no, mówię, że ta długa jesień mnie w końcu dobije.
Właśnie rozdarł się budzik, życząc mi "good morning", czyli siódma. Ale nie śpię już od półtorej godziny. No, dobra. Idę spać na ogół o przyzwoitej porze, czyli grubo przed północą. Nie tyle idę, co, prawdę mówiąc, padam na pysk. Ciągle mamy z Dzieckiem mnóstwo pracy i to niestety, takiej, która jest dla mnie dość ciężka. Najgorsze jest to, że trzeba czasem dźwignąć coś bardzo ciężkiego i muszę w tym Dziecku pomóc. Niby obiecywało, że do dźwigania kogoś znajdzie. Ale, w sumie, trudno przez pół godziny organizować dźwigacza, który potem będzie dźwigał 3 minuty.
Pan Starszy wybrał wolność i półtora tygodnia temu zmienił towarzystwo na lepsze, czyli wybrał sie do swojej ukochanej siostrzyczki, tj. szwagierki najważniejszej. Oczywiście SWOIM autem.
Z powyższego powodu jesteśmy komunikacyjnie ograniczeni i nawet zrobienie podstawowych zakupów jest problemem, bo ja się do dźwigania siat i wożenia ich wieśbusem nie nadaję. Dziecko natomiast jest wrogiem wszelkiej komunikacji publicznej. Sąsiadka jeździ czasem na zakupy, ale na ogół w porze, kiedy ja mam robotę, więc wybranie się z nią odpada. A jakoś krępuję się dawać jej listę. Choć mówi, że nie ma problemu.
Z powodu wyżej podanego atmosfera zrobiła się jakaś luźniejsza i robota nam idzie jak z płatka. Na prawdę dużo przez ten czas pchnęliśmy. I to wiele takich zaległych tematów, które gdzieś tam wisiały w powietrzu od dłuższego czasu i zawsze "się nie dało". Jakoś się dało.
W tak zwanym międzyczasie coś tam uszyłam. Tzn. kilka poszewek i zaległy fartuszek dla jednej Kasi. Mam jeszcze jeden zaległy, komuś już dawno obiecany, mam pomysła na niego, tylko teraz realizacja.
Pomysłów mam jeszcze kilka, ale najpierw muszę dobić do finału tych zaległych tematów, póki jeszcze pogoda pozwala.
Kota bezczelna wlazła mi właśnie na kolana, z pomrukiem jak traktor i domaga się głasków. Kota jest bezczelna. I psuj gorszy od Pana Kota. Kota, przemieszcza się po mieszkaniu lotem błyskawicy, zahaczając po drodze o różne rzeczy. Rozważam, w związku z tym, ideę istnienia w "salonie" stojącego kwietnika. W zasadzie nie bardzo ma już po co stać, bo kwiatki dobite zostały (dzięki Kocie i przesadzeniu w ziemię, która chyba spod wielkiego pieca pochodziła). Najczęściej zastępuje Kocie drzewo do wspinania się. Później zasiada "na gałązce", czyli w doniczce z kwiatkiem, centralnie na kwiatku, wygniatając dupskiem, czego wcześniej nie załatwiła łapkami. Wykrada różności, z różnych miejsc, a potem znajduję je tylko przypadkiem. Ostatnio poszukiwałam drugie, dobrej szpulki do Singera (miałam tylko 2 dobre, w tym jedna w bębenku, a druga nałożona na szpikulec na nici). No i ta druga zaginęła w akcji. Zrezygnowałam z szukania, bo szukanie mnie dobija zawsze. Zwłaszcza, jak nie ma pomysłu, gdzie można by szukać. Będąc w mieścinie zakupiłam 3 dodatkowe i schowałam do pojemniczka w maszynie. Dobrze, że mam dwie maszyny i nie muszę wymieniać koniecznie szpulek, gdy potrzebuję innego koloru nici. (A tak było, jak szyłam ten zaległy fartuszek: na białym szyłam białymi, na czarnym -czarnymi. Przy jednej maszynie zajęłoby to pół dnia i wymagało opracowania planu zszywania).
Dziecko Pierwsze ma coraz gorzej w pracy. Psychicznie wysiada. Ale muli się jakoś, jeżeli chodzi o zmianę. Na Golden Line dostała ofertę z korpo. Podobno atmosfera OK, bo koleżanka tam pracuje, a pobory dostałaby pewnie 2 razy wyższe niż ma tu, gdzie jest teraz. Nakazuję ruszenie dupy, zwłaszcza, że ostatnio dostała drugą już propozycję z tej firmy. Odwleka kroki, do powrotu z delegacji zagranicznej, na którą jedzie w początku grudnia.Ten wyjazd to żadna rewelacja z punktu widzenia turystycznego, bo grafik ma tak mocno napięty, że otoczenie zobaczy z okna samochodu, lub pociągu. Zależy jej na tym pod kątem CV przyszłego. Dodam, że firma prywatna, nie stosuje ogólnie przyjętych zasad, że pracownikowi na delegacji należy się tzw dieta, z której nie musi się rozliczać. Dają jakieś tam grosze i żądają paragonów . Poprzednią delegacje obskoczyła prawie za własna kasę, bo bała się wydać firmowe pieniądze na wodę mineralną, kawę, czy podpaski.
Mgła opadła, w piecu się pali, już nawet w domu cieplej. Ósma na zegarze, więc idę do zwierzaków.
sobota, 23 listopada 2013
niedziela, 10 listopada 2013
listopadowe misz-masz
Się trochę nie pisało i się trochę pominęło wydarzeń zaszłych.
A się nie pisało bo:
- nadszedł listopad, a początek jego, wiadomo jaki jest. I ja też, jak wszyscy, byłam, odwiedziłam, zapaliłam, własnoręczne kwiatki położyłam. Tyle, że spotkań rodzinnych nad grobami nie było, bo z rodziny bliskiej zostało nas dwoje-ja i Braciul. No i byłam, jak zwykle -ostatniego października. Zawinęłam się nocną porą z Braciszkiem, który zawiózł drewno do Biłgoraja i przez najbliższą mi mieścinę wracał. 100 km zrobiliśmy w 3 godziny. Ten rekord prędkości wymusiła na Braciszku mgła jak mleko na wąskiej i krętej drożynie, po której prowadził to swoje wielkie auto. Przy okazji wspomniał, jak niemiecką autostradą jechał Pontiakiem z białą krecha między kołami, we mgle jak mleko. A mnie się przypomniało inne wydarzenie, z czasów gdy za "szofera" na Żuku robił, lat mając mniej, niż moje młodsze Dziecię. Też mgła była. Jak kłębki waty pół metra nad asfaltem zawieszone. Więc stwierdziłam, że chyba jest mistrzem środkowej linii.
Grób Ojca (znalazłam z trudem) nie tknięty chyba od ub. roku. Coś kochająca żona ograniczyła swą miłość do emerytury po ukochanym mężu. Wymyłam. Szmatą podzielił się ze mną starszy pan z sąsiedniego grobowca, a wodę przyniosłam w szkle po zniczu.
-pogoda zmusza do pracy koło domu.Takie tam porządkowanie, usuwanie różnych zaległości. Trochę śmy z Dzieckiem doprowadzili otoczenie do ładu. Na tyle, na ile beznakładowo się dało. Za to nakładem pracy...
- skutkiem owego jest stan mojej nogi lewej, który rzutuje ujemnie na moją egzystencję. Przyplątał się nerwoból (domniemywam), który zdominował całe moje aktualne postrzeganie świata. Przejść nie ma zamiaru. Najmniej boli, jak sobie pomału chodzę (chociaż dzisiaj, powrót z psami z trotuaru był wyczynem. W zasadzie wyjścia nie miałam żadnego, bo gdybym nawet położyła się na trotuarze, to i tak nie przestałoby boleć), poza tym boli jak stoję, boli jak siedzę i boli jak leżę.Trudno na leżąco znaleźć odpowiednią pozycję dla tej nogi, żeby, choć na chwilę, dała spokój i pozwoliła zasnąć. Pójście do doktórki sprawy nie załatwi. Doktórka skierowania daje bardziej niż niechętnie, a jak nawet da do tego neurologa, to szansa na przyjęcie za 3 miesiące. Mogłaby dać na rehabilitację, ale byłby to z jej strony szalony gest altruizmu i poświęcenia, więc nie sądzę. Jak nie przestanie choć trochę, to po nadchodzącym święcie panią doktór odwiedzę. I jak mi nie da skierowania (poprzednio, przy bólu kulszowym, zapisała środki przeciwbólowe. Bo" po co pani skierowanie, jak i tak za 3 miesiące sie pani dostanie dopiero) to będę walczyć. A małpa ma ciotkę i wujka, dwa domy po sąsiedzku, na mojej rodzinnej górce. I co? Żadnego kumoterstwa!
Leje. Pan Kot mordę darł, wolność chciał wywalczyć. Gdzie na taki deszcz, durniu. Waterproof nie są koty.
Deszcz i gęsta rosa wzmagają spacerowe fanaberie Księżniczki. Które, wzmocnione moją nogą, doprowadzają mnie momentami do cięężkiej cholery nagłej i nieoczekiwanej. Ponieważ mokro, więc ze względu na jej awersję do mokrej trawki i moją chęć ograniczenia dodatkowych czynności (wkładania do wanny po spacerze, w celu umycia łap, bo szmata nie załatwi sprawy)ubieram damę w pekeź (czyt. kombinezon) I tu jest cyrku początek. Potem przedstawienie ma przebieg różny. Albo idzie-idzie, a w pewnym momencie wmurowuje ją czterema łapami w ziemię, łepetyna przkrzywiona-opuszczona i ani kroku dalej. Albo- ma chęć. Więc leci droga polną, koleiną leci. Potem wpada na środek, gdzie trawka. Myślę -już załatwi sprawę. Ale-głupiemu radość. Księżniczka środkiem leci-leci-leci. Nagle -stop. Kretówka. No to znów w koleinę. Leci-leci. Potem na środek. I leci-leci-leciiii. Jak dobrze pójdzie to te igraszki zajmują dystans 100m, jak gorzej, to i 500. A nie daj boże, jak Czarna jej w nieodpowiednim momencie podejdzie z boku. Wtedy lecenie zaczyna się od nowa. W dodatku obrażalska jest. Któregoś dnia poprosiłam Dziecko, żeby ją wysikało ze schodów. Dziecko Księżniczkę wypuściło luzem, a że ta, zamiast sikać, zaczęła się szwendać za daleko, więc Dziecko na Księżniczkę wrzasło gromko. Wróciła, owszem, ale tak obrażona, że nie chciała dać sobie sznurka zapiąć. Na trotuarze zaczyna mi ściągać w stronę jezdni. Ale szarpnięcie sznurkiem skutkuje tym, że obrażona zostaje 2 kroki z tyłu i na żadne "noga, równaj" nie reaguje. Na kanapie obowiązkowo ściąga koc lub narzutę, którą jest kanapa nakryta i leży sobie na gołym. A jak się wpakuje na łóżko, to na poduszki. Im ich więcej, tym lepiej. Ale tak na prawdę to się martwię, bo wyraźnie zaczyna się starzeć. A ja ją bardzo lubię. Mimo, że mnie wqrwia momentami do białości.
A spacery z psami to w ogóle przeżycie codzienne kilkakrotne. Zwłaszcza, jak się w mieście mieszka i jak się ma psy "specjalnej troski" i jak to miasto to jest taka turystyczna wiocha , a inni wyprowadzacze psów poszczają swoje psy luzem. Mam taką koleżankę w Helu na Helu, która sama jest specjalnej troski, bo zażegnała, z pewnymi stratami "obcego". Oprócz tego ma brata specjalnej troski, którym sie od lat opiekuje. I psy ma też specjalnej troski, bo jeden trzyłapy od urodzenia. A drugi -druga - to suczka wykupiona za kosmiczne pieniądze od bezdomnego pijaczyny. I wyprowadza dziewczyna te 2 psy na dwóch smyczach, którymi ją, bidulę, motają na widok luzem łażących innych psów. Jak jej dziś przez telefon podpowiedziałam, żeby te smycze wzięła i w kupę związała, to na wieczornym spacerze była tak zachwycona innością, że aż zadzwoniła, żeby podziękować za podpowiedź. I jak o niej myślę, to wręcz nie wypada mi narzekać, jak to ja mam do dupy. Bo nie znam chyba nikogo, kto miałby bardziej do dupy niż ona (oczywiście z mojego punktu widzenia), chociaż ona się bardzo nie skarży. Zmieniła Wielkie Miasto, w którym ok 50 lat przeżyła na ten Hel na Helu, bo całe życie chciała mieszkać nad morzem. W Wielkim Mieście nic jej właściwie nie trzymało, Dzieci w Jeszcze Większym Mieście, doskonale urządzone (jeżeli coś w ogóle może być do końca doskonałe..)No to czemu nie.. Ale podziwiam jej odwagę. Teraz zmienia ten Hel na Helu na inne nadmorskie, tym razem już na pewno -MIASTO. Bo ten Hel to zapadła turystyczna dziura, bez lekarza, bez lecznicy, bez żadnej instytucjonalnej pomocy dla niepełnosprawnych, bez normalnych sklepów. Ludziska, co tam mieszkają pewnie pracują w Sąsiednich Większych Mieścinach , jeżeli pracują, i tam sobie sprawunki załatwiają. A na miejscu to tak, aby chleb i mleko, jak zabraknie. Więc jeszcze raz podziwiam moją koleżankę. W ogóle podziwiam ją stale, bo po tym zwalczeniu "obcego" książkę napisała i z pomocą córki, sumptem własnym wydała. Na wieczór autorski do Wielkiego Miasta pojechałam -zaproszona. Bom książkę meilem dostarczoną, jeszcze w piórach, czytała i na pytania odpowiadała. Napisała potem i część jakby drugą, ale wydawca się żaden zdecydować nie może. Niestety, komercja opanowała wszystko. Czasy, gdy nieznanych twórców wydawano, na ryzyko własne, minęły bezpowrotnie. Teraz, jak chcesz, żeby cie poznali, to wydaj się sam.
Leje nadal. Dobrze, że dzisiaj z Dzieckiem nieco rynny poprawiliśmy.
Dziecko wróciło po jakimś imprezowaniu, w stanie wskazującym na spożycie. Dawno mu się nie zdarzyło. Jutro będzie umierał na żołądek. Głupota.
Panna Kicia przylazła mi do łóżka. Najpierw uskuteczniała polowanie na mysz, a właściwie na moją rękę na tej myszy. A że ma pazurki ostre strasznie, to przerzuciłam się ta taczPada, którego używać nie lubię, bo mnie wiąże oburęcznie.( No, bo żeby "prawoklik" zrobić, to jedną ręką się nie da.) I teraz śpi pod prawym łokciem. A pod lewym, pod kołdrę wsunięta, pochrapuje, jak stary chłop - Czarna. Tylko Niunia i Pan Kot gdzieś sie skitrali po kątach.
Leje jeszcze bardziej. Noga na sekundę odpuściła. Wstanę sprawdzić, Czy Pan Kot nie wybrał jednak wolności.
Już niw muszę iść, bo właśnie Panna Kicia opuściła mój podłokieć i z okolic, ukrytego pod kołdrą, dupska Czarnej rozległo się powarkiwanie i parskanie Pana Kota. Śpi sobie w dołku powstałym pomiędzy Czarną a mną.
No tak, wszystko fajnie z tymi kotami, ale kwiatków pokojowych to ja już właściwie nie mam. Parę zielistek mi zostało i fikus "na kluseczkach". Któregoś dnia, przynaglona zwaleniem z kwietnika kolejnej doniczki przez Pannę Kicię, przesadziłam wszystko, co się jeszcze ostało. Ostało się mianowicie, to co wymieniłam oraz filodendron, będący potomkiem kupionego przeze mnie 25 lat temu, tuż po przybyciu do domu Starszego. Ostała się też, szczątkowo, dracena otrzymana od Najważniejszej Szwagierki.(Dziwne, ale wszystkie kwiatki, które od niej dostawałam, padały w szybkim tempie, bez pomocy kotów, bo te są od niedawna) Dracenę, w celu uratowania skróciłam, ale nie przeżyła. Po tym przesadzaniu padł też, nie wiedzieć czemu filodendron. Fikus ma obwiązaną siatka doniczkę od góry, bo mała paskuda zawzięcie wydłubywała z niej ziemię. Chyba zlikwiduję ten kwietnik Kwietnik to jest drewniana rura od podłogi do sufitu, z której wyrastają na boki łapki na doniczki. Koty , a zwłaszcza mała paskuda traktują go prawdopodobnie jak drzewo do wspinania się. Dziś rano stwierdziłam, że "coś" siedziało w doniczce. Na zielistce, jasnej, pasiastej, która mam tylko jedną. Nieszczególnie przepadam za kwietnikami uwieszonymi u ściany, ale pewnie nie będzie innego wyjścia. Chyba, że chałupa pozostanie bez żywego zielonego.
A się nie pisało bo:
- nadszedł listopad, a początek jego, wiadomo jaki jest. I ja też, jak wszyscy, byłam, odwiedziłam, zapaliłam, własnoręczne kwiatki położyłam. Tyle, że spotkań rodzinnych nad grobami nie było, bo z rodziny bliskiej zostało nas dwoje-ja i Braciul. No i byłam, jak zwykle -ostatniego października. Zawinęłam się nocną porą z Braciszkiem, który zawiózł drewno do Biłgoraja i przez najbliższą mi mieścinę wracał. 100 km zrobiliśmy w 3 godziny. Ten rekord prędkości wymusiła na Braciszku mgła jak mleko na wąskiej i krętej drożynie, po której prowadził to swoje wielkie auto. Przy okazji wspomniał, jak niemiecką autostradą jechał Pontiakiem z białą krecha między kołami, we mgle jak mleko. A mnie się przypomniało inne wydarzenie, z czasów gdy za "szofera" na Żuku robił, lat mając mniej, niż moje młodsze Dziecię. Też mgła była. Jak kłębki waty pół metra nad asfaltem zawieszone. Więc stwierdziłam, że chyba jest mistrzem środkowej linii.
Grób Ojca (znalazłam z trudem) nie tknięty chyba od ub. roku. Coś kochająca żona ograniczyła swą miłość do emerytury po ukochanym mężu. Wymyłam. Szmatą podzielił się ze mną starszy pan z sąsiedniego grobowca, a wodę przyniosłam w szkle po zniczu.
-pogoda zmusza do pracy koło domu.Takie tam porządkowanie, usuwanie różnych zaległości. Trochę śmy z Dzieckiem doprowadzili otoczenie do ładu. Na tyle, na ile beznakładowo się dało. Za to nakładem pracy...
- skutkiem owego jest stan mojej nogi lewej, który rzutuje ujemnie na moją egzystencję. Przyplątał się nerwoból (domniemywam), który zdominował całe moje aktualne postrzeganie świata. Przejść nie ma zamiaru. Najmniej boli, jak sobie pomału chodzę (chociaż dzisiaj, powrót z psami z trotuaru był wyczynem. W zasadzie wyjścia nie miałam żadnego, bo gdybym nawet położyła się na trotuarze, to i tak nie przestałoby boleć), poza tym boli jak stoję, boli jak siedzę i boli jak leżę.Trudno na leżąco znaleźć odpowiednią pozycję dla tej nogi, żeby, choć na chwilę, dała spokój i pozwoliła zasnąć. Pójście do doktórki sprawy nie załatwi. Doktórka skierowania daje bardziej niż niechętnie, a jak nawet da do tego neurologa, to szansa na przyjęcie za 3 miesiące. Mogłaby dać na rehabilitację, ale byłby to z jej strony szalony gest altruizmu i poświęcenia, więc nie sądzę. Jak nie przestanie choć trochę, to po nadchodzącym święcie panią doktór odwiedzę. I jak mi nie da skierowania (poprzednio, przy bólu kulszowym, zapisała środki przeciwbólowe. Bo" po co pani skierowanie, jak i tak za 3 miesiące sie pani dostanie dopiero) to będę walczyć. A małpa ma ciotkę i wujka, dwa domy po sąsiedzku, na mojej rodzinnej górce. I co? Żadnego kumoterstwa!
Leje. Pan Kot mordę darł, wolność chciał wywalczyć. Gdzie na taki deszcz, durniu. Waterproof nie są koty.
Deszcz i gęsta rosa wzmagają spacerowe fanaberie Księżniczki. Które, wzmocnione moją nogą, doprowadzają mnie momentami do cięężkiej cholery nagłej i nieoczekiwanej. Ponieważ mokro, więc ze względu na jej awersję do mokrej trawki i moją chęć ograniczenia dodatkowych czynności (wkładania do wanny po spacerze, w celu umycia łap, bo szmata nie załatwi sprawy)ubieram damę w pekeź (czyt. kombinezon) I tu jest cyrku początek. Potem przedstawienie ma przebieg różny. Albo idzie-idzie, a w pewnym momencie wmurowuje ją czterema łapami w ziemię, łepetyna przkrzywiona-opuszczona i ani kroku dalej. Albo- ma chęć. Więc leci droga polną, koleiną leci. Potem wpada na środek, gdzie trawka. Myślę -już załatwi sprawę. Ale-głupiemu radość. Księżniczka środkiem leci-leci-leci. Nagle -stop. Kretówka. No to znów w koleinę. Leci-leci. Potem na środek. I leci-leci-leciiii. Jak dobrze pójdzie to te igraszki zajmują dystans 100m, jak gorzej, to i 500. A nie daj boże, jak Czarna jej w nieodpowiednim momencie podejdzie z boku. Wtedy lecenie zaczyna się od nowa. W dodatku obrażalska jest. Któregoś dnia poprosiłam Dziecko, żeby ją wysikało ze schodów. Dziecko Księżniczkę wypuściło luzem, a że ta, zamiast sikać, zaczęła się szwendać za daleko, więc Dziecko na Księżniczkę wrzasło gromko. Wróciła, owszem, ale tak obrażona, że nie chciała dać sobie sznurka zapiąć. Na trotuarze zaczyna mi ściągać w stronę jezdni. Ale szarpnięcie sznurkiem skutkuje tym, że obrażona zostaje 2 kroki z tyłu i na żadne "noga, równaj" nie reaguje. Na kanapie obowiązkowo ściąga koc lub narzutę, którą jest kanapa nakryta i leży sobie na gołym. A jak się wpakuje na łóżko, to na poduszki. Im ich więcej, tym lepiej. Ale tak na prawdę to się martwię, bo wyraźnie zaczyna się starzeć. A ja ją bardzo lubię. Mimo, że mnie wqrwia momentami do białości.
A spacery z psami to w ogóle przeżycie codzienne kilkakrotne. Zwłaszcza, jak się w mieście mieszka i jak się ma psy "specjalnej troski" i jak to miasto to jest taka turystyczna wiocha , a inni wyprowadzacze psów poszczają swoje psy luzem. Mam taką koleżankę w Helu na Helu, która sama jest specjalnej troski, bo zażegnała, z pewnymi stratami "obcego". Oprócz tego ma brata specjalnej troski, którym sie od lat opiekuje. I psy ma też specjalnej troski, bo jeden trzyłapy od urodzenia. A drugi -druga - to suczka wykupiona za kosmiczne pieniądze od bezdomnego pijaczyny. I wyprowadza dziewczyna te 2 psy na dwóch smyczach, którymi ją, bidulę, motają na widok luzem łażących innych psów. Jak jej dziś przez telefon podpowiedziałam, żeby te smycze wzięła i w kupę związała, to na wieczornym spacerze była tak zachwycona innością, że aż zadzwoniła, żeby podziękować za podpowiedź. I jak o niej myślę, to wręcz nie wypada mi narzekać, jak to ja mam do dupy. Bo nie znam chyba nikogo, kto miałby bardziej do dupy niż ona (oczywiście z mojego punktu widzenia), chociaż ona się bardzo nie skarży. Zmieniła Wielkie Miasto, w którym ok 50 lat przeżyła na ten Hel na Helu, bo całe życie chciała mieszkać nad morzem. W Wielkim Mieście nic jej właściwie nie trzymało, Dzieci w Jeszcze Większym Mieście, doskonale urządzone (jeżeli coś w ogóle może być do końca doskonałe..)No to czemu nie.. Ale podziwiam jej odwagę. Teraz zmienia ten Hel na Helu na inne nadmorskie, tym razem już na pewno -MIASTO. Bo ten Hel to zapadła turystyczna dziura, bez lekarza, bez lecznicy, bez żadnej instytucjonalnej pomocy dla niepełnosprawnych, bez normalnych sklepów. Ludziska, co tam mieszkają pewnie pracują w Sąsiednich Większych Mieścinach , jeżeli pracują, i tam sobie sprawunki załatwiają. A na miejscu to tak, aby chleb i mleko, jak zabraknie. Więc jeszcze raz podziwiam moją koleżankę. W ogóle podziwiam ją stale, bo po tym zwalczeniu "obcego" książkę napisała i z pomocą córki, sumptem własnym wydała. Na wieczór autorski do Wielkiego Miasta pojechałam -zaproszona. Bom książkę meilem dostarczoną, jeszcze w piórach, czytała i na pytania odpowiadała. Napisała potem i część jakby drugą, ale wydawca się żaden zdecydować nie może. Niestety, komercja opanowała wszystko. Czasy, gdy nieznanych twórców wydawano, na ryzyko własne, minęły bezpowrotnie. Teraz, jak chcesz, żeby cie poznali, to wydaj się sam.
Leje nadal. Dobrze, że dzisiaj z Dzieckiem nieco rynny poprawiliśmy.
Dziecko wróciło po jakimś imprezowaniu, w stanie wskazującym na spożycie. Dawno mu się nie zdarzyło. Jutro będzie umierał na żołądek. Głupota.
Panna Kicia przylazła mi do łóżka. Najpierw uskuteczniała polowanie na mysz, a właściwie na moją rękę na tej myszy. A że ma pazurki ostre strasznie, to przerzuciłam się ta taczPada, którego używać nie lubię, bo mnie wiąże oburęcznie.( No, bo żeby "prawoklik" zrobić, to jedną ręką się nie da.) I teraz śpi pod prawym łokciem. A pod lewym, pod kołdrę wsunięta, pochrapuje, jak stary chłop - Czarna. Tylko Niunia i Pan Kot gdzieś sie skitrali po kątach.
Leje jeszcze bardziej. Noga na sekundę odpuściła. Wstanę sprawdzić, Czy Pan Kot nie wybrał jednak wolności.
Już niw muszę iść, bo właśnie Panna Kicia opuściła mój podłokieć i z okolic, ukrytego pod kołdrą, dupska Czarnej rozległo się powarkiwanie i parskanie Pana Kota. Śpi sobie w dołku powstałym pomiędzy Czarną a mną.
No tak, wszystko fajnie z tymi kotami, ale kwiatków pokojowych to ja już właściwie nie mam. Parę zielistek mi zostało i fikus "na kluseczkach". Któregoś dnia, przynaglona zwaleniem z kwietnika kolejnej doniczki przez Pannę Kicię, przesadziłam wszystko, co się jeszcze ostało. Ostało się mianowicie, to co wymieniłam oraz filodendron, będący potomkiem kupionego przeze mnie 25 lat temu, tuż po przybyciu do domu Starszego. Ostała się też, szczątkowo, dracena otrzymana od Najważniejszej Szwagierki.(Dziwne, ale wszystkie kwiatki, które od niej dostawałam, padały w szybkim tempie, bez pomocy kotów, bo te są od niedawna) Dracenę, w celu uratowania skróciłam, ale nie przeżyła. Po tym przesadzaniu padł też, nie wiedzieć czemu filodendron. Fikus ma obwiązaną siatka doniczkę od góry, bo mała paskuda zawzięcie wydłubywała z niej ziemię. Chyba zlikwiduję ten kwietnik Kwietnik to jest drewniana rura od podłogi do sufitu, z której wyrastają na boki łapki na doniczki. Koty , a zwłaszcza mała paskuda traktują go prawdopodobnie jak drzewo do wspinania się. Dziś rano stwierdziłam, że "coś" siedziało w doniczce. Na zielistce, jasnej, pasiastej, która mam tylko jedną. Nieszczególnie przepadam za kwietnikami uwieszonymi u ściany, ale pewnie nie będzie innego wyjścia. Chyba, że chałupa pozostanie bez żywego zielonego.
środa, 30 października 2013
"DZIADY"
tuż, tuż. A ja obudziłam się nieco za późno. Niestety, grobów nam przybywa, na dziś już cztery. Dotąd grobem Dziadków i Alusi zajmowała się pani Pe. Od śmierci Ojca ogranicza się tylko do położenia chabazia i świeczki. Zresztą nie robi tego osobiście, a przez dziecko swoje któreś, dla którego te osoby są nikim. A ja mam 100km i uwiązanie. Jeszcze jest Mama i Gocha. A grobem Ojca to ona się chyba zajmie. (Zobaczymy, czy zmyje w tym roku tę plamę, która jeszcze przed pogrzebem była na środku płyty)Mi pozostaje tylko wiązanka. Braciul miał luz w poniedziałek, bo autko mu padło, więc pojechał pomyć. Chciał chryzantemy w doniczkach postawić, ale to pomysł średni, ze względu na możliwości bywania i sprzątania (zwłaszcza).
Wczoraj wybrałam się do mieściny, zakupiłam resztę kwiatów, wydałam kuuupęę pieniędzy, a kupiłam co dostępne, bo już przetrzebione mocno. Wieczorem stworzyłam wianek z sosny i thui, z chryzantemami, na Alusię. Jak na pierwszy w życiu wianek, wyszedł zadowalająco. Dziś będę tworzyć trzy stroiki. Nie kupiłam gąbki florystycznej, bo już cienko było w portfelu, a cholera droga. I miałam zgryz, w czym to ułozyć. Aż Starszy wymyślił -styropian, a może raczej styrodur. Plączą się tam w piwnicy jakieś opakowania z lodówki itp. I tak trzeba by czymś zalać, żeby nie zwiało.
Dziś leje, więc będę mogła tworzyć bez obciążeń, że co innego mam do roboty.
U mnie z tym świętem jest całe zamieszanie. Po pierwsze rodzina męża jest tu i tym się zajmuje szwagierka najważniejsza. Zwykle ma loty wielodniowe. W tym roku jakoś wyluzowała i w tym tygodniu jeszcze cmentarza nie zaliczyła. Ja mam 100km i dotaszczyć się muszę z wystrojem. A ostatnio jest jedno auto, więc problem. Na szczęście w czwartek Braciszek będzie z drewnem w Biłgoraju, to mnie podrzucą w odpowiednie miejsce z tym wystrojem, żeby mógł mnie zabrać. Gorzej będzie z wracaniem, bo ciężko dopasować autobus do pociągu. Wot, kretynizm taki w naszej ojczyźnie. (Jak podróżowałam dawniej, jeszcze za peerelu i u jego schyłku, to autobusy były dopasowane do pociągów, lub odwrotnie i nigdy nie miałam dłuższej przerwy jak 20 min. Teraz jest na ogół na styk, i nie daj boże z bagażem, trzeba gnać z PKS na PKP. A jak nie to 1,5 godziny czekania wśród żuli na dworcu. Po prostu kiedyś komunikacja była dla ludzi, teraz jest dla prezesów). A wrócić muszę na wieczór, bo cycków nikt nie tknie.
Dodatkowa komplikacja to ta, że 28.10 Starszy ma imieniny, a 31.10 Dziecko - urodziny. No, tak się głupio złozyło, że doktory chciały sprawę załatwić przed świętem. No, a u nas to święto ma, jak większość świat, charakter patetyczno-żałobny i weselić się nie wypada. Niby takie to wszystko święcie w słowa proboszcza wierzące, a proboszcz od lat gada, że to "imieniny" wszystkich, którzy już świętymi zostali, a dni w kalendarzu na nich brakło. A święto zmarłych jest drugiego.No, ale,
Swoją drogą, ciekawa jestem, jak by wyglądało u nas takie Święto Dziękczynienia. Pewnie byłoby wspominanie tych, których Indianie ze skóry obdarli, lub zamarzli w wielkim marszu przez góry. Składanie wieńców, msze żałobne, flag wciąganie, długie i zawiłe mowy tych z prawa i tych z lewa. Marsze , pochody i kontrpochody,itp. Tak jak ze Świętem Niepodległości, że aż nieprzyjemnie je obchodzić. A nie tak się po prostu zebrać rodzinnie i zeżreć indyka oraz poweselić z przyjaciółmi.
No to idę tworzyć.
Wczoraj wybrałam się do mieściny, zakupiłam resztę kwiatów, wydałam kuuupęę pieniędzy, a kupiłam co dostępne, bo już przetrzebione mocno. Wieczorem stworzyłam wianek z sosny i thui, z chryzantemami, na Alusię. Jak na pierwszy w życiu wianek, wyszedł zadowalająco. Dziś będę tworzyć trzy stroiki. Nie kupiłam gąbki florystycznej, bo już cienko było w portfelu, a cholera droga. I miałam zgryz, w czym to ułozyć. Aż Starszy wymyślił -styropian, a może raczej styrodur. Plączą się tam w piwnicy jakieś opakowania z lodówki itp. I tak trzeba by czymś zalać, żeby nie zwiało.
Dziś leje, więc będę mogła tworzyć bez obciążeń, że co innego mam do roboty.
U mnie z tym świętem jest całe zamieszanie. Po pierwsze rodzina męża jest tu i tym się zajmuje szwagierka najważniejsza. Zwykle ma loty wielodniowe. W tym roku jakoś wyluzowała i w tym tygodniu jeszcze cmentarza nie zaliczyła. Ja mam 100km i dotaszczyć się muszę z wystrojem. A ostatnio jest jedno auto, więc problem. Na szczęście w czwartek Braciszek będzie z drewnem w Biłgoraju, to mnie podrzucą w odpowiednie miejsce z tym wystrojem, żeby mógł mnie zabrać. Gorzej będzie z wracaniem, bo ciężko dopasować autobus do pociągu. Wot, kretynizm taki w naszej ojczyźnie. (Jak podróżowałam dawniej, jeszcze za peerelu i u jego schyłku, to autobusy były dopasowane do pociągów, lub odwrotnie i nigdy nie miałam dłuższej przerwy jak 20 min. Teraz jest na ogół na styk, i nie daj boże z bagażem, trzeba gnać z PKS na PKP. A jak nie to 1,5 godziny czekania wśród żuli na dworcu. Po prostu kiedyś komunikacja była dla ludzi, teraz jest dla prezesów). A wrócić muszę na wieczór, bo cycków nikt nie tknie.
Dodatkowa komplikacja to ta, że 28.10 Starszy ma imieniny, a 31.10 Dziecko - urodziny. No, tak się głupio złozyło, że doktory chciały sprawę załatwić przed świętem. No, a u nas to święto ma, jak większość świat, charakter patetyczno-żałobny i weselić się nie wypada. Niby takie to wszystko święcie w słowa proboszcza wierzące, a proboszcz od lat gada, że to "imieniny" wszystkich, którzy już świętymi zostali, a dni w kalendarzu na nich brakło. A święto zmarłych jest drugiego.No, ale,
Swoją drogą, ciekawa jestem, jak by wyglądało u nas takie Święto Dziękczynienia. Pewnie byłoby wspominanie tych, których Indianie ze skóry obdarli, lub zamarzli w wielkim marszu przez góry. Składanie wieńców, msze żałobne, flag wciąganie, długie i zawiłe mowy tych z prawa i tych z lewa. Marsze , pochody i kontrpochody,itp. Tak jak ze Świętem Niepodległości, że aż nieprzyjemnie je obchodzić. A nie tak się po prostu zebrać rodzinnie i zeżreć indyka oraz poweselić z przyjaciółmi.
No to idę tworzyć.
wtorek, 29 października 2013
czasu zmiana
dopadła mnie jak co roku. Im więcej wiosen na karku -tym bardziej uciążliwa jest. Nie znoszę krótkiego dnia. Po zapadnięciu ciemności jestem senna, nieprzytomna i nie nadaję się do twórczego działania. Tak było od zawsze. W studenckich czasach potrafiłam paść twarzą w podręcznik w pełnym rynsztunku i zbluzgać koleżankę, która próbowała mnie obudzić, bym położyła się jak człowiek. Inna rzecz, że w akademiku, w pokoju z jedną żarówką u sufitu, nauka była możliwa tylko na łóżku, w dodatku moje było pod piętrówką -idealne warunki do spania, a nie nauki.
Gdyby tej zmiany czasu nie było, dzień by się skracał systematycznie i człek by się pomału przyzwyczajał. A tak -szok: nagle znika godzina dnia. Listopad i grudzień to najtrudniejsze dla mnie miesiące. Od połowy listopada czekam na wigilię. Nie żebym uwielbiała święta. (Wręcz przeciwnie, bo święta to dość żałosna u mnie, obowiązkowa impreza, z gośćmi, których gościć muszę, a nie tymi, co bym chciała.) Po prostu od Wigilii mniej więcej dzień zaczyna rosnąć i patrzę, jak głupia, ile minut już przybyło.
Tymczasem, w mojej wiejskiej parafii, w ub. piątek zaczęły się misje. Starszy jakoś tam chodzi na te nauki i ze zgorszeniem patrzy, że ja i Dziecko nie. Oraz daje upust swoim, na nasz temat przemyśleniom, jak zwykle w sposób, po którym muszę mocno trzymać się za język, żeby nie było awantury. W niedziele poszliśmy wszyscy na sumę. Dodam, że program misji jest przebogaty. W niedzielę były msze 4, każda zajęła ok 2 godziny, z naukami. Na 7.00 dla kobiet, na 9.00 dla dzieci, na 11.00 dla mężczyzn i potem jeszcze na 15.00, z której wrócili o 17.00. W kościele byli prawie sami panowie, kobiet 5 i jedno śpiewające dziewczę. "Misjonarzem" był jakiś emeryt z Ostrowca. Kazanie , jak zwykle ze wstępami i odskokami w bok, zanim przeszedł do meritum. Mikrofon był nastawiony na ful, tak, że w uszach dzwoniło, jak się do niego darł. Oczywiście nie obyło się bez wqrwu, gdy usłyszałam, że w szkołach propaguje się ideologię gender oraz w szkołach i przedszkolach rozwija się prostytucja. Nie jestem w szkole od roku, ale wcześniej żadnej ideologii, oprócz tej "ucz się, bo wstyd być durniem" nie propagowałam. Nigdy i ŻADNEJ. Oprócz tego, że należy być uczciwym, pracować uczciwie i nie zakopywać talentów. O ideologi "gender" dowiedziałam się na kazaniu i tyle o niej wiem, że coś takiego jest. Podejrzewam, że ten ksiądz wie tyle samo, oraz , że "jest be". Mówiąc o "prostytucji w przedszkolach" powinien dodać, "a księża zaglądają ministrantom do rozporków". W pewnych sytuacjach ( jak w tej chwili głośny Gil i nuncjusz) powinno się pewne tematy ominąć z daleka, albo zająć wobec nich godne stanowisko. A nie robić zasłonę dymną wskazując, że ktoś inny jest upaprany. (Najśmieszniejszy dla mnie był pewien rodzimy księżulo, pozostający na przymusowym urlopie w rodzinnym domu za ekscesy damsko-męskie z licealistką, który w kazaniu, na zupełnie inny temat zresztą, rozwijał z przejęciem i świętym oburzeniem sprawy szóstego przykazania!)
Na koniec była śmiechawa, bo proboszcz odczytał, w ogłoszeniach duszpasterkich, "List poparcia dla arcybiskupa Michalika". W związku z "nagonką w mediach" na jego osobę, po wypowiedzi dla dziennikarza o molestowaniu nieletnich. I od 1.11. będą zbierane podpisy! Że arcy-biskup bełkocze, wypowiada się zdaniami budowanymi w typowy dla księży sposób (pół zdania na jeden temat, pół na inny, w innej formie czasownikowej, równoważniki zdań, imiesłowy nie na miejscu, ogólnie chaos, bełkot i słowotok), każdy wie, kto go słuchał, w dodatku na żywo i w dodatku w bezpośredniej rozmowie (a miałam tę okazję). Jest tam w kurii jeden taki biskup, nie arcy, który potrafi mówić po polsku i rozmawia z ludźmi normalnie, nie z pozycji arcy-paniska, na którą to wspiął się z wiochy dechami zabitej.
Ogólnie, na wszelakie nauki nie chodzę, bo mierzi mnie forma tych nauk. Bzdury, które opowiadają na naukach dla kobiet. Bez sensu i z żadnym związkiem z rzeczywistością. Niczemu nie służące, a często podane w sposób oburzający.
Syn wyszedł oburzony i wściekły. Powiedział, że najchętniej w ogóle by do kościoła nie chodził. Najciekawsze jest ciągle to, że Papież swoje, a nasi księżulkowie i hierarchowie -swoje. Papież mówi, że biskupi powinni się zastanowić, co mówią - a u nas list poparcia. Papież krytykuje długi kazania - a u nas kazanie 3 kwadranse o wszystkim i niczym.
W dodatku, wymyślono ostatnio budowę "domu przedpogrzebowego". Tuż obok kościoła. Moim zdaniem bez sensu, bo jeżeli już, to na cmentarzu. A jeżeli ma to służyć tylko na przechowanie ciała do momentu pogrzebu - to jest olbrzymi punkt katechetyczny, który stoi pustką. Nic się tam nie dzieje, ostatnio nawet przyjęcie nowych ministrantów było przy ognisku, nie w punkcie. Można zaadaptować. Będzie mniejszy koszt niż planowane 350 tysięcy. Zbiera sie po 50zł od rodziny co miesiąc. Biorąc pod uwagę, że we wsi jest na prawdę wiele rodzin, które mają poważne problemy z dochodami uważam, że jest to niemoralne.
No, i to by było na tyle w tej kwestii.
Zwierzyna nie ma zegarków, więc nie miała co przestawiać. Zatem ja musiałam się przestawić na chodzenie o godzinę wcześniej do nich. Zresztą, nie wiem, czy w związku z tym,że ciemności wcześniej, to ja wcześniej spać idę, czy w związku z bólem nogi oraz innych kończyn - spać nie mogę, więc wstaję tez dużo wcześniej w tym nowym czasie.
Wczoraj było pięknie i ciepło nadal. Nie było jakiś większych akcji, więc tak trochę się szwendałam. Tu pograbiłam, tam podmiotłam. Kozom zrobiłam manicure. Ostatnio było robione 19.08, a pazurki miały już haniebnie popodwijane. Co miesiąc ciąć?
Klementyna przylazła, pomruk z siebie wydając gromki. Podgryza mnie, a to po brodzie, a to po palcach, na klawiaturę się pakuje. Małe szkodniczysko, ale jakie przyjemne. Doniczkę kwiatka u mnie na oknie musiałam opatulić siatką, bo ziemię, po przesadzeniu, zawzięcie wydrapywała na parapet. Stoi w tej chwili na zlewie i kombinuje, jak by tu wskoczyć do szafki z suszarką na talerze. Rano, gdy stwierdzi, że już pańcia się naspała, włazi mi na klatę, traktorzy i podgryza po brodzie. Nie pośpi człek za długo. Psy ja ignorują, ale jedno ostrzeżenie od Czarnej już dostała, gdy się usiłował do jadła zdobycznego pierwsza dopchać.
Dziś dzionek wstał przepiękny. Wieczorne wichrzysko nie nawiało jednak deszczu, jak myślałam. Dziecko ma zaplanowane prace remontowe przy aucie, a ja będę musiała pojechać do mieściny, dokupić jeszcze jakieś pierdułki do kwiatków, z których mam zamiar własnoręcznie stroiki na groby wykonać. W tym roku juz na cztery. Bracisko będzie przejazdem w czwartek, to się z nim zabiorę, żeby ozdobić. Pani Pe. zaznaczyła swą "dbałość" ustawiając wiecheć i świeczki na Dziadkach i Alusi, ale poza tym palcem tknięte nie było. Bracisko wczoraj pomyło, jako, że auto mu padło i do lasu nie pojechało. Wsparł mnie tez groszem polskim, dzięki czemu będę mogła te stroiki wykonać.
A teraz do roboty.
Gdyby tej zmiany czasu nie było, dzień by się skracał systematycznie i człek by się pomału przyzwyczajał. A tak -szok: nagle znika godzina dnia. Listopad i grudzień to najtrudniejsze dla mnie miesiące. Od połowy listopada czekam na wigilię. Nie żebym uwielbiała święta. (Wręcz przeciwnie, bo święta to dość żałosna u mnie, obowiązkowa impreza, z gośćmi, których gościć muszę, a nie tymi, co bym chciała.) Po prostu od Wigilii mniej więcej dzień zaczyna rosnąć i patrzę, jak głupia, ile minut już przybyło.
Tymczasem, w mojej wiejskiej parafii, w ub. piątek zaczęły się misje. Starszy jakoś tam chodzi na te nauki i ze zgorszeniem patrzy, że ja i Dziecko nie. Oraz daje upust swoim, na nasz temat przemyśleniom, jak zwykle w sposób, po którym muszę mocno trzymać się za język, żeby nie było awantury. W niedziele poszliśmy wszyscy na sumę. Dodam, że program misji jest przebogaty. W niedzielę były msze 4, każda zajęła ok 2 godziny, z naukami. Na 7.00 dla kobiet, na 9.00 dla dzieci, na 11.00 dla mężczyzn i potem jeszcze na 15.00, z której wrócili o 17.00. W kościele byli prawie sami panowie, kobiet 5 i jedno śpiewające dziewczę. "Misjonarzem" był jakiś emeryt z Ostrowca. Kazanie , jak zwykle ze wstępami i odskokami w bok, zanim przeszedł do meritum. Mikrofon był nastawiony na ful, tak, że w uszach dzwoniło, jak się do niego darł. Oczywiście nie obyło się bez wqrwu, gdy usłyszałam, że w szkołach propaguje się ideologię gender oraz w szkołach i przedszkolach rozwija się prostytucja. Nie jestem w szkole od roku, ale wcześniej żadnej ideologii, oprócz tej "ucz się, bo wstyd być durniem" nie propagowałam. Nigdy i ŻADNEJ. Oprócz tego, że należy być uczciwym, pracować uczciwie i nie zakopywać talentów. O ideologi "gender" dowiedziałam się na kazaniu i tyle o niej wiem, że coś takiego jest. Podejrzewam, że ten ksiądz wie tyle samo, oraz , że "jest be". Mówiąc o "prostytucji w przedszkolach" powinien dodać, "a księża zaglądają ministrantom do rozporków". W pewnych sytuacjach ( jak w tej chwili głośny Gil i nuncjusz) powinno się pewne tematy ominąć z daleka, albo zająć wobec nich godne stanowisko. A nie robić zasłonę dymną wskazując, że ktoś inny jest upaprany. (Najśmieszniejszy dla mnie był pewien rodzimy księżulo, pozostający na przymusowym urlopie w rodzinnym domu za ekscesy damsko-męskie z licealistką, który w kazaniu, na zupełnie inny temat zresztą, rozwijał z przejęciem i świętym oburzeniem sprawy szóstego przykazania!)
Na koniec była śmiechawa, bo proboszcz odczytał, w ogłoszeniach duszpasterkich, "List poparcia dla arcybiskupa Michalika". W związku z "nagonką w mediach" na jego osobę, po wypowiedzi dla dziennikarza o molestowaniu nieletnich. I od 1.11. będą zbierane podpisy! Że arcy-biskup bełkocze, wypowiada się zdaniami budowanymi w typowy dla księży sposób (pół zdania na jeden temat, pół na inny, w innej formie czasownikowej, równoważniki zdań, imiesłowy nie na miejscu, ogólnie chaos, bełkot i słowotok), każdy wie, kto go słuchał, w dodatku na żywo i w dodatku w bezpośredniej rozmowie (a miałam tę okazję). Jest tam w kurii jeden taki biskup, nie arcy, który potrafi mówić po polsku i rozmawia z ludźmi normalnie, nie z pozycji arcy-paniska, na którą to wspiął się z wiochy dechami zabitej.
Ogólnie, na wszelakie nauki nie chodzę, bo mierzi mnie forma tych nauk. Bzdury, które opowiadają na naukach dla kobiet. Bez sensu i z żadnym związkiem z rzeczywistością. Niczemu nie służące, a często podane w sposób oburzający.
Syn wyszedł oburzony i wściekły. Powiedział, że najchętniej w ogóle by do kościoła nie chodził. Najciekawsze jest ciągle to, że Papież swoje, a nasi księżulkowie i hierarchowie -swoje. Papież mówi, że biskupi powinni się zastanowić, co mówią - a u nas list poparcia. Papież krytykuje długi kazania - a u nas kazanie 3 kwadranse o wszystkim i niczym.
W dodatku, wymyślono ostatnio budowę "domu przedpogrzebowego". Tuż obok kościoła. Moim zdaniem bez sensu, bo jeżeli już, to na cmentarzu. A jeżeli ma to służyć tylko na przechowanie ciała do momentu pogrzebu - to jest olbrzymi punkt katechetyczny, który stoi pustką. Nic się tam nie dzieje, ostatnio nawet przyjęcie nowych ministrantów było przy ognisku, nie w punkcie. Można zaadaptować. Będzie mniejszy koszt niż planowane 350 tysięcy. Zbiera sie po 50zł od rodziny co miesiąc. Biorąc pod uwagę, że we wsi jest na prawdę wiele rodzin, które mają poważne problemy z dochodami uważam, że jest to niemoralne.
No, i to by było na tyle w tej kwestii.
Zwierzyna nie ma zegarków, więc nie miała co przestawiać. Zatem ja musiałam się przestawić na chodzenie o godzinę wcześniej do nich. Zresztą, nie wiem, czy w związku z tym,że ciemności wcześniej, to ja wcześniej spać idę, czy w związku z bólem nogi oraz innych kończyn - spać nie mogę, więc wstaję tez dużo wcześniej w tym nowym czasie.
Wczoraj było pięknie i ciepło nadal. Nie było jakiś większych akcji, więc tak trochę się szwendałam. Tu pograbiłam, tam podmiotłam. Kozom zrobiłam manicure. Ostatnio było robione 19.08, a pazurki miały już haniebnie popodwijane. Co miesiąc ciąć?
Klementyna przylazła, pomruk z siebie wydając gromki. Podgryza mnie, a to po brodzie, a to po palcach, na klawiaturę się pakuje. Małe szkodniczysko, ale jakie przyjemne. Doniczkę kwiatka u mnie na oknie musiałam opatulić siatką, bo ziemię, po przesadzeniu, zawzięcie wydrapywała na parapet. Stoi w tej chwili na zlewie i kombinuje, jak by tu wskoczyć do szafki z suszarką na talerze. Rano, gdy stwierdzi, że już pańcia się naspała, włazi mi na klatę, traktorzy i podgryza po brodzie. Nie pośpi człek za długo. Psy ja ignorują, ale jedno ostrzeżenie od Czarnej już dostała, gdy się usiłował do jadła zdobycznego pierwsza dopchać.
Dziś dzionek wstał przepiękny. Wieczorne wichrzysko nie nawiało jednak deszczu, jak myślałam. Dziecko ma zaplanowane prace remontowe przy aucie, a ja będę musiała pojechać do mieściny, dokupić jeszcze jakieś pierdułki do kwiatków, z których mam zamiar własnoręcznie stroiki na groby wykonać. W tym roku juz na cztery. Bracisko będzie przejazdem w czwartek, to się z nim zabiorę, żeby ozdobić. Pani Pe. zaznaczyła swą "dbałość" ustawiając wiecheć i świeczki na Dziadkach i Alusi, ale poza tym palcem tknięte nie było. Bracisko wczoraj pomyło, jako, że auto mu padło i do lasu nie pojechało. Wsparł mnie tez groszem polskim, dzięki czemu będę mogła te stroiki wykonać.
A teraz do roboty.
sobota, 19 października 2013
Dubito ergo cogito, cogito ergo sum
Myślę, jeszcze myślę. Wątpię, ale pewnie coś w tym wszystkim jednak jest. Wiele rzeczy wydaje się niewytłumaczalnych, nierealnych, niemożliwych.
A jednak - coś w tym jest. Nie ma skutku bez przyczyny. Każde dziwne zjawisko ma swoje uzasadnienie.
Są fakty, o których dowiadujemy sie po latach. Ze zdziwieniem, przerażeniem, oburzeniem.
Są fakty, o których dowiadujemy się teraz. I nie przyjmujemy ich do świadomości, bo wydają się irracjonalne. Jak doniesienia o UFO.
Dziś sobie grzebałam po blogach. I tak, z jednego do drugiego, z drugiego do trzeciego, aż wreszcie trafiłam na coś takiego:zatruteniebo.wordpress.com
Już kiedyś wcześniej wpadł mi w ręce bodajże "Nasz Dziennik". (Zwykle nie czytam, bo język nienawiści z katolickim pismem jakoś mi się gryzie. Ogólnie omijam wszystko co tchnie hejtem, dla zdrowia psychicznego własnego) I tam był artykuł, o smugach kondensacyjnych, które de facto smugami kondensacyjnymi nie są. I oczywiście potraktowałam to jako teorię spiskową. Czyli poszłam śladem wielu osób, dzięki którym utrzymywane są wielkie sekrety, z powodu niedowierzania, że coś takiego jest możliwe.
Złazi mi tu na politykę, której pragnę nie poruszać, ale trudno.
Rośnie moja niechęć do Wielkiego Brata zza kałuży, który próbuje "zbawiać świat" w imię własnych interesów i w/g własnego wzornika. Chlubiąc się przy tym własną HISTORIĄ, która w jednym tomie się mieści, a zaczyna się od hasła "zabić sąsiada, aby posiąść jego ziemię i chatę". Myślcie co chcecie, niekoniecznie mi to mówcie w komentarzach, bo i tak to mojego poglądu nie zmieni. Historia ta była budowana przez wyrzutków społecznych, zbiegłych rzezimieszków. Z ich mentalności wyrosło, że wszystko jest dozwolone dla osiągnięcia własnych celów, byle by to w odpowiednią kieckę ubrać i uszminkować.
Historia każdego narodu ma jakieś ciemne i niechlubne wydarzenia. W naszej też są, i nie wiem po co, skrzętnie się je ukrywa, dla jakiś celów robiąc bóstwa z pewnych postaci.
(Ogólnie mnie to wqrwia a czasem śmieszy. Tak jak wqrwia mnie informowanie uczniów w ramach poznawania biografii twórcy, że był alkoholikiem i strzelił sobie w łeb w pijanym widzie, albo homoseksualistą. Albo przez głupotę belfra, albo własną niechęć do autora. Taka informacja o Hemingwayu zniechęciła moje, inteligentne skądinąd i czytające, Dziecko, do przeczytania czegokolwiek z jego twórczości, nawet w sytuacji, gdy nic innego do czytania na drogę nie było. Wolał wziąć Twaina niż "Zielone Wzgórza..". Dla ślepo wierzących w wielką miłość do nas państw tzw Zachodu/ przciwstawianą "Ruskim"
polecam Wańkowicza "Od Stołpców po Kair". Pisane wtedy, nie po czasie z zalecanym politycznie lookiem.)
Tym bardziej wqrwia mnie lizanie dupy Wielkiemu Bratu przez naszych najważniejszych. Wysyłanie naszych chłopaków na nie nasze wojny, kupowanie od nich złomu namaszczonego służeniem w ich armii i wszystkie te kretyńskie i czołobitne działania. W sytuacji, gdy maja nas głęboko w dupie, albo nawet już na zewnątrz. Bo taki pikuś jak my jest im potrzebny najwyżej jako składnica złomu lub mięsa armatniego, lub zasłony dymnej dla ich krzywych machlojek.
Zresztą. "Lizidupstwo" w stosunku do większego zgubiło nas w naszej historii już nie raz i gubi nadal. Dzięki temu lizidupstwu mamy w unii gorzej niż starzy uniści. Bo stoimy pokornie w kąciku i się nie wychylamy. Nasi unijni parlamentarzyści mają wy...bane na dbanie o moje i twoje interesy. Za europarlamentarne diety żyją luksusowo (jakiż skok materialny dla niektórych) i po co im się tam o coś użerać. A w dodatku, jak każdy nuworysz, jesteśmy bardziej papiescy jak sam papież i tworzymy (tzn. nasi najważniejsi) mnóstwo debilnych przepisów, które szarakowi utrudniają życie, a służą tylko tworzeniu miejsc pracy dla "krewnych i znajomych" króliczka, by te przepisy wdrażać i kontrolować ich przestrzeganie.
No. I to by było na tyle w tej kwestii. Idę do kóz. Chmury się przecierają, może coś podziałamy dzisiaj z Dzieckiem w sprawie dokończenia, co zaczęte.
Co jest, do cholery z tymi proszkami!!? Kupiłam bryzę, sąsiadka zachwalała (bo persile i te inne mi się nie sprawdzały od dawna). 6zł za 380g. Wyjęłam pranie z gotowania. Prześcieradło szare. Nastawiłam jeszcze raz dosypując sody i boraksu. Jak to jest, że kupuję w szmateksie lniane prześcieradło, używane, śnieżnobiałe. I ono po dwóch praniach u mnie przyjmuje odcień frontowej onucy?! Debilem jestem? Czy ktoś usiłuje debila ze mnie robić, za moje, niemałe, pieniądze?
A jednak - coś w tym jest. Nie ma skutku bez przyczyny. Każde dziwne zjawisko ma swoje uzasadnienie.
Są fakty, o których dowiadujemy sie po latach. Ze zdziwieniem, przerażeniem, oburzeniem.
Są fakty, o których dowiadujemy się teraz. I nie przyjmujemy ich do świadomości, bo wydają się irracjonalne. Jak doniesienia o UFO.
Dziś sobie grzebałam po blogach. I tak, z jednego do drugiego, z drugiego do trzeciego, aż wreszcie trafiłam na coś takiego:zatruteniebo.wordpress.com
Już kiedyś wcześniej wpadł mi w ręce bodajże "Nasz Dziennik". (Zwykle nie czytam, bo język nienawiści z katolickim pismem jakoś mi się gryzie. Ogólnie omijam wszystko co tchnie hejtem, dla zdrowia psychicznego własnego) I tam był artykuł, o smugach kondensacyjnych, które de facto smugami kondensacyjnymi nie są. I oczywiście potraktowałam to jako teorię spiskową. Czyli poszłam śladem wielu osób, dzięki którym utrzymywane są wielkie sekrety, z powodu niedowierzania, że coś takiego jest możliwe.
Złazi mi tu na politykę, której pragnę nie poruszać, ale trudno.
Rośnie moja niechęć do Wielkiego Brata zza kałuży, który próbuje "zbawiać świat" w imię własnych interesów i w/g własnego wzornika. Chlubiąc się przy tym własną HISTORIĄ, która w jednym tomie się mieści, a zaczyna się od hasła "zabić sąsiada, aby posiąść jego ziemię i chatę". Myślcie co chcecie, niekoniecznie mi to mówcie w komentarzach, bo i tak to mojego poglądu nie zmieni. Historia ta była budowana przez wyrzutków społecznych, zbiegłych rzezimieszków. Z ich mentalności wyrosło, że wszystko jest dozwolone dla osiągnięcia własnych celów, byle by to w odpowiednią kieckę ubrać i uszminkować.
Historia każdego narodu ma jakieś ciemne i niechlubne wydarzenia. W naszej też są, i nie wiem po co, skrzętnie się je ukrywa, dla jakiś celów robiąc bóstwa z pewnych postaci.
(Ogólnie mnie to wqrwia a czasem śmieszy. Tak jak wqrwia mnie informowanie uczniów w ramach poznawania biografii twórcy, że był alkoholikiem i strzelił sobie w łeb w pijanym widzie, albo homoseksualistą. Albo przez głupotę belfra, albo własną niechęć do autora. Taka informacja o Hemingwayu zniechęciła moje, inteligentne skądinąd i czytające, Dziecko, do przeczytania czegokolwiek z jego twórczości, nawet w sytuacji, gdy nic innego do czytania na drogę nie było. Wolał wziąć Twaina niż "Zielone Wzgórza..". Dla ślepo wierzących w wielką miłość do nas państw tzw Zachodu/ przciwstawianą "Ruskim"
polecam Wańkowicza "Od Stołpców po Kair". Pisane wtedy, nie po czasie z zalecanym politycznie lookiem.)
Tym bardziej wqrwia mnie lizanie dupy Wielkiemu Bratu przez naszych najważniejszych. Wysyłanie naszych chłopaków na nie nasze wojny, kupowanie od nich złomu namaszczonego służeniem w ich armii i wszystkie te kretyńskie i czołobitne działania. W sytuacji, gdy maja nas głęboko w dupie, albo nawet już na zewnątrz. Bo taki pikuś jak my jest im potrzebny najwyżej jako składnica złomu lub mięsa armatniego, lub zasłony dymnej dla ich krzywych machlojek.
Zresztą. "Lizidupstwo" w stosunku do większego zgubiło nas w naszej historii już nie raz i gubi nadal. Dzięki temu lizidupstwu mamy w unii gorzej niż starzy uniści. Bo stoimy pokornie w kąciku i się nie wychylamy. Nasi unijni parlamentarzyści mają wy...bane na dbanie o moje i twoje interesy. Za europarlamentarne diety żyją luksusowo (jakiż skok materialny dla niektórych) i po co im się tam o coś użerać. A w dodatku, jak każdy nuworysz, jesteśmy bardziej papiescy jak sam papież i tworzymy (tzn. nasi najważniejsi) mnóstwo debilnych przepisów, które szarakowi utrudniają życie, a służą tylko tworzeniu miejsc pracy dla "krewnych i znajomych" króliczka, by te przepisy wdrażać i kontrolować ich przestrzeganie.
No. I to by było na tyle w tej kwestii. Idę do kóz. Chmury się przecierają, może coś podziałamy dzisiaj z Dzieckiem w sprawie dokończenia, co zaczęte.
Co jest, do cholery z tymi proszkami!!? Kupiłam bryzę, sąsiadka zachwalała (bo persile i te inne mi się nie sprawdzały od dawna). 6zł za 380g. Wyjęłam pranie z gotowania. Prześcieradło szare. Nastawiłam jeszcze raz dosypując sody i boraksu. Jak to jest, że kupuję w szmateksie lniane prześcieradło, używane, śnieżnobiałe. I ono po dwóch praniach u mnie przyjmuje odcień frontowej onucy?! Debilem jestem? Czy ktoś usiłuje debila ze mnie robić, za moje, niemałe, pieniądze?
szaro-buro
Kundzia przylazła mi do łóżka, pomruk z siebie wydaje wielki i udeptuje kołdrę skrobiąc pazurkami. Obwąchała dokładnie gryzione przeze mnie jabłko, przeskoczyła przez Księżniczkę, która śpi trochę dalej i zaczęła udeptywać mi stopy. Fajny bardzo ten ""MojegoDzieckaKot".
Dziś pogoda była fatalna. Co prawda rano świeciło przepięknie słońce i zdążyłam Córcię o tym poinformować podczas rozmowy tramwajowej (U niej lało i duło). Ale już niewielką chwile potem, miałam to samo. Może nie lało. Popadywało kapuśniaczkiem chwilami.
Prace ziemne zostały przerwane, bo nie wyobrażałam sobie pracy na tym wietrze. W zasadzie przerwane już wcześniej, bo co innego wymagało pierwszeństwa. Załadowaliśmy ok 2 tony zboża, żeby opchnąć "od ręki", bo było terminowe parcie na kasę. Taką trochę większą. Po czym okazało się, że biorą od ręki, ale płacą za 2 tygodnie.Wszystko jedno, czy w kasie, czy na konto. No, to może, jak następnym razem pojedziemy do nich po nawozy, to też byśmy za 2 tygodnie zapłacili?? Ale dziecko wcześniej, zanim zadzwoniłam, by się wywiedzieć, pospinało traktor i zaczęło, jak zwykle, sprawdzać światła. I jak zwykle była lipa ze światłami w przyczepie. Więc, jak zwykle, zaczął kombinować. Starszy, jak zwykle, obserwował z okna. I, jak zwykle, było: "idź mu powiedz...", Skończyło się na tym, że Dziecko postanowiło wreszcie gniazdo do podłączania świateł przyczepy przełożyć, z idiotycznego miejsca, do którego nie ma prawie dostępu - na błotnik. W tym celu należało zakupić jakieś drobne elementy, czyli udać się do mieściny. Zapakowałam więc wyłuszczone orzechy i pojechaliśmy. Dziecko załatwiło, co potrzeba. Ja orzechy sprzedałam po nowej, wyższej cenie, która i tak jest więcej niż 2 razy niższa od ceny, po której można orzechy kupić. Po czym zaraz wydałam te pieniądze na jadło. I oczywiście, zapomniałam, że najważniejszym celem mojej wyprawy do mieściny, miało być odebranie okularów Córuni.
Dzisiejszą fatalną pogodę potraktowałam jako usprawiedliwienie dla byczenia się, czyli nicnierobienia. To nicnierobienie to takie nie dosłowne, bo się, psiakość, nie da nic nie robić, żeby nawet człowiek bardzo chciał. No, to najpierw było trochę pracy z opryskiwaczem. Dziecko napełniało wodą, jak zwykle odleciane lekko, nalało wody czubato prawie. Po czym podpompowało za mocno i opryskiwacz zaczął sikać obok wężyka. A że wężyk był skręcony nieco, to ruszyłam opryskiwaczem, żeby wyrównać. W tym momencie wężyk wyskoczył i otrzymałam chemiczną fontannę w twarz. I jeszcze zjebkę, że "dziękuję za taka pomoc". NO!
Potem zrobiłam obiad, potem byłam jeszcze dwa razy z psami. A potem poszłam do kóz. W sumie poszłam wcześniej. I dobrze, bo Stefan, na diecie, wyżarł wszystko siano i zaplątał się łapką w siatkę na siano, już prawie pustą.
Stefan jest na diecie drugi dzień. To skutek psowatego towarzyszenia nam we wszystkich pracach. Kręcił się przy ziemi, kręcił się i przy zbożu. Trochę pszenicy wysypało się na ziemię w stodole i on tam sobie podjadał. Jakoś specjalnie go nie goniłam, bo nie wydawało mi się, żeby mógł zbyt wiele tej pszenicy wciągnąć. Okazało się, że jednak zbyt wiele, bo skończyło się sraczką, serwowaniem pectolitu i naparu z "tatarczucha". Ale już jest lepiej. Pectolit wciąga łapczywie wręcz, gorzej z ziółkami
Ciemną nocą poszłam z siatkami po siano. Zawiesiłam sobie na strychu lampę garażową. Koniecznie trzeba zamknąć czymś okienko w szczytowej ścianie od zachodu. U nas zwykle z zachodu wieje, a dzisiejszy wiatr pozamiatał strych na czysto. Dziecko mnie sztorcuje, że trzepię sianem po zbożu, jak łażę z tymi siatkami. Raczej nie ma opcji, bo z siatek się nie trzepie, to właśnie przeciąg ściąga te drobiny siana na pszenicę. Starszy zalecił poszukać desek i zbić tam coś. Veto! Nie będę witać dnia patrzeniem na kolejny rupieć!
Już bym chciała zakończyć te ciężkie prace i złapać trochę oddechu. Nie lubię, jak mi jakiś temat do wykonania wisi nad głową. Do tego stopnia, że kolację jem dopiero wtedy, jak już wszystkie prace domowe zakończę.
Jedzenie, z koniecznymi do wykonania zadaniami nad głową, wygląda tak, że podświadomie pochłaniam, byle szybciej, bez smaku, ze szkodą dla żołądka. Więc staram się, by śniadanie i kolację zjeść na spokojnie. Ze śniadaniem wychodzi różnie, bo czasem, po ciężko przespanej-nieprzespanej nocy, wstaję za późno. Wtedy jem dopiero po porannych zadaniach. I wtedy psy są poszkodowane, bo one jedzą śniadanie ze mną. Tak, dostają na śniadanie chlebek z czymś, pokrojony na kosteczki. I podawany z rączki. Księżniczka siedzi za mną na krześle w moim kątku, a Czarna przede mną.
Wiem doskonale, że jest to wbrew wszelkim zasadom żywienia i wychowania psów, ale tak nam dobrze. Więc będziemy grzeszyć nadal. A najlepsze w tym, jest to, że przed laty moja Mama identycznie traktowała Pacana. I byłam na tyle bezczelna, żeby się na temat wypowiedzieć. Cóż, wiele grzechów nie-do-naprawienia popełniamy w życiu. Potem, już do końca, "wyrzyna nas po gębie" na każde wspomnienie. Mama nie żyje już 12 lat. I nawet mi się nie śni. Zresztą Gocha tez mi się nie śni. Taka moja ułomność? Często różni ludzie opowiadają o swoich snach dotyczących zmarłej Matki, sennych podpowiedziach odnośnie trudnych spraw, które ich dręczą. A mi Mama nie przyśniła się ani razu przez te 12 lat. Choć bardzo często o niej myślę.
Musiałam ten wpis edytować, bo wyprodukowałam go na wpół śpiąco, nie dokończyłam i z błędami wypuściłam w wirtualny byt.
Dziś pogoda była fatalna. Co prawda rano świeciło przepięknie słońce i zdążyłam Córcię o tym poinformować podczas rozmowy tramwajowej (U niej lało i duło). Ale już niewielką chwile potem, miałam to samo. Może nie lało. Popadywało kapuśniaczkiem chwilami.
Prace ziemne zostały przerwane, bo nie wyobrażałam sobie pracy na tym wietrze. W zasadzie przerwane już wcześniej, bo co innego wymagało pierwszeństwa. Załadowaliśmy ok 2 tony zboża, żeby opchnąć "od ręki", bo było terminowe parcie na kasę. Taką trochę większą. Po czym okazało się, że biorą od ręki, ale płacą za 2 tygodnie.Wszystko jedno, czy w kasie, czy na konto. No, to może, jak następnym razem pojedziemy do nich po nawozy, to też byśmy za 2 tygodnie zapłacili?? Ale dziecko wcześniej, zanim zadzwoniłam, by się wywiedzieć, pospinało traktor i zaczęło, jak zwykle, sprawdzać światła. I jak zwykle była lipa ze światłami w przyczepie. Więc, jak zwykle, zaczął kombinować. Starszy, jak zwykle, obserwował z okna. I, jak zwykle, było: "idź mu powiedz...", Skończyło się na tym, że Dziecko postanowiło wreszcie gniazdo do podłączania świateł przyczepy przełożyć, z idiotycznego miejsca, do którego nie ma prawie dostępu - na błotnik. W tym celu należało zakupić jakieś drobne elementy, czyli udać się do mieściny. Zapakowałam więc wyłuszczone orzechy i pojechaliśmy. Dziecko załatwiło, co potrzeba. Ja orzechy sprzedałam po nowej, wyższej cenie, która i tak jest więcej niż 2 razy niższa od ceny, po której można orzechy kupić. Po czym zaraz wydałam te pieniądze na jadło. I oczywiście, zapomniałam, że najważniejszym celem mojej wyprawy do mieściny, miało być odebranie okularów Córuni.
Dzisiejszą fatalną pogodę potraktowałam jako usprawiedliwienie dla byczenia się, czyli nicnierobienia. To nicnierobienie to takie nie dosłowne, bo się, psiakość, nie da nic nie robić, żeby nawet człowiek bardzo chciał. No, to najpierw było trochę pracy z opryskiwaczem. Dziecko napełniało wodą, jak zwykle odleciane lekko, nalało wody czubato prawie. Po czym podpompowało za mocno i opryskiwacz zaczął sikać obok wężyka. A że wężyk był skręcony nieco, to ruszyłam opryskiwaczem, żeby wyrównać. W tym momencie wężyk wyskoczył i otrzymałam chemiczną fontannę w twarz. I jeszcze zjebkę, że "dziękuję za taka pomoc". NO!
Potem zrobiłam obiad, potem byłam jeszcze dwa razy z psami. A potem poszłam do kóz. W sumie poszłam wcześniej. I dobrze, bo Stefan, na diecie, wyżarł wszystko siano i zaplątał się łapką w siatkę na siano, już prawie pustą.
Stefan jest na diecie drugi dzień. To skutek psowatego towarzyszenia nam we wszystkich pracach. Kręcił się przy ziemi, kręcił się i przy zbożu. Trochę pszenicy wysypało się na ziemię w stodole i on tam sobie podjadał. Jakoś specjalnie go nie goniłam, bo nie wydawało mi się, żeby mógł zbyt wiele tej pszenicy wciągnąć. Okazało się, że jednak zbyt wiele, bo skończyło się sraczką, serwowaniem pectolitu i naparu z "tatarczucha". Ale już jest lepiej. Pectolit wciąga łapczywie wręcz, gorzej z ziółkami
Ciemną nocą poszłam z siatkami po siano. Zawiesiłam sobie na strychu lampę garażową. Koniecznie trzeba zamknąć czymś okienko w szczytowej ścianie od zachodu. U nas zwykle z zachodu wieje, a dzisiejszy wiatr pozamiatał strych na czysto. Dziecko mnie sztorcuje, że trzepię sianem po zbożu, jak łażę z tymi siatkami. Raczej nie ma opcji, bo z siatek się nie trzepie, to właśnie przeciąg ściąga te drobiny siana na pszenicę. Starszy zalecił poszukać desek i zbić tam coś. Veto! Nie będę witać dnia patrzeniem na kolejny rupieć!
Już bym chciała zakończyć te ciężkie prace i złapać trochę oddechu. Nie lubię, jak mi jakiś temat do wykonania wisi nad głową. Do tego stopnia, że kolację jem dopiero wtedy, jak już wszystkie prace domowe zakończę.
Jedzenie, z koniecznymi do wykonania zadaniami nad głową, wygląda tak, że podświadomie pochłaniam, byle szybciej, bez smaku, ze szkodą dla żołądka. Więc staram się, by śniadanie i kolację zjeść na spokojnie. Ze śniadaniem wychodzi różnie, bo czasem, po ciężko przespanej-nieprzespanej nocy, wstaję za późno. Wtedy jem dopiero po porannych zadaniach. I wtedy psy są poszkodowane, bo one jedzą śniadanie ze mną. Tak, dostają na śniadanie chlebek z czymś, pokrojony na kosteczki. I podawany z rączki. Księżniczka siedzi za mną na krześle w moim kątku, a Czarna przede mną.
Wiem doskonale, że jest to wbrew wszelkim zasadom żywienia i wychowania psów, ale tak nam dobrze. Więc będziemy grzeszyć nadal. A najlepsze w tym, jest to, że przed laty moja Mama identycznie traktowała Pacana. I byłam na tyle bezczelna, żeby się na temat wypowiedzieć. Cóż, wiele grzechów nie-do-naprawienia popełniamy w życiu. Potem, już do końca, "wyrzyna nas po gębie" na każde wspomnienie. Mama nie żyje już 12 lat. I nawet mi się nie śni. Zresztą Gocha tez mi się nie śni. Taka moja ułomność? Często różni ludzie opowiadają o swoich snach dotyczących zmarłej Matki, sennych podpowiedziach odnośnie trudnych spraw, które ich dręczą. A mi Mama nie przyśniła się ani razu przez te 12 lat. Choć bardzo często o niej myślę.
Musiałam ten wpis edytować, bo wyprodukowałam go na wpół śpiąco, nie dokończyłam i z błędami wypuściłam w wirtualny byt.
wtorek, 15 października 2013
Klementyna
jest bardzo fajnym kocięciem. Cały czas zajmuje się sobą sama i wynajduje sobie obiekty zainteresowania. Momentami staje się upierdliwa. Np. jak leże w łożu z lapkiem, a ta włazi na mnie i zaczyna mi przed nosem defilować w te i we wte, udeptywać i podgryzać - a to palce, a to brodę. Apetyt ma niesamowity. Zje swoje, odgoni Pana Kota od michy (tzn. jak mu zajrzy do michy, to Pan Kot urażony w swej kociej dumie spiernicza sam). Pewnie by i psy chciała odganiać od ich misek, ale tu trzymam rękę na pulsie i bacznie obserwuję, czy Klemencja od swojej michy nie wybiera się na niziny. Wtedy następuje ewakuacja do łazienki lub pokoju za zamknięte drzwi. Istnieje bowiem uzasadniona obawa, że mogłaby z tego wyjść ze szwankiem. Pan Kot, na początku swego u nas pobytu, w swym kocim przekonaniu, że to my u niego mieszkamy, próbował. Niewiele brakło, by skończyło się powszechną psią jatką, bo Księżniczka wszystko bierze do siebie i na warknięcie Czarnej w kierunku kota, usiłowała natychmiast się odgryźć. Poszły obie w górę na obrożach. A Pan Kot wyciągnął wnioski i do psich misek się nie zbliża. Natomiast wiecznie głodna Klementyna nie miała na razie takiej nauczki i próbuje.
Zaczyna się z niej robić kluseczka. Mordę ma paskudną, ale nadrabia to przytulactwem, którego po Panu Kocie trudno oczekiwać.
Pan Kot coraz bardziej upodobał sobie kocie wędrówki i trudno go utrzymać w domu. Przyaresztowany, odmawia jedzenia, wrzeszczy pod drzwiami, warczy i jest ogólnie niemiły. Zresztą, on jest cały czas niemiły. jako mały kociak gryzł i drapał. Każde wyciągnięcie do niego ręki w celu pogłaskania kończyło się śladami jego pazurów na tejże. mruczando w jego wykonaniu, to rzadko doświadczany zaszczyt. Czasem, dla uśpienia czujności, gdy bardzo chce sobie pójść, pomruczy chwilę. Czasem, po powrocie z włóczęgostwa -to samo.
Muszę gdzieś pogmyrać, jak to jest z kastratami. Na kozim forum dowiedziałam się, że wykastrowany kozioł może służyć jako wykrywacz rui u kóz. I obserwuję Stefana - parska i dziczy jak Andzia ma ruję. Poza tym, bez względu na ruje skacze po kozach.
Może kot kastrat ma to samo. I jak czuje gdzieś kotkę z rują to dostaje małpiego rozumu i pomyka w dal.
Po raz kolejny stwierdzam, że płeć żeńska górą. Z tymi 5 -ma sztukami płci żeńskiej nie ma i nie było żadnych problemów. Nawet jak suki nie były wysterylizowane, to jedyny problem był taki, że Czarna zachowywała się jak świnia i znaczyła ścieżki za sobą. Księżniczka natomiast, jak przystało na księżniczkę, była czyściutka i nigdy ani kropelki nie było widać. Te dwie mlekodajne najwyżej drą twarze przez chwilę, jak wolę bożą czują. A Klementynka jeszcze dzieciak. A jak dzieciakiem być przestanie pójdzie w ślady suk. Żadnego rozmnażania psów i kotów.
Co innego z kozami, ale to jest dla mnie trudny orzech do zgryzienia, po pierwszych w tym zakresie doświadczeniach. Jeszcze na kózkę ewentualnie jakiś chętny się znajdzie. Z koziołkiem problem. A trauma dla mnie zbyt duża w stosunku do korzyści w postaci mięsa. Bo ilość żadna i jakość dla amatorów.
Pan Kot poszedł w sobie tylko wiadomym kierunku, patrząc najpierw na mnie z niedowierzaniem, gdy otwarłam mu drzwi, a potem, przez dłuższą chwilę badając okolicę.
Klementyna chodzi wierzchem polując na muchy, które pojawiły się ponownie w związku z nastaniem ciepłych dni.
Czytam tu, czytam tam - różne blogi i fora. I zastanawiająca ilość przyjętych kocich podrzutków - wyrzutków. Czy "nie bądź świnią" nie należałoby zastąpić "nie bądź człowiekiem"?
Zaczyna się z niej robić kluseczka. Mordę ma paskudną, ale nadrabia to przytulactwem, którego po Panu Kocie trudno oczekiwać.
Pan Kot coraz bardziej upodobał sobie kocie wędrówki i trudno go utrzymać w domu. Przyaresztowany, odmawia jedzenia, wrzeszczy pod drzwiami, warczy i jest ogólnie niemiły. Zresztą, on jest cały czas niemiły. jako mały kociak gryzł i drapał. Każde wyciągnięcie do niego ręki w celu pogłaskania kończyło się śladami jego pazurów na tejże. mruczando w jego wykonaniu, to rzadko doświadczany zaszczyt. Czasem, dla uśpienia czujności, gdy bardzo chce sobie pójść, pomruczy chwilę. Czasem, po powrocie z włóczęgostwa -to samo.
Muszę gdzieś pogmyrać, jak to jest z kastratami. Na kozim forum dowiedziałam się, że wykastrowany kozioł może służyć jako wykrywacz rui u kóz. I obserwuję Stefana - parska i dziczy jak Andzia ma ruję. Poza tym, bez względu na ruje skacze po kozach.
Może kot kastrat ma to samo. I jak czuje gdzieś kotkę z rują to dostaje małpiego rozumu i pomyka w dal.
Po raz kolejny stwierdzam, że płeć żeńska górą. Z tymi 5 -ma sztukami płci żeńskiej nie ma i nie było żadnych problemów. Nawet jak suki nie były wysterylizowane, to jedyny problem był taki, że Czarna zachowywała się jak świnia i znaczyła ścieżki za sobą. Księżniczka natomiast, jak przystało na księżniczkę, była czyściutka i nigdy ani kropelki nie było widać. Te dwie mlekodajne najwyżej drą twarze przez chwilę, jak wolę bożą czują. A Klementynka jeszcze dzieciak. A jak dzieciakiem być przestanie pójdzie w ślady suk. Żadnego rozmnażania psów i kotów.
Co innego z kozami, ale to jest dla mnie trudny orzech do zgryzienia, po pierwszych w tym zakresie doświadczeniach. Jeszcze na kózkę ewentualnie jakiś chętny się znajdzie. Z koziołkiem problem. A trauma dla mnie zbyt duża w stosunku do korzyści w postaci mięsa. Bo ilość żadna i jakość dla amatorów.
Pan Kot poszedł w sobie tylko wiadomym kierunku, patrząc najpierw na mnie z niedowierzaniem, gdy otwarłam mu drzwi, a potem, przez dłuższą chwilę badając okolicę.
Klementyna chodzi wierzchem polując na muchy, które pojawiły się ponownie w związku z nastaniem ciepłych dni.
Czytam tu, czytam tam - różne blogi i fora. I zastanawiająca ilość przyjętych kocich podrzutków - wyrzutków. Czy "nie bądź świnią" nie należałoby zastąpić "nie bądź człowiekiem"?
Subskrybuj:
Posty (Atom)