mamy Wilije

Podobno, jak w Wiliję, tak przez cały rok. Na razie wstałam "do dnia" - cały rok tak będę? A niech tam. Wyspana jestem, w innym razie pewnie bym się, po otworzeniu, oczu nie zwlekła.

Przygotowania poza nami prawie. Z tym, że Starszy znowu stawiał ultimata. Pierwsze -odnośnie choinki. Ma być i już, bo bez choinki, to nie święta. (Ciekawe czemu, mimo corocznej choinki, dzieci twierdzą, że to żadne święta. I się przymuszają do świętowania). Niestety, dla niektórych treść świąt sprowadza się do choinki i żarcia. Jakby papierek przesądzał o cukierku. (Co prawda, na ogół pyszne cukierki, maja ładne papierki, ale bywa szit w pięknym papierku często.) A ja, jak zwykle. "Dla świętego spokoju", zwlekłam tę choinkę osobiście ze strychu. Żeby był o jeden powód do fochów mniej.

Szwagierka najważniejsza zapodała, żeby może w tym roku wcześniej. Nie bardzo widzę, to wcześniej, bo zwykle koło szóstej zasiadamy. I wcześniej się, ze względu na zwierzęta, nie da. I tak normalnie chodzę do nich między szósta a siódmą, więc tym razem pójdę koło piątej. W ogóle nie wiadomo, bo szwagierka mniej ważna strzeliła przedwczoraj orła i porobiło się coś z nogą. Jak zwykle, do lekarza od razu nie. Czeka aż samo przejdzie. W jej wieku (86), samo raczej z trudem przechodzi. I opuchnięte kolano smaruje się Altacetem, a nie czymś rozgrzewającym. W ogóle nie wiadomo, bo szwagierka najważniejsza, wyjawiła mimochodem plan pójścia w celu "zadzielenia się" do szwagierki najmniej ważnej, gdzie jest obraz nędzy i rozpaczy. Bowiem kobita jest leżąca od dwóch lat pewnie z powodu złamanej kości biodrowej. W szpitalu wymagali zgody na zabieg. Nie podpisała. Uważam, że nasza demokracja i dbałość o prawa jednostki id,a momentami w kierunku kretyńskim. Jednostce, w ramach jej praw, zezwolono nie podpisać. Natomiast inną jednostkę, jej córkę, zmuszono do opieki nad leżącą. W dodatku ta córka, ma własną córkę, chorującą już jakieś prawie 20 lat na SM, w stanie coraz gorszym, często również leżącą.
(Takim drastycznym przykładem "dbałości o prawa jednostki" jest w naszej wioseczce pewna kobieta: rozumowo i psychicznie niespełna, która mniej więcej co roku rodzi dziecko z równie niespełna facetem. Dzieci są jej następnie odbierane i pozostają prawdopodobnie z kompetentnych ośrodkach. I jakoś nikt się nie zastanowił, że to urodzone dziecko jest też jednostką, której istotniejsze prawa zostają odebrane, niż prawo mamusi do prokreacji, którego to prawa, bez jej wiedzy i zgody odebrać jej nie można.)
jest wielki wrzask o "dzieci nienarodzone" (podejrzewam, że zbyt wielki, w stosunku do skali zjawiska. Podobnie jak wrzask odnośnie "ideologii gender", którą to zdaje się najmocniej propagują ostatnio księża na kazaniach. jak i wrzask o prawo do określenia swojej płci -dotyczy marginalnej liczby osób mających konflikt między płcią psychiczna a fizyczną. A wrzasku tyle, jakby to dotyczyło każdego z nas.Pół kazania zajęło.) A co z dziećmi narodzonymi? Na przykład przez zdegenerowanych alkoholików? Zrzutka na zupę i paczkę świąteczna chyba sprawy nie załatwia.

No i znowu mi się zboczyło. Tymczasem dzień się zbudził. telefonu szukałam za głosem. Okazało się, że został w skrzynce prądowej, bo wczoraj walnęło mi korki z ciastem w piekarniku i za latarkę biegał. Następnie wqrw spowodowany brakiem korków zapasowych doprowadził do tego, że został leżeć.

Idę działać,
A wam, moje Drogie Czytelniczki, Dobrych, Spokojnych, Rodzinnych Świąt życzę.
I żebyście potrafiły zachować siebie dla siebie, choć trochę, w tym następnym roku! I żeby było mniej papierka w cukierku!

i po niedzieli

Może na szczęście. Bo jak na niedzielę, to harmonogram miałam zbyt napięty. Jak sobie pomyślałam, ile ja rzeczy zrobiłam wczoraj, to się aż sama zdziwiłam. Do tego stałe punkty programu, tj karmienie zwierzaków i wyprowadzanie psów. Jeszcze wieczorem, ponieważ miałam przygotować pościel dla Dziecka P, które w drodze już było, obleciałam z rozpędu wszystkie łóżka (panowie chyba nawet nie zauważyli).
Dziecko wypadłszy ok.piętnastej z domu wróciło o 22.00 nabombione i miało pretensje, że ja mam pretensje z powodu, iż się nabombiło zamiast zachować stan zezwalający na przywiezienie siostry ze stacji w najbliższej mieścinie. Się nie odezwałam i poszło spać szczęśliwie.
Starszy odwiózł szwagierkę najważniejszą do drugiej szwagierki, bo u niej łóżka wolne stoją, a u mnie ilość zmniejszyła się do stanu niezbędnego.
Po czym okazało się, że  zostałam pozostawiona sam na sam z truchłem karpia moczącym się w mleku. Dotarło do mnie, że on w tym mleku tak zostać nie może, bo obca cywilizacja się tam rozwinie. Przyniosłam, wylałam, ale mi się podniosło (patrzył na mnie martwym wzrokiem). Ubrałam gumowe rękawiczki, opłukałam i wrzuciłam do wody. Po czym wykonałam telefon, coby przywołać Starszego, co wywołało panikę u szwagierek. Musiałam więc jeszcze jeden telefon wykonać, coby wyjaśnić im, że karp Starszego wzywał. Starszy dostał nóż i z hasłem "jak chcesz to jeść, to pracuj, bo ja zwrócę", przystąpił do dzielenia padła na dzwonka. Nie obyło się bez mojej pomocy, ale nie dotykałam, tylko waliłam młotkiem do mięsa w nóż, żeby przeciąć. Poszedł we włoszczyznę i się ugotował. Mam nadzieję,  że to ugotowane będę mogła przerobić dalej, bez rozmowy z sedesem. Jak będzie z konsumpcją, to nie ręczę. Historia jednak notuje, że żaden karp, który był widziany przeze mnie w postaci truchła, nie został skonsumowany. Nic na to nie poradzę, że ryba może dla mnie istnieć jedynie w postaci filetu. Najlepiej sztywnego i nie bardzo oblodzonego, bo zwiększony stan oblodzenia nasuwa podejrzenie, że ten filet jest taki już więcej zabytkowy.

Dziecko P. na koniec przywieźliśmy ze Starszym. Wcześniej odbyłam z nią kilka histerycznych rozmów, dopiero, jak się w końcu wkurzyłam i powiedziałam, co miałam powiedzieć, bez owijania w bawełnę, się Dziecko w garść zebrało, bilet nabyło i przybyło. Na szczęście pociąg był komfortowy, lepszy nawet niż TGV, więc nie wysłuchiwałam w międzyczasie komentarzy o brudzie, smrodzie itp. (Zresztą słusznych, ale po co?)
Dziecko P. wygłaskało i "wymordowało" psy. Koty się nie dały, więc stwierdziła, że je należy wypieprzyć. Rozdała prezenty i zawiesiła matkę (to oglądasz, czy nie) nad aparatem w celu pokazania zdjęć z podróży. Prawdę mówiąc, wolałabym je zobaczyć na kompie niż na wyświetlaczu aparatu, ale jak mus, to mus.
Dowiedziałam się, że Puma w drodze (ty mnie w ogóle słuchasz, jak ze mną rozmawiasz, czy nie?) I miałam zadzwonić do jedynego Brata Białego, co mi znowu nie wyszło. A dziś pewnie jest już o tej porze w lesie i ładuje kloce, więc telefon może go nie dosięgnąć, albo na HDSie nie będzie rozmawiał.

W dalszym ciągu nie mam ustalonego harmonogramu na przygotowania bezpośrednie. Jak zwykle moje "chcenia i niechcenia" szlag trafił w zarodku. Stary się bowiem na choinkę uparł i postawił ultimata. Uparł się tudzież na pierogi i sieje fochami. Powiedziałam - "to se lep". Na razie obstaję przy rezygnacji z pierogów i uszek na rzecz pasztecików z grzybami i kapuśniaków mini - mniej pracy i prostsze w obsłudze potem.

Dziecko pojawiło się na horyzoncie i w kwestii choinki rzekło "róbta co chceta", bo on ma zamiar podtrzymać tradycję nieuczestniczenia w ubieraniu choinki (co prawda wydaje mi się, że mu się tylko wydaje, iż taka tradycja istnieje, bowiem w ub. roku ubierał ze mną, starannie dobierając bańki piętrami, a dwa lata temu próbowali się pozabijać z siostrą z powodu różnic w koncepcjach wystroju) A! ponieważ czub wziął i się zutylizował, zrobiłam była w ub. roku gwiazdę. W tym roku, takie tekturowe gwiazdy na Westwingu biegają po 60 zł, która to cena jest już i tak ceną po obniżce. Fantazja ludzka nie zna granic - szczęścia, zdrowia i słodyczy.   Choć może tych ostatnich za dużo było i spowodowało, że coś się na poddaszu namieszało.

Na ulubionym blogu znalazłam żądanie 3 ha dla każdej polskiej rodziny. Dlaczego 3 ha i dlaczego dla każdej? A jak ktoś nie lubi ha? Co to jest 3 ha? Żeby zapewnić samowystarczalność w stylu średniowiecza - nasadzę sobie kartofli i motyką obrobię, potem motyką wykopię. Posieje pszenicy odrobinę, coby na mąkę było, może gryki na kaszę i prosa - będzie kasza i miotła oraz pędzel. Jak tego widłami nie dam rady skopać, to pójdę do bambra, coby mi zaorał. I zapłacę półtora tysiąca za orkę (Dałam 850 za 1, 75 ha). No a reszta? Pod pszenicę czy kartofle sama orka nie wystarczy, trzeba jeszcze uprawić. Motyką i grabkami 3 ha się nie da. Obsiać można ewentualnie z płachty i ziemniaki z koszyka pod buta posadzić. Aha, zapomniałam o permakulturze - nie należy orać. No to wszystko wyjaśnione
Co to jest UTOPIA?

I z tym miłym akcentem oznajmiam, że wypierniczam z psami. Duje jak w kieleckim, więc może mi ze łba wyduje pierdoły co mi tam się legną. O ile mnie nie trafi z powodu fanaberii Księżniczki. Fanaberie te przybrały rozmiary wersalskie. Tylko idealny komfort skutkuje załatwieniem obu spraw. Ponieważ takowego nie ma, od dwóch dni chodzi jak balon, nocną pora kwitnie pod drzwiami i wyprowadza mnie co godzinę na zewnątrz, czego efektem jest tylko mój wzbierający wkurw. Wczoraj już wrzuciłam ją po prostu na trawkę przytrotuarową. Resztę drogi odbyła czołganiem z głową między łapami i wpadnięciem do domu w trybie ekspresowym, oraz natychmiastowym wyalienowaniem się z tłumu na mojej świeżej pościeli.

Miłego dzionka!

Nowy dzien wstaje...

(chętnie bym posłuchała na dzień dobry SDM, ale nie mam na czym odtworzyć-peceta  trafił  Xsawery, a   mój maluch nie ma napędu  CD).  Słucham za to rozrabiających kotów  i ciptaszków za  oknem.
Od zachodu lampi mi w okno łysy, a od wschodu - zorza poranna.

Wczoraj, o takim brzasku wyły za oknem karetki. Pomyślałam  -  fajnie dzień się komuś zaczyna. Okazało się, że zaczął się najbliższym sąsiadom ich córka, wioząc dzieci do kościoła, miała wypadek, w którym uczestniczyły jeszcze dwa auta. Dzieci wróciły do domu na piechotę, dziewczyna (kobieta, ma trzydzieściparę lat i trójkę dzieci) - bez zewnętrznych obrażeń na obserwacji w szpitalu wojewódzkim. Samochód niestety nie przeżył - ojciec przywlókł go traktorem ze zmasakrowanym przodem i urwanym kołem. Nie sądzę, by matka wioząca własne dziecko i dwoje cudzych latała za pirata drogowego. Przyczyna musiała być zewnętrzna.
Więc nie narzekać głośno na to co jest, bo nieszczęścia łażą po ludziach i często pukają całkiem blisko.

Moje Dziecko P. wzięło się i zjeżyło wczoraj w końcu, wybrało 2 dni urlopu na żądanie i polazło do kardiologa. Kardiolog, po zrobieniu echa i ekg, stwierdził, ze z pompką OK. Dla pewności ma mieć jeszcze w styczniu holtera. Doktór stwierdził przemęczenie i na prośbę delikwentki dał jej L4 do Wigilii. Już się ucieszyłam, że przyjedzie wcześniej, a tu nici, bo w sobotę ma zajęcia na uczelni. Moim zdaniem Dziecko P. ma nerwicę. Nie wiem do kogo się chodzi z nerwicą, ale zapytam mojej koleżanki pisarki, już nie z Helu na Helu, lecz z Pucka, bo jej mama była doktórką, i jak pamiętam, moja Mama, mając nerwicę, do niej chadzała. Obserwacja życiowa niestety podpowiada, że nerwica wlecze się z człowiekiem tak samo jak sercowa choroba. Nerwica mojej Mamy (która przyjęła już postać lękową - Mamę trzeba było odprowadzać do pracy i po pracy odbierać spod zakładu, cośmy robiły z Siostrą na zmianę, ale głównie ja, jako najstarsza, wcześniej będąca w domu, nastawiałam obiad i prułam na trzecia pod bramę) poddała się dopiero terapii szokowej - ustąpiła, jak Ojciec zaczął się szlajać z panią Pe. I w ten sposób Mama zaczęła nowe życie, całkowicie wolna -od nerwicy i od męża, oraz w nowym mieście.
Moje dziecko też się musi uwolnić - przede wszystkim od swojej szefowej. I to jak najprędzej, żeby resztki zdrowia fizycznego i psychicznego zachować.
Przygotowania przedświąteczne jakby napoczęte: upiekłam piernik i zamarynowałam śledzie. Mam niejakie podejrzenia w stosunku do tego piernika, dziwi mnie jego zachowanie, bo piekę go co roku od jakiś 30 lat i nigdy mi numeru nie wywinął. Z tym, że tym razem, zdaje się, ja numer wywinęłam, bo w momencie nastawiania tego co się miało rozpuścić najsampierw zadzwoniło Dziecko P. po doktorze i z wrażenia wlałam mleko do cukru i miodu na zimno. A miały się topić same z sobą.

Cebulę skroiłam do śledziów. Mało jej trochę. Starszy kupował i miał zapodany kilogram. Ale Starszy zdał się na panie ekspedientki i dzięki temu przyniósł nadgniłe jabłka i zepsutą cebulę. Ja należę do macantów (ostatnio wyczytałam straszną krytykę macanctwa) - macam pakując do torby. Macam cytryny (maja być miękkie), cebulę(ma być twarda). Macam to, czemu macanie ma stwierdzić przydatność do spożycia, a nie zaszkodzić, dla pozostałych klientów. Czasem pukam np kawona. I jabłka wybieram sama, ponieważ panie na straganie obchodzą się z nimi brutalnie, przesypując po prostu ze skrzynki do skrzynki, co jabłkom szkodzi zdecydowanie. Ale nie ich jabłka, a te poobijane i tak komuś wetkną. Ostatnio wybierając cytryny trafiałam na co drugą zepsutą - widoczny dowód tego, że panie od dłuższego czasu tylko uzupełniały poziom cytryn w skrzynce, a nie interesowały się jej zawartością.
Macam tez chleb. W sklepie, gdzie go najczęściej kupuję zazwyczaj jest mieszanka - nowy, nowszy i najnowszy. Chleb oczywiście w prezerwatywie. Podczas ostatnich zakupów robionych ze Starszym dostałam opeer, że cuduję. Chleb tylko pooglądałam - wszystek był splackany -efekt upchania na siłę w skrzynce gorącego chleba. Ponieważ głośno zaczął komentować, ja tez głośno skomentowałam (czego nie miałam zamiaru robić), że takiego udeptanego chleba nie kupię. I JUŻ! Nie dość, że ten chleb jest paskudny w smaku i za drogi, to jeszcze wygnieciony!
No, ale moi panowie domowego nie jedzą, wolą kupne świństwo. Podobnie zresztą Dziecko nie jada koziego twarożku - woli z Piątnicy, zamulony gumą guar i konserwantami, które dają mu miesięczną przydatność do spożycia. Na początku listopada Dziecko P., przybywszy uczestniczyło w robieniu zakupów miesięcznych. I zachciało się jej gruszek w sosie czekoladowym. Do tych gruszek nabyła serek mascarpone. Potem jakieś zawirowania nastąpiły, gruszki zrobione nie zostały, a serek został stać w lodówce. Aż się w końcu zainteresowałam, czy nie trzeba go zużyć w trybie natychmiastowym, bądź wyrzucić, ze względu na obca cywilizację, która się na nim rozwija. Zerknęłam na termin przydatności i włożyłam z powrotem - 1.01.2014. Zdrowia życzę konsumentom.
A ja, w ramach ograniczania ekspansji przemysłu chemicznego, w sobotę przystąpię do wykonywania wędlin. Mięso jest co prawda sklepowe, więc ta chemia i GMO, które zeżarły świnie już w nim jest. Za to kiełbasa i szynka będzie wolna od pozostałych wynalazków, które dodaje zwykle masarnia. I będzie w kiełbasie jakieś powiedzmy 98% mięsa. reszta to będzie woda, sól, cukier, czosnek i pieprz.
Boczek i szynka zostaną uwędzone, a z łopatki mam zamiar zrobić coś w rodzaju "kiełbasy szynkowej" w szynkowarze, który właśnie listonosz wczoraj był przyniósł. Być może pasztet, z kupnej kury, tez zrobię w szynkowarze, zamiast w piekarniku.

Szwagierka najważniejsza ma zostać przywieziona (zażyczyła sobie, żeby ktoś po nią przyjechał)w sobotę. Wpadła ostatnio w trans zakupowy, nakupiła mięcha (6kg schabu!!! ), nieproszona. Nieproszona tez uszczęśliwiła mnie karpiem w ilości szt 2. Powstanie z niego galareta. Nie wiem tylko, kto ją skonsumuje, bo młodzież twierdzi, że karp to syf. (Dziecko ma kolegę, który skończył rybactwo na Wysrolu w KRK i zajmuje się ryb hodowlą. I twierdzi Dziecko, że karp przed sprzedażą powinien być na ileś tam wcześniej odłowiony i umieszczony w wybetonowanym stawie, coby błotny aromat stracił. A Dziecko wie, bo pewnej zimy udało się do kumpla, aż w łódzkie, pomóc mu przeręble w stawach rąbać, żeby się rybska nie podusiły i  spod lodu je wyjmować. Dziecko wszelka wiedzę chłonie jak gąbka i na twardym dysku ja przechowuje, we właściwym momencie przenosząc do pamięci podręcznej. Ostatnio skonstruował jakieś koromesło do naprawy silnika samochodowego mu służące i wyjaśniał mi konstrukcyjne tajniki powołując sie na moment zginający i rozkład sił w obciążonej belce ustawionej pod katem. Jak bym na papier przeniosła, to bym te siły wyrysowała i wyliczyła, ale tak z głowy - nie dam rady)

Przeczytałam, co napisałam i stwierdziłam, że mam tak głębokie dygresje, ze chyba bełkot mi wychodzi. Więc może na tyle na ten czas. Zwłaszcza, że Starszy się zwlekł z pościeli i przybył.

Dodam jeszcze na koniec, że mojej obórkowej kocie zrobiłam styropianową budkę, wysłaną kawałkiem baranka. I kota z niej skorzystała! Obawiałam się, że znów będzie to tylko swobodna twórczość, po tym jak domowe koty olały domko-drapak. Muszę te budkę jeszcze stuningować, tak, by kota miała małe wejście, jak do psiej budy. Będzie jej cieplej. I zamykać pojemnik z owsem, bo zaczęła go używać na zmianę z kuweta. Wczoraj dostałą tabletkę na robale i poszło to nad podziw bezboleśnie. Po ostatnim odrobaczaniu domowych miałam ręce zdrapane i pogryzione wszerz i wdłuż, mimo wykorzystania rękawów. Księżniczka miała sesję fryzjerską. Na głowie i podogoniu skończyło się z maszynką, łapy podcięłam nożyczkami. "Nie rusz mnie, nie dotykaj mnie" pogłębia się. Więc za chwilę będzie latać za domowego barana, bo sierść po maszynce jednak się zepsuła, nie jest już taka szorstka, mocno przerasta podszerstkiem i sie loczkuje.

no to dumam

leżę i dumam. Znów nie mogę zasnąć. Za gorąco. Kolano daje do wiwatu. Czarna się rozwaliła i nogą ruszyć nie mogę. W dodatku chrapie. Za to Księżniczka śpi, jak na księżniczkę przystało, spokojniutko, dystyngowanie, na darowanej podusi, bez rozpychania się. Pan Kot tez tu był, ale dyslokacja na podusie mu się nie spodobała. No to poszedł. Potem przyszedł znowu, ale Czarna zachowuje się tak, jakby to było jej łóżko, więc pomruczała na niego przez zęby. I Pan Kot ostatecznie usadowił się na moim "waciaku" (jak Dziecko określa moją ortalionowa kamizelkę) Szkoda, że aparat akurat u Dziecka P., bo zdjęcie byłoby cudowne: kamizelka leży na blacie do szycia, tuż obok maszyny marki Łucznik, która ma podstawkę. Pan Kot wybrał tę podstawkę za podgłówek, a raczej "podbródek" i leży z pysiem rozpłaszczonym na niej.

Kota obórkowa mi zginęła dzisiaj. Słoneczko świeciło ładnie, więc otworzyłam kozulom, coby świeżego powietrza złapały. Stefan został wypuszczony, żeby rozładował nadmiar energii. Rzeczywiście szalał, zaliczając wszystkie "zwyżki" : studnię, schody, "taras" itd. (Jak powiedziałam Dziecku, że obawiam się tych jego szaleństw, to burknęło: "Weź podwórko materacami powykładaj". To było rozwinięcie stwierdzenia: "Bo ty to zawsze osrana") No, a za Stefanem obórkę opuścił jego kot. I poszedł własnymi ścieżkami. Obórka stała otworem, ale ku wieczorowi wypadało ja już zamknąć. Ze względu na kotę, przymknęłam, zostawiając szparkę. No i kota wróciła. Gdy przyszłam wieczorem z żarełkiem do kóz, wyskoczyła do mnie z zakamarka.
Koty ciepłolubne są. Panna Kota śpi w pudełeczku pod kaloryferem, wyłożonym kocim workiem z milutkiego, dzidziusiowego kocyka. (Jak nie śpi, to pudełko zawzięcie tuninguje. Podłoga zaśmiecona skrawkami tektury, boków już niewiele zostało.) A obórkowa kota zbyt ciepło tam nie ma. Wzięłam się za robienie dla niej budki ze styropianu. Konstrukcja już jest. Trzeba to teraz obciągnąć czymś, żeby nie poszła śladem Panny Koty i tego styropianowego pudełka nie stuningowała.
Zerknęłam dziś na kalendarz i stwierdziłam, że tydzień został do Wigilii. Zwykle byłam już na półmetku przedświątecznych przygotowań. A tym razem nic. Więc puknęłam się w czoło, bo to co ma być zrobione i tak zrobię. A jak się nie wezmę odpowiednio wcześnie i tematu nie rozłożę w czasie, to potem padnę na pysk. W ramach planowania zadzwoniłam do szwagierki najważniejszej, bo ona zawsze coś piecze, żeby uzgodnić poglądy. Z doświadczenia wiem, że to i tak nic nie daje, bo zawsze upiecze nie to cośmy uzgadniały, a często to, co ja sama piekę i się dublujemy. Ale zaryzykowałam, że może a nuż tym razem. Tymczasem nawet do tematu nie doszło, bo po wstępnych "jak się czujecie" zostałam spuszczona po brzytwie, słysząc "No, to cześć". No to cześć. Już nie będę nadmieniać o braku kultury, bo "no to cześć" mówi ten co dzwonił. Chyba że jest rozwlekły i upierdliwy, to się go wtedy skraca, np. mówiąc: wiesz, ktoś się do mnie już trzeci raz usiłuje dodzwonić. Ale, w końcu, z jakiegoś powodu pozostała tą "kobietą niezależną" czyli jak to się dawniej mówiło  - stara panną.
Następnie podjęłam działania w temacie ogarniania chałupy i przeleciałam szkło, tj szyby, haniebnie zadmuchane kurzem przez Xsawerego oraz lustra i klosze lamp. Szyby z wizja ich ponownego mycia gdzieś około poniedziałku, bo do tej pory nosy psie i kocie łapki zostaną na nich skutecznie poodbijane. Następnie przegoniłam pająki, których nie dostrzegło Dziecko, wezwane dnia poprzedniego na pomoc, ze szczotą, w celu przeganiania. Oraz jako taki ład zaprowadziłam u Dziecka. Przy czym odnalazł se zaginiony dezodorant, który cierpliwie czekał w plecaku na wypakowanie po ostatnim wyjeździe do KRK.

I zrobiła się pora na szybkościowy obiad, Starszy zaordynował kartoflankę, ja dołożyłam pomysł na naleśniki z jabłkami. Dziecko wynurzyło się z warsztatu, gdzie zawzięcie tnie i spawa, zerknęło w talerze i stwierdziło, że "wypas, jak w jadłodajni dla bezdomnych". Zjadło co dostało, po czym powędrowało do spiżarki. Wróciło z puszka fasoli i zaczęło wprowadzać do organizmu białko. Potem spenetrowało lodówkę, wyciągnęło koreczki śledziowe, zjadło dwa z obrzydzeniem i zapodało, że jutro oczekuje mięsa. Ponieważ ziemniaki mogą dla niego nie istnieć, to najlepiej z ryżem i warzywami. Rozumiem. Dziecko opracowało sobie jakiś program ćwiczeń. Ćwiczy codziennie w swojej siłowni w piwnicy. I oczekuje przyrostu masy. Ten przyrost masy, a raczej jego brak, to bolączka od zarania. Tylko, że masa nie przyrośnie, jak się je dwa posiłki dziennie. A u niego rzadko głód jest silniejszy niż brak chęci zrobienia sobie kanapek.  Jak nie zrobię , to potrafi nie jeść. Ja rozumiem, rozwydrzam, rozleniwiam, utrwalam gnojstwo itd. Ale jak wstawszy o 9-tej potrafi nie zjeść do pierwszej, to jednak te kanapki robię, bo nie ma takiej możliwości, żeby nie potrzebował.
No, ale to wszystko to jednak nie są te właściwe powody mojego "dumania". Chodzi o Dziecko P. Wczoraj mowa była o niepójściu do pracy i pójściu do lekarza na 14.00. Dzwoniłam więc dzisiaj, od przyzwoitej godziny, żeby nie budzić, a gadało mi, że nici z rozmowy. Trochę podskórna panika mi się włączała. Potem dopiero telefon powiadomił mnie, że abonent "już jest"i zadzwoniłam. Okazało się, że jest w pracy, bo musi. Do żadnego lekarza się nie zapisała i zadzwoni po pracy. Po pracy zadzwoniła dopiero, jak byłam z psami na wieczornym trotuarze, czyli przed dwudziestą. Idzie właśnie spać do koleżanki, bo a) boi się być sama, b) gazu nie mają nadal i tak ma być aż do czwartku. Podobno zapisała się do lekarza na 18.00 jutro i podobno ma jutro zrobić wreszcie, dawno już zlecone, badania. W trakcie okazało się, że na pogotowiu była podczas tej delegacji raz, ale jeszcze co najmniej 2 razy ją ratowali klienci i rezydentka. Pani szefowa palcem nie kiwła, ani zainteresowania nie okazała żadnego. Stwierdziła tylko, że jej więcej nie weźmie, bo się nie nadaje i nie radzi sobie ze stresem i zmęczeniem. Nawet nie powstało jej w kierowniczej główce, że mogłaby wlec walizę z darami dla klientów, po tym jak Młoda spędziła pół nocy na pogotowiu. Też byłam kierowniczką, dyrektorką nawet. Ale w moim przekonaniu dyrektor tylko w pewnym sensie jest "ponad" pracownikami. Poza tym ma nie większe prawa niż pracownik, i takie same, a nawet większe nawet obowiązki. No i każdy z nas jest tylko człowiekiem. Ma lepsze i gorsze dni. Wiadomo, ze co ma być zrobione, zrobione być musi i terminy zachowane. Ale nie można żądać od pracownika, by był robotem, samemu się opierdalać, przeglądając repertuary kin i teatrów, a mrówkom dokładać coraz to nowe zadania do wykonania na przedwczoraj. Kryterium "bycia czyimś znajomym" nie jest właściwym kryterium doboru osób na stanowiska kierownicze. Osoby, które nie potrafią zarządzać ludźmi i podejmować decyzji w oparciu o przesłanki merytoryczne, a nie emocjonalne, działają na niekorzyść firmy. Firma traci kontrakty i traci pracowników, bo już dwie dziewczyny z działu Dziecka P. zwalniają się. (A jest ich chyba pięć )

Zresztą, to kryterium doboru kadr jest permanentnie stosowane. No i niestety dlatego, ten cyrk w budowie, w którym mieszkamy, jest taki cyrkiem w budowie.

znowu

mniw dzisiaj wyrzuciło z piór ciemną nocą, czyli przed szóstą. Właściwie nie wyrzuciło - a wyrzuciła. Czarna gdzieś tam się wylegiwała, zmarzła i przylazła do pańci pod kołderkę. A że amatorów tej kołderki już było, oprócz pańci dwoje, to zaczęła się rozpychać i wylazłam. Czyli pies wywalił mnie z łóżka. Otworzywszy oczy, skonstatowałam ze zdziwieniem, że obok mojej głowy śpi, pomrukując, Pan Kot. Pan KOt chyba zaczyna się przygotowywać do przemawiania za tydzień ludzkim głosem, bo wczoraj miał normalne, kocie odruchy. Wlazł mianowicie na kolana Dziecku, z pomrukiem właściwym, potem przylazł do mnie, jak Dziecko zdecydowało się swoją jaskinie opuścić, no i spał na podusi. Właściwie na podusi zastępczej, bo właściwą oddałam Księżniczce i przebywa u mnie "w nogach". Księżniczka bowiem uparcie wykłada się na poduszce, żadne zwalanie w grą nie wchodzi, bo obrażona odsuwa się trzy centymetry, po czym wtranżala się na powrót, zanim ja zdążę. No, to niech ma. Należy się jej, bo ona tez już emerytka.
Wczorajszy dzień nerwowy był jakiś. Zaczęło się od śledzenia odlotów z Wiednia i przylotów do KRK, bo Dziecko P. mi tam niedzielnego wieczora, z powodu mgły, utknęło. I ta mgłą była tez z rana więc odloty pod znakiem zapytania. W końcu wyleciało z półgodzinnym opóźnieniem. I wylądowało. Po czym zadzwoniło, z pytaniem, co ono ma robić, bo się nie czuje na siłach. O urlopie zwykłym nie ma mowy, lekarz dopiero dziś od 14.00, a jest jeszcze urlop na żądanie. No, to mówię, bierz. I idź zrób badania, oraz do lekarza. Stwierdziła wkurzona, że jak zwykle jej nic nie doradzę. Niech tam.

A ja byłam już ze Starszym pod Brico (Dziecko odmówiło transportu, stwierdziło, że ma ciekawsze zajęcia, a Starszy chyba ma po to auto, żeby jeździć) i mój żołądek buntował się mocno.
Ten utajony wqrw wychodzi mi żołądkiem. Niestety. No i Dziecko P. ma to po mnie ("Czemu, ja nie mogłam nic dobrego po was odziedziczyć?"). Tyle, ze w jej wieku, ja potrafiłam sobie radzić ze stresem (a było go trochę: zawalone studia, ukochany Tatuś, który poszedł w siną dal z wywłoka o nikczemnym wyglądzie i charakterze itp). Miałam swoje sposoby i dawałam radę. Te sposoby opierały się właściwie na "Ja wam pokażę". Czyli nie skupiałam się na użalaniu, tylko dążyłam do "sukcesu" I na tym się skupiałam. A sukcesy były różne, czasem takie, O! Czasem tylko w moim pojęciu. Ale dałam radę.

W dzisiejszych czasach jest popularne korzystanie ze specjalistycznej pomocy, jeżeli się samemu nie daje rady. I sugeruję, żeby zamiast na kosmetyczkę wydać na taką pomoc. Może się to okazać inwestycją....

Wqrw jet utajony. Może lepiej by było, gdybym zaczęła drzeć mordę. Ale sądzę, że wtedy domek zamienił by się całkiem w domek wariatów, a i sąsiedzi mieliby rozrywkę, której nie  mam ochoty im dostarczać.

Do Brico trafiłam z powodu iż widziałam tam kiedyś jelita. I wydawały mi się w bardziej cywilizowany sposób przygotowane i zapakowane, niż te, które ostatnio (czyt 2 lata temu) kupiłam w tzw "siódemce". Tamte były oblepione solą, tworzyły zamarzniętą kulę, splątana oczywiście, i było ich kilometr. Oblecieliśmy nimi jakieś 4 albo pięć świąt, a i tak w końcu resztkę wyrzuciłam, bo ileż można.
Ponieważ zdecydowałam robić zakupy ściśle w/g kartki, więc nabyłam poza tym tylko kij do szczotki oraz 2 ścierki spoza listy, bo akurat jestem na etapie posiadania ścier, a nie ścierek. (Kto może, wyciera ścierką co może, a proszki piorą, jak mogą, a mogłyby za te pieniądze lepiej.). Po czym Starszy stwierdził, że jak tu jesteśmy, to może wstąpmy do Inter Marche. No to wstąpmy. Jak już wstąpiliśmy, to stwierdziłam, że resztę listy załatwimy już tu, żeby nie pielgrzymować, za bardzo, bo nie znoszę latania od sklepu do sklepu.
Ze Starszym robienie zakupów w/g kartki jest jak robienie zakupów z dzieckiem nieletnim. Ale dałam radę.
Pozostał tylko żwirek u weta, bo te co mają w tych Marche, jakoś mi się nie spodobały -są mało chłonne i nie zbrylają się. No i tatuś, zamiast pod wetem, stanął pod Majstrem. Więc zwiedziliśmy. Nie lubię zwiedzać dla zwiedzania, w dodatku z kimś, co zwiedza na innych kierunkach i potem ganiam między regałami, szukając go. Ale nabyłam klej do styropianu, potrzebny Dziecku, aby sobie ociepliło skutecznie drzwi w warsztacie i wypalacz do sadzy, który tu sprzedawali na sztuki.
U weta nabyłam żwirek, leśny zresztą. Ciekawe, że tam za każdym razem maja inne ceny. W ub. miesiącu kupiłam dziesiątkę po 17, dwa tygodnie temu dwa wory po 23, a wczoraj jeden wór za 24.
W powrotnej drodze zwiedziliśmy jeszcze Pepco. Tak dla zwiedzenia li tylko. Ceny maja faktycznie niskie, ale jakość pewnie taka sama. Poza tym , szwarc, mydło i powidło. Ładnie wygląda, jak na półkach poustawiane kolorami. Pojedynczo już mniej. I jak wszędzie mnóstwo choinkowo - świątecznego badziewia. Swoją drogą - wszędzie są takie tego ilości, że zastanawiam się, co się z tym dzieje potem. W końcu chyba ludziska całego świątecznego wystroju nie kupują co roku. 3 dychy za 6 baniek choinkowych, to może nie jest tak strrasznie dużo. Ale biorąc pod uwagę, że sześcioma bańkami się choinki nie ubierze, robi się dużo.

Poza tym, menu wigilijne nadal nie ustalone. Zrobiło się pewne, że organizm Starszego grzybów nie toleruje. I znowu gimnastyka umysłowa, jak to rozwiązać, żeby był wilki syty i owca cała. I będzie jak zwykle - i wilk syty, i owca cała, tylko juhasa wioska nie widziała.
Dlaczego ja nie znoszę Świąt? I dlaczego ogłaszam wyższość Świat Wielkanocnych, nad Świętami Bożego Narodzenia? ( Z dwojga złego.I proszę mi tu nie wpadać w jakieś oburzenia itp)

nici z planowania

Na sobotę miałam plan delikatny, bez przepracowywania się. Niestety, zaplanowało się samo.
Najpierw Dziecko, wstawszy o zwykłej mu porze, ogłosiło, że sprząta w garażu/warsztacie i niezbędna mu pomoc. Dziecko tak ma, ze jak cokolwiek robi, lubi mieć kibica. Który choćby stoi i zagaduje zęby. Ma takich kolegów, którzy palcem nie tkną, żeby pomóc, ale stoją i zęby zagadują. Matka natomiast coś tam pomoże, choćby przy miotle. A w warsztacie stało truchło malczana i na sztorc postawiona stara wersalka. Która zresztą skutecznie blokowała dostęp do wyczystki w kominie od kotła C.O. Stwierdziliśmy, że jak sprzatać, to ostatecznie i tej wersalki należy się pozbyć definitywnie. Tak więc, przy pomocy bosza wierzch został odłączony od skrzyni. Skrzynia wyniesiona do stodoły, jako materiał dla mistrzów upcyklingu. Wierzch natomiast został zdegradowany.
Jak się dostęp zrobił do wyczystki, to należało z niego skorzystać. I została odkryta przyczyna ciągle zadymionej kotłowni i kiepskiej pracy pieca, mimo ciągłej pracy nad nim - odkryliśmy mianowicie dziurę, że ręka swobodnie wchodziła pomiędzy przyłączem pieca a ściana komina. Kolejny miszcz hydrauliki , podczas podłączania tego kotła, manianę odstawił cudną. Jak się poprzedni kocioł zbuntował, Starszego olśniła idea, zapodana w jedynie słusznym radyju, zamontowania kotła ekologicznego. A ten ci olbrzymi jest w sensie długości i szerokości, bo podobno kostkę słomy można mu w ryj wsadzić.( Nie próbowałam, ale nie wierzę.) Nie bardzo mieścił się na miejscu starego, więc miszcz wymyślił, żeby go ustawić na ukos. Nie wiem, czemu nie przyszła mu do głowy myśl, żeby go jednak równolegle do ściany ustawić i jakieś kolano zastosować, coby na dziurę w kominie trafić. Może dlatego, że wyjście z pieca ma przekrój kwadratowy, coby było oryginalniej i trzeba by szukać miszcza, żeby kolano sporządził, bo normalnie droga kupna takiego nie nabędzie. W każdym razie, kocioł włazi w komin ukośnie, pomiędzy kotłem a ścianami dojście prawie nie istnieje, chyba, że od góry. Oczywistą oczywistością, panowie stwierdzili, że ja tu najlepiej wykorzystam moje talenty plastyczne i w glinie porobię. Lepiłam większość od strony wyczystki, dokończyłam prace rzeźbiarskie leżąc na kotle i lepiąc z góry, metoda macajewa. Jak wyglądałam potem -szkoda gadać.
W dodatku, ledwie zdążyłam zrzucić na glebę kurtkę w sadzy, glinie i popiele, pojawił się wysłannik parafii z opłatkami i należało dać. Na ogrzewanie kościoła się daje. Mało chyba uzbierają, bo wiecznie zimno. W związku z czym zimowa pora wybieram kościół w sąsiedniej mieścinie, gdzie zawsze ciepło i nawet, jak się gapią z góry na dół, w poszukiwaniu tematów (A dlaczego pani ciągle w tej samej sukience do kościoła chodzi? - Bo mąż bardzo lubi tę sukienkę), to mi to lotto, bo mało kto mnie zna i nie musze specjalnie starac się o wystrój.
Potem sporządziłam obiad - z uczuciami mieszanymi, bo Starszy zażądał kopytek. Nawet ziemniaki ugotował w ilości jak dla plutonu strzelców, dzięki czemu kury będą miały radochę. Zresztą okazało się, że "wiedziałam, że tak będzie", bo poprzednim razem, pół roku temu, Dziecko odmówiło konsumpcji. Zrobiłam mu do tego jakiś sos mięsno-pieczarkowy, który tez okazał się niewypałem. Dziecko pogrzebało w talerzu i głodne wstało od stołu, po czym miało rozmowę z sedesem. Nie wiem co się z Dzieckiem dzieje, ale coś nie tak. Ta sytuacja, która powoduje, że głównie przed kompem siedzi, chyba negatywnie się na nim odbija.

W dodatku w trakcie przygotowywania obiadu nagle poszły korki, co poprzedzone zostało odgłosem. Po czy Dziecko wpadło blade i siadło, oznajmiając, że nie może wyjść z podziwu dla siebie. Okazało się bowiem, że, stwierdziwszy w kablu od przedłużacza otarcie izolacji, złapało nożyce do blachy i ten kabel przecięło. Nie wyłączając go uprzedni z prądu. Dobrze, że pod ręką były te nożyce z izolowanymi rączkami, a nie obcęgi, na przykład. Chyba działało pod wpływem pomroczności jasnej, bo normalnie mu się takie akcje nie zdarzają - nigdy pod prądem nic nie kombinuje, korki wykręca i jeszcze sprawdza probówką, czy skutecznie.

Potem był normalny harmonogram wieczorny. A po nim, na deser zostało dopiero sprzątanie ton błota, które nam , Dziecku głównie, z butów poodpadały, na całej klatce schodowej i w mieszkaniu tudzież, bo trudno bundeswery zdejmować, za każdym razem, wchodząc do mieszkania.
Oraz pieczarki, które należało wstępnie obrobić, pod kątem wigilijnych dań, a które już leżały czas jakiś w misce, umyte przez Starszego. (Starszy wybierał się do spowiedzi i miał dzień dobroci dla zwierząt)
Na koniec jeszcze wyniosłam tonę prania na strych i zawiesiłam, coby mi na głowie to już nie wisiało na rano. I tak mi na rano zostały wisieć rachunki do zapłacenia internetem. Zabieram się do tego, jak pies do jeża, więc zaczęłam dziś od nich , coby wreszcie mieć z głowy. Dzięki wspaniałej możliwości płatności on-line, można odchudzić radykalnie stan konta, nie ruszając się z domu.

Dziecko P. odezwało się na FB, przekazują telegraficzną relację z pobytu za granicą. Dziś już przylata. Z informacji, że ktoś tam ma je odebrać z lotniska autem, wnoszę, że będzie na miejscu dość późno. Tam miała latanie z przesiadką i przy tej przesiadce czekała prawie 2 h. Samego lotu było coś półtora godziny, ale podróż trwała ogólnie, od wyjścia z domu, godzin 7. Z powrotem pewnie też z przesiadką, a że wylata ok 17, to pewnie będzie na miejscu w środku nocy. Do tej pory Francję znała głownie od strony Paryża i okolic, oraz  okolic Metz. Teraz poznała od strony małych alpejskich miasteczek. Harmonogram służbowy miała tak napięty, że wrażenia inne odbierała głównie z okna pociągu lub samochodu. Ale jednak.

Wciąż twierdzę, że podróże kształcą, w dodatku odbywa się ta edukacja tak jakby mimochodem. Tak, jak podczas czytania książek - wśród perypetii bohaterów, zawsze jakąś nową wiedzę wyłowimy. Co stwierdzam, konstatując ze smutkiem obrzydliwie nieznacząca ilość książek przeczytanych w tym roku. A głód się chyba odzywa, bo wczoraj do poduszki wzięłam, na 4 pewnie powtórkę, "Tajemnice pocztu Matejki".

siedzem

iei siedzem i nie mogem się zdecydować,  żeby pójśc i zmienić pozycje na horyzontalną. A siadłam, bo narozrabiałam: mianowicie chleba. Przypomniałam sobie, że przecież resztka wyszła rano i na śniadanie nie będę miała. Rano nie upiekę sobie na śniadanie, bo ja śniadanie muszę zjeść zaraz jak wstanę. W przypadku odroczenia mój żołądek zje sam siebie. Perspektywa spożywania chleba sklepowego była trudniejsza do przyjęcia, niż perspektywa oczekiwania na upieczenie się chleba.
A najpierw to w ogóle siadłam, żeby poczekać aż ogrzany twaróg całkiem ostygnie, żeby go odcedzić. Bo sobie za późno przypomniałam, że mam już zsiadłe mleko. A mleko zsiadłe, na następny dzień jest zazwyczaj na twaróg za kwaśne. No to ogrzałam. I czekałam.

W trakcie czekania przegotowałam wieczorowe mleko. Nie robię tego nigdy. Koziego mleka się nie gotuje ani za bardzo nie podgrzewa. Tym razem była, powiedzmy, konieczność: mleko przyniosłam i zostawiłam nieprzecedzone w wiadereczku, a sama poszłam z psami. Starszy był w kuchni, więc byłam pewna, że przed kotami je uchroni. Starszy jednak wziął i się zabrał, a jak wrócił, Pan Kot urzędował nad wiaderkiem. Podobno miał mi nie mówić, ale powiedział. No to wzięłam i przegotowałam, bo nie miałabym na rano do kawy. Zostało sobie stygnąć w garnuszku. Jak już ostygło, na wierzchu pojawił się piękny, sztywny kożuszek. (Ja wiem, że większość ludzi, na sama myśl o kożuchu na  mleku dostaje odruchów wymiotnych. Ja natomiast zawsze byłam amatorem kożuszka. Z tym, że przez baardzo wiele lat nie miałam okazji się z nim spotkać. Jak była krowa, to mleka nigdy nie przegotowywałam, najwyżej dla dzieci, gdy były całkiem maleńkie. Ale wtedy to mleko było podstawą jakiejś kaszy, a nie samo dla siebie. Potem mleko się kupowało. Nigdy nie gotuję kupowanego w sklepie mleka ; ono i tak jest tak obrobione termicznie, ze właściwie, to nawet mlekiem już nie jest. Więc po co tę biała ciecz gotować. W dzieciństwie, gdy mieszkaliśmy u Dziadków, było na ogół mleko od własnej krowy. I też dziwacznie,  najbardziej lubiłam  mleko takie tyle co wydojone, jeszcze ciepłe i z pianką. Jak krowa była "na ocieleniu, to kupowało się mleko w mleczarni. Tak, właśnie w mleczarni, Była bardzo blisko, a przy mleczarni był taki kiosk, w którym sprzedawano mleko i śmietanę z konwi. Przychodziło się z puszką -jak się u nas nazywało bańkę,  kankę, na mleko - i pani sprzedająca taką śmieszną chochlą nabierała z konwi i wlewała do puszki. Ta "chochla" miała kształt walcowatego naczynka o pojemności litra, bądź kwaterki, wyposażonego w długi uchwyt. Litrówki służyły do mleka, kwaterki do śmietany. Ja już nic nie powiem o tym mleku i tej śmietanie, jakie były wtedy - tyle tylko, że tę śmietanę, kupioną w szklanej butelce, trzeba było z tej butelki wydobywać nożem, bo sama wyjść nie chciała. W każdym razie, czasem okoliczność zaistniała, że większa ilość mleka została zagotowana i odstawiona do wystygnięcia. Zawsze czatowałam na kożuszek, taki jeszcze ciepły najlepiej. Na koloniach letnich zawsze z politowaniem patrzyłam na współtowarzyszki kolonijnej doli, które na widok kożucha w mleku wpadały w histerię, jakby co najmniej pająka w tym kubku zobaczyły.)
No to ten kożuch z mleka oczywiście zeżarłam. I to był najwspanialszy ze wszystkich kożuchów.

W międzyczasie ze swego pokoju wynurzyło się Dziecko, w pełnym rynsztunku. Na pytanie dokąd tak nocą pomyka, oświadczyło, że naszła go ochota na czipsy. I pomknęło swoją złomboliczną strzałą do Wiejskiego Centrum Kultury i Rozrywki (domniemywam). Jak Dziecko nocą gdzieś pomyka, to matka tez nieskora do kładzenia się w pióra, bo na ogół matki tak mają, gdy dzieci pod swym dachem mają (chyba) Dziecku zeszło na tyle długo, bym zdążyła pomyśleć, że pewnie tam czipsów na wynos nie dają. Po czym wróciło, stwierdziło, że już mu ochota na czipsy przeszła, ale by coś zjadło i mogą to być kromki, z białym serkiem, ale lepiej jak nie z kozim. Niech ci, dawka chemii na dobranoc.

I takim sposobem mi przeszła ochota na przyjmowanie pozycji horyzontalnej i się właściwie w sobie wziąć nie mogę, żeby się przemieścić. Oczywiście, najpierw będę musiała strącić z łóżka część zalegającego tam zwierzyńca. Dokładnie: Czarna, jak się zbliżę zlezie sama, żeby zaraz po mym zalegnięciu wpychać się pod kołdrę. Natomiast Księżniczka śpi zapewne snem kamiennym na poduszkach i trzeba będzie ją przenieść. Być może zalegają tam także koty, bo Panny Koty nie ma w jej obgryzionym pudełku pod kaloryferem. Pan Kot również opuścił swą pozycję pod drzwiami i nie słychać jego warczenia.
Naprawdę dziwny jest ten kot. Nie widziałam dotąd kota, który by warczał w momencie próby pogłaskania go, warczał w ogóle przez większość czasu i prychał na wszystkich i wszystko, warczał w momencie brania go na ręce, był cały czas spięty i najeżony. Czasem jak śpi zwinięty w kłębek, można go pogłaskać i wtedy jakby się na to głaskanie nadstawiał i pomruki z siebie wydawał. Panna Kota też zbyt głaskliwa nie jest, nie bardzo ma ochotę na przebywanie na rękach, jak nie ma ochoty. Ale często zdarza jej się właśnie ochotę mieć i wtedy włazi na kolana sama i pomruk wydaje, jeszcze zanim dostanie głaski. Jak się Panu Kotu zdarzy coś podobnego, to jest to prawie święto. Obórkowa kota też taka naręczna za bardzo nie jest, ale daje się myziać i bardzo wdzięcznie i chętnie się bawi. Ale jej się z kolei nie dziwię, bo  większość czasu spędza ze Stefanem. Z nim się też bawi, paca go łapką po nosie, a Stefan podgryza ją za ogon. Robi to jednak delikatnie, bo wrzasków brak. W ogóle jakoś ją uwzględnia, bo dotąd jej nie rozdeptał, a usadawia mu się na ściółce, ostatnio już nie pod żłobem. Dołożyłam tam trochę słomy i widocznie jej to nie odpowiada.
Tak w ogóle, to dzisiejszy harmonogram się nieco przesunął, bo cała obórkowa hałastra domagała się karesów. Ale wcale mi to nie przeszkadza. Stwierdziłam, że to kozie towarzystwo bardzo dobrze mi robi.  Wieczorny spacer z psami też był dzisiaj przyjemny, pełnia się zbliża i pogoda zrobiła się sympatyczniejsza, błoto trochę obeschło, trawa tudzież i Księżniczka mniej dziwaczyła, chociaż ostatecznie nie znalazła odpowiedniej trawki na większa potrzebę.
Tylko Dziecko P. z tej zagranicy się nie odzywa wcale, chociaż ma wielki pakiet internetowy na komórkę wykupiony, który po tygodniu i tak jej przepadnie. A martwię się o nią, bo ekscesy zdrowotne tam miała.
Ale tak to z dzieckami bywa - dopóki nie będą miały własnych dziecek - nie zrozumieją.
Niedziela tuż tuż, a w niedziele wraca.

PS. Tak, jak myślałam: na poduszkach leżała Księżniczka, do niej przytulony, w kłębek zwinięty Pan Kot. A Czarna wyciągnięta po długości, nogami do nich. Na delikatne klepnięcie zareagowała przewróceniem się na grzbiet i przyjęciem pozycji "ręce do góry". Pana Kota delikatnie przeniosłam w nogi - na szczęście nie do końca się zbudził i nie spierniczył, mała polazła sama, a Czarna zlazła i wlazła pod kołdrę zaraz.
Nie muszę chyba dodawać, że przy tak licznym i intensywnym użytkowaniu mojego łóżka cotygodniowa wymiana pościeli to mus. Zastanawiam się czy Czarnej nie zimno na zimowym spacerze, skoro, jak żadne inne domowe zwierzę, noce spędza pod kołdra. A teraz Panna Kota wydaje pomiauk jakiś i pewnie tu zaraz przylezie udeptywać mi klatę i klawiaturę.