Myślę, jeszcze myślę. Wątpię, ale pewnie coś w tym wszystkim jednak jest. Wiele rzeczy wydaje się niewytłumaczalnych, nierealnych, niemożliwych.
A jednak - coś w tym jest. Nie ma skutku bez przyczyny. Każde dziwne zjawisko ma swoje uzasadnienie.
Są fakty, o których dowiadujemy sie po latach. Ze zdziwieniem, przerażeniem, oburzeniem.
Są fakty, o których dowiadujemy się teraz. I nie przyjmujemy ich do świadomości, bo wydają się irracjonalne. Jak doniesienia o UFO.
Dziś sobie grzebałam po blogach. I tak, z jednego do drugiego, z drugiego do trzeciego, aż wreszcie trafiłam na coś takiego:zatruteniebo.wordpress.com
Już kiedyś wcześniej wpadł mi w ręce bodajże "Nasz Dziennik". (Zwykle nie czytam, bo język nienawiści z katolickim pismem jakoś mi się gryzie. Ogólnie omijam wszystko co tchnie hejtem, dla zdrowia psychicznego własnego) I tam był artykuł, o smugach kondensacyjnych, które de facto smugami kondensacyjnymi nie są. I oczywiście potraktowałam to jako teorię spiskową. Czyli poszłam śladem wielu osób, dzięki którym utrzymywane są wielkie sekrety, z powodu niedowierzania, że coś takiego jest możliwe.
Złazi mi tu na politykę, której pragnę nie poruszać, ale trudno.
Rośnie moja niechęć do Wielkiego Brata zza kałuży, który próbuje "zbawiać świat" w imię własnych interesów i w/g własnego wzornika. Chlubiąc się przy tym własną HISTORIĄ, która w jednym tomie się mieści, a zaczyna się od hasła "zabić sąsiada, aby posiąść jego ziemię i chatę". Myślcie co chcecie, niekoniecznie mi to mówcie w komentarzach, bo i tak to mojego poglądu nie zmieni. Historia ta była budowana przez wyrzutków społecznych, zbiegłych rzezimieszków. Z ich mentalności wyrosło, że wszystko jest dozwolone dla osiągnięcia własnych celów, byle by to w odpowiednią kieckę ubrać i uszminkować.
Historia każdego narodu ma jakieś ciemne i niechlubne wydarzenia. W naszej też są, i nie wiem po co, skrzętnie się je ukrywa, dla jakiś celów robiąc bóstwa z pewnych postaci.
(Ogólnie mnie to wqrwia a czasem śmieszy. Tak jak wqrwia mnie informowanie uczniów w ramach poznawania biografii twórcy, że był alkoholikiem i strzelił sobie w łeb w pijanym widzie, albo homoseksualistą. Albo przez głupotę belfra, albo własną niechęć do autora. Taka informacja o Hemingwayu zniechęciła moje, inteligentne skądinąd i czytające, Dziecko, do przeczytania czegokolwiek z jego twórczości, nawet w sytuacji, gdy nic innego do czytania na drogę nie było. Wolał wziąć Twaina niż "Zielone Wzgórza..". Dla ślepo wierzących w wielką miłość do nas państw tzw Zachodu/ przciwstawianą "Ruskim"
polecam Wańkowicza "Od Stołpców po Kair". Pisane wtedy, nie po czasie z zalecanym politycznie lookiem.)
Tym bardziej wqrwia mnie lizanie dupy Wielkiemu Bratu przez naszych najważniejszych. Wysyłanie naszych chłopaków na nie nasze wojny, kupowanie od nich złomu namaszczonego służeniem w ich armii i wszystkie te kretyńskie i czołobitne działania. W sytuacji, gdy maja nas głęboko w dupie, albo nawet już na zewnątrz. Bo taki pikuś jak my jest im potrzebny najwyżej jako składnica złomu lub mięsa armatniego, lub zasłony dymnej dla ich krzywych machlojek.
Zresztą. "Lizidupstwo" w stosunku do większego zgubiło nas w naszej historii już nie raz i gubi nadal. Dzięki temu lizidupstwu mamy w unii gorzej niż starzy uniści. Bo stoimy pokornie w kąciku i się nie wychylamy. Nasi unijni parlamentarzyści mają wy...bane na dbanie o moje i twoje interesy. Za europarlamentarne diety żyją luksusowo (jakiż skok materialny dla niektórych) i po co im się tam o coś użerać. A w dodatku, jak każdy nuworysz, jesteśmy bardziej papiescy jak sam papież i tworzymy (tzn. nasi najważniejsi) mnóstwo debilnych przepisów, które szarakowi utrudniają życie, a służą tylko tworzeniu miejsc pracy dla "krewnych i znajomych" króliczka, by te przepisy wdrażać i kontrolować ich przestrzeganie.
No. I to by było na tyle w tej kwestii. Idę do kóz. Chmury się przecierają, może coś podziałamy dzisiaj z Dzieckiem w sprawie dokończenia, co zaczęte.
Co jest, do cholery z tymi proszkami!!? Kupiłam bryzę, sąsiadka zachwalała (bo persile i te inne mi się nie sprawdzały od dawna). 6zł za 380g. Wyjęłam pranie z gotowania. Prześcieradło szare. Nastawiłam jeszcze raz dosypując sody i boraksu. Jak to jest, że kupuję w szmateksie lniane prześcieradło, używane, śnieżnobiałe. I ono po dwóch praniach u mnie przyjmuje odcień frontowej onucy?! Debilem jestem? Czy ktoś usiłuje debila ze mnie robić, za moje, niemałe, pieniądze?
sobota, 19 października 2013
szaro-buro
Kundzia przylazła mi do łóżka, pomruk z siebie wydaje wielki i udeptuje kołdrę skrobiąc pazurkami. Obwąchała dokładnie gryzione przeze mnie jabłko, przeskoczyła przez Księżniczkę, która śpi trochę dalej i zaczęła udeptywać mi stopy. Fajny bardzo ten ""MojegoDzieckaKot".
Dziś pogoda była fatalna. Co prawda rano świeciło przepięknie słońce i zdążyłam Córcię o tym poinformować podczas rozmowy tramwajowej (U niej lało i duło). Ale już niewielką chwile potem, miałam to samo. Może nie lało. Popadywało kapuśniaczkiem chwilami.
Prace ziemne zostały przerwane, bo nie wyobrażałam sobie pracy na tym wietrze. W zasadzie przerwane już wcześniej, bo co innego wymagało pierwszeństwa. Załadowaliśmy ok 2 tony zboża, żeby opchnąć "od ręki", bo było terminowe parcie na kasę. Taką trochę większą. Po czym okazało się, że biorą od ręki, ale płacą za 2 tygodnie.Wszystko jedno, czy w kasie, czy na konto. No, to może, jak następnym razem pojedziemy do nich po nawozy, to też byśmy za 2 tygodnie zapłacili?? Ale dziecko wcześniej, zanim zadzwoniłam, by się wywiedzieć, pospinało traktor i zaczęło, jak zwykle, sprawdzać światła. I jak zwykle była lipa ze światłami w przyczepie. Więc, jak zwykle, zaczął kombinować. Starszy, jak zwykle, obserwował z okna. I, jak zwykle, było: "idź mu powiedz...", Skończyło się na tym, że Dziecko postanowiło wreszcie gniazdo do podłączania świateł przyczepy przełożyć, z idiotycznego miejsca, do którego nie ma prawie dostępu - na błotnik. W tym celu należało zakupić jakieś drobne elementy, czyli udać się do mieściny. Zapakowałam więc wyłuszczone orzechy i pojechaliśmy. Dziecko załatwiło, co potrzeba. Ja orzechy sprzedałam po nowej, wyższej cenie, która i tak jest więcej niż 2 razy niższa od ceny, po której można orzechy kupić. Po czym zaraz wydałam te pieniądze na jadło. I oczywiście, zapomniałam, że najważniejszym celem mojej wyprawy do mieściny, miało być odebranie okularów Córuni.
Dzisiejszą fatalną pogodę potraktowałam jako usprawiedliwienie dla byczenia się, czyli nicnierobienia. To nicnierobienie to takie nie dosłowne, bo się, psiakość, nie da nic nie robić, żeby nawet człowiek bardzo chciał. No, to najpierw było trochę pracy z opryskiwaczem. Dziecko napełniało wodą, jak zwykle odleciane lekko, nalało wody czubato prawie. Po czym podpompowało za mocno i opryskiwacz zaczął sikać obok wężyka. A że wężyk był skręcony nieco, to ruszyłam opryskiwaczem, żeby wyrównać. W tym momencie wężyk wyskoczył i otrzymałam chemiczną fontannę w twarz. I jeszcze zjebkę, że "dziękuję za taka pomoc". NO!
Potem zrobiłam obiad, potem byłam jeszcze dwa razy z psami. A potem poszłam do kóz. W sumie poszłam wcześniej. I dobrze, bo Stefan, na diecie, wyżarł wszystko siano i zaplątał się łapką w siatkę na siano, już prawie pustą.
Stefan jest na diecie drugi dzień. To skutek psowatego towarzyszenia nam we wszystkich pracach. Kręcił się przy ziemi, kręcił się i przy zbożu. Trochę pszenicy wysypało się na ziemię w stodole i on tam sobie podjadał. Jakoś specjalnie go nie goniłam, bo nie wydawało mi się, żeby mógł zbyt wiele tej pszenicy wciągnąć. Okazało się, że jednak zbyt wiele, bo skończyło się sraczką, serwowaniem pectolitu i naparu z "tatarczucha". Ale już jest lepiej. Pectolit wciąga łapczywie wręcz, gorzej z ziółkami
Ciemną nocą poszłam z siatkami po siano. Zawiesiłam sobie na strychu lampę garażową. Koniecznie trzeba zamknąć czymś okienko w szczytowej ścianie od zachodu. U nas zwykle z zachodu wieje, a dzisiejszy wiatr pozamiatał strych na czysto. Dziecko mnie sztorcuje, że trzepię sianem po zbożu, jak łażę z tymi siatkami. Raczej nie ma opcji, bo z siatek się nie trzepie, to właśnie przeciąg ściąga te drobiny siana na pszenicę. Starszy zalecił poszukać desek i zbić tam coś. Veto! Nie będę witać dnia patrzeniem na kolejny rupieć!
Już bym chciała zakończyć te ciężkie prace i złapać trochę oddechu. Nie lubię, jak mi jakiś temat do wykonania wisi nad głową. Do tego stopnia, że kolację jem dopiero wtedy, jak już wszystkie prace domowe zakończę.
Jedzenie, z koniecznymi do wykonania zadaniami nad głową, wygląda tak, że podświadomie pochłaniam, byle szybciej, bez smaku, ze szkodą dla żołądka. Więc staram się, by śniadanie i kolację zjeść na spokojnie. Ze śniadaniem wychodzi różnie, bo czasem, po ciężko przespanej-nieprzespanej nocy, wstaję za późno. Wtedy jem dopiero po porannych zadaniach. I wtedy psy są poszkodowane, bo one jedzą śniadanie ze mną. Tak, dostają na śniadanie chlebek z czymś, pokrojony na kosteczki. I podawany z rączki. Księżniczka siedzi za mną na krześle w moim kątku, a Czarna przede mną.
Wiem doskonale, że jest to wbrew wszelkim zasadom żywienia i wychowania psów, ale tak nam dobrze. Więc będziemy grzeszyć nadal. A najlepsze w tym, jest to, że przed laty moja Mama identycznie traktowała Pacana. I byłam na tyle bezczelna, żeby się na temat wypowiedzieć. Cóż, wiele grzechów nie-do-naprawienia popełniamy w życiu. Potem, już do końca, "wyrzyna nas po gębie" na każde wspomnienie. Mama nie żyje już 12 lat. I nawet mi się nie śni. Zresztą Gocha tez mi się nie śni. Taka moja ułomność? Często różni ludzie opowiadają o swoich snach dotyczących zmarłej Matki, sennych podpowiedziach odnośnie trudnych spraw, które ich dręczą. A mi Mama nie przyśniła się ani razu przez te 12 lat. Choć bardzo często o niej myślę.
Musiałam ten wpis edytować, bo wyprodukowałam go na wpół śpiąco, nie dokończyłam i z błędami wypuściłam w wirtualny byt.
Dziś pogoda była fatalna. Co prawda rano świeciło przepięknie słońce i zdążyłam Córcię o tym poinformować podczas rozmowy tramwajowej (U niej lało i duło). Ale już niewielką chwile potem, miałam to samo. Może nie lało. Popadywało kapuśniaczkiem chwilami.
Prace ziemne zostały przerwane, bo nie wyobrażałam sobie pracy na tym wietrze. W zasadzie przerwane już wcześniej, bo co innego wymagało pierwszeństwa. Załadowaliśmy ok 2 tony zboża, żeby opchnąć "od ręki", bo było terminowe parcie na kasę. Taką trochę większą. Po czym okazało się, że biorą od ręki, ale płacą za 2 tygodnie.Wszystko jedno, czy w kasie, czy na konto. No, to może, jak następnym razem pojedziemy do nich po nawozy, to też byśmy za 2 tygodnie zapłacili?? Ale dziecko wcześniej, zanim zadzwoniłam, by się wywiedzieć, pospinało traktor i zaczęło, jak zwykle, sprawdzać światła. I jak zwykle była lipa ze światłami w przyczepie. Więc, jak zwykle, zaczął kombinować. Starszy, jak zwykle, obserwował z okna. I, jak zwykle, było: "idź mu powiedz...", Skończyło się na tym, że Dziecko postanowiło wreszcie gniazdo do podłączania świateł przyczepy przełożyć, z idiotycznego miejsca, do którego nie ma prawie dostępu - na błotnik. W tym celu należało zakupić jakieś drobne elementy, czyli udać się do mieściny. Zapakowałam więc wyłuszczone orzechy i pojechaliśmy. Dziecko załatwiło, co potrzeba. Ja orzechy sprzedałam po nowej, wyższej cenie, która i tak jest więcej niż 2 razy niższa od ceny, po której można orzechy kupić. Po czym zaraz wydałam te pieniądze na jadło. I oczywiście, zapomniałam, że najważniejszym celem mojej wyprawy do mieściny, miało być odebranie okularów Córuni.
Dzisiejszą fatalną pogodę potraktowałam jako usprawiedliwienie dla byczenia się, czyli nicnierobienia. To nicnierobienie to takie nie dosłowne, bo się, psiakość, nie da nic nie robić, żeby nawet człowiek bardzo chciał. No, to najpierw było trochę pracy z opryskiwaczem. Dziecko napełniało wodą, jak zwykle odleciane lekko, nalało wody czubato prawie. Po czym podpompowało za mocno i opryskiwacz zaczął sikać obok wężyka. A że wężyk był skręcony nieco, to ruszyłam opryskiwaczem, żeby wyrównać. W tym momencie wężyk wyskoczył i otrzymałam chemiczną fontannę w twarz. I jeszcze zjebkę, że "dziękuję za taka pomoc". NO!
Potem zrobiłam obiad, potem byłam jeszcze dwa razy z psami. A potem poszłam do kóz. W sumie poszłam wcześniej. I dobrze, bo Stefan, na diecie, wyżarł wszystko siano i zaplątał się łapką w siatkę na siano, już prawie pustą.
Stefan jest na diecie drugi dzień. To skutek psowatego towarzyszenia nam we wszystkich pracach. Kręcił się przy ziemi, kręcił się i przy zbożu. Trochę pszenicy wysypało się na ziemię w stodole i on tam sobie podjadał. Jakoś specjalnie go nie goniłam, bo nie wydawało mi się, żeby mógł zbyt wiele tej pszenicy wciągnąć. Okazało się, że jednak zbyt wiele, bo skończyło się sraczką, serwowaniem pectolitu i naparu z "tatarczucha". Ale już jest lepiej. Pectolit wciąga łapczywie wręcz, gorzej z ziółkami
Ciemną nocą poszłam z siatkami po siano. Zawiesiłam sobie na strychu lampę garażową. Koniecznie trzeba zamknąć czymś okienko w szczytowej ścianie od zachodu. U nas zwykle z zachodu wieje, a dzisiejszy wiatr pozamiatał strych na czysto. Dziecko mnie sztorcuje, że trzepię sianem po zbożu, jak łażę z tymi siatkami. Raczej nie ma opcji, bo z siatek się nie trzepie, to właśnie przeciąg ściąga te drobiny siana na pszenicę. Starszy zalecił poszukać desek i zbić tam coś. Veto! Nie będę witać dnia patrzeniem na kolejny rupieć!
Już bym chciała zakończyć te ciężkie prace i złapać trochę oddechu. Nie lubię, jak mi jakiś temat do wykonania wisi nad głową. Do tego stopnia, że kolację jem dopiero wtedy, jak już wszystkie prace domowe zakończę.
Jedzenie, z koniecznymi do wykonania zadaniami nad głową, wygląda tak, że podświadomie pochłaniam, byle szybciej, bez smaku, ze szkodą dla żołądka. Więc staram się, by śniadanie i kolację zjeść na spokojnie. Ze śniadaniem wychodzi różnie, bo czasem, po ciężko przespanej-nieprzespanej nocy, wstaję za późno. Wtedy jem dopiero po porannych zadaniach. I wtedy psy są poszkodowane, bo one jedzą śniadanie ze mną. Tak, dostają na śniadanie chlebek z czymś, pokrojony na kosteczki. I podawany z rączki. Księżniczka siedzi za mną na krześle w moim kątku, a Czarna przede mną.
Wiem doskonale, że jest to wbrew wszelkim zasadom żywienia i wychowania psów, ale tak nam dobrze. Więc będziemy grzeszyć nadal. A najlepsze w tym, jest to, że przed laty moja Mama identycznie traktowała Pacana. I byłam na tyle bezczelna, żeby się na temat wypowiedzieć. Cóż, wiele grzechów nie-do-naprawienia popełniamy w życiu. Potem, już do końca, "wyrzyna nas po gębie" na każde wspomnienie. Mama nie żyje już 12 lat. I nawet mi się nie śni. Zresztą Gocha tez mi się nie śni. Taka moja ułomność? Często różni ludzie opowiadają o swoich snach dotyczących zmarłej Matki, sennych podpowiedziach odnośnie trudnych spraw, które ich dręczą. A mi Mama nie przyśniła się ani razu przez te 12 lat. Choć bardzo często o niej myślę.
Musiałam ten wpis edytować, bo wyprodukowałam go na wpół śpiąco, nie dokończyłam i z błędami wypuściłam w wirtualny byt.
wtorek, 15 października 2013
Klementyna
jest bardzo fajnym kocięciem. Cały czas zajmuje się sobą sama i wynajduje sobie obiekty zainteresowania. Momentami staje się upierdliwa. Np. jak leże w łożu z lapkiem, a ta włazi na mnie i zaczyna mi przed nosem defilować w te i we wte, udeptywać i podgryzać - a to palce, a to brodę. Apetyt ma niesamowity. Zje swoje, odgoni Pana Kota od michy (tzn. jak mu zajrzy do michy, to Pan Kot urażony w swej kociej dumie spiernicza sam). Pewnie by i psy chciała odganiać od ich misek, ale tu trzymam rękę na pulsie i bacznie obserwuję, czy Klemencja od swojej michy nie wybiera się na niziny. Wtedy następuje ewakuacja do łazienki lub pokoju za zamknięte drzwi. Istnieje bowiem uzasadniona obawa, że mogłaby z tego wyjść ze szwankiem. Pan Kot, na początku swego u nas pobytu, w swym kocim przekonaniu, że to my u niego mieszkamy, próbował. Niewiele brakło, by skończyło się powszechną psią jatką, bo Księżniczka wszystko bierze do siebie i na warknięcie Czarnej w kierunku kota, usiłowała natychmiast się odgryźć. Poszły obie w górę na obrożach. A Pan Kot wyciągnął wnioski i do psich misek się nie zbliża. Natomiast wiecznie głodna Klementyna nie miała na razie takiej nauczki i próbuje.
Zaczyna się z niej robić kluseczka. Mordę ma paskudną, ale nadrabia to przytulactwem, którego po Panu Kocie trudno oczekiwać.
Pan Kot coraz bardziej upodobał sobie kocie wędrówki i trudno go utrzymać w domu. Przyaresztowany, odmawia jedzenia, wrzeszczy pod drzwiami, warczy i jest ogólnie niemiły. Zresztą, on jest cały czas niemiły. jako mały kociak gryzł i drapał. Każde wyciągnięcie do niego ręki w celu pogłaskania kończyło się śladami jego pazurów na tejże. mruczando w jego wykonaniu, to rzadko doświadczany zaszczyt. Czasem, dla uśpienia czujności, gdy bardzo chce sobie pójść, pomruczy chwilę. Czasem, po powrocie z włóczęgostwa -to samo.
Muszę gdzieś pogmyrać, jak to jest z kastratami. Na kozim forum dowiedziałam się, że wykastrowany kozioł może służyć jako wykrywacz rui u kóz. I obserwuję Stefana - parska i dziczy jak Andzia ma ruję. Poza tym, bez względu na ruje skacze po kozach.
Może kot kastrat ma to samo. I jak czuje gdzieś kotkę z rują to dostaje małpiego rozumu i pomyka w dal.
Po raz kolejny stwierdzam, że płeć żeńska górą. Z tymi 5 -ma sztukami płci żeńskiej nie ma i nie było żadnych problemów. Nawet jak suki nie były wysterylizowane, to jedyny problem był taki, że Czarna zachowywała się jak świnia i znaczyła ścieżki za sobą. Księżniczka natomiast, jak przystało na księżniczkę, była czyściutka i nigdy ani kropelki nie było widać. Te dwie mlekodajne najwyżej drą twarze przez chwilę, jak wolę bożą czują. A Klementynka jeszcze dzieciak. A jak dzieciakiem być przestanie pójdzie w ślady suk. Żadnego rozmnażania psów i kotów.
Co innego z kozami, ale to jest dla mnie trudny orzech do zgryzienia, po pierwszych w tym zakresie doświadczeniach. Jeszcze na kózkę ewentualnie jakiś chętny się znajdzie. Z koziołkiem problem. A trauma dla mnie zbyt duża w stosunku do korzyści w postaci mięsa. Bo ilość żadna i jakość dla amatorów.
Pan Kot poszedł w sobie tylko wiadomym kierunku, patrząc najpierw na mnie z niedowierzaniem, gdy otwarłam mu drzwi, a potem, przez dłuższą chwilę badając okolicę.
Klementyna chodzi wierzchem polując na muchy, które pojawiły się ponownie w związku z nastaniem ciepłych dni.
Czytam tu, czytam tam - różne blogi i fora. I zastanawiająca ilość przyjętych kocich podrzutków - wyrzutków. Czy "nie bądź świnią" nie należałoby zastąpić "nie bądź człowiekiem"?
Zaczyna się z niej robić kluseczka. Mordę ma paskudną, ale nadrabia to przytulactwem, którego po Panu Kocie trudno oczekiwać.
Pan Kot coraz bardziej upodobał sobie kocie wędrówki i trudno go utrzymać w domu. Przyaresztowany, odmawia jedzenia, wrzeszczy pod drzwiami, warczy i jest ogólnie niemiły. Zresztą, on jest cały czas niemiły. jako mały kociak gryzł i drapał. Każde wyciągnięcie do niego ręki w celu pogłaskania kończyło się śladami jego pazurów na tejże. mruczando w jego wykonaniu, to rzadko doświadczany zaszczyt. Czasem, dla uśpienia czujności, gdy bardzo chce sobie pójść, pomruczy chwilę. Czasem, po powrocie z włóczęgostwa -to samo.
Muszę gdzieś pogmyrać, jak to jest z kastratami. Na kozim forum dowiedziałam się, że wykastrowany kozioł może służyć jako wykrywacz rui u kóz. I obserwuję Stefana - parska i dziczy jak Andzia ma ruję. Poza tym, bez względu na ruje skacze po kozach.
Może kot kastrat ma to samo. I jak czuje gdzieś kotkę z rują to dostaje małpiego rozumu i pomyka w dal.
Po raz kolejny stwierdzam, że płeć żeńska górą. Z tymi 5 -ma sztukami płci żeńskiej nie ma i nie było żadnych problemów. Nawet jak suki nie były wysterylizowane, to jedyny problem był taki, że Czarna zachowywała się jak świnia i znaczyła ścieżki za sobą. Księżniczka natomiast, jak przystało na księżniczkę, była czyściutka i nigdy ani kropelki nie było widać. Te dwie mlekodajne najwyżej drą twarze przez chwilę, jak wolę bożą czują. A Klementynka jeszcze dzieciak. A jak dzieciakiem być przestanie pójdzie w ślady suk. Żadnego rozmnażania psów i kotów.
Co innego z kozami, ale to jest dla mnie trudny orzech do zgryzienia, po pierwszych w tym zakresie doświadczeniach. Jeszcze na kózkę ewentualnie jakiś chętny się znajdzie. Z koziołkiem problem. A trauma dla mnie zbyt duża w stosunku do korzyści w postaci mięsa. Bo ilość żadna i jakość dla amatorów.
Pan Kot poszedł w sobie tylko wiadomym kierunku, patrząc najpierw na mnie z niedowierzaniem, gdy otwarłam mu drzwi, a potem, przez dłuższą chwilę badając okolicę.
Klementyna chodzi wierzchem polując na muchy, które pojawiły się ponownie w związku z nastaniem ciepłych dni.
Czytam tu, czytam tam - różne blogi i fora. I zastanawiająca ilość przyjętych kocich podrzutków - wyrzutków. Czy "nie bądź świnią" nie należałoby zastąpić "nie bądź człowiekiem"?
babie lato
Podobno było , ale nie zauważyłam. Pomocnikiem drwala byłam w środę, czwartek, piątek i sobotę. Oprócz tego robotnikiem od prac porządkowych. Znosiłam, a w czwartek zwoziłam taczkami, to drewno na przyczepę, Dziecko zawzięcie rąbało. W międzyczasie grabiłam liście i to co się naśmieciło przy wycince i wywoziłam taczkami. Dobrze, że wpadłam na pomysł zabrania taczek, bo uprzątając to przy pomocy kosza dwuusznego z jednym uchem i bez dna, padła bym na pysk jak norka.
W czwartek załadowałam przyczepę czubatą. Przywieźliśmy i została stać. Nie tyle z lenistwa, co stąd, że Dziecko było już tak zmęczone, że nie miało siły manewrować ciągnikiem z przyczepą, żeby cofnąć w odpowiednie miejsce. W piątek pojechaliśmy już tylko autem, dokończyć porządkowanie i ciotce pociąć drewno dla niej. Zeszło nam do piętnastej.
Starszy w międzyczasie zawiózł szwagierkę najważniejszą na cmentarz (wczesne loty przedwszystkoświąteczne)
Po powrocie do domu poszłam z psami i usiłowałam się do niego dodzwonić, żeby nastawił wodę na makaron, bo zjeść coś szybkiego by wypadało (a najszybsze są u nas "kluski z czymś"). No i się nie dodzwoniłam. Ponieważ telefon się nie odzywał, stwierdził, że albo go zgubił, albo ktoś mu ukradł. Jeszcze parę razy zadzwoniłam, wysyłając Dziecko do auta, by słuchało i zalecając szwagierce to samo, bo może u niej zostawił. A że nikt nie słyszał, więc zadzwoniłam, żeby zablokować kartę. Po czym zabrałam się za robienie jedzenia i w tym celu musiałam zrobić luz na blacie. Podniosłam jakąś ulotkę, którą przynieśli z Brico i przez chwilę nie kojarzyłam na co paczę. A paczałam na telefon Starszego, który tam sobie cały czas leżał spokojnie, głosu z siebie nie wydając, ani drgań żadnych. czyli po prostu moje dzwonienie do niego nie docierało. Bujania się z T-Mobile ciąg dalszy.
W piątek wieczorem przyjechało Dziecko Miastowe. Dziecko zawsze przyjeżdża z planami, że nas wyciągnie na przejażdżkę w okolicę bliższą lub dalszą. A u nas zawsze coś pilnego do zrobienia i nici z wojażowania. Tym razem tym pilnym do zrobienia było poskładanie drewna i wrzucenie węgla oraz zaworkowanie zrębków.
Udało jej się tylko wywalczyć wyjazd do najbliższe mieściny. I tak był konieczny w związku z deklaracją szwagierki najważniejszej, że nam sprezentuje na urodziny i imieniny, z których każde z nas ma jakieś w październiku/listopadzie, kabinę prysznicową. No i należało zdecydować która. Tymczasem na miejscu okazało się, że
po pierwsze - nie damy zarobić swoim, bo nie boją się konkurencji francuza i wszystkie kabiny w Majstrze, często nawet bez brodzika, mają w cenach dobrze czterocyfrowych.
po drugie -nie wiadomo, czy francuzowi damy zarobić, bo Dziecku przyszedł głupkowaty pomysł do głowy, żeby do kabiny WEJŚĆ. Okazało się, że w każdej z daszkiem podnosił daszek głową, w tych bez daszka stały prysznic sikałby mu ewentualnie na wyrostek kolczysty siódmego kręgu, a gdyby głowę chciał ręcznym spłukać, to i tak cała łazienka byłaby zalana, bo górna krawędź sięgała mu mniej więcej do brwi. Jedna była bardziej dopasowana do jego wzrostu, odpadała natomiast wobec gabarytów Starszego.
Dodatkowo problem zrobił się stąd, że , wyjątkowo, Dziecko posłuchało sugestii siostry, by nie kupować kabiny z panelem prysznicowym, albowiem panel ten to badziew, który bardzo szybko odmówi współpracy (w co uwierzyliśmy natychmiast, po doświadczeniach z chińską baterią wannową). A wtedy pozostanie płacz i zgrzytanie zębów, bo pasującego do danej kabiny panela nie kupi się luzem.
Tak więc, sprawa kabiny pozostaje nadal w zawieszeniu.
Plusem naszej wyprawy do mieściny było zakupienie przez Córunię okularów, w których wygląda cudnie (Dziecko stwierdziło, że jak Cruella de Mon, ale podobno o to chodziło) za dość atrakcyjną cenę, ze szkłami poliwęglanowymi. Ja, za ostatni grosz, kupiłam Dziecku zapasową parę soczewek + płyn. Akurat były w promocji, po 15zł. Szkoda, że z Johnsona im wyszły te z większą średnicą i skończyło się na Bausch &Lomb. Dziecko miało minę nieco krzywą, bo bauszailomba dotąd nie nosiło, ale sądzę, że nie będą gorsze od tego włoskiego szitu, który ma aktualnie, a który z 7,60 podrożał nagle na 17,60.
W związku z odejściem z pracy kolegi, Córunia ma zmieniony zakres obowiązków - już w zasadzie nie rekrutuje, a więc nie musi tez zajmować się brakiem papieru toaletowego i pilnowaniem, by jełopy się nie schlały i raczyły w poniedziałek pójść do pracy. Zajmuje się teraz bezpośrednio kontaktami z zagranicznymi klientami. I w związku z tym jedzie w grudniu, służbowo, na tydzień do Fr, głównie w Alpy. Się cieszę. Żeby jeszcze podwyżkę jej dali, bym się cieszyła bardziej. Ale na razie dają premie, tak, że jest do wytrzymania.
Finansują jej w dodatku połowę studiów podyplomowych, które zaczyna od soboty na UEKu. Najmądrzejsze osoby w rodzinie krzywią się, że "czemu znowu podyplomowe, a nie magisterium?"
No, bo nie ma ochoty wydawać ciężko zarobionych pieniędzy na byle jakie studia tylko po to, by mieć te trzy literki przed nazwiskiem.
Ja się nie odzywam, bo się nie znam. W czasie kiedy ja kończyłam studia, należało być magistrem. Teraz niekoniecznie.
A my, z Dzieckiem zaczęliśmy tydzień od usuwania "alpy', która już od roku szpeci nam krajobraz za kuchennym oknem. Przyczyna usuwania tej alpy jest raczej praktyczna niż estetyczna - jeżeli się jej nie usunie, nie będzie dojazdu do gnoja, którego trzeba wywieźć na grządki raczej jesienią.
Ale przy okazji ładniej się zrobi. Już jest trochę ładniej. Pracowaliśmy z Dzieckiem, każde w/g swoich możliwości. Obydwoje stwierdziliśmy, że jednak do łopaty się nie nadajemy. Dziecko za duże, sztyl łopaty za krótki, zaczęło boleć go biodro. A moja prawa ręka ciągnie ostatkami. Nie wiem jak długo, ale tych prac z typu morderczych jeszcze nam parę zostało, sądzę, że dokładnie dwie: załadowanie obornika i załadowanie pszenicy, w celu zamienienia jej na złotówki.
We wczorajszych pracach towarzyszył nam wytrwale Stefan, który zachowuje się jak połączenie psa i kota, a nie jak koza. Łaził za nami, kręcił się pod rękami, obgryzał sznurki od dresówki i zawieszki od zamków. A jak na chwile poszłam do domu, to rozglądał się wkoło, po czym otworzył sobie drzwi i kopytkował po klatce schodowej. Na tyle kulturalnie, ze bąbelkowych śladów po sobie nie zostawił.
W czwartek załadowałam przyczepę czubatą. Przywieźliśmy i została stać. Nie tyle z lenistwa, co stąd, że Dziecko było już tak zmęczone, że nie miało siły manewrować ciągnikiem z przyczepą, żeby cofnąć w odpowiednie miejsce. W piątek pojechaliśmy już tylko autem, dokończyć porządkowanie i ciotce pociąć drewno dla niej. Zeszło nam do piętnastej.
Starszy w międzyczasie zawiózł szwagierkę najważniejszą na cmentarz (wczesne loty przedwszystkoświąteczne)
Po powrocie do domu poszłam z psami i usiłowałam się do niego dodzwonić, żeby nastawił wodę na makaron, bo zjeść coś szybkiego by wypadało (a najszybsze są u nas "kluski z czymś"). No i się nie dodzwoniłam. Ponieważ telefon się nie odzywał, stwierdził, że albo go zgubił, albo ktoś mu ukradł. Jeszcze parę razy zadzwoniłam, wysyłając Dziecko do auta, by słuchało i zalecając szwagierce to samo, bo może u niej zostawił. A że nikt nie słyszał, więc zadzwoniłam, żeby zablokować kartę. Po czym zabrałam się za robienie jedzenia i w tym celu musiałam zrobić luz na blacie. Podniosłam jakąś ulotkę, którą przynieśli z Brico i przez chwilę nie kojarzyłam na co paczę. A paczałam na telefon Starszego, który tam sobie cały czas leżał spokojnie, głosu z siebie nie wydając, ani drgań żadnych. czyli po prostu moje dzwonienie do niego nie docierało. Bujania się z T-Mobile ciąg dalszy.
W piątek wieczorem przyjechało Dziecko Miastowe. Dziecko zawsze przyjeżdża z planami, że nas wyciągnie na przejażdżkę w okolicę bliższą lub dalszą. A u nas zawsze coś pilnego do zrobienia i nici z wojażowania. Tym razem tym pilnym do zrobienia było poskładanie drewna i wrzucenie węgla oraz zaworkowanie zrębków.
Udało jej się tylko wywalczyć wyjazd do najbliższe mieściny. I tak był konieczny w związku z deklaracją szwagierki najważniejszej, że nam sprezentuje na urodziny i imieniny, z których każde z nas ma jakieś w październiku/listopadzie, kabinę prysznicową. No i należało zdecydować która. Tymczasem na miejscu okazało się, że
po pierwsze - nie damy zarobić swoim, bo nie boją się konkurencji francuza i wszystkie kabiny w Majstrze, często nawet bez brodzika, mają w cenach dobrze czterocyfrowych.
po drugie -nie wiadomo, czy francuzowi damy zarobić, bo Dziecku przyszedł głupkowaty pomysł do głowy, żeby do kabiny WEJŚĆ. Okazało się, że w każdej z daszkiem podnosił daszek głową, w tych bez daszka stały prysznic sikałby mu ewentualnie na wyrostek kolczysty siódmego kręgu, a gdyby głowę chciał ręcznym spłukać, to i tak cała łazienka byłaby zalana, bo górna krawędź sięgała mu mniej więcej do brwi. Jedna była bardziej dopasowana do jego wzrostu, odpadała natomiast wobec gabarytów Starszego.
Dodatkowo problem zrobił się stąd, że , wyjątkowo, Dziecko posłuchało sugestii siostry, by nie kupować kabiny z panelem prysznicowym, albowiem panel ten to badziew, który bardzo szybko odmówi współpracy (w co uwierzyliśmy natychmiast, po doświadczeniach z chińską baterią wannową). A wtedy pozostanie płacz i zgrzytanie zębów, bo pasującego do danej kabiny panela nie kupi się luzem.
Tak więc, sprawa kabiny pozostaje nadal w zawieszeniu.
Plusem naszej wyprawy do mieściny było zakupienie przez Córunię okularów, w których wygląda cudnie (Dziecko stwierdziło, że jak Cruella de Mon, ale podobno o to chodziło) za dość atrakcyjną cenę, ze szkłami poliwęglanowymi. Ja, za ostatni grosz, kupiłam Dziecku zapasową parę soczewek + płyn. Akurat były w promocji, po 15zł. Szkoda, że z Johnsona im wyszły te z większą średnicą i skończyło się na Bausch &Lomb. Dziecko miało minę nieco krzywą, bo bauszailomba dotąd nie nosiło, ale sądzę, że nie będą gorsze od tego włoskiego szitu, który ma aktualnie, a który z 7,60 podrożał nagle na 17,60.
W związku z odejściem z pracy kolegi, Córunia ma zmieniony zakres obowiązków - już w zasadzie nie rekrutuje, a więc nie musi tez zajmować się brakiem papieru toaletowego i pilnowaniem, by jełopy się nie schlały i raczyły w poniedziałek pójść do pracy. Zajmuje się teraz bezpośrednio kontaktami z zagranicznymi klientami. I w związku z tym jedzie w grudniu, służbowo, na tydzień do Fr, głównie w Alpy. Się cieszę. Żeby jeszcze podwyżkę jej dali, bym się cieszyła bardziej. Ale na razie dają premie, tak, że jest do wytrzymania.
Finansują jej w dodatku połowę studiów podyplomowych, które zaczyna od soboty na UEKu. Najmądrzejsze osoby w rodzinie krzywią się, że "czemu znowu podyplomowe, a nie magisterium?"
No, bo nie ma ochoty wydawać ciężko zarobionych pieniędzy na byle jakie studia tylko po to, by mieć te trzy literki przed nazwiskiem.
Ja się nie odzywam, bo się nie znam. W czasie kiedy ja kończyłam studia, należało być magistrem. Teraz niekoniecznie.
A my, z Dzieckiem zaczęliśmy tydzień od usuwania "alpy', która już od roku szpeci nam krajobraz za kuchennym oknem. Przyczyna usuwania tej alpy jest raczej praktyczna niż estetyczna - jeżeli się jej nie usunie, nie będzie dojazdu do gnoja, którego trzeba wywieźć na grządki raczej jesienią.
Ale przy okazji ładniej się zrobi. Już jest trochę ładniej. Pracowaliśmy z Dzieckiem, każde w/g swoich możliwości. Obydwoje stwierdziliśmy, że jednak do łopaty się nie nadajemy. Dziecko za duże, sztyl łopaty za krótki, zaczęło boleć go biodro. A moja prawa ręka ciągnie ostatkami. Nie wiem jak długo, ale tych prac z typu morderczych jeszcze nam parę zostało, sądzę, że dokładnie dwie: załadowanie obornika i załadowanie pszenicy, w celu zamienienia jej na złotówki.
We wczorajszych pracach towarzyszył nam wytrwale Stefan, który zachowuje się jak połączenie psa i kota, a nie jak koza. Łaził za nami, kręcił się pod rękami, obgryzał sznurki od dresówki i zawieszki od zamków. A jak na chwile poszłam do domu, to rozglądał się wkoło, po czym otworzył sobie drzwi i kopytkował po klatce schodowej. Na tyle kulturalnie, ze bąbelkowych śladów po sobie nie zostawił.
Zrobiłam Stefanowi uzdę, wg. wzorów znalezionych na amerykańskich stronach. Stefan zachwycony nie jest, ale pomalutku go oswajam z tym czymś na twarzy. Uzda jest super prosta, regulowana, zużyłam 2 m sznurka (mogłam kupić dłuższy, byłaby od razu dłuższa linka, a tak trzeba dać na końcu karabinek, żeby się podpinać) Jak się przyzwyczai i urośnie, wtedy zrobię taką z taśmy.
piątek, 11 października 2013
pomocnik drwala - kontynuacja
Niestety, dzisiaj był uprzątania ściętego drewna ciąg dalszy. Dziecko zawzięcie rąbało klocki, a ja wywoziłam na taczkach urobek (urąbek?) i ładowałam na przyczepę. Wyszła przyczepa czubata. W międzyczasie grabiłam i wywoziłam liście oraz wynosiłam patyki, które wczoraj nie dały się znieść do rębaka, bo np. były przygniecione klockami. Szwagierka starsza skwapliwie korzystała z taniej siły roboczej, która pojawiła sie u niej na podwórzu i cały czas wymyślała, co by tu jeszcze należało zrobić. I tak za darmo została ścięta śliwka, pocięta i załadowana, oraz uprzątnięte gałęzie. Ścięta i pocięta stara wiśnia, a raczej wiśniowy spróchniały pień, tudzież kawał drąga, na którym dawniej piernaty wietrzyła. Została także oczyszczona (Dzieckiem) rynna. Upierdliwie szwendała się pod nogami i wyrywała z kątów jakieś chwasty tudzież wyciągała inne szpeje, rzucając na ścieżkę, która jeździłam taczkami z drewnem. Oczywiście musiałam to wszystko wywieźć. Łaziła cały czas i coś tam na środek wynosiła, mamrząc, że musi wykorzystać to, że są taczki. No i jeszcze trzeba jej coś pociąć, co od wieków leży. 3 razy nadmieniała, że malarz, który malował okna przyniósł cegły i koło schodów je zostawił. Leżą tam szczęśliwie już na tyle długo, że mchem obrosły. Więc niech leżą dalej.
Rano leżała plackiem, tak była słaba i do niczego, że chyba tylko umierać. Potem nabrała wigoru.
Oczywiście jest 100 procentowo przeświadczona, że nam uczyniła wielką pomoc w przetrwaniu zimy i poratowała nas tymi dwiema przyczepami drewna w sposób cudowny.
A prawda jest taka, że juz od dawna smędziła, że te grusze trzeba wyciąć, bo co wiatr powieje, to ona się boi, że się jej na dom zawalą. Ten strach został powiększony jeszcze, gdy faktycznie wiatr zawalił jabłoń. Zwaloną jabłoń miało ciąć Dziecko, ale tak jej się spieszyło, żeby porządek zrobić na podwórzu, że najęła kogoś i zapłaciła 220 zł za pocięcie i porąbanie jednej jabłoni. Natomiast ścięcie tych grusz opłaciła szwagierka najważniejsza, a darmowa siłą robocza załatwiła resztę, bo jej drewno jest niepotrzebne. Pali w piecu kuchennym w pomieszczeniu gdzie śpi. No to ja osobiście wolałabym jednak w ten piec drewno wkładać. Nawet by można więcej nanieść i mogłoby sobie koło pieca leżeć. Ale jak nie, to nie.
Okazało się także, że drewno z tych grusz obiecała co najmniej 3 osobom. Jedna już jest na mnie obrazona. Tak, jakbym ja miała w tym jakiś udział. Oprócz tego, że się nazapierniczłam.
Jeszcze jutro musimy tam pojechać, bo zostało do pocięcia i porąbania dla niej drewno na rozpałkę. I trochę liści i drobnych patyków do uprzątnięcia.
Byliśmy w domu wcześniej dzisiaj. Dziecko miało kompletnie dość. Po całodziennym rąbaniu klocków w pozycji "strzelania do samolotu" bolały go uda od spodu i plecy.
Starszy został dziś w domu. Dostał zadanie bojowe nakroić jarzyny dla kóz. tak się przejął rolą, że marchew skroił w kostkę. Niestety, wymyślił sobie dosmażanie dżemu dyniowego. Co czynił na największym palniku kuchenki. Efekt łatwy do przewidzenia - przypalony dżem.
Wyprowadził dziewczynki raz. Ale dziewczynki są wstydliwe i rzadko się zdarza, żeby wszystkie potrzeby załatwiły, gdy wyprowadza je któryś chłop domowy. Tak więc, pierwszą czynnością po powrocie było ich wyprowadzenie. W międzyczasie raczył nas zaszczycić swoja obecnością Pan Kot. Skorzystał z kuwety, pojadł i zapragnął wyjść z powrotem.Ale mu drzwi nie otworzono. Przyszedł spać na moje łóżko. On i Księżniczka. Czarna dostała zakaz, bo się za bardzo rozwala. Potem doszła jeszcze Kundzia, którą znalazłam w łazience śpiąca na pralce. Biedna Kundzia nie potrafi sobie otworzyć drzwi od wewnątrz, gdy jest za mała szparka. Pan Kot radzi sobie z tym świetnie. Kundzia najpierw pomruczała mi trochę w łokieć, pozaczepiała łapą moje palce na klawiaturze, po czym dostała eksmisję, bo bałam się, że pazury wylądują na matrycy. Polazła do Pana Kota i położyła sie na nim. I tak sobie spali jak kumple, dopóki się nie poruszyłam. Wtedy Pan Kot wydał z siebie wściekły pomruk i spierniczył obrażony. Dziś się cud stał pewnego razu i wzięty na kolana pomruczał przez chwilę, po czym warknął, łapą trzepnął i pomknął.
Kawy na noc nie piłam, ale nie śpię jak dotąd. A przydałoby się, coby jutro na pysk nie paść.
Córcia przyjeżdża wieczorem. Starszy już szczęśliwy cały.
Rano leżała plackiem, tak była słaba i do niczego, że chyba tylko umierać. Potem nabrała wigoru.
Oczywiście jest 100 procentowo przeświadczona, że nam uczyniła wielką pomoc w przetrwaniu zimy i poratowała nas tymi dwiema przyczepami drewna w sposób cudowny.
A prawda jest taka, że juz od dawna smędziła, że te grusze trzeba wyciąć, bo co wiatr powieje, to ona się boi, że się jej na dom zawalą. Ten strach został powiększony jeszcze, gdy faktycznie wiatr zawalił jabłoń. Zwaloną jabłoń miało ciąć Dziecko, ale tak jej się spieszyło, żeby porządek zrobić na podwórzu, że najęła kogoś i zapłaciła 220 zł za pocięcie i porąbanie jednej jabłoni. Natomiast ścięcie tych grusz opłaciła szwagierka najważniejsza, a darmowa siłą robocza załatwiła resztę, bo jej drewno jest niepotrzebne. Pali w piecu kuchennym w pomieszczeniu gdzie śpi. No to ja osobiście wolałabym jednak w ten piec drewno wkładać. Nawet by można więcej nanieść i mogłoby sobie koło pieca leżeć. Ale jak nie, to nie.
Okazało się także, że drewno z tych grusz obiecała co najmniej 3 osobom. Jedna już jest na mnie obrazona. Tak, jakbym ja miała w tym jakiś udział. Oprócz tego, że się nazapierniczłam.
Jeszcze jutro musimy tam pojechać, bo zostało do pocięcia i porąbania dla niej drewno na rozpałkę. I trochę liści i drobnych patyków do uprzątnięcia.
Byliśmy w domu wcześniej dzisiaj. Dziecko miało kompletnie dość. Po całodziennym rąbaniu klocków w pozycji "strzelania do samolotu" bolały go uda od spodu i plecy.
Starszy został dziś w domu. Dostał zadanie bojowe nakroić jarzyny dla kóz. tak się przejął rolą, że marchew skroił w kostkę. Niestety, wymyślił sobie dosmażanie dżemu dyniowego. Co czynił na największym palniku kuchenki. Efekt łatwy do przewidzenia - przypalony dżem.
Wyprowadził dziewczynki raz. Ale dziewczynki są wstydliwe i rzadko się zdarza, żeby wszystkie potrzeby załatwiły, gdy wyprowadza je któryś chłop domowy. Tak więc, pierwszą czynnością po powrocie było ich wyprowadzenie. W międzyczasie raczył nas zaszczycić swoja obecnością Pan Kot. Skorzystał z kuwety, pojadł i zapragnął wyjść z powrotem.Ale mu drzwi nie otworzono. Przyszedł spać na moje łóżko. On i Księżniczka. Czarna dostała zakaz, bo się za bardzo rozwala. Potem doszła jeszcze Kundzia, którą znalazłam w łazience śpiąca na pralce. Biedna Kundzia nie potrafi sobie otworzyć drzwi od wewnątrz, gdy jest za mała szparka. Pan Kot radzi sobie z tym świetnie. Kundzia najpierw pomruczała mi trochę w łokieć, pozaczepiała łapą moje palce na klawiaturze, po czym dostała eksmisję, bo bałam się, że pazury wylądują na matrycy. Polazła do Pana Kota i położyła sie na nim. I tak sobie spali jak kumple, dopóki się nie poruszyłam. Wtedy Pan Kot wydał z siebie wściekły pomruk i spierniczył obrażony. Dziś się cud stał pewnego razu i wzięty na kolana pomruczał przez chwilę, po czym warknął, łapą trzepnął i pomknął.
Kawy na noc nie piłam, ale nie śpię jak dotąd. A przydałoby się, coby jutro na pysk nie paść.
Córcia przyjeżdża wieczorem. Starszy już szczęśliwy cały.
środa, 9 października 2013
pomocnik drwala
faceci zamówieni do ścinki drzew u szwagierki starszej przesunęli termin przybycia z wtorku na dziś. W zasadzie Dziecko mogło zostać w KRK do wtorku. Mogłoby było, gdyby Marysia była uprzejma donieść, że nie będzie zawoził Oli do lekarza, bo przeziębiona (Marysia to Dziecka siostra cioteczna, tyle, że w moim wieku i żeby było dziwniej, Dziecko mówi do niej per pani. A Ola to jej córka, która choruje na SM. I Marysia sobie przypomniała o istnieniu mojego Dziecka i jego zaletach gabarytowych i pałerowych w sytuacjach, gdy Olę trzeba na jakieś badania dostarczyć. Bo, mimo dotacji z pefronu, nie zrobiła podjazdu, coby jej frontu nie szpecił i za każdym razem Olę trzeba na ręcach w domu wytaszcyć i do auta włożyć. Podobno miała mieć schodołaz, ale pewnie gdzieś polazł. No, a temu mało kto daje radę. Bywają sytuacje, gdy pragna dalszego podwiezienia. I trudno im wtedy wytłumaczyć, że Żaba nie zmieści 3 osób i wózka inwalidzkiego)
A tak, Dziecko przyzwoicie wróciło w poniedziałek wieczorem. Po czym odbyło garażówkę z kolega i dziewczyna innego kolegi. Po czym wtorek wszyscyśmy spędzili na nicnierobieniu w stanie połowicznego uśpienia. To nicnierobienie nie dosłowne, bo zajęłam sie papierkoamnią agencyjna wypełniana za pomoca kompa. Bo pisać palcem nie lubię i krzywo mi wychodzi. Więc sobie parę IRZ-towych PDF-ów musiałam na Wordy przekonwertować. W dodatku dzieląc jeden dokument PDF, na kilka pojedynczostronicowych, bo darmowy program konwertuje tylko trzy pierwsze strony. Ale dało się. I podrukowałam piknie. Po czym poleciałam na ostatni moment do agencji, bo mi program do obsługi rejestracji zwierząt nie chciał współpracować. Za powrotem zwiedziliśmy z Dzieckiem Brico oraz Inter.
A na koniec w Centrum zakupiłam ćwiartkę pierwszej lepszej wódy (akurat to była ananasówka) bo zapałki mi z gał zaczęły wypadać, a jeszcze nie był wieczór. A nawet jak jest wieczór, to nie mogę mieć gała na zapałkach dopóki nie wypełnię harmonogramu.
Dziś natomiast o 8.00 zadzwoniła szwagierka najważniejsza, ze pilarze juz sa i cza przybyć, coby gałęzie odciągać. I że za 3 stówy tego nie zrobią i ostatecznie stanęło na 4 stówach. Co za ścięcie i pocięcie 3 niezbyt olbrzymich grusz wydaje mi się cena kosmiczną. W porównaniu w dodatku z ceną kubika drewna, które można mieć bez wysiłku żadnego. A tu poszła kasa, a dla mnie i Dziecka za....dol na 2 dni. Dziś dziecko porąbało klocki z jednej gruszy, ja to poznosiłam wszystko na przyczepę. Była pełna po burty. Następnie pożyczyliśmy od znajomego rębak podpinany do traktora. Zajechaliśmy tam dwoma traktorami. Ja znosiłam gałęzie ze wszystkich ściętych drzew, a Dziecko karmiło rębak. Żałowałam, że nie wzięliśmy siatki od kosy, bo przy tym twarz należało chronić, ponieważ zdarzało się, że kawałki drewna odskakiwały w drugą stronę, czyli w stronę podającego gałęzie. Gałęzie wycięliśmy wszystkie, jaeszcze jakieś miała w kącie zwalone z padniętej wiśni. I już się zrobiło ciemno. W domu byliśmy o 18.40.
Dziecko jeszcze pojechało oddać rębak, a ja nastawiłam kartofle, które zdążyłam obrac wcześniej, gdy pojechało po ON do 30-stki. Uklepałam kotlety i zrobiłam surówke z kiszonej kapuchy. W międzyczasie tez ugotowałam płatki dla psów, a nogi były wcześniej w szybkowarze i nastawiłam go zaraz po przekroczeniu progu.I było 10 po siódmej jak zjedli obiadokolację. A ja poszłam do koziów.
Akurat jak wróciłam to płatki wystygły, a nogi były ugotowane. Nakarmiłam psy. Potem je wyprowadziłam na trotuar. Potem się umyłam nieco, przebrałam, wrzuciłam do pralki brudne rzeczy. I wreszcie mogłam sobie zrobić coś do jedzenia i usiąść. Aaaa! W trakcie robienia różnych robót, typu mycie garów, cedzenie mleka, sprzątanie z lady, odbyłam rozmowę z Córunią. Córunia poopowiadała mi szczegółowo ile par butów zmierzyła i które, w jaki sposób były niedobre. Zadowolona bardzo, bo już nie rekrutuje, tylko bezpośrednio kontaktuje się z zagranicznymi klientami. Odpadło jej więc załatwianie papieru toaletowego i worków na śmiecie tumanom, którzy tam pojechali pracować. Oraz pilnowanie durniów, żeby do poniedziałku wytrzeźwieli i stawili się w pracy. W grudniu jedzie do Fr służbowo, z czego jest bardzo dumna. Ja też.
Dziecko mi zdaje się padło, bo po zjedzeniu kolacji nosa ze swego pokoju nie wyściubiło. Pójdę więc na paluchach, zgasić mu światło i sama w kimono także, bo jutro powtórka z rozrywki. Jeszcze to, wykiprowane pod oknem od kotłowni, drewno trzeba będzie zrzucić do kotłowni. A tam leżą jeszcze 2 tony węgla, które też czekają na dyslokację. I to tez zadanie dla mnie i dla Dziecka.
Miałam rację: Dziecko przycięło komara w pełnym rynsztunku, pozycji siedzącej, na fotelu, z nogami na brzegu łóżka. pomyziałam po łysinie i zaproponowałam zmianę pozycji na bardziej horyzontalną. Właśnie się zwlekło i dokonuje ablucji. A Klementyna skorzystała z okazji, że w łazience się świeci i zawzięcie gmyra w żwirku.
Dodam jeszcze, że piorą się ostatnio z Panem Kotem, a Czarna interweniuje i rozpędza towarzystwo, obserwując następnie, czy każde kotowate oddaliło się we wskazanym kierunku. Teraz psowate porozwalały się na moim wyrku i wydaje im się, że są na swoim, a ja tu jestem intruzem co się rozpycha. W każdym razie, żadna nie ma ochoty się posunąć. Odpycham Księżniczkę "na chama", ale jej to nie przeszkadza i natychmiast wraca na poprzednia pozycję.
I jak tu się wyspać?
A tak, Dziecko przyzwoicie wróciło w poniedziałek wieczorem. Po czym odbyło garażówkę z kolega i dziewczyna innego kolegi. Po czym wtorek wszyscyśmy spędzili na nicnierobieniu w stanie połowicznego uśpienia. To nicnierobienie nie dosłowne, bo zajęłam sie papierkoamnią agencyjna wypełniana za pomoca kompa. Bo pisać palcem nie lubię i krzywo mi wychodzi. Więc sobie parę IRZ-towych PDF-ów musiałam na Wordy przekonwertować. W dodatku dzieląc jeden dokument PDF, na kilka pojedynczostronicowych, bo darmowy program konwertuje tylko trzy pierwsze strony. Ale dało się. I podrukowałam piknie. Po czym poleciałam na ostatni moment do agencji, bo mi program do obsługi rejestracji zwierząt nie chciał współpracować. Za powrotem zwiedziliśmy z Dzieckiem Brico oraz Inter.
A na koniec w Centrum zakupiłam ćwiartkę pierwszej lepszej wódy (akurat to była ananasówka) bo zapałki mi z gał zaczęły wypadać, a jeszcze nie był wieczór. A nawet jak jest wieczór, to nie mogę mieć gała na zapałkach dopóki nie wypełnię harmonogramu.
Dziś natomiast o 8.00 zadzwoniła szwagierka najważniejsza, ze pilarze juz sa i cza przybyć, coby gałęzie odciągać. I że za 3 stówy tego nie zrobią i ostatecznie stanęło na 4 stówach. Co za ścięcie i pocięcie 3 niezbyt olbrzymich grusz wydaje mi się cena kosmiczną. W porównaniu w dodatku z ceną kubika drewna, które można mieć bez wysiłku żadnego. A tu poszła kasa, a dla mnie i Dziecka za....dol na 2 dni. Dziś dziecko porąbało klocki z jednej gruszy, ja to poznosiłam wszystko na przyczepę. Była pełna po burty. Następnie pożyczyliśmy od znajomego rębak podpinany do traktora. Zajechaliśmy tam dwoma traktorami. Ja znosiłam gałęzie ze wszystkich ściętych drzew, a Dziecko karmiło rębak. Żałowałam, że nie wzięliśmy siatki od kosy, bo przy tym twarz należało chronić, ponieważ zdarzało się, że kawałki drewna odskakiwały w drugą stronę, czyli w stronę podającego gałęzie. Gałęzie wycięliśmy wszystkie, jaeszcze jakieś miała w kącie zwalone z padniętej wiśni. I już się zrobiło ciemno. W domu byliśmy o 18.40.
Dziecko jeszcze pojechało oddać rębak, a ja nastawiłam kartofle, które zdążyłam obrac wcześniej, gdy pojechało po ON do 30-stki. Uklepałam kotlety i zrobiłam surówke z kiszonej kapuchy. W międzyczasie tez ugotowałam płatki dla psów, a nogi były wcześniej w szybkowarze i nastawiłam go zaraz po przekroczeniu progu.I było 10 po siódmej jak zjedli obiadokolację. A ja poszłam do koziów.
Akurat jak wróciłam to płatki wystygły, a nogi były ugotowane. Nakarmiłam psy. Potem je wyprowadziłam na trotuar. Potem się umyłam nieco, przebrałam, wrzuciłam do pralki brudne rzeczy. I wreszcie mogłam sobie zrobić coś do jedzenia i usiąść. Aaaa! W trakcie robienia różnych robót, typu mycie garów, cedzenie mleka, sprzątanie z lady, odbyłam rozmowę z Córunią. Córunia poopowiadała mi szczegółowo ile par butów zmierzyła i które, w jaki sposób były niedobre. Zadowolona bardzo, bo już nie rekrutuje, tylko bezpośrednio kontaktuje się z zagranicznymi klientami. Odpadło jej więc załatwianie papieru toaletowego i worków na śmiecie tumanom, którzy tam pojechali pracować. Oraz pilnowanie durniów, żeby do poniedziałku wytrzeźwieli i stawili się w pracy. W grudniu jedzie do Fr służbowo, z czego jest bardzo dumna. Ja też.
Dziecko mi zdaje się padło, bo po zjedzeniu kolacji nosa ze swego pokoju nie wyściubiło. Pójdę więc na paluchach, zgasić mu światło i sama w kimono także, bo jutro powtórka z rozrywki. Jeszcze to, wykiprowane pod oknem od kotłowni, drewno trzeba będzie zrzucić do kotłowni. A tam leżą jeszcze 2 tony węgla, które też czekają na dyslokację. I to tez zadanie dla mnie i dla Dziecka.
Miałam rację: Dziecko przycięło komara w pełnym rynsztunku, pozycji siedzącej, na fotelu, z nogami na brzegu łóżka. pomyziałam po łysinie i zaproponowałam zmianę pozycji na bardziej horyzontalną. Właśnie się zwlekło i dokonuje ablucji. A Klementyna skorzystała z okazji, że w łazience się świeci i zawzięcie gmyra w żwirku.
Dodam jeszcze, że piorą się ostatnio z Panem Kotem, a Czarna interweniuje i rozpędza towarzystwo, obserwując następnie, czy każde kotowate oddaliło się we wskazanym kierunku. Teraz psowate porozwalały się na moim wyrku i wydaje im się, że są na swoim, a ja tu jestem intruzem co się rozpycha. W każdym razie, żadna nie ma ochoty się posunąć. Odpycham Księżniczkę "na chama", ale jej to nie przeszkadza i natychmiast wraca na poprzednia pozycję.
I jak tu się wyspać?
poniedziałek, 7 października 2013
wycieczki i konsekwencje
Dziecko pojechało w sobotę do KRK. Zawiadomiło mnie w piątek wieczorem o zamiarze wyjazdu w celu dokonania malowania ścian u siostry. Stwierdziłam, że pomysł niezbyt dobry, bo siostra jest przed Matką Boską Pieniężną i, o ile na michę ma, to na farby pewnie niespecjalnie. Ale w sobotę Dziecko wstało, dokonało pełnych ablucji, łącznie z goleniem czachy. Kazało się spakować (w słoiki i inne tam takie, co to się z domu do Wielkiego Miasta wywozi), po czym zostało odwiezione na dworzec. Podejrzenia niejakie miałam, że cel podróży ujawniony nie celem rzeczywistym. Albowiem, np. siostra o przyjeździe planowanym zawiadomiona nie została.
Zawiadomiona natomiast została szwagierka najważniejsza, ponieważ zadzwoniła, akurat jak Dziecko odstawiliśmy. Po czym poczuła się w obowiązku natychmiastowego zadzwonienia do bratanicy, żeby ostrzec ją przed zbliżającą się plagą egipską w postaci brata owej bratanicy. Bratanica nie do końca wypoczęta była więc pewnie coś warkła. Co szwagierkę najważniejszą rozjuszyło i się do mnie ofiarowała z telefonem natychmiast zarzucając mi permanentne kłamstwa i kłamstwa raz jeszcze. Wkurzyła mnie totalnie, więc gębę do niej wydarłam, każąc się odpieprzyć raz wreszcie i skutecznie. Pech chciał, że te konwersacje nastąpiły podczas moich zakupów w Brico Marche (które akurat w mieścinie najbliższej otworzyli i przy okazji poszliśmy ze Starszym zwiedzić). Przedstawienie było pewnie ciekawe, bo darłam się w telefon jak idiotka.
Nie wiem czemu osoba rości sobie prawo do bycia informowaną w szczegółach o planach, zamierzeniach i czynnościach poszczególnych członków mojej rodziny. Jak braciszka chce kontrolować i naprowadzać - proszę bardzo, choć też mogłaby już 25 lat temu wrzucić na luz. Jeżeli uważam za stosowne z grubsza ja poinformować o czymś to tak robię. Tu akurat była taka konieczność, bo na wtorek była planowana wycinka drzew u szwagierki starszej, więc powiedziałam, że pojechał i w poniedziałek wraca. Tak jak powiedziałam, że ze studiami załatwił pozytywnie. I niech by jej do cholery wystarczyło. Bo nie jej broszka. Nie jej dzieci i nie jej odpowiedzialność. Ale ona wie lepiej, jakie studia Córka powinna wybrać, bo jej cioteczna siostrzenica, doktor prawa europejskiego, na uczelni asystentka powiedziała, że magisterium i już. A Dziecko I nie widzi sensu robienia za ciężkie pieniądze magisterium jeżeli nie może znaleźć kierunku, który jej odpowiada. Robi więc drugie studia podyplomowe, a ciotunię interesuje tylko czy drogie. Jakby za jej. Na szczęście firma połowę finansuje. Poucza też Córkę, do białej gorączki ją doprowadzając, że powinna przez internet szukać faceta i jak najprędzej urodzić dziecko. Baba, która sama nie potrafiła znaleźć faceta, a raczej żaden nie był odpowiedni, na przykład dlatego, że na randkę przyszedł w codziennym garniturze. Która nie ma pojęcia o życiu małżeńskim. Która nie jest w stanie wziąć na siebie odpowiedzialności za drugą istotę, albo nie chce by ją ktokolwiek/cokolwiek ograniczało nawet prze posiadanie psa czy kota.
Szwagierka starsza do pewnego momentu dzwoniła czasem, żeby jej to czy owo załatwić. Od pewnego momentu przestała, natomiast ta dzwoni ze zleceniami dotyczącymi starszej. Zaczęłam się zastanawiać co jest grane. A tu się okazało, że to najważniejsza sobie ubzdurała, misje poczuła, że ona lepiej załatwi, jak zadzwoni, najpierw do Starszego i go ustawi, a potem do mnie i mi zleci. W ten sposób będę miała zlecone podwójnie. Wała jagiellońskiego.
Starsza została poinformowana, że jak jej coś trzeba, to ma dzwonić bezpośrednio do mnie. I się pewnie przejęła, bo kto inny jej co za darmo załatwi. Zwłaszcza, że jest świadoma tego jakiego wała sobie obie na mnie ugrały.
W poniedziałek mistrzyni intryg ma przybyć, bo już wpadła w amok przedwszystkoświąteczny (jakoś prędko w tym roku nadzwyczaj). I lepiej, żeby tematów zasadniczych nie podejmowała, bo żżle się to skończy. Judzenie i intrygowanie dwudziestopięcioletnie może wreszcie zacząć wychodzić bokiem.
A Dziecko pojechało do KRK nie w celach remontowych i nie w celach towarzysko alkoholowych (jak sądziłam), ale spotkać się z dziewczyną. Z którą się widział ostatnio jakieś 2 lata temu. I wtedy jakoś to nie do końca wyszło. Przy poprzedniej znajomości powiedziałam mu, że nawet obiad odgrzewany jest ciężko strawny, a co dopiero kontakty damsko-męskie. Niestety, wyszło na moje. Szkoda, bo był mocno zaangażowany. I na szczęście, bo dziewczę go zlewało. Ale teraz? Znowu?
A poza tym, mógł po prostu powiedzieć. Słowem bym się na temat nie wypowiedziała. A i tak będę wiedzieć o fakcie po fakcie. Ponieważ Córka powiedziała tez Starszemu, jego szanowna siostrzyczka już na pewno wie. I na pewno tez swoje zdanie w temacie wypowiedziała.
C'est la vie (albo inaczej это жизнь!)
Zawiadomiona natomiast została szwagierka najważniejsza, ponieważ zadzwoniła, akurat jak Dziecko odstawiliśmy. Po czym poczuła się w obowiązku natychmiastowego zadzwonienia do bratanicy, żeby ostrzec ją przed zbliżającą się plagą egipską w postaci brata owej bratanicy. Bratanica nie do końca wypoczęta była więc pewnie coś warkła. Co szwagierkę najważniejszą rozjuszyło i się do mnie ofiarowała z telefonem natychmiast zarzucając mi permanentne kłamstwa i kłamstwa raz jeszcze. Wkurzyła mnie totalnie, więc gębę do niej wydarłam, każąc się odpieprzyć raz wreszcie i skutecznie. Pech chciał, że te konwersacje nastąpiły podczas moich zakupów w Brico Marche (które akurat w mieścinie najbliższej otworzyli i przy okazji poszliśmy ze Starszym zwiedzić). Przedstawienie było pewnie ciekawe, bo darłam się w telefon jak idiotka.
Nie wiem czemu osoba rości sobie prawo do bycia informowaną w szczegółach o planach, zamierzeniach i czynnościach poszczególnych członków mojej rodziny. Jak braciszka chce kontrolować i naprowadzać - proszę bardzo, choć też mogłaby już 25 lat temu wrzucić na luz. Jeżeli uważam za stosowne z grubsza ja poinformować o czymś to tak robię. Tu akurat była taka konieczność, bo na wtorek była planowana wycinka drzew u szwagierki starszej, więc powiedziałam, że pojechał i w poniedziałek wraca. Tak jak powiedziałam, że ze studiami załatwił pozytywnie. I niech by jej do cholery wystarczyło. Bo nie jej broszka. Nie jej dzieci i nie jej odpowiedzialność. Ale ona wie lepiej, jakie studia Córka powinna wybrać, bo jej cioteczna siostrzenica, doktor prawa europejskiego, na uczelni asystentka powiedziała, że magisterium i już. A Dziecko I nie widzi sensu robienia za ciężkie pieniądze magisterium jeżeli nie może znaleźć kierunku, który jej odpowiada. Robi więc drugie studia podyplomowe, a ciotunię interesuje tylko czy drogie. Jakby za jej. Na szczęście firma połowę finansuje. Poucza też Córkę, do białej gorączki ją doprowadzając, że powinna przez internet szukać faceta i jak najprędzej urodzić dziecko. Baba, która sama nie potrafiła znaleźć faceta, a raczej żaden nie był odpowiedni, na przykład dlatego, że na randkę przyszedł w codziennym garniturze. Która nie ma pojęcia o życiu małżeńskim. Która nie jest w stanie wziąć na siebie odpowiedzialności za drugą istotę, albo nie chce by ją ktokolwiek/cokolwiek ograniczało nawet prze posiadanie psa czy kota.
Szwagierka starsza do pewnego momentu dzwoniła czasem, żeby jej to czy owo załatwić. Od pewnego momentu przestała, natomiast ta dzwoni ze zleceniami dotyczącymi starszej. Zaczęłam się zastanawiać co jest grane. A tu się okazało, że to najważniejsza sobie ubzdurała, misje poczuła, że ona lepiej załatwi, jak zadzwoni, najpierw do Starszego i go ustawi, a potem do mnie i mi zleci. W ten sposób będę miała zlecone podwójnie. Wała jagiellońskiego.
Starsza została poinformowana, że jak jej coś trzeba, to ma dzwonić bezpośrednio do mnie. I się pewnie przejęła, bo kto inny jej co za darmo załatwi. Zwłaszcza, że jest świadoma tego jakiego wała sobie obie na mnie ugrały.
W poniedziałek mistrzyni intryg ma przybyć, bo już wpadła w amok przedwszystkoświąteczny (jakoś prędko w tym roku nadzwyczaj). I lepiej, żeby tematów zasadniczych nie podejmowała, bo żżle się to skończy. Judzenie i intrygowanie dwudziestopięcioletnie może wreszcie zacząć wychodzić bokiem.
A Dziecko pojechało do KRK nie w celach remontowych i nie w celach towarzysko alkoholowych (jak sądziłam), ale spotkać się z dziewczyną. Z którą się widział ostatnio jakieś 2 lata temu. I wtedy jakoś to nie do końca wyszło. Przy poprzedniej znajomości powiedziałam mu, że nawet obiad odgrzewany jest ciężko strawny, a co dopiero kontakty damsko-męskie. Niestety, wyszło na moje. Szkoda, bo był mocno zaangażowany. I na szczęście, bo dziewczę go zlewało. Ale teraz? Znowu?
A poza tym, mógł po prostu powiedzieć. Słowem bym się na temat nie wypowiedziała. A i tak będę wiedzieć o fakcie po fakcie. Ponieważ Córka powiedziała tez Starszemu, jego szanowna siostrzyczka już na pewno wie. I na pewno tez swoje zdanie w temacie wypowiedziała.
C'est la vie (albo inaczej это жизнь!)
Subskrybuj:
Posty (Atom)