoną dwukółkę trzeba było w międzyczasie zwrócić, na chwilę. Ale żeby ją zwrócić, to trzeba było ją najpierw umyć. Po czym została wzięta  ponownie, załadowana, rozładowana i znów umyta. Na środku podwórza, gdzie trawy niet i gdzie się nie stąpa ciągle.
Drugą przyczepkę Dziecko załadowało w większości, znalazłszy za małe ojcowe gumofilce i przełamawszy swój gównowstręt. Całe szczęście, bo takie piękne gówienko wyprowadziłam, że sama nie dałabym rady tego naładować. Udeptywanie, polewanie i mikroby zrobiły robotę i się pięknie przekompostowało. Niestety, dwie trzecie zostało i szuka ujścia. Wczoraj dogadałam się z somsiadem Staszkiem, że weźmie, samym sobom. W jakieś inne miejsce trzeba by załadować i zawieźć. A rąsie mnie bolą do dzisiaj. Więc odpada. Potem Dziecko jeszcze przypięło pług i zaorało. A potem musiałam ten pług i traktor umyć z ziemi i gówna ulepionego do kół. Karszer to jest super sprawa!
 Wczoraj mieliśmy jechać do młyna. Ale Dziecko zostało wezwane do cioty, bo przyjechała ekipa prądy u niej robić, więc Dziecko musiało być obecne. Po co? Na co? Nie wiadomo. Goście mają zmienić przyłącz oraz przenieść bezpieczniki i licznik na zewnętrzną ścianę.Stała tam cały dzień i patrzyła jak wiercą i przymocowują rurki do ściany i pierniczyła głupoty, że nie tak to miało być. I na co jej to, a po co jej to.I że na strych nie mieli wchodzić, a wejdą, a tam nie posprzątane. Puściłam mimo uszu (bo w końcu i ja się tam znalazłam, ponieważ Dziecko samo z siebie już tego pierniczenia znieść nie mogło i chciało trochę na mnie zrzucić) Jak tak się przyglądała, to znalazła złamaną dachówkę na gzymsie. Gzyms jest zrobiony z deski. I zapragnęła tę dachówkę mieć tam z powrotem, sugerując cementowanie. Stanęło jednak na kawałku blachy i Dziecko chciało mnie zabić, że to niby ja tę blachę wymyśliłam. No i Dziecko znowu musiało pokonać swoje fobie i wylazło strasznie wysoko na chwierutającą się drabinę i założyło ten kawałek blachy.

Ponieważ z mąki wyszły nici, więc wykorzystałam czas i zdecydowałam zapełnić powstałą dziurę z tyłu obórki. Na okoliczność sprzątania kozy poszły luzem precz. Najpierw tylko dwie dziewczyny. Tumana pci niby męskiej zostawiłam sobie do towarzystwa. I dla większej pewności, że się nie pozabijają i na trotuar mi nie spierniczą. Potem i Stefan musiał być wydalony z boksu, bo inaczej się nie dało. Na podwórku zrobił się tumult, jak na rykowisku. A pańcia, zamiast porządku w tłumie pilnować, latała z aparatem. Potem jeszcze malinowe patyki od sąsiadki im doniosłam, ale zainteresowanie było krótkotrwałe. Chwilę
zgodnie skubały, potem znów przeszły do napierniczania się. Wandzi spodobała się dynia, i to ta największa, około 30-to kilowa. Nawet jej się udało  się zrzucić ją z palety, po czym wyżarła dziurę, wsadziła łeb do środka i wyjadała pesteczki z miękkim miąższem.

Rodzinna dyskusja przy stole

I koniec dyskusji.. Zupa była za słona, albo widelec źle odłożony...

Młodzież załatwia swoje porachunki, a matka usiłuje przemówić im do rozsądku..

Leci Wanda, rozjuszona jak byk na corridzie..

I Królowej Matce się dostało.. Zero szacunku..

I Stefanowi....

To nie są przytulanki. Wanda w natarciu..

A Księżniczka przygląda się temu z politowaniem.

Kozy szaleją jak dzikusy, ale mimo to przyjemnie na nie patrzeć. Dla sąsiadów wciąż stanowią małą sensację - każdy, kto przechodzi drogą, zatrzymuje się na chwilę i je podziwia. Choć kozy, jak kozy, zwykłe kundle. Andzia ostatnio w dodatku brudna jak świnia. Zastanawiałam się, jak to się dzieje, że ona tak wygląda, skoro ja się staram mocno, żeby było czysto. Dziś się wreszcie wydało - Andżelina odgarnia słomę i kładzie się na samej posadzce. No, a posadzka, jak posadzka - nawet umyta, jest umyta tylko na chwilę. 

Wykorzystałam tę piękna pogodę i zrobiłam manikiur zwierzynie. Poszło błyskawicznie. Tyle, że miejsce takie wybrałam (zresztą, to co zwykle - pod ścianą obórki, bo łatwiej kozę "przyprzeć do muru"), że przygrzało mnie ładnie. Jednak dobry sprzęt, to połowa sukcesu. Po długich poszukiwaniach, nie tam gdzie trzeba, udało mi się nabyć sekatorek taki, jak ten zaginiony. A w czasie akcji GIE, ten zaginiony się znalazł. Stwierdzam, że stal jest super jakości, bo przeleżał w grzejącym, gorącym gównie, obficie podlewanym wodą i nie ma na nim żadnych śladów rdzy, czy czegoś takiego. Plastik jedynie zmienił barwę nieco.

Druga kawa

już wystygła. Zimno jak cholera, a ja siedzę przy kompie, z przerwami roboczymi, i zastanawiam się, która karmę zamówić dla psów. Dotychczasowa była niby OK, ale.. Pod koniec worka zrobił się jakiś żoładkowo-jelitowy dramat u Księżniczki, zakończony wizyta u weta, zastrzykami, czopkami itd. Poza tym w worku pozostało ok. 1kg prochu, który musiałam wyrzucić. Poza tym Księżniczka nie schudła ani deka. Więc jednak, ostaecznie, po praniu się z myślami, studiowaniu składu , procentów itepe, wybrałam dla nadwagowych i sterylizowanych.Oprócz tego zamówiłam żwirek drzewny dla kotów, bo się sprawdza. No i zarezerwować musiałam ponad 200zł. Ale.. Poprzedni worek karmy wystarczył na 3 miesiące, a 40l żwirku prawie na 2. Inny żwirek nie wystarczyłby mi na tak długo, a wydałabym więcej. No i cześć. Koniec rozważań.

Wstałam na moment, żeby sprawdzić, czy słońce da radę, czy nie, przebić się przez chmury i stwierdziłam totalne, całkowite zakocenie mojej dresówki z przodu. Efekt zabiegów kosmetycznych na kotach. Udało mi się dorwać obie dziewczynki i poskracać pazurki. Wyszłyśmy z tego bez większego szwanku. Łaciatka trochę podarła twarz w ramach protestu, natomiast wariat Klemozaur - fukał, wyobraźcie sobie, na pańcię.
Klemozaurus jest śmieszniasty ogólnie - goni pod drzwi do Dziecka nory i drze twarz, a jak ją zawołam (bo mi szkoda zwierzaka, że się prosi, a nie wpuszczają) - Klemcia, chodź, chodź, chodź - to przybiega błyskawicznie, wskakuje na kolana i przez chwilę daje się głaskać wydając pomruki. Potem znowu pędzi pod drzwi i wrzeszczy. W międzyczasie zaliczy szafę, półkę z książkami....
Pan Kot nie został poddany operacji skracania pazurów, bo gdzieś się skitrał. Podejrzewam, że śpi w wersalce...
Stwierdziłam też zamglenie jakoweś.. Ale to nie mgła jesienna, to moje szyby znów brudne od zewnątrz. Kto i czym mi po tych oknach trzaska, że co chwila brudne?! Ponieważ okno kuchenne to moje główne okno na świat, więc trza umyć, jak słońce przejdzie sobie na inną stronę. UUUwielbiam mycie okien co chwilę. Mimo, że przy tych oknach mycie to mały pikuś..

Nastąpiło ostateczne rozstanie z kurami. Te dwie weteranki to było zawracanie głowy. Starszy się zaparł pod tytułem "nie, bo nie", że nie skróci. Młody darł ryj, że mu sram kurami, a ja miałam zawracanie głowy z karmieniem i pojeniem. Zostawiałam otwarte na noc, że może jakiś lis się skusi. Ale lis nie głupi, żeby się brać za stare kury, jak ma młodych pełno wokół. Wrzuciłam sąsiadce za płot. Oczywiście wcześniej uzgodniłam akcję. No i w sobotę wysprzątałam pomieszczenie, zlikwidowałam banty - leżą na środku podwórza i czekają na dalszą destrukcję, która jest aktualnie niemożliwa z powodu iż piła ma padakę, a ze Starszym nie można się dogadać w sprawie zakupu nowej.
W ogóle ostatnio nie można się dogadać. W żadnej sprawie. Jedyna aktywność jaką przejawia to udział codzienny prawie w  nabożeństwie październikowym. Poza tym nic go nie interesuje..
Słońce się jednak przebiło i możnaby popracować nad uporządkowaniem grządek i przygotowaniem ich na zimę. Albo na cokolwiek. Ale tygrys śpi i ogólnie ma na wszystko....
Chyba mnie szlag w końcu trafi ...
Zrobiłam kawę tygrysowi.. Może w końcu wstanie..
A szlag mnie trafi i tak...

A! Najlepsze jest to, że pomimo wykonanego odcięcia pieca, w celu grzania wody i permanentnego braku ciepłej wody w zw. z powyższym i w zw. z brakiem osoby odpowiedzialnej, poza mną do systematycznego palenia w piecu w celu zgrzania, od 22.07 zużyliśmy prądu za 420 zł. Poszłam zakomunikować Starszemu. Akurat oglądał w internecie jedyną słuszną TV. Zaproponowałam zakupienie laptopa, co potraktował jako osobistą obrazę i zakusy na odcięcie go od jedynie słusznej TV i radyja. No i masz...
Tym bardziej mnie trafi szlag..
Kawa wystygła, tygrys nadal śpi...

Rano zamglony horyzont

był, ale bez tragedii. Natomiast teraz ta mgła się skropliła i spada, spada... Mokro wszędzie.. Zimno...
W domu od trzech dni grzeją kaloryfery.
A ja nic nie mogę...Najchętniej bym się, jak jeż zwinęła w kulkę, zagrzebała w stercie zeschłych liści i przeczekała do wiosny.
Jak już uda mi się wyjść na zewnątrz, to nawet jestem w stanie coś zrobić. Najgorzej zebrać się i wyjść...
Albo w ogóle nie wchodzić, jak wyjdę rano...Zwykle w listopadzie zaczynam odliczać do Wigilii... A tu już?
Ale wygląda na listopad....

Zwierząt mi przybyło... U kóz zalęgły się myszy. W słomie, którą na zimę ociepliłam drzwi przejściowe do sąsiedniego pomieszczenia. A potem ta słoma sama wyjść nie chciała. W końcu się wqrzyłam, wytaszczyłam lodówkę na środek i oparłam o Stefana, a te wiązki precz. Ostatnia miała pęknięty jeden sznurek, więc pomyślałam, że zostawię na ściółkę. Ale jak ją przesunęłam nieco, to ze środka rozpełzło się całe mysie przedszkole. O, co to to nie! Nie będą mi się tu myszy jakieś panoszyć. Te ażurowe drzwi zostały zdjęte, a otwór Dzieckiem zamurowany. Ja robiłam za "Franek podaj cegłę" , tudzież mieszałam "malto" -czyli pomocnik murarza. Pół dnia nam zajęło. Potem jeszcze pozalepiałam zaprawą dziury, które wyżarły w betonowej posadzce. Klementyna dostałą misję specjalną i poszła na noc się wykazać.
Wykazała się słabo, bo żadne mysie padło rano nie leżało nigdzie.
Dzisiaj się wzięłam zawzięłam i uprzatnęłam u kóz do ostatniej słomki. Żadna mysz mi spod wideł nie uciekała... potem jeszcze pozalepiałam, co się pokazało... I byłam strasznie z siebie dumna..
Do wieczora. Wieczorem podniosłam koszyk z podusią, który tam wstawiłam dla Klemci. A z koszyczka wyskoczył mi jeden mały futrzak i popędził do Stefana. I masz! Ale wieczorem tez wyskoczył  z obórki kot sąsiadów. Nie bardzo jestem zadowolona z jego obecności w obórce, bo kot u sąsiadów jest bo jest, a opieka nad nim polega na tym, że ich córka ustawicznie wynosi go w pola, żeby się nauczył w polach polować (Szczyt idiotyzmu!) Na wszelki wypadek polałam kozy Deltiksem, żeby im prezentu nie zostawił. I tak nie mam możliwości zabronić mu wchodzić (tabliczka "Obcym wstęp wzbroniony" na drzwiach wisi, ale on nie czytaty chyba), więc niech tam - może coś upoluje...

Księżniczka wczoraj zaczęła wykazywać dolegliwości żołądkowe. Rano było normalnie, zjadła śniadanko ochoczo, a koło południa wyprowadziła mnie na soczysta trawkę i pasła się jak czarna koza -całym pysiem. Przewidywałam złe, bo Księżniczka w życiu trawki nie skubnęła. No i był pawik. Myślałam, że będzie na tyle, bo kolację zjadła ochoczo. Ale niestety, kolacja też się nie utrzymała. Oprócz tego okropnie się drapała i piszczała. Drapała się wszędzie, nawet uszy. Trochę jej z tymi uszami ulżyłam płynem do uszu i azulanem -obawiałam się, że będę musiała założyć kołnierz, żeby sobie krzywdy nie zrobiła - bo w uszach nic nie było, oprócz tego, że były czerwone jak piwonia od tego drapania. Rano też był pawik na dzień dobry, więc Dziecko zostało zdarte bladym świtem o 9-tej i pojechalismy do naszych ulubionych wetów.
W soboty tam jest zawsze tłum, jak w biedronce, bo działa szefostwo, więc wszystkie poważniejsze sprawy załatwiają oraz ludziska w wolnym dniu załatwiają szczepienia, kontrole itp.W poczekalni spędziliśmy ok. godziny, zawierając znajomości z właścicielami innych piesów ( dominowały labradory), Księżniczka nawet nie była zainteresowana zawieraniem znajomości - byczyła się u mnie na rękach i miała jak zwykle, na wszystko prawie.W końcu ja pan wet pooglądał, wydaje mi się, że dość pobieżnie, spytał o odrobaczanie i odpchlanie, zmierzył temp, pozaglądał do uszu, zaaplikował 4 zastrzyki, z których ostatni nie do końca się udał a Niunia uwiesiła się na mnie, szukając ratunku. Dostałyśmy wskazówki, elektrolity na wsjakij pratiwopażarnyj, gdyby jeść nie chciała i zgłosić się w poniedziałek jakby co.
Ten ostatni zastrzyk, to były witaminy i pachniemy Be obydwie, bo się część rozlało, jak się szarpnęła.
No i na razie nastąpił spokój z drapaniem przynajmniej. Kolacja została zjedzona, ale nie dałam karmy, tylko ugotowałam płatki z siemieniem i mięskiem.  Bo panu wetu wyglądało na uczuleniowe to drapanie po całości, a ponoć karma stale zażywana, może swoje złe oblicze pokazać nawet po roku dopiero. Było 3 miesiące chyba i zostały ostanie garstki.
Oprócz tego odbyła się sesja zdjęciowa w zoo.
Proszę bardzo:

Andzia,  w nowych barwach - z przodu czerwono, z tyłu zielono, pośrodku - jak zwykle.
Nie, nie zeżarła żadnego kota, ani nic takiego żywego. Wywalona z boksu dla posprzatania, dorwałą się do buraczków. A zielone zostało jeszcze po psikaniu na psie zęby.

Wanda - podgląd dołem. A ja się zastanawiam, skąd ona ma te "odklęczane" kolanka. Wandzia ostatnio robi nowe porządki w swoim boksie - ściółkę odsuwa sobie do tyłu i tu z przodu ma pusta i sucha posadzkę.

A teraz podgląd górą...

Znajdź 5 różnic. To jest Stefan. Nie wszystko czarne daje mleko....

Królowa matka też zajęła pozycję na punkcie obserwacyjnym..

Klementynie taborecik się spodobał bardzo. I tak sobie siedzą we dwie Klema i Klemy cień.

A jak jej się znudziło na stołeczku, to sobie zdjęła z krzesła pani kamizelkę i plażuje się.

Tosiunia ma punkt obserwacyjny (pająki, ćmy i inne takie) na stole..

A Kot Arkadiusz z okna patroluje okolicę.

A psy tropią - Księżniczka dolnym wiatrem (zawsze dolnym)

A Czarna zawsze górnym..

Już po wizycie u panów dr. Księżniczka miała ochotę wyjść, ale się wyraźnie rozmyśliła..

(Ponieważ kawa się już zrobiła, a nawet trochę zdążyło się wychlapać na kuchenkę - więc pora na śniadanie. I tu nastąpi małe oszustwo -kończę ten wpis niedzielnym rankiem. W sobotę zrobiłam porządki dogłębne nie tylko u panien czworonożnych. Wylazło potem słońce i pokazało mi te wszystkie kurze na salonach. Ponieważ w piątek Dziecko samo(!) sobie przebrało pościel (bo mu Księżniczka usiadła), więc musiałam Starszemu też, żeby się pokrzywdzony i zaniedbany nie poczuł. Jeszcze kilka prań, przy czym jedno nastawiło Dziecko. I tu ciekawostka - facetowi, który potrafi sam wymienić silnik w aucie, naprawić skrzynię biegów w traktorze i takie tam różne inne, trzeba pokazać (2 razy powtarzając) jak włączyć pralkę. No, dobrze zresztą, ja nie potrafię naprawić skrzynie biegów...Oraz odkurzacz, ściereczki i mop. Po czym padłam... . Więc maleńkie oszustwo będzie polegało na tym, że umieszczę to z wczorajszą datą)

Aha, wyjazd remontowy do KRK się nie odbył. Dziecko miało jechać samo i wspólnie z Siostrą ułożyć jej panele w pokoju. Wczoraj zapytało, czy ja nie myślę, że udałoby się zorganizować tak, że byśmy te panele ułożyli we dwoje między jednym a drugim dojeniem. No nie myślę.. Do KRK jest 200km. Ułożyć to może byśmy zdążyli, ale dojechać i wrócić to już raczej nie, nawet mimo autostrady (niepłatnej zresztą póki co) Podejrzewam, że Dziecko bez rozpaczy zrezygnuje z układania tych paneli, po tym jak słyszłam, że sugeruje Siostrze pewna firmę, która "ma dobre ceny, dowozi za 4 dychy i chyba montuje w cenie paneli" Ha, ha!
Ale wyjazd i tak konieczny, bo meble leżą w paczkach..

O szyby deszcz dzwoni....jesienny..

Mam gdzieś takie na ramię broń. Zrobiło się zimno, szro-buro i ponuro. Wczoraj psy siedziały na pęknięciu do 13-tej, aż się nieco na zewnątrz uspokoiło. Czarna, nogą zepchnięta ze schodów, wróciła natychmiast drugą stroną. Lało i duło. Lipą tarmosiło tak, że obawiałam się o pion staruszki. Ale dała radę. natomiast wiąz, co poprzerastał gałęziami przez druty, robił cudowne zwarcia, iskry się sypały na wszystkie strony. Dobrze, że nikogo nie było, bo to mokre wszystko, więc te prądy mogły i do gleby wędrować. Zadzwoniłam do prądowców, żeby wycięli (sąsiad miał to zrobić -niby wiąz mój, ale prądy jego- ale mu wyszło z grafika). Ciekawe kiedy przybędą. Po tej wczorajszej wichurze mieli trochę interwencji.

Siedziałam wczoraj jak kupa w swoim kącie, z zapałkami i nie miałam siły i mocy, żeby się dyslokować do wyrka i przyjąć pozycję horyzontalną.
(Klemurek przylazł na kojka i wydaje pomruk z siebie. A najpierw było aaa, mrał i hyc. Ale ona długo nie usiedzi, zaraz zacznie łazić po klawiaturze i po ladzie. Poszła. Klawiaturę ominęła, przelazła przez kuchenkę i siedzi w zlewie. Aha, już wiem po czemu przyszła -wodna micha pusta..Nalałam, hopnęła się napić. Jedyna micha, do której psy dopuszczają koty. I jak jest kolejka, to najpierw pije kot, a pies czeka grzecznie. Pod nadzorem, żeby mu co głupiego do łba nie strzeliło i nie próbował zębami wymusić.Przed innymi michami koty maja respekt. Zaraz na początku Klementynie się wydawało, ale Czarna zrobiła krótką akcję, w czasie której ratowałam kota w locie, i już wszystko jasne.Bywało, że psy usiłowały się pozagryzać z powodu okruszka, który spadł na podłogę. A teraz, jak spadnie kotlecik podpierniczony kotem, to siedzą grzecznie i paczą. Czyli  -koty rządzą jednak.)

A potem słoneczko wylazło, jak gdyby nigdy nic, tak około 16-tej. Poszłam z psami, ale Księżniczka miała dzikie fanaberie - mokra trawa jej przeszkadzała, ale do momentu zwietrzenia kota. Potem poszła w taką, że jej widać nie było. Jak się skończyło za kotem sznupanie, to i spacer się skończył, nawet potrzeb nie było.

Wichura i deszcz natłukły orzechów i poszliśmy z Dziecięciem zbierać. Dziecię nawet nie protestowało, pewnie tez miało już dość siedzenia i oglądania filmów.Tyle, że Dziecię ma do gleby bardzo daleko, więc go wykorzystałam przebiegle do śmigania z pełnymi wiadrami i wynoszenia na strych.Oraz rozsypywania w miejscu wskazanym. Nawet mu się udało rozsypać dokładnie. Tyle,że "podściółka" w postaci starej poszwy już więcej nie przyjęła, a męska inwencja w takie obszary nie sięga, więc kazałam ostanie 2 wiadra zanieść i zostawić. Wolałam sama, niż potem wybierać ze styropianu orzechy i śmiecie po nich. Albowiem na stropie styropian legł, mną i Dzieciem ułożony dwiema warstwami, ale wylewka się nie stała. I jest poprzyścielany czym można, żeby się nie zdegradował.(m.in. dywan, który jeszcze mógł był leżeć w miejscu odpowiedniejszym oraz chodniki, oraz olbrzymie, rozpłaszczone kartony, bardzo sztywne) Śmiecenie nie jest wskazane, bo sprzątanie potem utrudnione. A ja sprzątam na strychu. Dość systematycznie, tj. parę razy w roku. Pranie tam wieszam, zawsze, bez względu na pogodę. Nie będę się katować, wieszać na zewnątrz i latać, bo "chmara idzie" i ściagnąć trzeba niewyschnięte, oraz muchy osrają na słoneczku. ściągam, jak jest potrzeba, typu, że już większość zawartości szuflady znalazła się na strychu. Albo, że nie ma gdzie powiesić następnego prania. W związku z powyższym, oraz, że strych jest w pełni (prawie) dostępny warunkom atmosferycznym - musi być w miarę czysto. Co by kurz mi się nie unosił, jak podkoszulki strzepuję, oraz nie wibrował, jak go przez dach dogrzeje.
Wczoraj okazało się, że łażenie po dachu, w celu oczyszczenia rynien, nie było do końca mądrym pomysłem, bo 2 co najmniej dachówki przy tym pękły i się leje. Weź tu teraz wymień!

Taki sobie stołeczek, z Dziecka pomocą, do prac kuchennych niektórych, uczyniłam. (Klementyna spełnia rolę dzieweczki na pokazie nowych modeli aut.Nie ma bikini, za to prezentuje się w futrze naturalnym.)

Kwestia stołeczka obrotowego i wykręcanego na wysokość, i jeżdżącego, coby taszczyć nie trzeba było, podnoszona była wielokrotnie. Po piwnicy szwendała się część dziecięcego krzesła, która miała być substratem. Az w końcu, przy iskaniu pomidorów z pesteczek, które strasznie szło w nogi, musiało być przy zlewie i mogło być na siedząco, wrzasłam, że chyba sobie w końcu kupię, bo moje nogi maja dość. I w ten sposób wlazłam Dziecku na ambicję, któremu już filmy zaczęły włazić na psychikę. Nic nie rzekłszy polazło do warsztatu, warkot stamtąd się jakiś rozlegał, po czym przylazło z idealnie wyciętym kółkiem z paździerza, pozyskanego z jakiegoś zdegradowanego mebla. Wspólnymi siłami umieściliśmy ten paździerz na metalowej podstawie. I tu sprawę zmaściliśmy, ponieważ staraliśmy się blachę wpasować w kółko centralnie, nie zwróciwszy uwagi, że noga nie jest w tej blasze umieszczona centralnie. Więc blat stołka obraca sie mimośrodowo. Co mi w sumie nie przeszkadza, ciężka tez nie jestem aż tak, żeby się to miało wyłamywać, bo siły nierówno rozłożone. Dziecko deklaruje, że trzeba to poprawić, ale jak znam życie, poprawi za rok, albo nigdy. Wierzch zrobiłam, posługując się takerem, z czego miałam  czyli fragmentu dziecięcej kołderki oraz pozostałości podszewkowej pikówki. Dokupiłam tylko za 4 zł taśmę parcianą (ona jest parciana z nazwy bo jest to ful syntetyk) oraz 2 opakowania po 15 szt ozdobnych pinezek tapicerskich, za kolejne 4zł. Mogło być zrobione staranniej (co Dziecko stwierdziło: Matka, ale kunsztu sobie właściwego, to tu nie pokazałaś) i jak mi bardzo na uczucia estetyczne siądzie, to zdejmę i poprawię. A co tam.

Tam za Klementyną można dostrzec fragment wystroju ściennego mojej kuchni. Nie wiem, co mi przed laty na mózg padło, rozum i wyobraźnię przyćmiło, że kupę kasy i mnóstwo pracy utopiłam w te kretyńskie panele ścienne. Gdyby była normalna ściana, to, od tamtego czasu, byłaby już odświeżona ze 2 razy. A co z tym kretyństwem zrobić? Zdjęcie tego ze ścian, to jest rozpizd totalny. Pod spodem są listwy, które Starszy gwoździami do ściany prał! (I znowu mamy wyższość wkręta nad gwoździem!) Czekam, aż się Dziecko wqrwi ostatecznie i zacznie to zdzierać. Jak uczy historia nastąpi to najpewniej na tydzień lub 2, przed którymiś świętami. No i będzie wymagało najpierw naprawienia skopanego przymurka w piwnicznej kuchni, żeby się tam można przenieść z gotowaniem. Oraz zakupienia płytek podłogowych, bo podłoga drewniana, którą kocham, już przestałą kochać mnie. Zrzuciła miejscami, osobiście przeze mnie nałożony, do nabawienia się pęcherzy na kolanach, lakier. I w zasadzie, zamiast mopa wolałaby szczotkę ryżową. Niedoczekanie jej! W dodatku sufit był mi razu pewnego, podczas malowania, spadł. Złośliwie - nie całkiem. A to co nie spadło, nie dało się za cholerę, ani szpachlą, ani tasakiem, zeskrobać. I wygląda jak po ciężkiej ospie wietrznej, albo nawet czarnej...

Ja pierniczę! Wynoszę się. Na Madagaskar, albo do Prowansji lepiej...
Nie pada, jak wieścili, ale ziąb jest listopadowy co najmniej. Co prawda durny termometr pokazuje 10st, ale chyba jest optymistą. Przy 10st, nie grabieja ręce podczas płukania gąbki od karmideł pod wężem! I w ogóle - rękawiczki! Czapka! (czy ja mam jakąś czapkę? Ub. zimy chodziłam w dzieckowej, ale potem ja uprałam w 60-ciu i sie deko zniekształciła). Po tym wypłukaniu gąbki od czyszczenia karmideł, musiałam ręce rozgrzewać o portki, a i tak Andzia miała przykurcz, jak jej cycków dotknęłam.
Potem poszłam z psami, w "narciarskiej" kurtce z kapiszonem. Lewa ręka mi zesztywniała od sznurka. Duje z zachodu centralnie, więc czubek nosa miał zamiar odpaść.
Popierniczyłam system i poszłam po siano na strych w tej samej kurtce. I całe szczęście, bo na sianowym strychu wypizdów totalny. Mimo kaptura nawiało mi do uszu.. Ja się wypisuję, ja się nie zgadzam. Wrzesień ma być piękny, słoneczny, mają się w Bieszczadach buki czerwienić i w ogóle. A nie takie jakieś - śniegi w durnym Zakopanem, czy co? Niech oni sobie mają te śniegi, jak tak lubią. Ale czemu ja mam marznąć z powodu ich zachcianek?
(W dodatku mam jeszcze marchew i buraczki w polu, a księżyc mówi, że dopiero 2-3 października przeznaczony na te zbiory. Może by się dostosować, może dostosowanie do Księżyca pomoże im dłużej w piwnicy przetrwać. Na wszelki wypadek dzierżawię kawałek piwnicy u sąsiadki..)

Dziewczynki maszerowały dziś dzielnie, jakby trawa wcale mokra nie była. Na początek urżnęły boby dwudniowe, a potem Niunia coś zwęszyła i szła jak burza. Natomiast Czarna zobaczyła z odległości 150m  worek, który leży na czyimś polu już od soboty. I się zaczęła podniecać, pirzgając mi co kawałek w ogumienie darnią, błotem i co tam jeszcze na drodze było. W końcu Niunię wklinowało i był powrót. Na podwórzu znowu zwęszyła kota i ożyła.

A teraz muszę Dziecko przekonać, że jednak chce mu się wstawać i wysłać do sklepiku po chleb i taśmę.
Takie zakupowe fanaberie pod koniec miesiąca...

Nadal nie pada i słońce wygląda...

Adijos pomidory...

Ciemna noc i światła latarni wypierniczyły mnie dzisiaj z łóżka. Pomyślałam "piąta, jak świecą". Poszłam sprawdzić do kuchni, było 10 po. A tak na prawdę, to z łóżka wypierniczyły mnie komary. Zrobiły sobie sejmik (a może raczej stypę) na mojej lewej ręce. I do kuchni polazłam po ocet - śmierdzi jak sto pięćdzisiąt, ale łagodzi pieczenie i na chwile zabezpiecza przed następnym. Nasmrodziłam, wróciłam, poczytałam pocztę i jak świt blady przytłumił latarnie, a żołądek zaczął domagać się wsadu, wstałam ostatecznie. Nie chciało mi się iść po kubek, który został na parapecie z resztką miętówki, więc kawę wlałam w dwa inne. I pierwszym łykiem poparzyłam sobie żołądek.W międzyczasie zrobiłam sobie kromeczki: chlebek self made (upiekłam, mimo że mieszadło szlag trafił - wyrobiłam mikserem, a maszynę nastawiłam na bejk only - wyszedł taki se -szału ni ma, ale i tak wolę niż sklepowy), twarożek kozowy self made i pomidorki wybrane z ostatków. Najbardziej niewłaściwe połączenie - serek szkodzi pomidorom, pomidory - serkowi, ale razem jest pysznie. No i dopadła mnie piosenka Michnikowskiego (kto to jeszcze pamięta?)
- nadchodzą złe wieczory, sałatki niejedzonej....
W tym roku nadeszły niezwykle szybko. W ogóle moje tegoroczne pomidory, to jeden wielki wqrw. Ale już zdaje się pisałam. I więcej nie będę. Takiej współpracy tez nie będę, żebym musiała posadzić, co się komuś uroiło bezpodstawnie, bo nastąpi podwójna obraza -ciociuli i jej braciszka, czyli Starszego.Już podjęłam stosowne kroki, żeby na przyszły rok (optymistka!) mieć to co chcę. Ugadałam wstępnie z sąsiadką, tą od psa -kanibala, że dam jej nasiona i co tam jeszcze, a ona zrobi rozsadę. Bo i tak robi, żeby w tych tunelach coś jeszcze posadzić i parę groszy skrobnąć.
Tak właściwie, to moje grządki tylko z powodu pomidorów. A, że tak same pomidory to by śmiesznie było, więc inne różności się tam znalazły. Większość uzasadniona kozami: buraczki, marchewka, cukinie, dynie.
O tych ostatnich dowiedziałam się, że się tnie, a nie -  pozwała im na niekontrolowaną ekspansję. A potem wlecze kilometrowe ogony, a których jeden owoc wyrósł, ciężkie jak jasna cholera. Poniewczasie się dowiedziałam niestety. Ale cóż, człek uczy się całe życie, a i tak głupi umiera...
O, wczoraj dowiedziałam się, że istnieje coś takiego jak krywulka. I jak wygląda. No, wygląda, owszem.. A ciekawe, ile czasu się taką robi...
Pani Jadzi plama na suficie opanowała mi mózgowie na wczorajsze popołudnie. No, bo skąd qrwa w przedpokoju. Płytki leżą od dwóch lat. Szafka sobie stoi. Może szafka się moczy nocnie? Pod płytki podcieka? Cuda-niewidy. Przeciwności tego mieszkania stają się coraz bardziej upierdliwe. I jak tylko się sądowe sprawy skończą zostanie natychmiast sprzedane.W dodatku ten czadowy widok na parking, bezpośrednie sąsiedztwo akademików wysrolu z nocnymi balangami, młodociane gnoje sikające do piwnicy i klatka schodowa tymi gnojami obsmarowana. Oraz sąsiad psychol za ścianą i pierdolnięta mamusia z dzieckiem, które musi się, pomiędzy 20 a 21, wybiegać - nad głową. Czemu do cholery nie weźmie tego dziecka na skwerek, żeby się wybiegało? Serial by ja ominął?

A tak w ogóle - to mamy oficjalnie jesień. Nieoficjalnie pojawiła się już chwile temu. Jakieś to lato takie do dupy było. A może ja mam przesadne wyobrażenia o lecie? Zresztą - starożytni Indianie mówili, że jak zima do dupy, to lato takie samo. Mądrości starożytnych Indian wiecznie żywe, mimo chemii i satelitów.

Ponieważ powzięłam pewne podejrzenia, że tej jesieni fajnych fotek nie będzie, więc wygrzebałam z zapasów jesienne , sprzed lat.

Takimi pięknymi pomidorkami, bursztynowymi, witałam ub. roczną jesień (7.10.2013)

To nie jest koźlarz czerwony (bisilerem zwany), chociaż kozaki tam występują, pod tymi brzózkami u pana Wacka. To jest piękny czerwony muchomorek, tylko kropeczki mu jakoś spełzły.

I jabłuszka pełne snów, pod jabłonią w naszym sadzie...

 A za oknem szaro buro i ponuro... Termometr pokazuje 16 stopni, co jest nieadekwatne do ogólnego wrażenia. Sąsiad stoi i już na drabinie, bo zawziął się dach budyneczku nakryć. Pająk skurczybyk, stąd widzę, już mi sieć ochronną założył na zwodek, którym po siano dla kóz chodzę. I tak się mocujemy codziennie - on czy ja..

Torcik hiszpański depcze mi po piętach... Czy torcik hiszpański można nabyć tylko u Szelców w Lesku? Nikt więcej nie potrafi...

Psy śpią, jak szczypawki na moim łóżku, Czarna OCZYWIŚCIE pod kołdrą. Pan Kot wyalienował się z kociej bandy i śpi na stole, na szlafroku tam rzuconym umyślnie. Panny Koty szalejeństwa przerwały i największa wariatka siedzi właśnie na oknie i podziwia pracę pana Andrzejka.. Łaciatka, o której Dziecko mówi, że jest opóźniona w rozwoju, rozbestwiła się ostatnio: zaczęła łazić wierzchem po szafach w "salonie" i śpi w nadstawce. Między swetrami. Szukałam jej kiedyś po całym domu i nawoływałam, zdziwiona wielce, że zniknęła, a tu z zamkniętej nadstawki rozległo się skrobanie. Otwieram - łaciatka spogląda na mnie z góry swoimi wielkimi ślepskami..
Dziecko mówi, że za dużo tych zwierząt trochę w domu mamy... Ale i tak całą zwierzęcą obecność załatwia Panna Kotta: gdy jej nie było przez dwa dni cisza panowała w domu grobowa i żadne zwierze się pod nogami nie snuło... Właśnie przylazła na kolana, a ponieważ długo nie usiedzi, tylko zacznie mi łazić po klawiaturze, więc kończę.
Idę zrobić drugą kawkę, już we właściwym kubku i pomykam do zadań specjalnych....

Słoneczka Wam, moi drodzy...